ภรรยาสำรอง( ตีพิมพ์ สํานักพิมพ์ Touch ) reup

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 10 หนูภัค หนูดา (02)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

   

ตอนที่ 10 หนูภัค หนูดา 


    “คุณโมกข์จะทำอะไรคะพาขวัญร้องถาม ยามชายหนุ่มยื่นมือมาจับแขน

      เช่นเคย...ไม่มีคำตอบหลุดจากปากหยัก เขาจัดการทำในสิ่งที่ต้องการทันทีด้วยการช้อนร่างน้อยขึ้นอย่างเบามือ พาขึ้นเตียงพร้อมสายตาว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกใดบรรจุอยู่เลย เพราะชายหนุ่มก็ยังเป็นคนไร้หัวใจอยู่วันยังค่ำ มีรอยแผลใหญ่ซึ่งรักษาไม่หาย ไม่ใช่...โมกข์ไม่อยากให้ใครเข้ามาเยียวยาต่างหาก

      กระนั้นพวงแก้มใสแดงปลั่ง อาจจะเป็นความใกล้ชิดในหลายรอบปี เบือนหน้าหนีอาการทรยศของร่างกาย ร่วมด้วยหัวใจ ทั้งก่อนหน้านี้ยังกล่าวโทษและบริภาษคนตัวโตอยู่เลย มาตอนนี้กลับทำท่าจะใจอ่อน

      เสร็จสิ้นภารกิจ โมกข์เดินหน้านิ่งไปหย่อนก้นนั่งข้างๆ ลูกสาวทั้งสอง พาณิภัคและพาณิธิดาจัดแจงอ้อนป๊ะป๋ากันยกใหญ่ ทำให้รอยยิ้มบนโครงหน้าคมต้องผุดขึ้น นั่นหมายถึงพาขวัญเองก็เห็นมันเช่นกัน แต่ไม่ถึงชั่วนาทีต้องพบสายตาดุกระด้าง ในหนนี้แปลกไป หญิงสาวไม่หลบสายตาเพราะอยากจะรู้ว่า สิ่งที่เห็นคือความจริงใช่ไหม อย่างน้อยคนอย่างเขาก็ยิ้มเป็น

      กลับเป็นโมกข์เองต้องหลบสายตาบ้าง ไม่อยากเล่นสงครามกับคนบนเตียง หันไปคว้าพาณิภัคขึ้นมาไว้บนตักแก้อาการที่เรียกว่า เขินปกติแล้วจะไม่แสดงอาการต่อหน้าพาขวัญ

      ไม่นานเท่าไรพาขวัญต้องเอื้อมมือไปจับมือนุ่มๆ ของลูกสาวคนเล็ก ยามแกเดินเข้ามาใกล้พร้อมกางแขนออกเป็นสัญญาณที่ว่า อยากให้มารดาอุ้ม สายตาเลยมองไปหาพ่อของลูก กลัวเขาจะดุเอาอีก จนเห็นโมกข์ลุกขึ้นตรงมาหา อุ้มพาณิธิดาขึ้นมาไว้บนเตียง แล้วเดินกลับไปนั่งดังเดิม

      บรรยากาศในห้องไม่เหี่ยวเฉาเหมือนหลายวันที่ผ่านมา เด็กๆ ส่งเสียงเอะอะ บางครั้งก็หัวเราะ เรียกความสดใสได้เป็นกอง

      กินติม กินติมสักสิบนาทีต่อมา เสียงใสเริ่มรบเร้าจะเอาบางสิ่ง ก่อนสองพี่น้องจะพากันประสานเสียง

      รอให้แม่หายก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่ซื้อให้กินพาขวัญบอก แต่เหมือนเด็กๆ จะไม่เข้าใจ

      หนูภัคอยากกินไอติมรสเชาะโกล็อต/หนูดาอยากกินรสสตอเลอรี่คนพี่บอกความต้องการ คนน้องก็เช่นกัน แถมยังทำสีหน้าออดอ้อน แต่เมื่อใช้กับมารดาไม่ได้ผล โมกข์จึงเป็นเป้าหมายต่อไป เจ้าตัวแสบหัวโจกทุกเรื่องอย่างพาณิภัคใช้สองมือกอดเอวของบิดา

      โมกข์เห็นดังนั้นอดยิ้มไม่ได้ บางทีลูกของเขาก็เจ้าเล่ห์ใช่ย่อย

      ป๊ะป๋า นะ...หนูภัคอยากกินไม่พูดเปล่า งัดลูกอ้อนออกมาให้คนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องใจละลาย ถึงกับไม่กล้าปฏิเสธ เมื่อได้รับการหอมแก้มฟอดใหญ่ ทั้งซ้ายและขวา

      ไม่ทำแบบนี้นะคะหนูภัค อย่าไปอ้อนป๊ะป๋าแบบนั้นสิคะ แม่บอกแล้วไงว่า ให้รอแม่หายก่อนน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย ไม่อยากให้ลูกกลายไปเป็นเด็กเสียนิสัย อยากได้อะไรก็จะอ้อน แกต้องรู้ว่า สิ่งไหนควรสิ่งไหนไม่ควร ซึ่งใช่ว่าจะเข้มงวดตลอดเวลา พลันนึกกลัวว่า คนตัวโตจะเกิดความรำคาญ

      พริบตาเดียว พาขวัญพูดไม่ออก ได้สายตาตำหนิจากโมกข์ ทำให้ทำท่าจะลงจากเตียงอีกรอบ คิดว่า พาณิภัคทำให้ไม่พอใจ ก่อนจะได้รับสายตาดุดันพร้อมร่างใหญ่ยืนขึ้นเต็มความสูง เดินหายออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้สามคนแม่ลูกอยู่กันตามลำพังในห้อง

      พ้นร่างชายหนุ่ม พาขวัญจึงลงมาจากเตียง มาสวมกอดลูกสาวทั้งสอง แล้วออกเสียงดุเล็กๆ

      อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ ดูสิป๊ะป๋าไม่พอใจแล้ว เดี๋ยวแม่จะซื้อให้หนูภัค หนูดากินเองนะคะ

      เด็กๆ ทำสายตาตั้งคำถาม

      สัญญากับแม่นะว่าจะไม่งอแงแบบนี้หญิงสาวยกนิ้วก้อยขึ้นมาเพื่อขอสัญญาจากลูก ด้านเด็กๆ หันมองหน้ากัน ก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นเกี่ยว เป็นสัญญาใจที่มักปฏิบัติตามเสมอ อาจจะมีดื้อบ้างในบางเวลา แต่เป็นแค่ส่วนน้อยเท่านั้น ปกติเจ้าฝาแฝดทั้งสองมักจะไม่ทำให้พาขวัญหนักใจ

      อดหนักใจไม่ได้ ไม่รู้โมกข์จะโกรธมากไหม จู่ๆ ก็เดินหายออกไปแบบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกยิ่งเปราะบางอยู่ ยิ่งกลัวไปมากกว่าเดิม กลัวอาการหมางเมินทำให้ลูกทั้งสองรู้สึกว่า ขาด...ที่ผ่านมาพยายามเติมเต็มในทุกส่วน ในบางเรื่องอาจจะทำได้ไม่ดีนักก็ตามที

      เป็นเวลากว่าสามสิบนาที ในการหายออกจากห้องไปของผู้ชายไร้หัวใจ จนพาขวัญต้องถอนหายใจหลายครั้ง เนื่องด้วยเด็กๆ เฝ้าตั้งคำถาม

      ป๊ะป๋าไปไหน ป๊ะป๋าเจ้าหล่อนเองหาคำตอบมาอธิบายไม่ได้ กลอกตาไปมา ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจ แต่อย่างไรมันก็คือความจริง

      ป๊ะป๋าไป...ยังไม่ทันที่ความจริงจะพ้นปาก ใครคนนั้นปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง สองมือถือบางอย่างมาด้วย

      ป๊ะป๋าเด็กๆ พากันดีใจยกใหญ่ มากไปกว่านั้นคงจะของโปรดที่อยู่ในมือของบิดา

      คนที่ถือไอศกรีมอยู่ในมือ โน้มตัวลงนั่งยองๆ แล้วยื่นไอศกรีมรสโปรดซึ่งอยู่ในถ้วยพลาสติกให้แก่พาณิธิดา ส่วนของลูกสาวคนโตกลับต่างออกไป ถูกรองด้วยขนมปัง แถมยังโรยถั่วเพิ่มความอร่อย

      เด็กๆ พากันกินของโปรด สายตาเปี่ยมด้วยความสุข มีหนึ่งคนมีอาการแปลกใจ สงสัยว่า เหตุใดโมกข์จึงรู้ว่า ลูกทั้งสองชอบอะไร ส่วนชายหนุ่มไหวไหล่ แล้วเดินไปยืนพิงตัวอยู่ที่ประตูกระจกซึ่งกั้นห้องกับระเบียง มองดูเด็กทั้งสอง ไม่สนใจพาขวัญสักนิด

      ท่าทีไม่ใส่ใจในตัวแม่ของลูกยังดำเนินไป แม้มีลูกๆ เป็นสื่อกลาง คอยซักคอยถามโน่นนี่อยู่เป็นระยะ จนพระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ดวงจันทราเริ่มส่องแสง พาขวัญรู้ตัวว่า ถึงเวลาที่ต้องให้ลูกห่างจากอกอีกหน สีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย และต้องทำตัวเองให้หายดีให้เร็วที่สุด ไม่อยากทนกับความคิดถึงอีกแล้ว

      แล้วพาลูกมาเยี่ยมขวัญอีกนะคะ

      รอยยิ้มฝืดเฝื่อนต้องยกขึ้นกับอากัปกิริยาเฉยเมยของคนร่างโตซึ่งเดินเข้ามาช้อนลูกๆ ขึ้น ก่อนจะอธิบายว่า

      เรากลับบ้านกันนะครับหนูภัค หนูดา แม่ขวัญต้องพักผ่อน จะได้กลับไปอยู่ด้วยกันไวๆ ไง

      แม่ขวัญ หนูภัค หนูดา สามวลีนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ อันแห้งเหี่ยวเต้นระรัวขึ้นมา ราวต้นไม้ที่ได้ความชุ่มฉ่ำจากสายฝนบนท้องฟ้ามาช่วยชุบฟื้นความเขียวขจี ไม่คาดคิดมาก่อนว่า จะมีโอกาสได้ยินมัน ทำให้ต้องมองตามแผ่นหลังกว้าง ถึงแม้ทั้งสามคนจะเดินลับตาไปแล้ว

      หญิงสาวไม่สามารถทุ่มทิ้งความรู้สึกซึ่งบังเกิดในหัวใจได้ ยากนะหากจะให้อธิบายเหมือนเป็นสิ่งไม่คาดฝัน มีอาการตื่นเต้นใจร่วมด้วย

      นี่เราไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมต้องย้อนถามตนเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ แถมประโยคท้ายนั้นยังแลเหมือนมีความหมาย จะได้กลับไปอยู่ด้วยกันยิ่งทำให้หัวใจพองโตคับแน่นอกไปหมด ก่อนต้องปรามอาการของช่องอกซ้าย สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ชี้วัดถึงว่า โมกข์ทำไปเพราะหน้าที่หรือความเต็มใจ

      แต่แค่คำว่า หน้าที่ ก็ดีแล้ว ดีกว่าหมางเมิน แล้วสร้างหลุมขนาดใหญ่ในใจของลูกๆ

      หลังการออกจากห้องไป โมกข์ไม่ได้กลับมาเฝ้าพาขวัญเหมือนทุกคืน มีหลายอย่างต้องจัดการ และขอให้หญิงสาวหายดีจะได้ไปจัดการกับคดีให้เสร็จสิ้น

      นับจากนี้ต่อไป การรับคนงานเข้ามาภายในไร่ต้องเข้มงวด ไว้ใจใครง่ายๆ ไม่ได้เหมือนก่อน ไม่อยากให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก ไม่ว่าจะกับพาขวัญหรือคนอื่นๆ ก่อนทิ้งแผ่นหลังลงนอนเพื่อพักผ่อน คิดว่าคนเจ็บน่าจะเริ่มดูแลตัวเองได้แล้ว ต่างฝ่ายต่างจะได้ไม่ต้องอึดอัดใจ


ภรรยาสำรอง
เกี้ยวเกล้า
www.mebmarket.com
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

4,260 ความคิดเห็น

  1. #3942 SWEPP (@SWEPP) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:12
    #3942
    0
  2. #3908 อ๊บอ๊บ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 22:18
    หาสามีใหม่ให้แม่ขวัญหน่อยค่ะ ไม่ไหวกับคุณโมกแล้วจริงๆ
    #3908
    0
  3. #3907 MWhis.pe.r (@best1216) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 14:28
    ขอบคุณนะคะที่มาอัพต่อ
    #3907
    0
  4. #3906 ThitapaKungKung (@ThitapaKungKung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 13:33
    คิดถึงมาก. นึกว่าจะไม่มาอัพซะแล้ว ขอบคุณนะค่ะที่ยังไม่ทิ้งกัน
    #3906
    0
  5. #3905 beva (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:26
    อ่านรวดเดียว ขอบอกอิฉันเศร้ามากๆๆๆๆขอร้องเถอะคร้าอย่าดราม่าไปก่าวนี้เรย คิดเสียว่าสงสารแม่ลูกได้ไหมคร้า
    #3905
    0
  6. #1093 namfon-1971 (@namfon-1971) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 22:19
    ทำไม่ไน้ทลงเนื้อหาน้อยจัง
    #1093
    0
  7. #1092 amo_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 22:12
     ใจร้ายได้อีกค่ะ
    #1092
    0
  8. #1090 min (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 22:08
    รออยู่ค่ะ มาต่ออีกเร็วนะค่ะ
    #1090
    0
  9. #1089 Nakida (@tameeya1989) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 22:03
    รอน้าาาาา

    #1089
    0
  10. #1088 ์ืNippy (@Thannaree499) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:50
    ไรท์มั่นใจนะค่ะว่าคุณโมกข์เป็นพระเอก รีดพยายามจะเชื่อให้ได้ว่าพระเอกแบบนี้มีจริง (มาม่าสุดๆ)
    #1088
    0