[Yaoi] Lion's Heart หวานใจ...วายร้าย

ตอนที่ 6 : หวานใจ...วายร้าย บท 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    18 มี.ค. 60

 




Lion’s Heart หวานใจ...วายร้าย

5

 

 

 

 

            เขากำลังงอน

 

            ใช่ งอน แต่คนที่โดนเขางอนกลับไม่รู้ตัว นั่งฟังเพลงอยู่ข้างๆหน้าตาเฉย

 

            คนสนิทก็ไม่ใช่ แล้วเราจะงอนทำไมล่ะเนี่ย

 

            เฮ้อ ถอนหายใจก่อนจะเหลือบมองคนด้านข้าง

 

            พวกเขากำลังนั่งรอน้องๆ เพราะต้องไปพูดคุยด้านหน้าในช่วงพัก หลังจากเหตุการณ์ชวนใจเต้นนั้น ร่างบางก็เดินหนีมานั่งหลบอยู่ด้านหลัง แต่เพียงไม่นานคนขี้แกล้งก็ตามมานั่งข้างๆ วินจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นและไม่ได้ปริปากคุยด้วยสักคำ ร่างสูงเองก็หยิบเพลงมาฟังคนเดียวและพิงเสาด้านข้าง ดูสบายใจเหลือเกิน ต่างจากเขาที่ยังตื่นเต้นและอายไม่หาย

 

            ไล่สายตามองตั้งแต่ผมสีดำสนิทที่เงางามดูน่าสัมผัส เปลือกตาที่ซ่อนนัยย์ตาคมดุไว้อยู่ ไล่มาถึงจมูกโด่งสวยและริมฝีปากบางซีดที่คล้ำเล็กน้อย บ่งบอกว่าเจ้าของคงจะชอบสูบบุหรี่อยู่พอควร ก่อนจะคิดเปรียบเทียบกับตัวเองที่ใบหน้าก็หวานจนคนอื่นคิดว่าเป็นผู้หญิง และถึงแม้จะสูงแต่กลับผอมบาง อีกทั้งผิวที่ขาวสว่างจนดูเป็นพวกคุณหนูนี่อีก อีกนานแค่ไหนล่ะกว่าเขาจะหล่อ(?)และเท่เหมือนคนๆนี้

 

 

 

 

 

            ครั้งแรกที่เจอกับพี่สิงห์นั้นเขาอยู่ปีสอง วันนั้นฝนตกหนักเขาและเพื่อนๆจึงพากันหลบฝนในโรงอาหารกลาง ตากลมมองไปรอบๆเพื่อหาที่นั่งแต่ก็ไปสะดุดอยู่กับกล่องใบหนึ่งที่วางตากฝนหลบอยู่ด้านข้างของเขาห่างไปพอสมควร วินจะไม่สนใจเลยถ้ากล่องนั้นมันขยับ ดวงตาพยายามเพ่งมองว่ามีอะไรอยู่ในนั้นก่อนจะเบิกตาตกใจเมื่อเห็นหูและจมูกเล็กๆดุนฝากล่อง

            ใช่ เขาเห็นลูกหมา

            เจ้าตัวน้อยพยายามส่งเสียงร้องและดุนฝากล่องออกด้วยหัวเล็กๆนั่น วินกำลังจะก้าวเดินไปหา เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงของใครคนหนึ่งก้าวถึงกล่องนั้นพอดี ตาคมดุก้มมองลูกหมาที่ร้องเรียกตัวเองก่อนจะเปิดฝากล้องและหิ้วเจ้าตัวเล็กเข้าใส่ในเสื้อชอปอันเป็นสัญลักษณ์ของคณะวิศวะ และเดินออกไปยังรถที่วิ่งเข้ามาจอดพอดี โดยไม่อาจรับรู้ถึงสายตาของเขาที่แอบมองมาตั้งแต่ต้น นั่นเป็นความประทับใจที่ทำให้เขารู้สึกว่าคนๆนี้ช่างเท่และจิตใจดี

            ทุกครั้งที่เดินและทุกครั้งที่พบเห็น สายตาของวินมักจะแอบมองอยู่ทุกครั้ง จนเพื่อนสาวทั้งสองคนจับได้และพากันหาข้อมูลมาให้จนดูเหมือนสตอล์กเกอร์ ถึงจะพยายามบอกว่าไม่ได้คิดอะไรแต่เพื่อนๆก็ไม่เชื่อ แรกๆมีการยุให้จีบ จนหลังๆเริ่มเพลาลงบ้าง เล่นเอาเขาแอบเหนื่อยไปพักนึงเลยทีเดียว

 

 

 

 

           

            วินคิดไปพลางเหลือบมองคนตัวสูงไปด้วย มาถึงตอนนี้ได้ใกล้ชิดและพูดคุยกับคนที่แอบปลื้มมานานช่างเป็นอะไรที่ไม่เคยคาดฝันไว้มาก่อน สงสัยเขาจะทำบุญมาดีพอสมควรเลยล่ะ

 

            ฟิ้ว

 

            จู่ๆลมก็พัดมาจนทำให้ใบไม้ปลิวลงมาว่อน มือบางจับผมตัวเองไว้ไม่ให้เข้าตา จนลมหยุดพัดนั่นแหละถึงเงยหน้ามองอีกคน และก็ต้องกลั้นยิ้มเมื่อมีเศษใบไม้ติดอยู่บนหัวของร่างสูง

 

            ตาคมเปิดปรือเล็กน้อย ก่อนจะเห็นรอยยิ้มขำๆจากดวงหน้าหวาน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถาม

 

            “ขำอะไร”

 

            “อะ ตื่นแล้วหรอครับ” วินตกใจเล็กๆ ก่อนจะชี้ที่หัวตัวเองเพื่อบอกคนร่างสูง

 

            “พอดีมีเศษใบไม้ติดผมพี่อยู่น่ะครับ”

 

            “อืม” มือหนาลูบๆเอาใบไม้ออก ก่อนจะส่งสายตาเป็นคำถามว่าออกหรือยัง ร่างบางพยักหน้ารับ ก่อนจะสะกิดให้คนตาดุเดินไปด้านหน้าด้วยกันเมื่อเห็นน้องรหัสส่งสัญญาณเรียกให้ไปด้านหน้า

 

            “ไปด้านหน้ากันครับ” วินยืนตัวขึ้นก่อนจะเดินนำไปโดยอีกคนเดินตาม ระหว่างที่เดินผ่านเขาก็เห็นว่ารุ่นน้องเอาแต่มองด้วยสายตาที่ทำเอาเขาอายจนนอยากจะกลับตัวแล้วเดินหนีเดี๋ยวนั้น อีกทั้งยังซุบซิบและหัวเราะคิกคัก ตากลมแอบเหลือบมองคนที่เดินตามมาก็เห็นว่าแทบไม่ได้สนใจอะไรเลย พาลให้คิดว่าเขาคิดมากไปเองหรือเปล่าเนี่ย

 

            “สวัสดีค่ะ/ครับ” เสียงทักทายจากน้องปีหนึ่งของสองคณะดังขึ้น พวกเขายกมือรับไหว้ก่อนจะยิ้มทักทายเล็กน้อย

 

            “สวัสดีพี่สิงห์กับพี่วินนะคะ วันนี้ต้องขอบคุณมากๆที่มาช่วยดูน้องๆ” น้องผู้หญิงที่ทำหน้าที่ในช่วงพักพูดขึ้น

 

            “ครับ/ครับ”

 

            “วันนี้เป็นวันแรกที่พี่ๆมาดูน้องด้วยกัน ในสายตาพี่น้องๆเราเป็นยังไงคะ เชิญพี่วินก่อนเลยค่ะ”

 

            อย่างกับมาอยู่ในรายการแล้วโดนสัมภาษณ์เลยแฮะ

 

            “ก็น้องๆดูตั้งใจกันดีมากครับ เอ่อ...พี่เห็นแล้วดีใจมากที่เห็นน้องมาเข้าร่วมกิจกรรมของคณะ”

 

            “ด้านพี่สิงห์ล่ะคะ” แอบเห็นนะว่าคนถามหน้าแดงนิดๆ

 

            “ตั้งใจดีครับ ขอให้เป็นแบบนี้ทุกวัน”

 

            “แล้วพี่สิงห์จะมาทุกวันไหมคะเนี่ย น้องๆแอบมาบอกว่าอยากเจอทุกวันเลยล่ะค่ะ” ตาคมหันมามองเขาก่อนจะตอบ

 

            “ต้องดูก่อนว่าวินจะมาไหม”

 

 

            “งุ้ยยยยย”

            “จีบกันออกสื่อเลยอ่ะ”

            “อร้ายยยย”  

 

 

            “พี่วินว่าไงคะ” น้องคนถามเบนมาหาเขาแทน

 

            “เอ่อ...ก็ถ้าว่างนะครับ แหะๆ” วินยิ้มตอบ ก่อนที่น้องๆจะให้เขาเล่าประสบการณ์ตอนที่อยู่ปีหนึ่งให้ฟังสลับกับร่างสูงข้างๆ น้องปีหนึ่งตั้งใจฟังและหัวเราะกันเมื่อเขาโดนน้องๆปีสองแซว ส่วนอีกคนนั้นก็บอกเล่าเรื่องราวห้องเชียร์ของวิศวะในตอนที่ตัวเองอยู่ปีหนึ่ง วินเองก็ตั้งใจฟัง เพราะเขาเข้าช้ากว่าร่างสูงหนึ่งปี และอยากรู้ว่าตอนนั้นพี่สิงห์เป็นอย่างไร

 

            วันนี้ถือว่าเขาได้กำไรล่ะนะ เพราะได้รู้เรื่องของคนขี้แกล้งเพิ่มขึ้นมาหน่อยนึง

 

 

.................................................

 

 

 

            “ขอบคุณพี่ทั้งสองคนเลยนะคะ” สาบอกก่อนจะรีบขอตัวกลับไปดูน้องต่อ

 

            ตอนนี้พวกเขาออกมาจากลานกิจกรรมแล้ว หลังจากเล่าประสบการณ์ตอนปีหนึ่งน้องๆก็ซ้อมกันต่อ

 

            “พี่สิงห์ไปไหนต่อครับ”

 

            “กลับหอ”

 

            “อ่อครับ งั้นกลับดีๆนะครับ” วินพยักหน้ารับก่อนเอ่ยลา ร่างสูงมองหน้าเขานิ่งๆ ร่างบางเสตามองไปทางอื่นอย่างประหม่า

 

            “จะไปไหน”

 

            “ผะ...ผมก็จะกลับหอน่ะครับ”

 

            “อืม  งั้นเดี๋ยวไปส่ง”

 

            “เอ๊ะ ไม่เป็นไรครับ พี่สิงห์! พี่สิงห์!” ขาเรียวรีบก้าวตามคนที่เดินลิ่วๆไปทันทีหลังพูดจบ จนถึงรถยนต์คันหรู เขาก็ต้องหายใจหอบๆ เพราะแทบจะวิ่งตามอีกคนไม่ทัน

 

            “ขึ้นรถ” ร่างสูงสั่ง

 

            “มะ...ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้”

 

            “....” วินสบตา ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื้อกเมื่อสายตานั่นออกแนวบังคับแกมสั่ง ร่างบางพาตัวเองเดินหงอเข้าไปเปิดประตูรถและนั่งอย่างสงบเสงี่ยมอย่างช่วยไม่ได้

 

            “ทำไมมองดุขนาดนั้นเล่า” เขาพึมพำ ขณะมองตามอีกคนที่เดินอ้อมาเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วนั่ง

           

            “หออยู่ไหน”

 

            “อยู่...ครับ พี่สิงห์รู้จักไหม” ร่างบางบอกชื่อหอไป คนฟังนิ่งคิดก่อนจะออกรถ

 

            “ใกล้คอนโดพอดี” เสียงทุ้มบอก

 

            “หืม พี่สิงห์อยู่คอนโดหรือครับ ผมนึกว่าอยู่บ้านซะอีก” วินชวนคุย เพราะตอนนี้คนตัวสูงขับรถอยู่ จึงไม่ต้องประหม่ากับสายตาของอีกคน

 

            “แม่ซื้อไว้ให้น่ะ”

 

            “อ๋อ แล้วอยู่คนเดียวหรอครับ”

 

            “เปล่า”

 

            “อยู่กับน้องหรอครับ”

 

            “กับเพื่อนอีกตัว”

 

            ตัว?

 

            พี่สิงห์พูดผิดเปล่าหว่า?

 

            “เอ๊ะ นี่คอนโดพี่สิงห์ใช่ไหมครับ” มือบางเกาะกระจกเมื่อรถแล่นผ่านคอนโดสูงที่ดูราคาแพงพอสมควร เขาเดาเอาเพราะมันใกล้ถึงหอของเขาแล้ว

 

            “รู้ได้ไง”

 

            “ก็คอนโดนี้ใกล้หอผมสุดแล้วน่ะ เอ่อ...ที่จริงผมเดินไปเองต่อก็ได้นะครับ เพราะเลยไปนิดเดียวก็ถึง” วินพูดเป็นจังหวะเดียวกับที่รถหรูจอดสนิทหน้าหอพัก

 

            “ไม่เป็นไร”

 

            “ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง” วิ้นยิ้ม

 

            “อืม” ตาคมมองไปด้านนอกรถ ทำให้เขามองตามก่อนจะเห็นว่าฝนตก แม้จะไม่ตกหนักแต่ก็ลงเม็ดเยอะพอสมควร มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อชอปวิศวะส่งมาให้เขา

 

            “เอาไปคลุมหัว”

 

            “ไม่เป็นไรครับๆ ผมเดินนิดเดียวก็ถึงแล้ว” แน่ละ แค่ลงรถเดินไปไม่ถึงสามนาทีก็เข้าหอแล้วนี่

 

            “เดี๋ยวไม่สบาย” ตาดุเริ่มออกแนวบังคับ

 

            วันนี้เขาโดนมองแบบนี้ไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย

 

            “ผมเดินนิดเดียวจริงๆครับ ไม่ทันเปียกฝนเลยด้วย” เสตาหลบ ก่อนจะรีบชิ่งเปิดประตู แต่ก็ไม่ทันมือหนาที่คลุมเสื้อให้เขาก่อนจะทันได้ลง

 

            วงหน้าหล่ออยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ ตากลมสวยสบกับตาคมดุอย่างช่วยไม่ได้ ความอุ่นจากมือที่วางบนศีรษะผ่านเสื้อชอปนั่นส่งผลมาถึงใบหน้าที่พากันร้อนผ่าวจนรู้สึกได้

 

            “...คลุมซะ”

 

           

 

 

            ไม่รู้ว่าพาตัวเองขึ้นมาถึงห้องได้ตั้งแต่เมื่อไร แต่ที่รู้ๆเสื้อชอปนั่นยังอยู่บนหัวของเขาอยู่เลย

 

 

 

.................................................

             

 

 

            ฝั่งร่างสูงเอง หลังจากออกรถและวนกลับจนถึงคอนโด เขาเอารถเข้าที่จอดก่อนจะปิดประตูและออกเดิน พลางคิดถึงใบหน้าของคนตัวเล็กเมื่อครู่ พลันปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ

 

            มือหนาแตะคีย์การ์ดก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

 

            บ๊อก!

 

            เสียงทักทายดังทันที ก่อนจะเห็นร่างป้อมๆที่วิ่งสี่ขาเข้ามากระโดดและวิ่งวินรอบตัว สิงห์จัดการถอดรองเท้าก่อนย่อตัวขยี้หัวกลมของ เพื่อนร่วมห้องแล้วเดินไปในห้องครัว เขาเทอาหารใส่จานเล็กบนพื้น

 

            “อย่ากินเลอะล่ะ”

 

            ตาคมมองไปที่สุนัขตัวกลมที่กำลังจัดการอาหารอย่างเมามันส์ แล้วคิดถึงวันที่ได้เจอกับเพื่อนตัวนี้

 

            เขาเจอมันในระหว่างที่กำลังเดินไปหาเพื่อนที่โรงอาหารกลางท่ามกลางฝนที่ตกลงมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ก่อนจะเห็นกล่องปริศนาในมุมหนึ่งที่ฝากล่องขยับ พร้อมกับหัวเล็กๆที่ดุนออกมา เขาเดินเข้าไปทันทีอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเปิดฝากล่องและพบว่าเป็นลูกสุนัขพันธุ์หน้าย่น มือหนาหิ้วขึ้นมาก่อนเอาซุกในชอปเพื่อกันไม่ให้มันเปียกฝน ก่อนตาคมจะเห็นรถของเพื่อนตัวเองเข้ามาจอดพอดี

 

            เมื่อเอากลับบ้านทั้งพ่อแม่และน้องชายก็พากันหลงรักเจ้าตัวนี้ทันที ทั้งบ้านตัดสินใจเลี้ยงเอาไว้และตั้งชื่อว่า เสือน้องเขาซึ่งเป็นคนตั้งบอกว่าเหมาะกับเขาที่ชื่อสิงห์

 

            ตั้งชื่อหมาให้คล้องกับชื่อเขาเนี่ยนะ?

 

            พอย้ายมาอยู่คอนโด เขาก็เอามันมาอยู่ด้วยบ้าง เอาไปบ้านบ้าง เพื่อม่ให้มันเบื่อ เสือเป็นสุนัขที่ฉลาด แค่มองตาหรือพูดคำเดียวก็รู้เรื่อง จนครูฝึกยังชม

 

            แผล่บๆ

 

            “เฮ้” ยกขาหลบเมื่อโดนเลีย เผลอแปบเดียวอาหารที่เพิ่งเทไปก็หมดแล้ว

 

            “กินแค่นี้พอ” ตบหัวมันเบาๆ ก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าห้องนอน

 

 

            เขาจัดการตัวเองก่อนจะอ่านหนังสือต่ออีกหน่อย พลันเหลือบสายตาไปเห็นแสงสว่างของโทรศัพท์ข้างตัวก็รู้ว่ามีไลน์มาจากบางคน

 

            Winterwin: ขอบคุณนะครับ

 

         Winterwin: (แนบรูปเสื้อชอปของเขา)

 

         Winterwin: ผมจะซักแล้วรีบคืนนะครับ

 

         S.sing: อืม

 

         Winterwin: ผมไม่กวนแล้วดีกว่า ฝันดีครับ

 

         S.sing: ฝันดี

 

         มือหนาปิดหน้าจอลง ก่อนจะอ่านหนังสือในมือต่อ โดยที่ใบหน้ายังเปื้อนรอยยิ้มน้อยๆ

 

 

            รู้สึกว่าช่วงนี้จะยิ้มบ่อยไปแล้วแฮะ........





KD in Now!!!

สวัสดีค่า กลับมาอีกครั้งพร้อมเนื้อหาใหม่ อิอิ ตอนนี้กลับมาเขียนใหม่นะคะ พร้อมรับคำติชมค่ะ จะพยายามปรับปรุงตัวเอง เรื่องนี้ตั้งใจมากๆ ที่หายไปนานไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ขอโทษทุกคนจริงๆนะคะ #หมอบบบ

สั้นไปนิดนึงนะค้า อิอิ แต่น้องมีการงอนเบาๆ ทำใจนะลูกพี่เขายังไม่ง้อหรอก 55555 หลายคนคิดว่าน้องชอบพี่สิงห์แน่ๆ แต่จริงๆน้องยังไม่รู้ตัวเองนะคะว่าชอบแบบไหน เพื่อนๆกับคนรอบข้างจะเป็นตัวที่ทำให้น้องรู้ใจตัวเองค่ะ ส่วนพี่สิงห์นั้น อุบไว้ก่อนเนอะ ตอนนี้มีตัวละครใหม่ด้วยนะ เด่นพอตัวเลยล่ะค่า 

คอมเม้นท์ติชมได้เลยนะคะ ขอบคุณที่อ่านค่ะ เจอกันตอนหน้าน้า จุ้บบบ



ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ^^

วายคลับชมรมคนรักวายขายต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #411 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:08
    โอ้ยยยยยยยยยยยยแม่ข๊าาาาาาหนุไม่ไหวแล้วววววววววววววววกรี้ดดดดดดดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆกรี้ดดดดดดดกรีดร้องหนักมากกกกอ้ากกกหกกเว้ยยยยยคือแบบ กรี้ดดดดดโอ้ยยยยยยยยยยยยนิพพาน-/\-~
    #411
    0
  2. #395 mymiw15 (@mind483) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 01:42
    กรี๊ดดดดดด เดี๋ยวเป็นประเด็นอีกแน่ มีช็อปของเพ่สิงห์แบบนี้
    #395
    0
  3. #361 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 19:59
    เค้าไปหากันที่คณะแก อิอิ
    #361
    0
  4. #235 sila12107 (@sila12107) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 09:19
    ตะมุตะมิมาก
    #235
    0
  5. #44 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 18:48
    น่ารักจ้าาาา
    #44
    0
  6. #36 in_junk (@in_junk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 00:10
    งื้ออ มีความละมุน มาอัพอีกเร็วๆน้า
    #36
    0
  7. #35 ibaiaor (@ibaiaor) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 23:52
    มีความน่ารัก ^^ อย่ากอ่านต่ออีก รอน๊าาา
    #35
    0