ภรรยาสำรอง( ตีพิมพ์ สํานักพิมพ์ Touch ) reup

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก (02)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    24 ม.ค. 61

ตอนที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก




     หัวใจคนเป็นแม่ร้าววูบ สายตาต่อว่าทำให้กลัวนัก เพราะอาจจะกระทบต่อความรู้สึกคนในอ้อมกอด และไม่รู้จะทำอย่างไรไม่ให้โมกข์ติดใจเอาความ รู้อยู่เต็มอกว่าสายใยรักข้นกว่าสายเลือดเป็นไหนๆ เนื้อตัวเย็นเยียบไปหมด ออกแรงกอดสุดฤทธิ์ ก่อนจะมีเสียงร้องไห้แผดกร้าวออกมา
      แรงรัดที่มากเกินไปทำไมพาณิภัครู้สึกเจ็บ แรงดีดดิ้นออกจากอกมารดาย่อมมากตาม เรียกร้องหาบิดายกใหญ่ กระนั้นยังได้รับการเฉยเมย
      ใจทั้งใจของพาขวัญบีบรัดรุนแรง นึกกลัวปะปนด้วยความเจ็บ...เจ็บที่ลูกเอาแต่ร้องหาพ่อของแก ทั้งที่เขาไม่แยแสเลยสักนิด น้ำตาจึงหยดแหมะลงเรื่อยๆ ถึงพาณิภัคจะหวีดร้องอย่างไรไม่มีทางปล่อย จะไม่ยอมให้แกเข้าใกล้ผู้ชายเย็นชาที่แทบไม่เคยทำหน้าที่ของตนเอง
     
ป๊ะป๋า หนูภัค..จะหาป๊ะป๋า พาณิภัคเริ่มชังมารดา ใช้สองมือทุบมืออันอบอุ่นคอยปกป้อง แกมีอาการกลัวเพราะแรงกอดทำให้เจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ลักแม่ขัน ไม่ลักคำพูดของลูกสาวไม่ได้ทำให้สาวเจ้าปวดใจ เพราะรู้แกพูดไปด้วยความไม่รู้ในสิ่งที่เกิดขึ้น ตรงข้ามเป็นดวงตากร้าวกระด้างต่างหากทำให้ปวดแปลบไปหมด
      คนใกล้จะคลุ้มคลั่งกำมือแน่น รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก แม้พยายามสะกดกั้นความรู้สึก แต่ยามเห็นรูปภาพของคนรักขาดเป็นชิ้นมันอดไม่ได้ หัวใจเดือดและเจ็บในคราแรก เสียงร้องของลูกคนโตคล้ายหนามปลายแหลมทิ่มแทงใจ แต่มือกลับไม่ดึงร่างน้อยเข้าสู่อ้อมกอด
       เรือนกายของคนตัวเล็กต้องผวากอดลูกสาวแน่นอีกยามเห็นเท้าของโมกข์ขยับเข้ามาหา ลมหายใจของเจ้าหล่อนถี่ยิบ กลัวชายหนุ่มจะลงโทษลูกสาว ถ้าเป็นเช่นนั้นคงขาดใจตายและผิดเองที่ไม่ดูแลลูกให้ดี
      ตอนนั้นเองดวงตาของชายหนุ่มที่เฝ้ามองสองแม่ลูกไม่ต่างจากจอมปีศาจ ไม่มีแววอาทร ก่อนจะทำบางสิ่ง
      พาขวัญมองชายหนุ่มด้วยสายตาสั่นๆ แล้วต้องอุ้มลูกขยับห่างจากร่างสูงโต เมื่อเขาได้กระชากบางอย่างออกจากมือ ไม่สนใจเสียงร้องไห้ของลูกเลยสักนิด หนำซ้ำยังพลิกตัวเดินหนีหายออกไปจากห้อง ไม่ถึงนาทีต่อมาหูก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม มั่นใจว่า มันทะยานออกจากไร่ไปด้วยความเร็ว
      หญิงสาวยิ่งร่ำไห้มากกว่าเดิม
ไอ้คนไร้หัวใจ แล้วยังบริภาษโมกข์ต่อหน้าพาณิภัค สุดจะทนแล้วจริงๆ อัลบั้มรูปนั่นมันดีกว่าสายเลือดแท้ๆ ใช่ไหม คนสารเลว
      เขากระชากมันออกไปจากมือ ในขณะพาณิภัคแผดเสียงร้องสุดกำลัง มองดูช่างน่าสงสาร ก่อนเสียงสั่นพร่าจะกล่าวออกมา
     
วันนี้หนูภัคทำผิดรู้ไหมคะ
      พาขวัญพยายามบอกลูก แต่พาณิภัคไม่ยอมฟัง เอาแต่ร้องไห้
     
หยุดคะหนูภัค หยุดร้องไห้ อย่าทำแบบนี้ น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้น กระนั้นร่างน้อยยังไม่ตอบสนอง บีบน้ำตาจนนองหน้า ถ้าหนูภัคไม่หยุด แม่จะเจ็บมากรู้ไหมคะ คำว่า เจ็บ ทำให้ปฏิกิริยาต่อต้านเริ่มหยุดลง แล้วเงยหน้าฉ่ำเยิ้มขึ้นมองมารดา
     
แม่ขัน พาณิภัคเบะปากสะอึกสะอื้น ถึงแม้แกจะไม่เข้าใจความหมายคำว่าเจ็บมากนัก แต่พอจะรับรู้ได้ว่า จะทำให้มารดาทรมาน และต้องร้องไห้เหมือนเช่นในตอนนี้
      หญิงสาวลูบศีรษะเล็กเบาๆ ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วตั้งสติ
     
แม่ขอโทษนะคะที่ทำให้หนูภัคเจ็บ แต่หนูภัคทำผิดรู้ตัวไหม หนูภัคไม่สมควรฉีกของเล่นแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม คนเป็นแม่ต้องซุกซ่อนความรู้สึกสะเทือนใจ จะปล่อยให้ลูกเสียนิสัยไม่ได้ ในเมื่อแกทำผิดก็ต้องรู้และรับผิดชอบ เพียงแค่นี่คือความผิดครั้งแรก
      พาณิภัคทำหน้าไม่เข้าใจนัก พลางก้มหน้าลงมองเศษรูปภาพ
     
นะ...หนูภัคฉีก
     
ค่ะ หนูภัคฉีก แต่มันฉีกไม่ได้ มันเป็นของรักของป๊ะป๋า หนูภัคทำผิด
      หลังจากนั้นคนทำผิดเงียบไป เหมือนแกจะพยายามเข้าใจแล้วน้ำตาใสๆ เอ่อท้นอีกครา
     
หนูภัคขอโพย
      พาขวัญยื่นมือไปเช็ดน้ำตา แล้วยกยิ้มกว้างๆ ไม่อยากให้แกกลัวมากไปกว่านี้ ดึงเข้ามานั่งบนตักแล้วจูบลงที่ผมนุ่มดุจเส้นไหม
     
คนที่หนูภัคต้องขอโทษคือป๊ะป๋านะคะ เจ้าหล่อนอธิบายพลันปรายตามองสิ่งที่ทำให้โมกข์กระชากรถออกจากบ้าน เรียวปากกัดเม้มกันจะทำอย่างไรดี จะหาหนทางใดมาสมานรอยแผลระหว่างพ่อลูก แค่นี้ก็ห่างเหินกันจนปลายมือแทบจะเอื้อมไม่ถึง อย่าให้มากกว่านี้เลย
      แต่ของที่มันเกิดรอยหักพังแล้วจะกลับมาประสานได้หรือ เกิดคำถามอยู่ในใจ และรู้สึกว่า ถนนที่กำลังพาเด็กๆ ก้าวเดินไปแคบลงทุกที ซ้ำร้ายยิ่งก้าวยิ่งหาทางออกไม่เจอ ได้แต่วนเวียนอยู่ในวงกตความชอกช้ำ
      ทว่าอย่างไรต้องหาวิธีให้ได้ ขั้นแรกคงต้องเป็นต่อประสานกองเศษรูปภาพตรงหน้า
     
หนูภัคอยากให้ป๊ะป๋าหายโกรธไหมคะ
      พาณิภัคพยักหน้าตอบกลับมาทันที 
     
งั้นเรามาช่วยกันซ่อมของรักของป๊ะป๋ากันค่ะ เมื่อได้รับการตอบตกลงของลูกสาว พาขวัญอุ้มแกขึ้นแล้วพาเดินออกไปยังโซฟา พบว่าพาณิธิดายังนอนหลับอยู่
      หลังจากวางคนยังมีอาการสะอื้นบนโซฟาแล้ว ร่างระหงเดินกลับไป ณ จุด เกิดเหตุ ไปรวบรวมรูปภาพที่ขาดเป็นชิ้นมากองไว้บนโต๊ะ จากนั้นเดินไปค้นหาสิ่งที่จะมาประสานให้มันเข้ารูปดั่งเดิม อาจจะไม่สมบรูณ์แบบหรือกลับมาสวย แต่อย่างน้อยก็ยังพอซ่อมแซมได้
      ถ้ากาวซ่อมใจได้บ้างก็คงจะดี หล่อนจะได้ใช้มันประสานรอยร้าว
      ก่อนสองแม่ลูกจะช่วยกันลงมือก่อร่างสร้างร่องรอยความทรงจำของโมกข์ขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยความตั้งใจจะรับผิดชอบในความผิด พ่วงด้วยคำขอโทษจากใจจริง โดยเฉพาะคนเป็นลูกที่ตั้งหน้าตั้งตาทำอย่างไม่โยเย แถมยังมีอีกหนึ่งกำลังเสริมเป็นพาณิธิดาที่งัวเงียตื่นขึ้นมา
      รอยยิ้มของสามแม่ลูกประดับบนดวงหน้ามากทุกที เมื่อความตั้งใจใกล้จะสำเร็จ ไม่นานก็เป็นรูปเป็นร่าง เป็นภาพแห่งความทรงจำ แถมยังเป็นภาพของหญิงสาวที่มีรอยยิ้มหวานละมุน
     
ใคร จนมีคำถามเขย่าหัวใจจากลูกสาวคนเล็ก    
     
เธอเป็นเพื่อนที่ป๊ะป๋ารักมากค่ะ กลั้นใจตอบ และเลี่ยงที่จะพูดแบบชัดเจน เพราะไม่อยากให้สิ่งนี้มามีผลกระทบต่อลูก ถึงสักวันหนึ่งแกต้องรับรู้ แล้วพากันก้มหน้าก้มตาประติดประต่อให้เสร็จ ต่อจากนั้นมานั่งรอคนที่ต้องการอยู่หน้าบ้าน เมื่อเขากลับมาจะได้เห็นถึงคำขอโทษ


ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วยนะคะ
-เกี้ยวเกล้า-

เมียริมรั้ว
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1749899

ภรรยาของแถม
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1606287


EBOOK


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

4,264 ความคิดเห็น

  1. #4151 kittyapplesnow (@kittyapplesnow) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 15:17
    รอค่ะ มาต่อไวๆนะคะ สู้ๆ
    #4151
    0
  2. #3954 MWhis.pe.r (@best1216) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:55
    อัพแล้วววววววว เย่ๆๆๆ
    #3954
    0
  3. #1405 namfon-1971 (@namfon-1971) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 20:11
    ขอบคุณคะไร้ท
    #1405
    0