ตอนที่ 6 : (os) lolita

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    24 พ.ค. 61






it was love at first sight,

at last sight,

at ever and ever sight.




ลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนรดลงบนแผงอกกว้าง แขนแกร่งกอดรัดร่างบอบบางแน่นจนเจ้าตัวอึดอัด ส่งเสียงครางอือในลำคอเหมือนกำลังบอกให้คลายกอดก่อนที่ตากลมโตจะหลับพริ้มดั่งเดิม

 

ตื่นได้แล้วเสียงคุ้นเคยกระซิบข้างใบหูจนเด็กน้อยที่กำลังหลับสบายต้องยกมือขึ้นปิดหูแล้วพลิกตัวหันหลังให้ถ้าไม่ตื่นแด๊ดจะโกรธแล้วนะ

 

อือควานลินขานรับทันทีที่ฟังประโยคนั้น ใครมันจะไปยอมให้แด๊ดดี้ตัวเองโกรธกันเล่า เดี๋ยวก็อดค่าขนม อดไปเที่ยวเล่นอีก

 

ลุกขึ้นสิควานลินรู้สึกได้ว่าคนข้าง ๆ หยัดตัวขึ้นแล้วเขย่าแขนตัวเองเบา ๆ ขี้เซาเกินไปแล้วนะเขาบ่น ก่อนที่แขนแกร่งจะตวัดร่างบางสู่อ้อมกอด

 

อื้อ จะทำอะไร

 

พาไปอาบน้ำตัวควานลินถูกยกขึ้นลอยกลางอากาศ รู้สึกตกใจจนยึดแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายไว้แทบไม่ทัน

 

ตื่นแล้วๆๆ ผมอาบน้ำเองได้น่ามือบางตีไหล่คนเป็นพ่อพัลวันเป็นสัญญาณให้ปล่อยลงซะ บ้าไปแล้ว ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่จะอาบน้ำให้นี่ก็แปลกไปหน่อย

 

งั้นก็เร็ว ๆ เดี๋ยวจะลงไปเตรียมข้าวพลาง ๆดงโฮวางร่างบางบนพื้นอย่างระมัดระวัง ไม่ลืมที่จะลูบหัวทุยอย่างเคยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

อ่า ทำแบบนี้อีกแล้ว

 

ดวงหน้าใสเห่อร้อนเพราะเขิน เขาเขินจะตายอยู่แล้วที่แด๊ดดี้คอยทำแบบนี้ สัมผัสใบหน้า จุ๊บแก้ม หรือแม้แต่คำพูดที่ดูธรรมดาแต่สามารถทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นไม่เป็นจังหวะได้เป็นอย่างดี ถึงอย่างนั้นเขาจะหวั่นไหวไม่ได้เด็ดขาด แต่ก็รู้สึกไม่ปลอดภัยเลย

 

หลังอาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดนักเรียนเสร็จก็เดินลงไปข้างล่างเพื่อไปหาแด๊ดดี้สุดหล่อที่แม้อายุจะเลยเลขสี่มีรอยย่นปรากฏตรงหางตาและหน้าผากไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เสน่ห์ลดลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับดูน่ามองขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

 

เสร็จแล้วเหรอ กินข้าวกันดงโฮวางจานที่มีไข่ขนกับไส้กรอกตรงหน้าควานลินและตัวเอง ไม่ลืมที่จะถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวแล้วพาดบนเก้าอี้ที่ว่างไว้

 

โห ดูดีเลยนะเนี่ยดวงตากลมโตจ้องไปที่จานตาแป๋ว

 

แน่นอนสิ นี่ใคร แด๊ดดี้สุดหล่อของควานลินยิ้มกว้างเหมือนภูมิใจสุด ๆ

 

ไม่ค่อยเลยควานลินเบ้ปาก ตักอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวแก้มตุ่ย รสชาติอร่อยเหมือนเดิม ฝีมือแด๊ดดี้ไม่เคยตก แม้จะอยู่ด้วยกันมาไม่นานแต่ก็พอรู้ว่าเขาชอบทำอาหารสูตรใหม่ ๆ ขึ้นมาอยู่เสมอ

 

เย็นนี้เรียนพิเศษไหมเสียงทุ้มเอ่ยถาม

 

ไม่เรียนครับ อ้อ แต่ว่าอาจจะเล่นบาสกับเพื่อนก่อนนึกขึ้นได้ว่าซอนโฮชวนเล่นบาสตอนเย็นไว้ ปกติจะเรียนพิเศษทุกวันพุธพฤหัส แล้ววันอื่น ๆ ก็จะเที่ยวเล่นกับเพื่อนทุกเย็นเป็นปกติ

 

งั้นเดี๋ยวแด๊ดไปรับห้าโมงนะ โอเคมั้ย

 

อื้อควานลินพยักหน้าทั้งอาหารเต็มปาก แล้วแม่จะกลับมาเมื่อไหร่คำถามของควานลินทำให้ดงโฮชะงัก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบมองอาหารบนจาน

 

วันจันทร์หน้า

 

ดีจัง คิดถึงแม่จะแย่แล้วเด็กน้อยยิ้มกว้าง กัดกระพุ้งแก้มตัวเองเล่นจนเกิดรอยบุ๋ม

 

ทำไม อยู่กับแด๊ดมันน่าเบื่อขนาดนั้นเหรออยู่ๆ ก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาซะงั้น คนแก่กว่าส่งสายตาหาเรื่อง ใบหน้าบึ้งตึง ดูตลกไม่สมวัยดี

 

นั่นน่ะสิ ก็แด๊ดดี้อ่า ไม่ตามใจควานลินเลยเด็กแสบแกล้งตัดพ้อ ยื่นปากแง่งอนพลางเขี่ยอาหารในจานไปมา

 

ยังไงคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นึกสงสัยว่าเขาไม่ตามใจตรงไหน ทุกวันนี้ก็แทบจะทำให้ควานลินกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจแล้ว ก็เด็กดื้อชอบทำให้แด๊ดดี้ใจอ่อนอยู่เรื่อย ส่งสายตาออดอ้อน คำพูดน่ารัก ๆ แบบนั้นใครมันจะไปอดใจไหว

 

ก็ควานลินอยากกินขนม แด๊ดก็ห้าม จะไปดูหนังกับเพื่อนก็ไม่ให้ไปได้ทีเอาใหญ่ ตอนแรกก็จะแกล้งสนุก ๆ แต่ก็ดันเล่าความในใจจริง ๆ ออกมาเองซะงั้น

 

ก็เพื่อนที่ว่าเป็นผู้หญิง

 

กับผู้ชายแด๊ดก็ให้เล่นแค่ซอนโฮคนเดียวนึกแล้วไม่เข้าใจ แด๊ดดี้มักจะสั่งห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้เพื่อนคนอื่นเสมอเลย แต่ควานลินก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก เพราะเพื่อนที่เขาสนิทด้วยก็มีแค่ซอนโฮคนเดียวนั่นแหละ

 

คนอื่นนิสัยไม่ดีดงโฮพูดเสียงเรียบ เล่นกับแด๊ดดี้ดีกว่า พาไปเที่ยวไกล ๆ ยังได้เลย

 

งั้นวันเสาร์นี้เราไปพัทยากันไหมครับตากลมแวววับทันทีเมื่อมีดงโฮพูดเปิดทาง กะพริบตาถี่ ๆ เพื่ออ้อนวอนให้อีกฝ่ายทำตามคำขอ

 

ดงโฮแพ้ทางควานลินเสมอ

 

ข้อนั้นควานลินรู้ดี

 

ก็ถ้าวันนี้ควานลินเป็นเด็กดี กินข้าวให้หมดทุกมื้อ แด๊ดก็จะพาไปครับ

 

 

 

..

 

 

 

วันเสาร์มาถึงแล้ว แต่แผนที่วางไว้กลับล่มไม่เป็นท่า ทั้งที่ควานลินรอคอยวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ เสิร์ชหาร้านอาหารอร่อย ๆ และแลนมาร์กดี ๆ เพื่อหวังจะแวะไปเช็คอิน ทำตัวเป็นเด็กดีทุกวันอย่างที่คนแก่กว่าขอไว้ แต่สุดท้ายเป็นไงล่ะ แป้วซะงั้น

 

ขอโทษนะควานลิน รถมันเสียพอดีเลยดงโฮขอโทษขอโพยที่ทำให้ลูกตัวเองผิดหวัง มองกระโปรงรถที่เปิดกว้างรอช่างที่อู่มาลากไปอย่างเซ็ง ๆ

 

เขาอยากไปเที่ยวกับควานลินมากจะตายอยู่แล้ว มีเวลาอยู่ด้วยกันแค่สองวันสุดท้ายก่อนที่แม่ควานลินจะกลับมาเอง  ใบหน้าหวานดูผิดหวัง นั่งบนชิงช้าไม้หน้าบ้านแล้วแกว่งขาไปมาน่าเอ็นดู

 

เอางี้มั้ยดงโฮปัดมือสองสามที ไปว่ายน้ำกัน

 

ไม่เอา อยากไปเที่ยวงอนตุ้บป่องน่าหยิกแก้มจริงเชียว เพราะแบบนี้ไง ดงโฮทำใจแข็งไม่ได้ทุกที เขาพยายามอดกลั้นความรู้สึกของตัวเองไว้ พยายามไม่ให้คิดเกินเลยกับอีกฝ่าย

 

เพราะมันเป็นไปไม่ได้

 

ดงโฮแต่งงานกับแม่ควานลินเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ถึงอย่างนั้นแม่ควานลินที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็หลงรักเจ้าของแผ่นหลังกว้างคนนี้หัวปักหัวปำและไม่ใช่เขาไม่รู้

 

แต่เขาไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นหรอก คนที่เขารักอยู่ตรงหน้านี้แล้วต่างหาก

 

ว่ายน้ำเสร็จแล้วไปกินของอร่อย ๆ กันกดความรู้สึกนั้นไว้ มองควานลินให้เหมือนลูกชายคนหนึ่ง ควานลินติดเขามาก แม้จะผ่านมาแค่สองเดือนก็ทำให้สนิทกันขนาดนี้แล้ว คงเพราะเด็กคนนี้ไม่เคยมีพ่อ ตลอดสิบหกปีที่อยู่บนโลก ควานลินไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแท้ ๆ ของตัวเองแม้แต่น้อย

 

และเป็นเขา ที่ทำหน้าที่นั้นมาตลอดสองเดือนที่ผ่านมา

 

มันแทนกันได้ที่ไหน

 

ดูหนังด้วยดีไหม มาร์เวลไง ที่ควานลินชอบเขาพยายามง้อสุดชีวิต ถึงอายุจะล่วงเลยไปมาก แต่เขาก็พยายามตามโลกสมัยใหม่ให้ทัน เล่นทั้งเฟสบุ๊ค ไลน์ ไอจีเหมือนคนอื่นเขา เพื่อที่ตัวเองจะได้ทันวัยอย่างควานลินได้ง่าย

 

สายตาที่ดงโฮมองไปยังควานลินมีแต่ความอบอุ่น หากแต่ซ่อนบางอย่างไว้เสมอมา บางอย่างที่ถ้าใครหลายคนรู้อาจจะด่าเขาว่าไอ้โรคจิตก็ได้ เป็นข้อดีที่เด็กอายุสิบหกปีอย่างควานลินยังไม่รู้เรื่องแบบนั้นเท่าไหร่

 

จริงนะแววตาที่หมดหวังเป็นประกายขึ้นมา ไม่ว่ายน้ำแล้ว ไปดูหนังกันเลย

 

ได้สิ นั่งแท็กซี่ไปแล้วกัน

 

 

 

ป็อปคอร์นรสหวานผสมชีสที่บรรจุในบักเก็ตเซ็ตของ black panther ถูกวางกั้นกลางคนสองคน หนังเริ่มฉายแล้ว ดงโฮหันไปมองควานลินที่กำลังจดจ่อบนจอยักษ์ข้างหน้า แม้ภายในโรงหนังจะมืดแต่แสงไฟที่สะท้อนออกมาจากจอภาพยนต์ตกกระทบลงบนใบหน้าหวานพอดี

 

ความรู้สึกนี้มาอีกแล้ว

 

ดงโฮเอื้อมไปสัมผัสมือเล็กก่อนจะประสานกันแน่น ควานลินย่นคิ้วสงสัยแต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายจับมือตัวเองแน่นไม่ยอมปล่อย ลักยิ้มน่ารักปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป โน้มตัวไปแตะปลายจมูกบนแก้มใสแล้วฝังจมูกลงอย่างแผ่วเบา

 

แด๊ดดี้?ใบหน้าเหวอ ๆ นั่นทำให้ดงโฮหลุดขำ ถึงจะรู้ดีว่าไม่เหมาะสมเท่าไหร่ที่ทำแบบนี้กลางโรงหนังท่ามกลางคนมากมายแต่สุดท้ายก็เผลอทุกที

 

รสชีสหอมถึงแก้มได้ไงเนี่ยดงโฮพูดแซ็ว  ในขณะที่เด็กน้อยได้แต่อึ้ง ดูหนังไม่รู้เรื่องอีกต่อไป หัวใจดวงน้อยสั่นไหว พ่อทำแบบนี้กับลูกได้เหรอ? เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้เลยไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วระยะห่างของพ่อลูกมันขนาดไหน

 

แต่สำหรับควานลิน ยิ่งแด๊ดดี้ทำแบบนี้ ยิ่งรู้สึกดี

 

หนังจบลงแล้ว ควานลินยืนยันจะดูเครดิตตอนท้ายให้จบก่อน คนอื่น ๆ รอบตัวลุกขึ้นไปกันเกือบหมด ความเงียบครอบคลุมพวกเขาทั้งสองคน เอาจริงไม่มีใครจดจ่อไปกับตัวหนังด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่ตกในภวังค์ของคนทั้งคู่จนรู้ตัวอีกทีก็ถึงช่วงท้ายก็หนังแล้ว

 

แด๊ดครับควานลินเรียก

 

หือดงโฮที่ตกอยู่ในภวังค์ขานรับ

 

ผมอยากกลับบ้านแล้ว

 

 

 

...

..

 

 

 

สองพ่อลูกกลับมาถึงบ้านอีกทีในช่วงหัวค่ำ บนรถแท็กซี่ที่ต่างฝ่ายก็เงียบใส่ ดงโฮไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะที่เขาแอบหอมแก้มนุ่มนั้นรึเปล่า ไม่รู้สิ ปกติก็ทำแบบนั้นมาตลอดนี่นา

 

หิวไหม เดี๋ยวทำไรให้กินดงโฮว่าพลางเปิดสวิตช์ไฟห้องครัว

 

ไม่อ่ะครับ ง่วงแล้วขายาวเดินก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก

 

แล้วคืนนี้เราจะมานอนกับแด๊ดอีกไหมร่างหนาเปิดตู้เย็น หยิบเอากระป๋องเบียร์ออกมา เขาหวังจะดื่มมันแทนอาหารเย็นวันนี้

 

อื้อ เหมือนเดิมแหละนั่นก็เป็นเพราะควานลินไม่สามารถนอนคนเดียวโดยปราศจากอ้อมกอดแสนอบอุ่นของแด๊ดดี้ได้อีกต่อไป

 

ดงโฮขึ้นห้องอีกทีเมื่อนาฬิกาชี้ไปที่เลขหนึ่ง ภายในห้องมืดมิดไม่มีแม้แต่แสงจากโคมไฟข้างหัวเตียง แสดงว่าควานลินหลับแล้ว เดินไปปรับแอร์ให้เพิ่มขึ้นมาสององศา เด็กนี่ขี้หนาวจะตายไป แต่ก็ยังจะดื้อแอบลดแอร์ให้ต่ำลงอีก

 

กลิ่นหอมของสบู่เหลวที่เจ้าตัวใช้เป็นประจำคละคลุ้งทั่วห้อง บนเตียงของเขามีแต่กลิ่นของควานลินทุกอณูส่วน เขากระโดดลงนอนข้างกัน ตะแคงข้างมองควานลินที่นอนห่อตัวเป็นแหนมแย่งผ้าห่มเขาไปเหมือนทุกครั้ง มือหนายื่นไปสัมผัสเรือนผมนุ่มก่อนจะลากต่ำลงเรื่อย ๆ แล้วหยุดตรงริมฝีปาก

 

ริมฝีปากที่เขาแอบสัมผัสมาทุก ๆ คืนโดยที่ควานลินไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย

 

ครั้งนี้ก็เช่นกัน ดงโฮทาบริมฝีปากแนบชิดอย่างแผ่วเบาก่อนจะขยับขบเม้มปากอวบอิ่มไปเรื่อย ดวงตาคมเรียวมองไปยังลูกชายที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนมากุมกรอบหน้าเล็ก แตะปลายจมูกของตัวเองบนอีกฝ่ายในขณะที่ปากก็ทำหน้าที่เช่นเดิม

 

แววตาอบอุ่นที่ควานลินชื่นชอบ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มันมีแต่ความหื่นกระหายต้องการอีกฝ่ายจนแทบทนไม่ไหว เขาดูดดึงความหอมหวานบนปากอวบอิ่มด้วยความสเน่หา

 

อื้อเป็นเพราะเขาใช้เวลากับมันมากไปหน่อยจึงทำให้ควานลินรู้สึกตัว ขยับกายที่เหมือนมีคนกำลังกอดรัด เริ่มดิ้นเมื่อรู้สึกหายใจไม่ออก หากแต่ดวงตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท

 

เขาปล่อยให้ควานลินหลับเหมือนเดิมสักพักก่อนที่จะเริ่มไล้นิ้วบนแก้มใสอีกครั้ง เขายิ้มให้กับความซื่อของเด็กน้อย มองผิวขาวที่โผล่พ้นออกมานอกเสื้อนอนแล้วเผลอกลืนน้ำลายเหนียวลงไปอึกใหญ่

 

เจ้าคนที่นอนหลับพริ้มอยู่ไม่รู้หรอกว่าร่างกายตัวเองน่ามองแค่ไหน ยิ่งเวลาใส่กางเกงขาสั้น หรือหลังจากอาบน้ำเสร็จหมาด ๆ ผมเปียกที่แนบใบหน้าขาวทำให้ตัวเองดูเซ็กซี่ขึ้นมาถนัดตา

 

เขาจุมพิตเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม

 

 

 

 

 

 

 

ตะวันลับขอบฟ้า ความมืดครอบคลุมครึ่งซีกของโลกทั้งใบ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ ควานลินพิงไหล่กว้างในขณะที่ดูหนังยุค 60 ที่กำลังฉายบนหน้าจอโทรทัศน์ ดงโฮแกะเปลือกส้มก่อนจะยื่นชิดใกล้ปากควานลินที่เจ้าตัวกำลังหน้างอเป็นปลาทู

 

ทำไมทำหน้าแบบนั้นเจ้าของไหล่กว้างที่หัวทุยกำลังอิงแอบอยู่เลิกคิ้วถาม ป้อนส้มให้ปากเล็กงับเคี้ยวจนเต็มแก้มนวล

 

เบื่อควานลินขยับหัวเล็กน้อย อยากไปพัทยา

 

ก็เราไปดูหนังแทนกันแล้วไม่ใช่รึไง

 

มันไม่เหมือนกันพูดพลางจ้องไปที่โทรทัศน์ใจจดใจจ่อ หนังฟิล์มสีดำไม่มีสีสันฉายไปเรื่อย ๆ ไม่จบสักที ควานลินดูไม่เข้าใจเท่าไหร่หรอก เพราะเป็นแด๊ดดี้ที่เลือกหนังแผ่นนี้มา

 

งั้นเอาไว้วันหลังดีมั้ย

 

ไม่เอาควานลินส่ายหน้า ผู้ชายแก่ ๆ คนนั้นชอบลูกสาวเจ้าของบ้านเหรอเขาชี้ไปที่โทรทัศน์ สำเนียงบริทิชที่พูดกันลิ้นพันทำให้เขาฟังไม่ค่อยออก

 

อ่า...ใช่ เขาหลุบตามองควานลิน

 

หือ แก่ขนาดนั้นแล้วยังชอบเด็กอีก แย่จริง ๆ เลย แบบนี้เขาเรียกว่าโรคจิตรึเปล่าแด๊ดดี้

 

ดงโฮกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คำถามของเด็กแสบทำเขาจุกไม่น้อย ถ้าหากควานลินรู้ว่าเนื้อเรื่องในหนังกำลังเหมือนชีวิตจริงที่ดงโฮประสบอยู่ตอนนี้จะเป็นยังไงนะ

 

ไม่หรอก ความรักมันไม่มีกฎเกณฑ์หรอกนะควานลิน เราจะรักใคร ชอบใครก็ได้ ตราบใดที่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเขาอธิบาย

 

แต่ควานลินว่าความรักเป็นแค่ข้ออ้างควานลินเปลี่ยนจากพิงไหล่มานอนบนตักแกร่งแทน

 

ยังไง

 

บางคนก็อ้างความรักเพื่อผลประโยชน์

 

ควานลิน แด๊ดจะอธิบายเขาลูบผมนุ่มเบา ๆ

 

ครับดวงหน้าใสพยักงึกงัก มองคางสากที่เริ่มมีเคราขึ้นเล็ก ๆ

 

ควานลินมีความสุขที่ได้อยู่กับแด๊ดดี้ไหม

 

มีสิฮะ ควานลินชอบเวลาอยู่กับแด๊ดที่สุดเลยคำตอบของควานลินทำให้ดงโฮหัวเราะ

 

แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับความรัก ควานลินเข้าใจในสิ่งที่แด๊ดพูดใช่ไหม?

 

 

 

หนังจบไปไม่นานควานลินหลับปุ๋ยคาตักดงโฮ เขายกหัวเล็กระมัดระวังก่อนจะแทรกตัวเองให้ลุกขึ้นยืน รวบร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนแล้วยกกระชับอีกทีก่อนจะเดินขึ้นชั้นสอง จัดการวางควานลินบนเตียงนุ่ม ยกผ้าห่มที่กองอยู่ปลายเท้ามาห่มตัวก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากแผ่วเบา

 

“good night my lolita” เขาพูดเสียงเบา ปิดแสงไฟสลัวข้างหัวเตียง แล้วเดินอ้อมไปนอนบนเตียงอีกฝั่ง แทรกตัวเข้าในผ้าห่มผืนหน้า พาดแขนลงบนเอวเล็กอย่างเคย

 

“I’m your Lolita?” เสียงงัวเงียพูดขึ้นมา ดงโฮอึ้ง ควานลินตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าอย่างนั้นเด็กนี่ก็ต้องรู้ว่าเขาแอบจูบหน้าผากน่ะสิ

 

ควานลินเขาพยายามคิดว่าอีกฝ่ายละเมอ ร่างบางพลิกตัวมาประจันหน้า ดวงตาใสแจ๋วกำลังบอกว่าไม่ได้ละเมอ รู้สึกตัวทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก่อนแล้ว

 

ว่าไงล่ะครับ ผมเป็นโลลิต้าของแด๊ดหรอเขาถามย้ำ

 

ไม่ใช่อย่างนั้น

 

ผมคงหูฝาดไปเองควานลินพูดเสียงเบา ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง พยายามข่มตาให้หลับแต่ก็ทำไม่ได้สักที ก็ที่ได้ยินเมื่อกี้มันชัดเจนเต็มสองหู จะว่าฝันก็ไม่ได้เพราะเขารู้สึกตัวตั้งแต่ดงโฮอุ้มมานอนตั้งแต่ชั้นล่างเมื่อกี้แล้วเสียอีก

 

ในขณะที่กำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับนั้น สัมผัสอ่อนนุ่มบนเปลือกตาทำให้เขาตื่นอีกรอบ แต่ก็ไม่ยอมลืมตาจริงจัง จะรอดูว่ามันคือความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่

 

ปากอุ่นประทับบนแก้มทั้งสองข้าง เรื่อยลงมาที่ริมฝีปาก ก่อนจะกดเน้นซ้ำ ๆ เท่านั้นแหละ ดวงตากลมโตลืมขึ้นเต็มตื่น ไม่ใช่ความฝันจริงด้วย แด๊ดดี้กำลังจูบเขา

 

ด..แด๊ดดี้ ทำอะไร




CUT

(bio twitter @kinda_cool_1)




ความลินตื่นขึ้นมาในเช้าวันจันทร์ เขาลืมตาขึ้นเห็นคนเป็นแม่นั่งอยู่ข้างกาย แตะมือลงบนหน้าผากของตัวเองที่มีไอร้อนแผ่ออกมา

 

ลูกไม่สบายสีหน้าเป็นห่วงของคนเป็นแม่ทำให้ควานลินรู้สึกผิด แม่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ภาวนาว่าแม่ไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถ้าไม่อย่างนั้น...

 

แม่

 

วันนี้ลาเรียนละกันนะลูก แม่ต้องเข้าประชุมแล้ว เดี๋ยวแด๊ดดี้เอายามาให้นะ แม่ลูบแก้มใสเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

เท่านั้นเอง น้ำตาที่ซ่อนอยู่ก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นบนร่างกายมันน้อยมากถ้าเทียบกับหัวใจที่แตกสลายเพราะโดนคนเป็นพ่อทำร้ายความรู้สึกของลูกชายอย่างเขาให้พังลงไม่มีชิ้นดี

 

แต่ในขณะเดียวกัน เป็นเพราะเขาเองที่ไม่ปฏิเสธสัมผัสนั้น เขาไม่ผลักไสอีกฝ่ายออกไป เพราะลึก ๆ แล้วควานลินเองก็ต้องการมันเช่นกัน

 


 ก๊อก ก๊อก


 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนคนที่ควานลินยังไม่อยากเจอมากที่สุดแทรกตัวเข้ามาในห้องนอนของตัวเองซึ่งดงโฮคงอุ้มเขามาเมื่อไหร่ไม่รู้

 

กินข้าวแล้วก็กินยานะเขาวางถาดถ้วยโจ๊กและเม็ดยาข้างกัน ควานลินพลิกตัวไปอีกฝั่ง ซ่อนร่องรอยน้ำตาไว้ไม่ให้ใครเห็น

 

แด๊ดขอโทษนะควานลิน

 

“….”

 

ขอโทษจริง ๆ

 

พอเถอะครับเสียงสั่นเอ่ย ช่วยทำให้เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น

 

“….”

 

แค่นี้ คุณทำให้ผมได้ไหมครับ

 

 


..


 

 

 

น้ำสีอำพันในแก้วทรงสูงถูกปากหยักกลืนกินจนหมด ก่อนจะรินใหม่อีกครั้งให้เต็มแก้ว ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่แบบนั้นจนสติที่มีอยู่เริ่มหายไป เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ หยิบไปป์ที่ซ่อนอยู่ในกล่องที่เก็บตัวในลิ้นชักมาเนิ่นนานรอเจ้าของเอาออกมาใช้ขึ้นมา

 

หยิบยาเส้นที่วางคู่กันก่อนที่จะยัดลงไปในเบ้า จุดไฟจนร้อนเต็มที่แล้วค่อย ๆ สูบให้พอดีกับจังหวะการหายใจ เปลือกตาทั้งสองข้างปิดลง พ่นลมหายใจออกมาพร้อมควัน เขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย เพราะฤทธิ์ของสิ่งมึนเมากำลังทำงานได้ที่

 

นานแล้วนะคะที่ไม่ได้เห็นคุณสูบไปป์ร่างเพรียวกอดอกพิงกับขอบประตู ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีจัดเผยรอยยิ้มออกมา คุณมีเรื่องไม่สบายใจงั้นเหรอ

 

ผมอยากอยู่คนเดียว

 

ช่วงนี้เราไม่ค่อยคุยกันเลย งานฉันยุ่งมากเธอเดินมาหาอย่างเชื่องช้าก่อนจะวางสะโพกกลมบนโต๊ะทำงาน ยกแก้วทรงสูงที่ดงโฮใช้ขึ้นมองในระดับสายตา

 

ผมไม่มีเรื่องจะคุยกับคุณดงโฮพูดเสียงเข้ม ประคองเบ้าไปป์ไว้ เขาหมดอารมณ์ที่สูบมันแล้ว

 

แต่ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณเยอะเลยค่ะเธอแสยะยิ้ม โดยเฉพาะเรื่องลูกชายฉัน

 

ดงโฮมองใบหน้าสวยอย่างไม่สบอารมณ์ มือเรียวขาวเอื้อมมาสัมผัสแก้มเขาที่เริ่มมีเคราสั้นขึ้นมา ก่อนจะโดนดงโฮปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

ฉันไม่รู้หรอกค่ะ ว่าคุณกับควานลินมีเรื่องอะไรกัน

 

“….”

 

ควานลินมาขอฉันให้ส่งเธอไปเรียนเมืองนอก

 

เป็นวินาทีที่ดวงตาคมสั่นไหวก่อนที่มันจะเรียบนิ่งเหมือนเดิม ควานลินไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เป็นเพราะเขาทำร้ายลูกชายที่ตัวเองรักที่สุดเอง ทุก ๆ อย่างมันกำลังตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาทำมันเลวร้ายมาก ดงโฮเสียใจ เสียใจที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้

 

แล้วคุณว่ายังไง

 

ฉันก็...เธอยกขวดรินน้ำสีอำพันสู่แก้ว จัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ

 

เป็นคำตอบที่ดงโฮไม่อยากได้ยินที่สุด

 

แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะเธอยกแก้วขึ้นจิบ

 

ควานลินจะไปกับฉัน เราจะย้ายไปอยู่ด้วยกัน

 

แค่ฉันกับควานลินเธอวาดรอยยิ้ม สองคน

 

 


..


 

 

ฤดูฝนพัดเข้ามาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาปลายปี แรงลมทำให้ต้นไม้เหี่ยวเฉาไร้คนดูแลถูกพัดจนสะบักสะบอม กิ่งก้านที่ถึงอายุไขแล้วหักออกจากกัน ปลิวไปพร้อมกับพายุฝน ทิ้งไว้แค่ต้นที่รอการถูกรื้อถอนเท่านั้น

 

เช่นเดียวกับคนในบ้านที่ห่อเหี่ยวไร้ความรู้สึก ในปากคาบไปป์คู่ใจที่ใช้มันนับตั้งแต่วันนั้น ภายในบ้านหลังใหญ่เงียบเชียบเหมือนป่าช้า เขานั่งบนโซฟาหลังใหญ่ เหม่อมองข่าวบนหน้าจอโทรทัศน์ทั้งที่จับใจความไม่ได้สักอย่าง

 

กี่เดือนแล้วที่ควานลินไม่อยู่ที่นี่

 

เขาไม่อยากนับให้เสียเวลา พยายามลืมเรื่องราวที่ผ่านมาให้เหมือนกับไม่เคยเกิดขึ้น ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนบ่อยครั้งจนท้ายสุดเขาก็รู้ว่าตัวเองไม่อาจลืมมันได้

 

เขาลืมเด็กคนนั้นไม่หลง รอยยิ้มที่น่ามอง ตัวนุ่มนิ่มกว่าหมอนที่เขาใช้หนุน กลิ่นกายที่ยังคงล่องลอยอยู่ในโสตประสาทหรือในห้องนอนที่เจ้าตัวเคยอยู่ยังไม่จางหายไปตามกาลเวลา

 

เสียงฝนห่าใหญ่ข้างนอกทำให้เขาหงุดหงิด ยิ่งอากาศแบบนี้จะออกไปไหนก็ลำบาก รถก็ติด แถมเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาแล้วค่อนวัน ในห้องครัวมีฝุ่นเกาะจนทำอะไรไม่ได้

 

ดงโฮคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ก้าวเดินต่อไปในวันที่ควานลินไม่อยู่ เจ้าตัวที่กลิ่นหอมน่าสัมผัสคนนั้น คนที่ใจร้ายยิ่งกว่าใด ๆ

 

ในวันที่ควานลินออกจากบ้านไปไม่แม้แต่จะหันมาบอกลา พูดคุย อย่างที่เคยทำ เขาจากไปเงียบ ๆ โดยไม่หันหลังมามองอีกเลย

 

ดงโฮลุกขึ้นยืนเต็มความสูง วางไปป์บนโต๊ะแล้วเดินออกไปเปิดประตู หวังจะขับรถออกไปที่ร้านอาหารสักที่ เพื่อให้ความขุ่นหมองในใจลดลง แต่แล้วก็มีบางอย่างที่เขาต้องหยุดก้าวเดินออกไป ข้างนอกนั้นมีใครบางคนกำลังยืนตากฝน

 

ควานลินดงโฮเอ่ยเสียงสั่น เขาไม่ได้ฝันไปเหมือนทุกครั้ง ใบหน้านวลขาวอาบไปด้วยน้ำตา เขาแยกไม่ออกระหว่างน้ำฝนหรืออะไรกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้น เสื้อยืดที่เจ้าตัวสวมใส่เปียกฝนจนแนบไปกับตัว ทำให้นึกถึงวันนั้นขึ้นมาวันที่เขาสองคนเคยเล่นน้ำฝนด้วยกันเมื่อหลายเดือนก่อน

 

แด๊ดดี้ควานลินยกมือสูดน้ำมูก ร้องไห้งอแงเหมือนเด็กน้อย

 

ดงโฮก้าวไปช้า ๆ เขายังคงกลัวว่ามันจะเป็นภาพหลอน เด็กตัวสูงคนนั้นอาจจะไม่ใช่ควานลิน มันเป็นภาพที่เขาสร้างขึ้นมาในจินตนาการ แต่ไม่ใช่ เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ แม้จะยืนท่ามกลางสายฝน ยื่นมือไปแตะแก้มเปียกของคนข้างหน้า สัมผัสแผ่วเบา

 

ควานลินโผกอดเต็มอ้อมกอด ไม่สนใจฝนห่าเหวอะไรอีกต่อไปแล้ว แรงกอดรัดแนบชิดจนไม่มีอากาศผ่านไปได้ ใบหน้าเล็กซุกลงบนบ่าแกร่ง เสียงสะอื้นดังแข่งกับเสียงฝน

 

แด๊ดดี้ ฮึก ไม่ตามหาควานลินเลย

 

ไม่ใช่แค่ควานลินที่ร้องไห้ ดงโฮก็ปล่อยให้น้ำตาอาบแก้มเหมือนกัน เขาสองคนกอดแน่นกันจนเวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ ปล่อยให้ความรู้สึกทอดผ่านอ้อมแขนอบอุ่นแทนคำตอบของทุกอย่าง

 

ขอโทษ แด๊ดขอโทษเขาพูดพึมพำ กดหัวทุยเปียกปอนให้ซุกบนบ่า

 

กลับมาอยู่บ้านของเรานะควานลิน




(END)





P.S. มีแท็กแล้วนะคะ มาเล่นกัน #takenฮล




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

148 ความคิดเห็น

  1. #119 featjang (@featjang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:53
    ร้องไห้เลย ฮือออออออออ
    #119
    0
  2. #88 ClutchhhBN (@ClutchhhBN) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:10
    “แด๊ดดี้ไม่ตามหาควานลินเลย” แสดงว่าหลินไม่ได้เต็มใจที่จะไปหรอ?
    #88
    0
  3. #87 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:09
    น้องงงงงฮือๆ
    #87
    0
  4. #85 PumP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:54
    หลินต้องรักแด๊ดดี้มากแน่ๆ ถึงได้กลับมา ฮือ จะมีต่อมั้ยคะ
    #85
    0
  5. #84 toeyeye (@toeyeye) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 14:06
    น้องก้รักนั่นแหละ แงงงงง
    #84
    0
  6. #83 fango (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 09:45
    หลินน่ารักกก ดูแลน้องดีๆสิคะแด๊ดดี้
    #83
    0
  7. #82 ptrp. (@pattrapiim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 01:27
    ฮือออ โลลิต้าของแด๊ด จะเพนลมค่ะ ชอบมากเลยยย
    #82
    0
  8. #81 ace.v (@empty94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 00:47
    ในที่สุดน้องก็กลับมา แต่อยากรู้ว่าทำไมน้องกลับมาอ่ะคะ ละแม่น้องล่ะ ฮือออออออปวดใจจจยจ
    #81
    0
  9. #80 Aiyshy (@Aiyshy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 00:33
    ทำไมน้องถึงกลับมาาา เกิดไรขึ้นหรือป่าว!! แด๊ดดูแลน้องดีๆนะ
    #80
    0
  10. #79 Elllsaaaa (@KookKeng04) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 00:06
    มีต่อมั้ยคะ ทำไมอยู่ๆน้องกลับมาหาแด๊ดด
    #79
    0
  11. #78 YoonTally (@YoonTally) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:27
    อ่าาาา จะมีต่อมั๊ยคะ คือแบบ งงอ่ะ ทำไมอยู่ๆควานลินกลับมา ทำไมถึงบ่นว่าแด๊ดไม่ตามหาทั้งๆที่ตอนแรกอยากไปเมืองนอกเอง โอ๊ยยยยย ข้องใจเด้อออ
    #78
    0
  12. #77 Monkeynoon (@monkeynoon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:24
    ฮืออออออ นึกว่าจะแบดเอนซะแล้วววว
    #77
    0
  13. #76 ansine (@ansine) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:02
    อ่านไปก็รู้สึกบาปด้วยความที่ช่วงอายุห่างกันมากๆ ถ้าเกิดน้องไม่รู้สึกเหมือนกับแด๊ดดี้คงไม่กลับมาหาเเด๊ดหรอกใช่มั้ย น้องคงเสียใจมากๆไม่งั้นคงไม่ตัดพ้อว่าเเด๊ดดี้ไม่กลับมาหาเลย ฮื่ออ
    #76
    0
  14. #75 ptrp. (@pattrapiim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:52
    ฮืออออออ หน่วงจังเลย ㅠㅠㅠㅠ
    #75
    0
  15. #74 Fhunter (@fhunter) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:19
    ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ หน่วงแต่ก็สวยงามมากค่ะ
    #74
    0