ภรรยาสำรอง( ตีพิมพ์ สํานักพิมพ์ Touch ) reup

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 14 อ้อน (02)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    29 มี.ค. 61


ตอนที่ 14 อ้อน 

      “ถามว่ามีอะไร จ้องฉันทำไม
     
เอ่อ...ขวัญแค่จะบอกว่า วันนี้ขวัญจะออกไปทำงาน
      สิ้นคำเท่านั้น คนถามเดินตัวปลิวออกไปจากบ้าน ไม่มีความคิดเห็นในเรื่องนี้ ทำเอาหญิงสาวมองอย่างอึ้งๆ กับท่าทางไม่สนใจ พลางทอดถอนลมหายใจ ผู้ชายคนนี้นิสัยอย่างไรกันนะ รึจะมีแต่มุมกระด้างแบบนี้กันนะ
      ต่อมาไม่นาน เมื่อป้อนข้าวลูกเสร็จ สามแม่ลูกก็พากันมายังออฟฟิศเหมือนปกติ หลังไม่ได้มาเสียนาน ทว่าแข้งขาของหญิงสาวกลับสั่นไม่น้อย ยังมีอาการหวาดกลัวอยู่ในใจ มือไม้สั่นร่วมด้วย แสดงอาการผวาอย่างเต็มที่ ทุกน้ำเสียงทุกคำพูดข่มขู่ยังก้องชัดในโสตประสาท
      แต่เปิดเข้าไปกลับพบใครคนหนึ่งนั่งรออยู่ ทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมองคิดว่าเขาเข้าไร่ไปแล้วเสียอีก
      ตึก ตึก เสียงหัวใจดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับการก้าวเท้าของโมกข์ซึ่งตรงเข้ามาหา พลางทำบางสิ่งให้พาขวัญต้องหันหลังมองตาม
      อยู่ดีๆ ชายหนุ่มก็ฉวยพาณิธิดาขึ้นไปอุ้ม หนำซ้ำยังพาเดินออกจากออฟฟิศ หญิงสาวเลยต้องพาลูกสาวคนโตเดินตาม พบอีกฝ่ายเดินตรงเข้าไร่
     
เราเข้าไร่กันนะคะหนูภัค พาขวัญหันไปบอกลูกแล้วพากันเดินตามโมกข์เข้าไป ทำให้พาณิภัคดีใจยกใหญ่ ชอบได้เรียนรู้มองเห็นสิ่งใหม่ และน้อยนักจะมีโอกาสเข้ามาในไร่ของบิดา เหล่าคนงานต่างพากันฉีกยิ้ม บ้างโบกมือให้คุณหนูน้อย แต่ไม่ได้แปลกใจกับภาพที่เห็น
      พาณิธิดาเกาะคอป๊ะป๋าของแกแล้วยิ้มอวด ไม่วายยกมือขึ้นโบกไปโบกมาและไม่ลืมส่งจูบให้ จนมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา โมกข์จึงนั่งลงกับพื้นแล้ววางลูกไว้บนตัก
      พาขวัญเดินตามเข้ามาอย่างไม่เข้าใจนัก แต่ไม่กล้าเอ่ยปากถาม ไม่นานพาณิภัคถูกดึงเข้าไปนั่งตักด้วย หญิงสาวเลยค่อยๆ นั่งตาม
     
ดอกไม้ฉวย แล้วพาณิธิดาก็ชี้นิ้วไปยังเจ้าต้นหญ้าต้นเล็กๆ
     
นั่นต้นหญ้าไม่ใช่ดอกไม้ โมกข์อธิบาย
      ลูกสาวคนเล็กพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแล้วคอยชี้นิ้วเรียกให้ทั้งบิดาและมารดามองตาม พลันหันมาหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับพี่สาว แล้วพาณิธิดาก็ลุกขึ้นวิ่งไปยังเจ้าต้นหญ้าที่ให้ความสนใจตั้งแต่แรก
     
ไม่ต้องตาม ปล่อยลูกเล่นไปเถอะ โมกข์เอ่ยบอก หลังเห็นพาขวัญทำท่าลุกขึ้น ด้านพาณิภัคยังนั่งอ้อนโมกข์อยู่บนตัก ส่วนเจ้าของร่างบอบบางเหลือบสายตามองคนตัวโตอยู่ตลอด ผีเข้ารึไงวันนี้ถึงพาลูกๆ เข้ามาในไร่ได้ ปกติยามหล่อนพาพวกแกมา ชายหนุ่มจะแสดงสีหน้าไม่พอใจ
      บรรยากาศในไร่ในช่วงเช้าเต็มไปด้วยความสดใส มีแสงแดดอุ่นๆ ไม่ร้อนมากนัก มีสายลมพัดเอื่อยๆ แล้วรอยยิ้มต้องเกลื่อนกรอบหน้ายามเห็นลูกสาวดึงดอกหญ้ามาเหน็บหู
      แต่มีหนึ่งคนเผลอยิ้มหน้าบาน ส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจดวงน้อย
     
ยิ้มอะไร ก่อนอีกฝ่ายจะรู้ตัว หันมาถลึงตาใส่แล้วลุกขึ้นเดินไปคุยงานกับลุงไม้อีกด้านหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมากนัก โดยหัวโจกตัวจิ๋วลุกขึ้นเดินเช่นกัน มุ่งหน้าไปหาน้องสาว ทว่าในทันใดนั้นเองมีบางสิ่งเกิดขึ้น ทำให้หัวอกคนเป็นพ่อและแม่ตกใจไม่น้อย
      “แง้...”
      จู่ๆ พาณิธิดาก็แผดเสียงร้อง หนนี้ต่างออกไปจากเดิม เมื่อมีความเจ็บปวดผสมเข้ามาด้วย
      พาขวัญรีบวิ่งไปหาลูกแล้วคว้าตัวเข้ามากอด ไม่รู้ว่าสาเหตุใดทำให้ลูกต้องเสียน้ำตา
     
ลูกเป็นอะไร โมกข์ร้องถาม มีอาการร้อนใจไม่แพ้กัน
     
ไม่รู้ค่ะ ขวัญไม่แน่ใจ หญิงสาวมองสำรวจร่างกายเล็กๆ เพื่อมองหารอยแผล นาทีนั้นเห็นมือน้อยๆ นั้นสั่นทำให้ต้องยกขึ้นมามอง พบรอยแดงเป็นจุดลักษณะคล้ายรอยกัด หัวใจจึงหล่นไปอยู่บนพื้นในทันใด งูกัดลูกของเธออย่างนั้นหรือ น้ำตาคลอหน่วยอย่างไม่อาจห้าม
      โมกข์หน้าซีดเช่นกัน คว้าตัวพาณิธิดาขึ้นมาอุ้มแล้วทำท่าจะวิ่งพาลูกสาวไปหาหมอพร้อมตำหนิตัวเองที่ดูแลได้ไม่ดี พาแกเข้ามาในไร่แล้วทำให้เกิดอันตราย ส่วนพาขวัญหันไปอุ้มพาณิภัค และในจังหวะนั้นจึงหันไปเห็นบางสิ่งเข้า
     
ตะขาบค่ะ ตะขาบ
      โมกข์หันหลังไปมอง แล้วมีเสียงถอนหายใจดังขึ้นเฮือกใหญ่คล้ายโล่งอก คนเป็นพ่อและแม่หันมองหน้ากัน
      งั้นเดี๋ยวขวัญจะไปหายามาทาให้ลูก
สาวเจ้าบอก
      ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วก้าวเดินตามภรรยาออกจากไร่กลับไปยังออฟฟิศ ขณะพาณิธิดาส่งเสียงสะอึกสะอื้นตลอดทาง จนคนต้นเหตุนึกโมโหตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะเขาแท้ๆ ลูกสาวถึงต้องมาเจ็บตัว แล้วต้องอุ้มแกเดินไปเดินมาปลุกปลอบเท่าไรไม่หายจากการร่ำไห้
      พาณิภัคเห็นน้องร้องไห้ พานจะร้องตาม ทำให้โมกข์ต้องดึงเข้ามากอด แล้วจูบหนักๆ
      คนเป็นแม่หายามาทาให้ อดสงสารลูกไม่ได้ รวมถึงคนเป็นสามีด้วย ดูเขาสิ หน้าซีดเลย แถมยังต้องอุ้มไว้ตลอดเวลา เพราะแกร้องโยเย

      ในออฟฟิศร่างสูงโตของเจ้าของไร่ยังคงนั่งอยู่ ในอ้อมกอดมีลูกสาวคนเล็กซบอกทั้งยามหลับและตื่น มีอาการงอแงมากกว่าทุกวัน พานไปให้คนเป็นพ่อต้องเบี้ยวงาน ขณะพาขวัญนั่งประจำตำแหน่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ มีหันมองลูกสาวเป็นระยะ กลัวแกจะไข้ขึ้น เพราะเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับพาณิธิดา
      พาณิภัคนอนกินนมอยู่ข้างๆ วันนี้ไม่ซนเลย ไม่กวนใจมารดาด้วยซ้ำ มีเดินเข้าไปชวนน้องสาวเล่นบ้าง
     
ส่งลูกมาให้ขวัญอุ้มบ้างก็ได้ค่ะ ลุกขึ้นเดินไปหาชายหนุ่มพร้อมยื่นมือออกไป รับรู้ยามลูกสาวคนเล็กป่วยแกจะเอาแต่ใจเพียงใด จะชอบอยู่ในอ้อมกอดตลอดเวลา
      ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดทำเพียงส่ายหน้า ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรกับแค่อุ้มลูก พริบตาต่อมาต้องตีหน้าดุใส่ภรรยาสำรอง เมื่อไม่ยอมขยับตัวกลับไปทำงาน มีเสียงอู้อี้คล้ายการละเมอดังเล็ดลอดจากปากเรียวเล็กทำให้ต้องก้มหน้าลงมอง แล้วยกมือลูบแผ่นหลังเบาๆ
     
ป๊ะป๋า พาณิภัคมากระตุกชายเสื้อบิดา
     
หนูภัคจะเอาอะไรคะ โมกข์ร้องถามเสียงทุ้มนุ่มนวล
     
อุ้มหนูภัค ทำตาละห้อยแล้วกางมือออก เห็นน้องอยู่ในอ้อมกอดบิดาตลอดเวลาจึงอยากจะอยู่บ้าง
      คนตัวโตคลี่ยิ้มอย่างเอ็นดูยื่นมือไปดึงร่างน้อยมาไว้บนตักอีกข้าง ทว่าในจังหวะนั้นกลับมีใครบางคนเดินเข้ามาในออฟฟิศเสียก่อน
     
คุณโรสริน
พาขวัญใจสั่น ยามเห็นสายตาของอีกฝ่าย

EBOOK


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

4,260 ความคิดเห็น

  1. #4171 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 06:38
    ทำไมขวัญยังต้องทนอยู่อ่ะ แล้วทำไมคุณหญิงย่าถึงไม่จัดผู้หญิงที่ตัวเองชอบให้ตั้งแต่ทีแรก งงใจ555
    #4171
    1
    • #4171-1 yeeyee+ (@yeekoi) (จากตอนที่ 43)
      2 เมษายน 2561 / 10:30
      เพราะคุณย่าเกลียดโมกข์ค่ะ ให้แต่งกับคนที่ทำให้คนรักตายค่ะ ยิ่งเห็นหน้าขวัญคุณโมกข์ก็จะยิ่งเจ็บ น่าจะแบบนั้น
      #4171-1
  2. #4170 DajingMTBB (@DajingMTBB) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:24
    น่ารักจังเลยคุณพ่ออ
    #4170
    0
  3. #4008 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 08:35
    คุณหญิงธัญญาเรศใจร้าย
    #4008
    0
  4. #4007 Snookwrk (@Snookwrk) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 21:52
    อยากฆ่ายัยคุณหญิงธัญญาเรศเหลือเกินร้ายนัก
    เธอท้องรึป่าวหน่ะนุดี
    #4007
    0
  5. #1980 สดใส (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 16:15
    รอต่อไป...อิย่านี้ร้ายได้โล่จริงๆ
    #1980
    0
  6. #1979 namfon-1971 (@namfon-1971) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 16:14
    ขอบคุณคะไร้ท ิีโมกข์เริ่มอ่อนลงแล้ว
    #1979
    0