ภรรยาสำรอง( ตีพิมพ์ สํานักพิมพ์ Touch ) reup

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก (04)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    16 ก.พ. 61

ตอนที่ 12 สายเลือดหรือสายรัก      


      “อื้อ...อูณ โฮก อ่อย” เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ไม่ส่งผลใดๆ เลย คนเมามายยังรุกคืบด้วยจูบและจูบอย่างเร่าร้อน ผสมรสชาติของความหวานละมุนเข้าไป ทำให้มันแปลกน่าดู พาขวัญเลยตั้งตัวไม่ทันและรับรู้ได้ถึงรสขมที่ติดอยู่ปลายลิ้นของพ่อหนุ่มมนุษย์หุ่นยนต์
      ในสมองและห้วงความรู้สึกนึกคิดของโมกข์มีความคิดถึงบรรจุอยู่จนล้นปรี่ ภาพลวงเบื้องหน้าจึงทำให้ชายหนุ่มรีบฉกฉวยปรนเปรอความคำนึงหา เพราะยามขาด ยามจากไป คนที่ยังอยู่เจ็บปางตาย ต้องตื่นขึ้นมาวนเวียนอยู่ในวังวนความเศร้าถึงจะผ่านมาเกือบสามปีแล้วก็ตาม 
      เพลิงสวาทลุกกระพือโหมหนัก เข้าโรมรันรุกรักจนเตียงแทบร้อนเป็นไฟ ขณะเจ้าของร่างบางพยายามทุบอกกว้างหลายหน อยากให้เขาหยุด หล่อนจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้วจากการจูบอย่างดูดดื่ม
      
คุณโมกข์นี่ขวัญนะ ไม่ใช่คุณนุริน มองดูดีๆ สิคะ เมื่อพูดแล้วไม่ฟัง ไม่หยุด พาขวัญเลยออกแรงดิ้นมากขึ้นเพื่อใช้มือฟาดบนใบหน้าคมสันเบาๆ อยากเรียกสติเขาคืนกลับมา  ทว่าไร้ประโยชน์เมื่อพ่อคนเริ่มหิวกระหายในร่างเล็กยังเอาแต่รุกและเตรียมจะรักในอีกไม่กี่นาที
      ริมฝีปากกระด้างเลื่อนลงมาหาเรียวปากอมชมพู มาสูดกลิ่นกายหอมๆ บริเวณต้นคอขาวแล้วขบเม้มเบาๆ เรียกกระแสสวาทให้ลุกโชน 
      ไม่นานพาขวัญเริ่มตกอยู่ใต้อำนาจของคนช่ำชอง บทเรียนรักถูกสอนด้วยอาจารย์ระดับด็อกเตอร์ ซึ่งดำเนินอยู่บนเส้นทางอ่อนโยนราวโรยด้วยกลีบกุหลาบ บรรยากาศฉ่ำเย็นราวท้องฟ้าเพิ่งจะโปรยเม็ดฝนลงมา 
      หัวใจที่ไม่แข็งแรงของภรรยาสำรองอ่อนยวบลง แรงสิเน่หาพลุ่งพล่านอยู่ในตัว ไม่รู้ทำไมแรงขัดขืนถึงน้อยลงยามมองใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขของผู้ชายคนนี้ 
      หรือไม่เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น เขาระบายยิ้มสุขอย่างแท้จริง ปราศจากความขื่นขม มองดูทำให้อิ่มเอมไปด้วย จนกระอักในอก เพราะหล่อนแท้ๆ ทำให้โมกข์ต้องจมอยู่กับความคิดถึงแสนทรมาน ชั่วอึดใจต่อมารับรู้ได้ว่า ร่างกายไร้อาภรณ์ทำเอาใบหน้าเปลี่ยนสีมากกว่าเดิม
      ความลุ่มหลงถูกร่ายมนต์ ความรัญจวนถูกเสกให้บังเกิด สมทบด้วยความปรารถนาถูกเป่าให้ฟุ้งกระจาย  จากนั้นร่างบอบบางได้ลิ้มรสความหวิวไหว อธิบายไม่ถูกว่ามันเป็นอย่างไร รู้เพียงใจจะขาดทุกครั้งที่ชายหนุ่มเคลื่อนสะโพกเข้าหา จนบางทีต้องนิ่วหน้าเพราะเจ็บแผลที่หน้าท้อง
      
คุณโมกข์ขวัญเจ็บแผล” 
      อยากจะร้องขออุทธรณ์เพื่อยื่นฎีกาผ่อนปรนการเคลื่อนไหว มันทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป นั่นทำให้กายหนาชะงักไปหลายนาที แถมยังจับจ้องกรอบหน้าหวาน สีหน้าเข้มขึ้นนิดหน่อยแล้วค่อยๆ เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า นำพาความปรารถนาอันหวิวไหวให้ลามไปทั่วกายสวย
      ใบหน้าคมโฉบลงไปแทบชิดกับรอยแผล ฝากรอยจูบนุ่มละมุนฝังลงไปเบาๆ อย่างอ่อนโยน ทุกท่วงท่าลีลารักดำเนินไปร่วมชั่วโมง ก่อนคนทั้งคู่จะพบกับความสุขอันลึกล้ำ พาขวัญรีบพลิกตัวหันหลังให้ทันที ปวดในอกในความใจง่าย ใจอ่อนของตนเอง ขณะโมกข์ขยับตัวตามมาคล้องแขนไว้กับเอวคอด 
      ความอ่อนล้าทำให้เจ้าของร่างน้อยนอนหลับบนเตียงของคนตัวโต โดยมีแขนอุ่นๆ โอบล้อม แม้จะไม่ได้แน่น ออกจะเป็นอ้อมกอดหลวมๆ ด้วยซ้ำ แต่ก็ถือว่าสุขใจไม่น้อย ด้านชายหนุ่มได้หลับตาทิ้งตัวและหัวใจดำดิ่งในความมืดมิด หยุดทุกความคิด ปล่อยให้มันเป็นเรื่องราวของวันรุ่งขึ้น 

      แต่รัตติกาลยังไม่ทันพ้นผ่านไป มีบางสิ่งปลุกให้คู่ชายหนุ่มและหญิงสาวต้องรีบลุกขึ้นมา 
      
แง๊ แม่แม่
      เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของหนึ่งในสองฝาแฝดกร้าวด้วยความกลัว ยามตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบมารดา โดยเจ้าของความคิดถึงนั้นยังนอนหลับใหลไม่รู้เรื่อง ต่างจากร่างกำยำซึ่งเริ่มขยับตัว เสียงนั้นเริ่มดังก้องเข้ามาในโสตประสาท
      
ลูก โมกข์มีอาการตกใจเมื่อกลางดึกของค่ำคืนนี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกสาว ไม่แน่ใจว่าเป็นของพาณิภัคหรือพาณิธิดา 
      
แม่ขัน แม่
      สองเท้าของคนเป็นพ่อรีบก้าวลงจากเตียง ทว่าในจังหวะนั้นกลับชะงักไปหลายวินาที เนื่องจากสายตามองไปปะทะร่างขาวลออ จนหัวคิ้วขมวดมุ่นทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่นานความทรงจำอันเร่าร้อนวิ่งปรี่เข้ามากระทบใจในบัดดล
      เพียงแต่ไม่ได้ตกใจมากนัก เหมือนรู้อยู่บ้างแล้วว่า คนที่ตนเองกกกอดคือพาขวัญไม่ใช่นุริน ก่อนจะหยิบกางเกงขึ้นมาสวมพร้อมเดินไปยังห้องที่อยู่ติดกัน ด้านคนเป็นแม่เองเริ่มขยับตัวและปฏิกิริยาไวต่อเสียงร้องของลูกๆ ก็ทำให้พาขวัญกระเด้งตัวขึ้นมา 
      
หนูภัค
 สาวเจ้าจำได้ดีว่านี่คือเสียงของพาณิภัค มือไม้เลยลนลานควานหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ พลันก้าวเท้าออกไปหาลูก 
      ฝีเท้ากลับต้องหยุดลงตรงหน้าประตู ยามพบร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ภายในห้อง ทำให้ต้องกัดเม้มกลีบปากด้านบน เห็นแค่แผ่นหลังยังทำให้รู้สึกเขินอาย จนไม่รู้จะสู้หน้าอย่างไรพลางมองดูอากัปกิริยานั้น 


เมียริมรั้ว
https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1749899


EBOOK

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

4,260 ความคิดเห็น

  1. #4159 Supansak2529 (@Supansak2529) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:22
    รอนานแล้ว
    #4159
    0
  2. #4157 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:14
    ชอบมากครับ^^ 
    #4157
    0
  3. #4156 ThitapaKungKung (@ThitapaKungKung) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:23
    อ่านในเล่มจบไปแล้ว แต่ก็มาตามอ่านในเด็กดีอีก ชอบมากๆ เลย
    #4156
    1
  4. #1484 ม่านธารา (@natnicha39) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 14:54
    อร้ายยย คุงชายใจหินของข่อยย 555
    #1484
    0
  5. #1483 หวานหวาน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 14:46
    สู้ๆๆๆค่ะรออยู่ค่ะ
    #1483
    0
  6. #1482 mintra (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 14:43
    สู่ ๆ คะ รออยู่นะคะ
    #1482
    0