[Yaoi] Lion's Heart หวานใจ...วายร้าย

ตอนที่ 14 : หวานใจ...วายร้าย บท 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    26 ก.พ. 60





Lion’s Heart หวานใจ...วายร้าย

13

 


 

 


            เช้าวันเสาร์นี้วินมาทำงานที่ร้าน Le Flora ตามปกติ ลูกค้าที่ร้านยังคงหนาแน่นเหมือนเคยในช่วงเวลาใกล้เที่ยงลากยาวไปจนถึงช่วงบ่าย วินสลับเดินไปเสิร์ฟบ้าง จัดดอกไม้ตามออเดอร์บ้าง และตอนนี้ร่างบางก็กำลังยกชาเขียวร้อนๆไปเสิร์ฟตามเบอร์โต๊ะที่ได้มา ขาเรียวก้าวอย่างระมัดระวัง พร้อมกันนั้นก็เดินด้วยความคล่องแคล่วจากการที่ทำงานนี้มาเกือบปี

 

            “ชาเขียวร้อนของท่านไหนครับ” รอยยิ้มสว่างถูกส่งให้กับลูกค้าสาวสามคนในโต๊ะ

 

            “ด้านนี้ค่ะ พอดีเพื่อนไปคุยโทรศัพท์อยู่” วินยิ้มรับก่อนจะวางแก้วชาเขียวที่กรุ่นไอร้อนอยู่ลงบนโต๊ะที่เว้นที่ว่างไว้

 

 

            ปึก

 

 

            “อุ๊ย” จังหวะที่หันกลับร่างของเขาก็โดนแรงปะทะจากด้านหลังเบาๆ เมื่อมองดูแล้วก็คาดว่าน่าจะเป็นลูกค้าเจ้าของชาเขียวร้อนที่เพิ่งวางเสิร์ฟ เขาส่งยิ้มให้เชิงไม่เป็นไรก่อนกล่าวขอโทษลูกค้า

 

            “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอโทษ” เสียงหวานใสเอ่ย คนตรงหน้าถือเป็นผู้หญิงที่น่ารักน่ามองมากเลยทีเดียว

 

            “ครับ ไม่เป็นไรครับ” วินเอ่ยรับอีกครั้ง แล้วเดินกลับไปยังเคาท์เตอร์เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่ง

 



 

 

.................................................

 



 

 

            “มองค้างอะไรขนาดนั้นน่ะเกรซ” ตากลมกระพริบปริบๆก่อนจะหันไปหาเพื่อนสาวทั้งสามคนที่นั่งอยู่แล้วมองมาที่ตัวเธอเอง

 

            “แหม ก็พี่เขาสวยอ่ะ ขนาดเป็นผู้ชายนะเนี่ย” ปากบางเคลือบลิปคลี่รอยยิ้มสวย แล้วพาตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้

 

            “แล้วนี่จะกลับมานานไหม”

 

            “ไม่แน่ใจน่ะจ้ะ ต้องรอดูก่อนว่าคุณพ่อจะว่าไงน่ะ” เธอตอบเพื่อน

 

            เกรซ หรือ เกสร เตชะวินทรภพ เป็นลูกสาวเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่อยู่ในเครือธุรกิจเตชะวินทรภพ เธอเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ เนื่องจากต้องไปอยู่ดูแลคุณยายที่ป่วยกับคุณแม่ถึงสองปี

 

            “ถ้าอยู่ยาวเลยก็ดีน่ะสิ คิดถึงเธอจะแย่”

 

            “หืม ไม่ใช่คิดถึงพี่ชายเราหรือ” เสียงหวานเอ่ยอย่างหยอกล้อ ด้วยรู้ว่าพี่ชายที่กล่าวถึงนั้นหล่อและเป็นที่ชื่นชอบขนาดไหน

 

            “บ้าหรอ ฉันไม่ได้ชอบพี่เขาขนาดนั้นย่ะ” คนว่าหน้าแดงก่ำ แต่เธอก็ไม่คิดจะล้อเพื่อนให้อายมากไปกว่านี้

 

            เกรซพาเพื่อนๆคุยเรื่องอื่นให้สมกับที่ไม่เจอกันนาน จนกว่าชั่วโมงถึงได้ฤกษ์แยกย้ายกันกลับ ตอนที่ออกจากร้านนั้นสายตาก็เผลอสบกับตากลมสวยคู่หนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ เธอยิ้มส่งให้คนภายในร้านเล็กๆก่อนจะออกจากร้านไป

 

 



 

.................................................




 

 

 

            “ใครหรอ” บีมถามรุ่นน้องคนสวยที่กำลังจัดช่อดอกลิลลี่อยู่

 

            “ไม่รู้ครับ แต่รู้สึกว่าคุ้นๆหน้าอยู่” วินตอบตามจริง ด้วยรู้สึกว่าเคยเห็นที่ไหน แต่นึกไม่ออก เมื่อกี้ก็เผลอมองมากไปจนเจ้าตัวหันมาเห็นและส่งยิ้มให้

 

            “แต่ลูกค้ากลุ่มนี้มแต่คนสวยๆทั้งนั้นเลยเนอะ” บีมว่าอย่างอิจฉา

 

            “นั่นสิ แต่พี่ก็สวยนะพี่บีม” เขาหันไปยิ้มให้

 

            “คนที่สวยกว่าพี่อย่างวินมาชม ก็ไม่ดีใจหรอกนะ เชอะ”

 

            “โธ่ พี่บีมมมม”

 

            “ไม่สนหรอก เชอะๆ”

 

 

           

            กรุ้งกริ้ง

 

 

 

            “ยินดีต้อนรับค่า” วินแอบขำพี่สาวคนนี้นิดๆที่เปลี่ยนอารมณ์ไวอย่างกิ้งก่า เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้าน

 

            “อร้าย น้องสิงห์” หน้าสวยหันไปมองทันทีที่ชื่อคุ้นหูถูกเอ่ย

 

            “สวัสดีครับ” คนตัวสูงที่เพิ่งเข้ามาเดินมาหาทางที่พวกเขายืนอยู่ทันที โดยมีสายตาของสาวๆในร้านมองตามอย่างไม่ลดละ

 

            “สวัสดีครับ พี่สิงห์มาไงครับเนี่ย” วินถาม

 

            “ขับรถมาสิ”

 

            “ผมหมายความว่ามาทำไมต่างหาก” ปากบางยู่ใส่อีกคน

 

            “กลับจากทำงานกลุ่มพอดี เลยแวะมาซื้อกาแฟกินน่ะ” สิงห์ตอบพลางมองไปยังช่อลิลลี่ในมือร่างบาง

 

            “ทำเอง?”

 

            “ครับ สวยไหม” หยิบขึ้นมาให้ดูใกล้ๆเหมือนจะอวดเบาๆ

 

            “เก่งนี่” คำชมที่ได้ทำเอารอยยิ้มสวยสว่างจ้าไปแทบจะทั้งร้าน ไม่รู้เลยว่าสาวๆทั้งหลายที่มองอยู่นั้นแทบจะกระอักกับภาพที่เห็น

 

            มันน่าอิจฉาน้อยซะเมื่อไรล่ะ เมื่อคนร่างสูงเอาแต่มองคนหน้าสวยไม่วางตา ตอนเข้ามายังหน้านิ่งๆดุๆอยู่เลย พอคุยกับอีกคนกลับมีรอยยิ้มเล็กๆขึ้นมาซะงั้น

 

 

            ทั้งสองคนพูดคุยกัน จนบีมที่ถูกละเลยต้องเฟดตัวเองไปยังอีกเคาท์เตอร์อย่างเงียบๆ ผู้หญิงอย่างเธอสงสัยคงจะได้แต่มองสินะ ฮืออออ

 



 

 

.................................................

 



 

 

 

            “กลับก่อนนะครับ” วินเอ่ยลาทุกคนในร้าน แล้วเดินออกมาพร้อมกับร่างสูง

 

            “หิวไหม”

 

            “นิดหน่อยครับ”

 

            “อยากกินอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยถาม เมื่อพวกเขาเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว

 

            “แล้วแต่พี่สิงห์เลยครับ” สรุปว่าก็ตกลงกันจะไปกินอาหารญี่ปุ่นที่ห้างสรรพสินค้า

 






            Trrrr

 

            วินก้มหาโทรศัพท์ตัวเองแต่ก็หยุดเมื่อเห็นว่าอีกคนหยิบของตัวเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ


            “ครับ....ขับรถอยู่ครับ....อะไรนะ!

 

            เอี้ยดดด

 

            วินแทบจะหน้าคว่ำเมื่ออีกคนเหยียบเบรกกระทันหัน ยังดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไม่งั้นจมูกเขาคงได้กระแทกกับคอนโซลรถเป็นแน่ และก็ต้องอุทานอีกรอบเมื่อจู่ๆรถคันสวยเปลี่ยนทิศทางและเพิ่มความเร็วขึ้น ตากลมหันไปมองคนขับที่วางสายไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึง

 

            “พะ...พี่สิงห์...” เขาเอ่ยเรียก ด้วยรู้สึกว่าตอนนี้รถมันจะแล่นเร็วเกินไปแล้ว

 

            “...”

 

            “...พี่สิงห์...” ไม่รู้ว่าอีกคนเป็นอะไร แต่จากที่คุยโทรศัพท์เมื่อกี้อาจจะเป็นเรื่องใหญ่พอดู อีกคนถึงได้ดูเคร่งเครียดขนาดนี้ วินไม่รู้จะทำอย่างไร จึงตัดสินใจค่อยๆวางมือบางแตะที่ปลายศอกอีกคนเบาๆ

 

            “.....” ตาคมดุเหลือบมองเขาทันทีก่อนจะหันไปสนใจถนนตรงหน้า สิงห์พรูลมหายใจออกมา พร้อมๆกับลดความเร็วลง เพราะสายตาจากคนที่นั่งข้างๆนั้นมีทั้งความเป็นห่วงปนกังวลและกลัว แมม้เจ้าตัวไม่ได้พูดออกมา แต่เขาก็รู้สึกได้

 

            เมื่อกี้ที่รับสาย เป็นโทรศัพท์จากแม่บ้านที่บ้านที่โทรมาบอกว่าแม่ของเขาเป็นลมขณะที่กำลังเดินเล่นในสวนที่บ้าน พาลให้เขาร้อนใจจนรีบกลับรถทันที ยังโชคดีที่ไม่มีรถตามหลังให้เกิดเหตุการณ์ใดๆ คิดแล้วก็เหลือบมองอีกคน...

 

            “โทษทีนะ ตกใจมากไหม”

 

            “ไม่ครับ  พี่สิงห์ไม่เป็นอะไรนะครับ” หัวทุยส่ายไปมา ก่อนจะถามกลับ มือบางนั้นผละออกไปแล้วให้เสียดายอยู่ลึกๆ

 

            “อืม”

 

            “เอ่อ...แล้วนี่เราจะไปไหนกันหรือครับ”

 

            “ไปบ้านน่ะ มีเรื่องนิดหน่อย” คนตาดุตอบนิ่งๆ แต่วินรู้ว่าคงเป็นเรื่องสำคัญจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีกตลอดทาง

 

 

 

 

 



 

            ณ คฤหาสน์เตชะวินทรภพ

 

            ยามที่เฝ้าหน้าคฤหาสน์รีบกดเปิดประตูอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร ยังไม่ทันที่ประตูเลื่อนเต็มที่ รถคันหรูก็เคลื่อนเข้าไปอย่างรวดเร็ว พาให้งงว่าคนขับจะรีบอะไรขนาดนั้น?

 

 

            “ป้าสาย!” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกดังขนาดที่ว่าทำให้สาวใช้ที่กำลังเดินมาสะดุ้งสุดตัว วินเปิดประตูตามอีกคนลงมาแล้วยืนอยู่ด้านหลังพลางมองรอบๆอย่างตื่นๆ

 

            ก็รู้ว่าพี่สิงห์น่ะรวย แต่ไม่คิดว่าจะมีบ้านเป็นคฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้.....

 

            “ป้าสายอยู่ไหน” ตาดุส่งไปหาสาวใช้ที่มาต้อนรับ เจ้าตัวก้มหน้าตัวสั่นน้อยๆก่อนจะเอ่ยตอบว่าในห้องนั่งเล่น กายใหญ่ก็พาตัวเองไปยังทิศทางนั้นทันทีอย่างไม่ลังเล ร่างบางก้มหัวเป็นเชิงขอโทษเล็กๆก่อนจะรีบตามไปอีกคน

 

 

            ด้านร่างสูงเองก็ร้อนใจที่ไม่เห็นป้าสายที่เป็นแม่บ้านคนเก่าแก่มารับอย่างทุกที ประกอบกับโทรศัพท์ที่ได้รับก่อนหน้าก็ไม่ทันได้ฉุกคิดอะไร เมื่อก้าวเข้าไปห้องนั่งเล่นและเห็นมารดานั่งดูละครหัวเราะคิกคักอยู่ก็ขมวดคิ้วมุ่น

 

            “แม่!

 

            “อะไรกันตาสิงห์ มาถึงก็เสียงดังเชียว นี่แน่ะมาเหนื่อยๆก็มานั่งจิบน้ำเย็นๆดูละครกับแม่เร็ว” ยังหันมาเอ่ยชวนดูละครด้วย

 

            “ได้ยินป้าสายบอกแม่เป็นลม หายแล้วหรอครับ” เอ่ยถามพลางพาตัวเข้าไปนั่งกับมารดา

 

            “หือ”  เสียงในคอของคุณหญิงสร้างความสงสัยให้กับลูกชาย แต่ก่อนที่คนเป็นลูกจะเอ่ยอะไรออกมา คุณหญิงนีรนุชก็หัวเราะคิกๆออกมาเสียงดัง

 

            “แหม  ก็แค่ล้อเล่นเอง แม่อยากให้สิงห์กลับบ้านเลยบังคับป้าสายโทรไปน่ะ อิอิ”

 

            “แม่....” ร่างสูงครางเบาๆ เหลือเชื่อเลย นี่ทำให้เขาเป็นห่วงขนาดไหนรู้บ้างไหมนี่ เฮ้อ

 

            “โอ๋ๆ ขอโทษนะจ้ะ เป็นห่วงแม่มากเลยสิ ฟอดดดด” ก้มหน้าหอมแก้มเจ้าลูกชายที่ทำหน้าเซ็งๆก่อนที่จะไปปะทะสายตาเข้ากับหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ไม่คุ้นตายืนด้อมๆมองๆอยู่ตรงทางเข้าห้องนั่งเล่น

 

            “แล้วนั่นใครน่ะ” เสียงของมารดาพลันทำให้สิงห์นึกได้ว่าลืมอีกคนเสียสนิท เพราะมัวแต่กังวลว่าคนเป็นแม่จะเป็นอะไรมากไหม

 

            “เอ่อ...” วินอึกอักทำตัวไม่ถูก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองจะตื่นเต้นทำไมกับแค่การที่ได้เข้ามาในบ้าน...เอ้ย คฤหาสน์ของพี่สิงห์ แถมยังมาเจอคุณแม่ของอีกคนแบบนี้

 

            “รุ่นน้องผม ชื่อวินครับ” ร่างสูงเอ่ยตอบให้ พลางพยักหน้าเรียกให้เขาเดินเข้าไป แต่เห็นเจ้าของตากลมยืนตัวลีบจึงหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินไปลากมานั่งที่โซฟาหรูตัวข้างๆกัน

 

            “สะ...สวัสดีครับ” มือบางยกไหว้ พร้อมส่งยิ้มให้มารดาของอีกคนอย่างเกร็งๆ ขนาดโซฟาที่ว่านุ่มๆนี่ เขายังไม่กล้าแม้แต่จะพิงเลยอ่ะ ฮือ

 

            “แหม หน้าตาน่ารักเชียว” คุณหญิงนีรนุชเอ่ยชมตามจริง สายตาของคนแก่กว่ามองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้า หน้าตาหวานๆ ดวงตากลมสวย ผิวพรรณก็ดูขาวสว่างอมชมพู ดูสวยจนแทบไม่เชื่อว่าเป็นผู้ชาย พอนั่งคู่กับลูกชายของเธอช่างดูต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ก็ให้ความรู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูก

           

            ฝ่ายคนถูกชมก็ทำหน้าเหรอหราหันไปมองร่างสูง

 

            “แหะๆ ขอบคุณครับ”

 

            “เย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันสิจ้ะ อ๊ะ...จริงสิ ที่แม่เรียกลูกมาก็เพราะอย่างนี้ละ” คุณหญิงเหมือจะนึกเรื่องอะไรออก จึงหันไปคุยกับร่างสูง

 

            “หนูเกรซกลับมาจากอังกฤษได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว แม่เลยชวนมาทานข้าวที่บ้าน เห็นน้องบอกว่าคิดถึงสิงห์มาก แม่เลยเรียกลูกมาด้วยวันนี้ซะเลย เพราะงั้นวันนี้ต้องนอนบ้านนะจ้ะ” ประโยคยาวเหยียดแกมบังคับที่ทำให้คนตาดุลอบถอนหายใจแล้วทำหน้าเบื่อๆ

 

            “อาทิตย์ก่อนยัยนั่นมาหาผมแล้วที่คอนโด” วินนั่งฟังสองคนคุยกันเงียบๆ เขาสังเกตได้ว่าคยตาดุนั้นเวลาอยู่กับครอบครัวจะดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด ถึงจะทำหน้าเบื่อๆ แต่ก็ไม่ได้เงียบหรือเมินใส่ใดๆ

 

            “อ้าว งั้นหรอ แต่เจอแล้วก็เจออีกนี่ละ แม่คิดถึงยัยเกรซจะแย่”

 

            “แล้วแต่แม่เถอะครับ ผมพารุ่นน้องไปเดินเล่นรอเวลาข้าวเย็นนะ” เอ่ยตัดบทผู้เป็นแม่เสร็จก็ลุกขึ้นพร้อมกับเรียกเขาให้ตามไปอีกครั้ง วินยิ้มให้คุณหญิงของบ้านก่อนจะรีบเดินตามไปอย่างเร็วๆ ทิ้งให้คนสูงวัยสองคนมองตาม

 

            “รุ่นน้องตาสิงห์นี่สวยนะ น่ารักมากกกก”

 

            “จริงค่ะ ดิฉันเห็นนึกว่าผู้หญิง” ป้าสายเอ่ยตอบ

 

           

 







            “คุณแม่พี่สิงห์ใจดีจังครับ” เขาชวนอีกคนคุย ขณะที่เดินตามมาจนถึงส่วนที่คิดว่าน่าจะเป็นสวนดอกไม้

 

            “อืม เห็นทำตัววัยรุ่นขนาดนั้นก็ห้าสิบกว่าๆแล้วนะ”

 

            “เห ดูไม่ออกนะครับเนี่ย คุณแม่พี่สิงห์สวยมากๆ” ว่าพลางคิดไปด้วย

 

            “ถึงว่าพี่สิงห์หล่อขนาดนี้ คุณพ่อก็คงหล่อกว่าพี่แน่แลยนะครับ”

 

            “หล่อ?” คนถูกชมชะงัก เพราะไม่เคยโดนคนหน้าหวานชมตรงๆมาก่อน

 

            “ครับ อะ..” พยักหน้ายืนยันก่อนนึกได้ว่าเผลอชมอีกคนไปเต็มๆเลยเกิดอาการเขินซะงั้น

 

            “หล่อตรงไหนล่ะ บอกมาสิ” ตาคมแฝงแววขบขันอาการของคนตัวเล็ก

 

            “พี่สิงห์ส่องกระจกอยู่ทุกวันไม่รู้หรอครับ” คนพูดเบนสายตาหลบไปมองสวนรอบๆ

 

            “ไม่ บอกมาสิ” จะเค้นเพื่ออออ

 

            “พะ....”

 

              บ๊อก! บ๊อกๆๆ

 

            “เสือ!” ขาเรียวย่อลงก่อนจะยกเจ้าตัวอ้วนที่วิ่งมาจากด้านหลังขึ้นอุ้มทันที นึกดีใจที่เสือมาได้จังหวะพอดี

 

            แผล่บๆ

 

            “ฮะๆ คิดถึงฉันหรอ” เอ่ยถามหมา โดยไม่สนใจอีกคนที่ยืนด้วยสักนิด พาลให้เจ้าของหมาเริ่มหมั่นไส้ตะหงิดๆ

 

            “พี่สิงห์เอาเสือมาที่บ้านเมื่อไรครับเนี่ย”

 

            “เมื่อสองสามวันก่อน เรียกคนให้มารับน่ะ”

 

            “อ๋อออ” วินรับคำ

 

            สองคนกับอีกหนึ่งตัวนั่งเล่นคุยเล่นกันอยู่พักใหญ่จนใกล้เวลาอาหารเย็น คุณหญิงจึงส่งคนมาตามเพราะแขกมาถึงแล้ว สิงห์เดินนำเข้ามาในห้องนั่งเล่นอีกครั้งโดยมีร่างบางของวินตามมา ในอ้อมแขนเล็กอุ้มเจ้าเสือเข้ามาด้วย

 






            “หอมไหมคะคุณน้า”

 

            “กลิ่นโปรดของน้าเลยล่ะจ้ะ ขอบใจนะจ๊ะหนูเกรซ” วินเห็นว่าคุณแม่ของร่างสูงกำลังคุยอยู่กับแขกที่นั่งหันหลังให้พวกเขาอย่างออกรส แขกที่ว่านั้นมีผมยาวสลวยที่ดัดล่อนอ่อนๆ เสียงเล็กหวานที่ดูน่าฟังนั้นให้ความรู้สึกคุ้นอย่างประหลาด....

 

            “อ้าว มากันแล้วหรอจ๊ะ” เสียงของคุณหญิงเรียกให้แขกหันมามองพวกเขาด้วย

 

            คุ้น...

 

            “พี่สิงห์ สวัสดีค่ะ” กายบางลุกขึ้นยืนเดินมาหาร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมส่งรอยยิ้มให้อย่างดีใจ

 

            “คราวก่อนที่ไปหา เกรซลืมเอาของฝากให้คุณน้าซะได้ ขอโทษนะคะ” มือบางจับชายเสื้อคนตาดุอย่างออดอ้อน มองจากสายตาของเขาทั้งสองคนช่างดูเหมาะสมกันเหลือเกิน...

 

            พลันดวงตากลมก็เบิกกว้างอย่างนึกขึ้นได้

 

            ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่เขาเจอวันนี้และที่คอนโดของพี่สิงห์







KD in Now!!!

สวัสดีค้าาาา มาช้าดีกว่าไม่มาแนะ อิอิ หายไปนานตั้งสองอาทิตย์ต้องขอโทษนักอ่านทุกท่านเลยนะคะที่ให้รอกัน เพราะเราติดสอบจริงๆ เดี๋ยวอีกสองอาทิตย์ก็สอบอีก แงๆ เราเรียนเป็นบล็อกอ่ะคะ เหนื่อยมาก ก.ไก่ล้านตัว เฮ้อๆๆ

มาที่เนื้อเรื่องดีกว่า ตอนนี้เชื่อว่าใครหลายๆคนคงโล่งใจกับผู้หญิงที่เดินออกมาจากลิฟต์พร้อมพี่สิงห์แล้วน้า (บทไหนเราจำไม่ได้ละ 555) หลายคนทายถูก ปรบมือให้เลยค่า #แปะๆ ตอนนี้น้องเจอคุณแม่ของพี่สิงห์แล้ว ให้ว่าที่สะใภ้มาสวัสดีแนะนำตัวสักหน่อย ซ้อมเป็นตัวจริง ส่วนเสือนี่เป็นก้างชั้นดีเลยนะลูก อย่าขัดพี่สิงห์บ่อยนะ เดี๋ยวจะโดนเอาไปปล่อยวัด 555 ยังไงก็รอบทหน้านะคะ 

รักผู้อ่านทุกท่าน เจอกันบทหน้าค่า^^



ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ^^

วายคลับชมรมคนรักวายขายต่อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #369 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:13
    เฮ้ยน้องวินเราจะทำไงนะเนี้ย
    #369
    0
  2. #243 sila12107 (@sila12107) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 11:49
    ต้องดูกันต่อไป
    #243
    0
  3. #112 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:58
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #112
    0
  4. #111 94Pu[244] (@0918874584) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:50
    ณ จุดนี้ ลืมเหมือนไรท์นังเกรซนี้มาจากไหนฟะ!! พอไรท์บอกมาจากลิฟก็บางอ้อบางอ้าบางออนเลย...=_=
    #111
    0
  5. #110 hpawing (@hpawing) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:28
    รอตอนต่อไปคะ
    #110
    0
  6. #108 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:24
    เสือออออ น่าจะน่ารักนะ มีรูปประกอบมั้ยคะ อิอิ
    #108
    0
  7. #107 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:42
    น่ารักจ้า รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #107
    0
  8. #106 ibaiaor (@ibaiaor) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:25
    ชอบอ่ะ รอน๊าาาาาา
    #106
    0
  9. #105 pikipinocchio (@pikipinocchio) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:11
    งื้ออออออ ขอบคุณค่า ^^
    #105
    0
  10. #103 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:31
    รอค่าาาาา
    #103
    0
  11. #102 hpawing (@hpawing) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:26
    รอครัชชช
    #102
    0
  12. #101 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:19
    รอจ้า.
    #101
    0
  13. #100 Dadar2540 (@Dadar2540) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:38
    รอคร้าาาา
    #100
    0
  14. #99 spy_5555+ (@ploly_popo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:17
    รออัพน๊าาา
    #99
    0
  15. #98 in_junk (@in_junk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:28
    มารอค่าา
    #98
    0