ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะรักคุณ [Harem][Yaoi,BL/Mpreg]

ตอนที่ 10 : ย้อนคืน 8 : หนีเที่ยว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 377 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

#เนื้อเรื่องอาจจะเบลอๆมึนๆงงๆกาวๆหน่อยๆอากิตัน ขอให้รีดเดอร์ทุกคนโปรดใช้จักยานในการรับชม...
#ถ้ามีคำผิดเยอะต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ มองไม่เห็นจริงๆ สามารถแจ้งจุดผิดได้..
#ในเรื่องอาจมีคำหยาบสักเล็กน้อย แต่เพื่อสีสันของเรื่องเพราะงั้นโปรดใช้วิทยุในการรับชม....








ย้อนคืน 8 : หนีเที่ยว



ความเดิมตอนที่แล้ว ผมได้คิดแผนการจะหนีเที่ยว เนื่องจากหลังจากที่ผมออกจากโรงพยาบาลนับรวมกับที่วันที่ผมย้อนเวลามนที่นี่ด้วยเวลาก็ผ่านมาเดือนกว่าๆแล้ว 


ถ้าให้บวกลบวันเวลาก็อีก10เดือน14วันก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง


ในช่วงเดือนกว่าๆที่ผ่านมานี้ ผมทุ้มไปกับการฝึกใช้พลังทั้งหมดรวมไปถึง ช่วยสอนและฝึกในการใช้พลังให้พวกเซนทัสและพวกพี่ธันเดอร์


แต่ตอนนี้เพราะผมใช้เน้นไปฝึกมากเกินไปจนผมรู้สึกเบื่อ... 


อยากจะออกไปหาเลาะเพื่อหาของ ดูฟาร์มผักฟาร์มสัตว์ และดูฐานทัพใต้ดินของตัวเองและศูนย์หลบภัยของประชาชนทุกคนในบ้านก็แย่งผมไปทำหมดแล้ว 


ทำให้ผมไม่มีอะไรทำเลยๆนอกจากไปหาเลาะเที่ยว...








" ฮัลโหลของที่สั่งเตรียมให้พร้อมรึยัง? " ผมเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่นัดกันเอาไว้เสียงเบา


[ เตรียมแล้วๆเดี๋ยว4ทุ่มถึงที่นัดแล้วจะยิงบอกนะ ] เสียงทุ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์จากปลายสายพูด


" โอเคแล้วเจอกัน " ผมตอบกลับเขาเสียงเบาๆก่อนจะวางสายโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องนอน แสร้งทำเป็นไม่ได้วางแผนหนีเที่ยวใดๆให้ทุกคนสังเกตหรือจำผิดได้..

จนเวลาป่านไปถึงช่วงมื้อเย็นผมก็ยังคงทำตัวตามปกติ ทานอาหารกับแด๊ดดี้ ในเซนทัสรายงานฐานทัพและศูนย์หลบภัยทั้งสามแห่งทั้งของผม ของประชาชน และของประชากรโลกตอนนี้ไปได้ถึงไหนแล้ว เอ่ยถามออกมาเพื่อให้แทบเนียนที่สุด ไม่ให้หลุดผิดสังเกต 


พอพวกเราทุกคนก็คุยก็ไปจนถึง4ทุ่มก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องนอนตามปกติ


หลังจากนั้นเมื่อเวลาตีบอกเวลา5ทุ่ม ผมก็เริ่มแผนการหนีเที่ยวของตัวเอง ผมหยิบโทรศัพท์ กล้องถ่ายรูปและกระเป๋าตังค์ตัวเองให้พร้อม


จากนั้นก็ใช้พลังตรวจสอบดูว่ามีใครอยู่บริเวณใกล้ๆรึเปล่า พอเห็นว่าไม่มี ผมก็เดินย่องๆไปที่ระเบียงห้องให้เสียงเบาที่สุด มองไปข้างนอกระเบียงว่ามีใครอยู่หรือกำลังเดินเฝ้ายามอยู่หรือมั้ย


เมื่อผมเห็นว่าทางสะดวก ผมก็ค่อยๆกางปีกของตัวเองออกมาช้าๆพยายามไม่ส่งเสียงตอนงอกพี่ออกจากดังสุดความสามารถ พอกางปีกทั้ง6ออกมาสมบูรณ์แล้ว ผมก็รีบใช้พลังซ่อนเร้นไว้ที่รอบตัวและใช้พลังปิดกลั้นเสียงตอนกระพือปีกเพื่อป้องกันเอาไว้ 


พอทำอะไรเสร็จพร้อมกับเช็คของทุกอย่างรอยๆตัวรอบสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว จากนั้นผมก็วิ่งแล้วกระโดดออกไปจากทางหน้าต่างห้องตัวเอง แบบไร้เสียงฝีเท้า วิ่งพุ่งไปที่ทางหน้าต่างระเบียงอย่างไม่หวั่นเกรง จากนั้นก็ใช้ปีกทั้ง6ของผมพาตัวของผมสยายปีกลอยตัวบินขึ้นฟ้าอย่างสวยงาม 


ผมรีบบินขึ้นไปสูงๆให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้พ้นจากเขตคฤหาสน์ของตัวเอง


หลังจากพ้นจากคฤหาสน์หลังงามของตนแล้ว ผมก็รอบวิวรอบๆด้วยความตื่นตะลึง


" ว้าวว ! " ผมอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น 


เมื่อได้เห็นแสงไฟยามค้ำคืนจากทางตัวเมืองวิวยามกลางคืนที่มีแสงของตัวเมืองติดอยู่ช่างสวยงาม 


แต่ถึงอีกไม่นานความสวยงามก็จะหายไปแล้วก็เถอะ ผมต้องรีบเก็บภาพความงดงามนี้เอาไว้ด้วยกล้องที่ผมพกติดตัวมาด้วยเก็บเอาไว้ดูเล่นในวันสิ้นโลก


แชะๆๆๆ


นิ้วเรียวของผมกดชัตเตอร์รัวๆ ผมถ่ายรูปไว้ประมาณ4-5รูป จากนั้นก็เก็บกล้องเอาไว้ตามเดิมแล้วค่อยๆ ผมสูดอากาศบริสุทธิ์ยามค้ำคืนตัวเองให้เต็มปอด 


ผมรู้สึกดีสุดๆ เมื่อได้เป็นอิสระในตอนนี้ ไม่มีคนเฝ้า ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีสายตาค่อยจ้องผมตลอดเวลาที่ผมทำอะไร มีแต่สายลมและเสียงจันทร์ที่เป็นเพื่อน


ผมรู้สึกดีขึ้นมากในตอนนี้ ผมใช้เวลาดื่มด่ำกับธรรมชาติรอบๆตัวได้สักพัก ไม่นานผมก็รีบบินไปสถานที่ๆนัดกับเพื่อนสนิทเอาไว้ต่อไม่ให้เสียเวลา


ผมใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่หมาย เพราะที่นัดไม่ได้อยู่ไกลจากคฤหาสน์ผมมากนัก ผมลอยตัวลงพื้นอยู่ห่างๆ จากจุดที่เพื่อนจอดเอาไว้ 


เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ผมเก็บปีกกลับเข้าไปที่หลังตามเดิม คลายพลังซ่อนเล้นกายแล้วพลังปิดกลั้นเสียงออก จากนั้นก็รีบเดินไปที่รถเพื่อนขึ้นรถเฟอร์รารี่2ประตูคันหรูของเพื่อนสนิท


" ไง "

 เมื่อผมขึ้นมาแล้ว เจ้าของรถก็ทักทายผมส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้


" ไง " ผมตอบเขากลับพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้คนข้างๆอย่างจริงใจกลับ 


ผมพอรู้ว่าตอนนี้เจ้าของรถรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยจากตัวผม เพราะเขาสัมผัสได้ว่าผมดูต่างไปจากเดิมมาก แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้อะไรผม เขาหันไปสนใจทางข้างหน้าแล้วค่อนๆเคลื่อนรถคันหรูตัวเองออกไปก่อนที่คนที่บ้านของผมจะตามมาทัน


ระหว่างที่นั่งอยู่สายตายังคงมองไปที่วิวข้างนอกผมก็เอ่ยถามคนขับขึ้น


" งานที่กองทัพเป็นไงบ้าง คุณนายทหารแพทย์ "


" ก็ดี แต่ก็น่ารำคาญบ้าง เพราะทหารบางส่วนในกองทัพ ชอบหาเรื่องใส่ตัวจนทำให้มีบาดแผลให้เห็นทุกวัน จนฉันแทบอยากล็อกห้องพยาบาลไม่ให้พวกนั้นเข้าสิให้ตาย " เทียสว่าอย่างเซ็ง ผมได้ยินแบบนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาบ้างๆ ตอนนี้ยังคงสงบสุข แต่อีกไม่นานวันแห่งหายนะก็จะโผล่มา.. มีคนตายทุกวันๆคนข้างๆผมต้องเห็นคนที่สนิทในกองทัพตายทุกวันๆจนหัวใจด้านชาเป็นคนไร้ใจ 


จากความทรงจำของผม ก่อนที่ผมจะไปอยู่ที่กองทัพของเขากับพวกพี่มิคาเอล มีนายทหารคนหนึ่งมาเล่าให้ผมฟังว่าเจ้าตัว ตั้งแต่เข้าวันสิ้นโลกหลังจากเห็นการตายระลอกแรกก็ไม่แสดงสีหน้าอื่นออกมาอีกนอกจากใบหน้าตายด้านอย่างเดียวตลอด5ปีที่เข้าวันสิ้นโลก


แต่พอเขาเจอผมเจ้าตัวก็กลับมาแสดงสีหน้าและดูมีชีวิตชีวาขึ้น ทุกคนได้แต่เอ่ยขอบคุณที่ผมช่วยทำให้เจ้าชายทหารแพทย์น้ำแข็งแห่งกองทัพมีชีวิตอีกครั้ง


" แล้วมิเกลละ หายไปเดือนกว่าๆไม่ยอมไปนัดรวมพลเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? " เทียสเอ่ยถามผมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ปลดมือข้างหนึ่งที่จับพวงมาลัยไว้ยื่นมากุมมือของผมเอาไว้เบาๆ ผมส่ายหัวตอบเขาแล้วคลี่ยิ้มบางๆ


" ไว้ถึงที่โน่นแล้วจะเล่าให้ฟัง " ผมบอกเขาสั้นๆอย่างรู้กัน เจ้าตัวได้ยินก็ไม่ได้ถามผมเซ้าซี้อีก ก่อนจะปล่อยมือที่กุมมือผมออกแล้วจับพวงมาลัยขับสองมือตามเดิม







" ช่วงที่เราไม่อยู่ทุกคนสบายดีมั้ย? " ผมเอ่ยถามเพื่อนทุกคนที่ยืนล้อมตัวผมเอาไว้ด้วยท่าทางตกตะลึงไม่เชื่อสายตา แถมยังไม่รู้ว่าผมคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือ 'ผม' เอง



ในตอนนี้ผมอยู่ในสภาพปลอมตัวแล้วครับ 


ก่อนที่ผมจะมาหาพวกเพื่อนๆคนที่เหลือผมก็ให้ เทียส พ่อหนุ่มเจ้าของรถเฟอร์รารี่คันหรูที่มารับผมพาไปที่ห้องน้ำในตัวห้างเปลี่ยนชุดแปลงโฉมตัวเองใหม่ก่อน เพื่อป้องดันไม่ให้ใครจำผมได้ พร้อมกับวางแผนว่าจะแสร้งทำเป็น'เด็ก'ของเทียส แล้วค่อยไปหาพวกเพื่อนๆอีก3คนของผม


ใช้เวลาไม่นานผมจัดการแปลงโฉมตัวเองเสร็จเรียบร้อยผมก็รีบออกจากห้องน้ำ แล้วเดินไปหาเทียสที่ถือกระเป๋าตังค์ กล้องและโทรศัพท์รอผมอยู่ 


ขอบอกตอนที่เทียสเห็นผมในคราบปลอมตัวแรกๆตาค้างไม่ต่างจากเพื่อนๆคนอื่นตอนนี้หรอกครับ แต่ผมทำเป็นไม่สนใจค่อยอธิบายทีเดียวเลยลากเขาที่ยังกู้สติไม่ได้รีบๆไปหาทุกคน




ทุกคนมองผมอย่างไม่เชื่อสายตา ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ย ว่าชีวิตก่อนผมไม่ค่อยแสดงตัวด้วยความมั่นใจแบบนี้ออกมา ชอบทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดขี้อายขี้ขลาดประจำกลุ่มเทพบุตรของมหา'ลัยเสมอ 


แต่ตอนนี้อดีตคุณชายไข่ในหินของตระกูลเดชพิพัฒนพงศ์ ในตอนนี้กำลังอยู่ในคราบ สาวน้อยน่ารักน่าทะนุถนอม ซะอย่างนั้น!!


ผมเอียงคอผมทุกคนที่ไม่พูดอะไรอย่างสงสัยก่อนจะตบมือเสียงดังเรียกสติพวกเขา


แปะ!!!


" สติๆ ตื่นๆ ~ " ผมเรียกสติทุกคนให้กลับคืนเข้าร่าง ไม่นานวิญญาณที่หลุดไปนอกโลก(?)ของชายหนุ่มทั้ง4คนก็กลับมา 


จากนั้นการซักฟอกผมก็เริ่มต้นขึ้น----


" มิเกลลล ไม่เจอกันแปบเดียวเปลี่ยนโฉมซะ ทำเราไปไม่เป็นเลยยย " คิงเจ้าของห้างที่ผมกำลังอยู่ในตอนนี้เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเอามือจับใบหน้าผมให้หันไปมาพลางสำรวจความเปลี่ยนแปลงทั้งหมด


" มึงเริ่มเดินทางสายนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ...โอ๊ย อย่าตีกูววว " ติมเพื่อนสนทสายป่วนของผมเอ่ยถามขึ้น ผมยกมือขึ้นมาตบตีที่แขนติม เพื่อนปากหมางของตัวเองแรงๆด้วยความหมั้นไส้  


" นี่แนะๆๆ " ผมตีเขาไป2-3ทีแอบหยอกล้อหน่อยๆ จนพอใจก็เชิดหน้าใส่เจ้าตัวอย่างเง้องอน


" โอ๋ ไม่งอนนะตัวเอง เดี๋ยวพี่ติมจะพาไปกินติมตอนตีสาม---- ค๊อก!" ผมเปล่านะครับ เทียสทำ


ผมกำลังจะยกมือตบเขาอีกรอบ แต่เทียสแย่งถีบติมตกเก้าอี้ไปซะก่อนแล้วแล้วยังดึงผมไปนั่งตักเข้าอีก คิคิๆ


" ถีบกูทำมายยยยย กูทำอารายผิดดด แต่จะพาไปกินไอติมของโปรดมันไงโว๊ย ไม่ใช่ติมกูววว  " ติมโว๊ยวายชี้นิ้วใส่เทียสด้วยความโมโหแบบไม่จริงจังนัก (แค่เล่นๆกันตามภาษาเพื่อนสนิทนั่นแหละ)


" มึงผิด เพราะกูฟังแล้วขัดหู.. "เทียสว่าพร้อมกับกระชับรอบเอวของผมแน่นขึ้นดวยความหึงหวง(หื้ม?)


" กูแค่ล้อเล่นปะละ โด่ววว " ติมว่า แต่สายตาผมและเทียสมองเจ้าตัวอย่างไม่เชื่อใจ


" แล้วจะพามันไปกินทำไมตอนตีสามวะ กินตอนนี้ก็ได้มะ ? เออ " ม่อนที่นั่งไร้บทอยู่นานเอ่ยถามพร้อมกับย้ายตัวมานั่งข้างๆเทียส หยิบมือผมข้างหนึ่งไปบีบๆกำๆเล่น


" มันเป็นมุขขข ช่วยรับกูหน่อยยย  " ติมตอบ จากนั้นก็เกิดสงครามฝีปากจากม่อนและติม


ผมนั่งมองคนเถียงกันไปมาอยู่นาน จนเมื่อทนไม่ไหวยกมือห้ามทัพแล้ว อธิบายว่าทำไมถึงอยู่สภาพนี้


" คือเราแอบออกจากบ้านมาไง เลยต้องอยู่สภาพนี้ ถ้าให้อยู่ในสภาพปกติถูกจับได้ก็อดเที่ยวอะดิ ต้องรอบคอบเอาไว้ เข้าใจมิๆ " ผมบอกพวกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ไม่จริงจังมากเท่าไหร่เพราะเน้นไปเล่นๆซะส่วนใหญ่ ซึ่งทุกคนก็เข้าใจ และรับรู้ถึงความหวงลูกของแด๊ดดี้ผมดี.. เพราะรู้จักผมมานาน~






เมื่อพวกผมคุยและเคลียร์กันเรียบร้อย พวกผมก็พากันมุ่งหน้าไปที่โรงหนังกัน ตอนแรกผมกะว่าจะมาเป็นเด็กเสี่ยเทียสวันหนึ่งครับ 


แต่ตอนนี้กลายเป็นทุกคนอยากเป็นเสี่ยผมหมดเลย ผมเลยตามใจพวกเขา คิงผู้มีดีกรีเป็นเจ้าของห้างจัดการเรื่องตั๋วหนังให้ล่วงหน้าก่อนแล้ว เหลือก็แค่พากันเข้าไปดู พอหนังจบไปแล้ว พวกเราทั้งห้าก็พากันไปต่อที่ตลาดนัดที่อยู่หน้าห้างกันต่อ 


ตั้งแต่ก่อนเข้าโรงหนังผมถ่ายรูปเพื่อนๆทุกคนเอาไว้ตลอดทาง เพื่อเก็บความทรงจำดีๆเอาไว้ ผมคลี่ยิ้มออกมาจากใจจริง 


พอเห็นทุกคนยังเป็นมนุษย์ ยังมีชีวิต ยังมีลมหายใจ... ผมก็มีความสุขมาก..และผมตั้งใจว่าจะไม่ให้เสียทุกคนไปอีก.. ผมสัญญากับตัวเอง


ผมพยายามซ่อนความเจ็บปวดและความเศร้าเอาไว้พยายามไม่นึกถึงภาพตอนที่เห็นร่างของเพื่อนสนิททั้ง3..


" เป็นอะไรไป? " เสียงทุ้มหล่อของเทียสเอ่ยขึ้น 


ทำให้ผมที่ตกอยู่ในภวังค์ความทรงจำสะดุ้งตกใจ ด้านอีก3คนที่ผมมองอยู่ได้ยินไม่ต่างก็พากันหันมามองผมก่อนจะทำสีหน้าตกใจแล้วรีบเข้ามาหาผมด้วยความเป็นห่วง


" เกล! เกลเป็นอะไรครับ ทำไมถึงร้องไห้ละ ใครทำอะไรเกลบอกม่อนมานะ ม่อนจะไปจัดการมัน! " ม่อนวิ่งมาถึงตัวผมคนแรกเอ่ยถาม 


' นี่ผม.. ร้องไห้งั้นเหรอ ? ' 


เมื่อผมได้ยินคำพูดของม่อน ผมแสดงก็สีหน้าออกมาทำราวกับเพิ่งรู้ตัว ก็รีบเช็ดมันออกแล้วตอบปฏิเสธพวกเขา 


แต่ผมไม่หันได้ตอบคิงและติมก็ถามขึ้นซะก่อน


" มิเกลไม่ต้องกลัวแล้วนะ ไม่มีใครทำอะไรมิเกลแล้ว พวกเราจะปกป้องมิเกลเอง ไม่ร้องนะครับ " คิงปลอบผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับเกลี่ยเช็ดน้ำตาข้างแก้มของผมออกเบาๆด้วยความอ่อนโยนที่นานๆครั้งจะแสดงออกมา


" ไม่ร้องนะครับ เกล " ติมผู้ที่เป็นคนร่าเริง สดใสตลอดเวลา เอ่ยออกมาเสียงเบา แต่แผงไปด้วยความจริงใจ ใช้มืออีกข้างเกลี่ยน้ำตาของผมออกด้านตรงข้ามกับคิง


ตอนนี้ผมโดนทั้ง3คนโอ๋ราวกับผู้หญิงคนหนึ่งเลยครับ 


ตามจริง ผมในยามปกติผมควรโวยวายออกมา แต่ตอนนี้ผมอดคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้พบให้พวกเขาอย่างเอ็นดูไม่ได้ ผมยื่นมือบางไปบีบแก้มพวกเขาคนละทีเบาๆข้อหาทำให้ผมหมั่นไส้ก่อนจะจับมือม่อนและติมรีบเดินไปให้ถึงที่หมายสักที





ผม และ4หน่อพากันมาถึงตลาดนัดกันแล้วครับ


โดยที่พวก4หน่อทำหน้าที่ป๋าที่ดี เปย์ผมทุกอย่างที่ผมอยากได้ให้หมดพร้อมกับถือของให้ด้วย 


ดีฝุดๆ 


ผมเห็นพวกเขาทำดีเลยทำตัวเป็นเด็กดีกลับเดินไปควงแขนเทียสและคิงสลับม่อนและติมตลอดทาง 


พอพวกเราเดินมาเล่นกันได้สักพักใหญ่ๆแล้ว ก็พากันไปหาที่นั่งพัก แต่ผมมีเรื่องจะคุยอะไรกับทั้ง4คนอย่างจริงๆตังหน่อยก็เลยพากันตกลงกับพวกเขาว่าจะไปรับที่ห้องรับรองในห้างตามเดิม


แต่ในระหว่างที่พวกผมกำลังเดินออกไปจากตลาดนัด ตัวผมก็ดันไปชนกับคนคนหนึ่งเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ...


" โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ " ผมเอ่ยขอโทษคนที่ผมชนด้วยเสียงหวานดัดให้เหมือนผู้หญิงนิดๆหน่อยๆพร้อมกับโค้งขอโทษเขาหลายๆรอบอย่างสำนึกผิด


" ไม่เป็นไรครับ " เสียงทุ้มเย็นของชายหนุ่มที่ผมชนเอ่ยตอบกลับอย่างสุภาพพร้อมกับจับไหล่ของผมเอาไว้ให้หยุดโค้ง ก่อนจะจับตัวให้ผมยืนตรงเต็มตัวตามปกติ ก่อนจะเชยคางผมขึ้นให้เงยหน้าไปมองหน้าของเขา


ทันทีที่เงยขึ้นไปมองหน้าคนที่ผมชนนั้น ดวงตาสีฟ้าท่อประกายระยิบระยับตามแสงสีส้มของร้านค้าของผม สบเข้ากับดวงตาสีดำรัตติกาลของชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าเต็มๆ 


ผมพอได้เห็นใบหน้าของคนที่ชนตรงๆดวงตาของผมก็เบิกกว้างตกใจทันที ก่อนจะเผลอสะบัดมือที่ชายตรงหน้าที่ใช้มือเชยคางผมอยู่ออก แล้วถอยห่างออกมาอย่างลืมตัว


จากปฏิกิริยาของผมทุกคนคงพอเดาออกมาได้ใช่มั้ยครับ ว่าผมเป็นอะไร? 


ตามจริงคนตรงหน้าตอนนี้ยังไม่มีความจำเป็นที่ต้องกลัวหรอกครับ แต่ผมอดไม่ได้จริงๆ เพราะในชีวิตก่อนผมเคยโดนคนคนนี้ทำอะไรมาเยอะ... จนร่างกายมันมีปฏิกิริยาต่อต้านออกมาเอง


ผมไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆมันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายซึ่งผมห้ามไม่ได้!





แต่เมื่อผมตั้งสติได้รับรู้ว่าตัวเองเพิ่งทำกิริยาเสียมารยาทต่อคนตรงหน้าออกไป ผมก็รีบขอโทษชายคนนั้นอีกครั้งทันที ก่อนจะขอตัวจากเขาแล้วรีบออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่เรื่องไม่ดีจะเกิดขึ้น....


ซึ่งเป็นไปตามที่ผมคาด ลางสังหรณ์ผมถูกเสมอ.. ถ้าเกิดผมขอตัวช้าไปกว่านี้... ผมคงหนีไม่พ้นราชาอสรพิษที่น่ากลัวอย่างว่าที่ 'บอส' ของกลุ่มอสูรทมิฬแน่ๆ ชายผู้แข็งแกร่งอีกคนในวันสิ้นโลกที่ผมจัดการได้ยาก 


เขาคือผู้ไม่คิดจะเกี่ยวข้องกับกองกำลังป้องกันตนเอง หรือ รัฐบาล ใดๆคิดจะเป็นจ้าวแห่งโลกพยายามทำให้ทุกคนบนโลกที่เหลืออยู่ก้มหัวให้ตัวเอง 


แต่ถึงแม้เขาจะเป็นคนที่น่ากลัวกำลังคนอื่น แต่สำหรับผม เขาเป็นชายโรคจิตที่ชอบตามตื้อผมให้ผมไปเป็น 'นายหญิง' หรือ ' ผู่หญิง ' ของเขา !!!


ในทุกๆครั้งที่เจอ ทั้งๆที่ผมเคยบอกเขาไปแล้วว่า ผมเป็นผู้ชายตลอด!!! แต่เจ้าตัวก็ยังตามตื้อไม่เลิก แถมไม่ยอมรามือจากผมง่ายๆอีก 


เท่านั้นยังไม่พอ!! เจ้าตัวมักจะสั่งลูกน้องให้มาลักพาตัวผมไปปูยี้ปูยำบ่อยๆอีกด้วย!! (ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่โดนจับตัวไปจะไม่เคยถึงขั้นสุดท้ายก็เถอะ ) แต่ผมก็อดที่จะกลัวเขามาจนถึงทุกวันนี้ไม่ได้!! 


ผมรีบลากทั้ง4หน่อให้รีบออกไปจากที่แห่งนี้สุดฝีเท้า พยายามหาที่หลบมุมแล้วแอบใช้พลังสังเกตและตรวจจับดูว่าสถานการณ์ว่าชายคนนั้นยังมองผมอยู่หรือมั้ย 


ซึ่งเป็นตามที่ผมคาดการณ์เขายังไม่เลิกมองมาที่ทางผม แม้ว่าจะไม่เห็นตัวผมแล้ว..


" สืบหาข้อมูลสาวน้อยคนนั้นมาให้ฉัน ฉันต้องได้ข้อมูลของเธอมาให้ฉันโดยด่วนเร็วที่สุด " เสียงทุ้มเย็นทรงอำนาจของชายหนุ่มเอ่ยบอกเลขาส่วนตัวของเจ้าตัวเรียบนิ่ง 


" ได้ครับ บอส " เลขาหนุ่มร่างกำยำมือขวาของชายคนนั้นตอบรับก่อนจะเดินหายไปตามฝูงชน


ทันทีที่ผมได้ยินเสียงของเขาสั่งเลขามือขวาจอมมหากาฬของตัวเองไป ผมก็หน้าซีดเผือกทันที


นั่นไง ตูวว่าแล้ววว เรือหายอีกแล้ว !!!


โถ่เว๊ย! แค่พี่มิคาเอลก็จะปวดหัวตายอยู่แล้ว ดันไปทำให้ราชาอสูรพิษสนใจเพิ่มาอีก แบบนี้แย่ๆแน่ๆ


อะ! แต่ไม่สิ.. ไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะหาข้อมูลตัวผมในตอนนี้เจอได้นี่น่า เพราะตอนนี้ผมปลอมตัวอยู่ แถมตัวจริงผมไม่ใช่ผู้หญิงอีก


เพราะอย่างงั้นสำหรับเรื่องเจ้าหน้าโฉดนั้น ตอนนี้ผมรอดดดดด 


ผมคิดได้แบบนั้นก็ชูมือขึ้นฟ้าอย่างดีใจอย่างห้ามไม่ได้ 


' หึๆๆ ดีจริงๆ ' ผมหัวเราะออกมาอย่างสะใจ


 เมื่อผมคลายกังวลได้แล้ว แล้วรอดูสถานการณ์ของเจ้าคนโฉดนั่นสักระยะ ไม่นานเจ้าตัวก็เดินจากไป พอชายคนนั้นออกไปจากระยะตรวจจับของผมแล้ว ผมก็ปลดพลังออกแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที


" เฮ้อ.... " ผมถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างโล่งใจ


แต่จู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองลืมอะไรซักอย่างเลยหันไปมองรอบๆตัวดู ก็พบพวก4หน่อกำลังประกบข้างตัวผมอยู่ชะโงกหน้าออกไปมองทางที่เจ้าหน้าโฉดเคยอยู่


" หมอนั่นไปแล้วใช่ปะ ? " ติมถามพร้อมกับชะโงกหน้ามองไม่หยุด


" อืม ไปแล้วๆ " ม่อนตอบติมก่อนจะเลิดชะโงกแล้วเดินใกล้ๆผม


" เจ้านั่นน่ากลัวชะมัด ยังกับเจ้าพ่อมาเฟียแน่ะ " ติมว่า พร้อมกับทำท่าทางกลัวๆกอดตัวเองตัวสั่นๆ


" ก็มาเฟียจริงๆนั่นแหละ " คิงตอบแช้วเดินมาหาผมลูบหัวผมราวกับปลอบเสียงขวัญเบาๆ


" นายรู้จักมันปะ คิงอยู่วงการเดียวกันนิ " ม่อนหันไปคิงแต่มือบีบๆกำๆมือผมเล่นเหมือนพยายามหาอะไรช่วยเอาให้ตัวเองใจสงบๆทั้งผมและเขา


" รู้ ชื่อเจ้าบ้านั้นคือ 'ไนท์แมร์ สเนคเทอร์'  เจ้าพ่อมาเฟียของแก๊งส์มาเฟียอสรพิษทมิฬจากประเทศซีแลนด์ ที่ขึ้นรับตำแหน่งบอสเมื่อ3ปีก่อน แต่ตอนนี้มาทำธุระที่นี่สักระยะ เป็นคนที่พวกเราเล่นด้วยไม่ได้ง่ายๆเลยละ " คิงตอบพวกติมด้วยสีหน้ากังวลหน่อยๆแต่มือยังลูบหัวผมไม่หยุด


" แบบนี้ก็แย่น่ะสิ ดูเจ้านั่นสนใจมิเกลของพวกเราด้วย ไม่นะ ฉันไม่ยอมมม ฉันจะปกป้องมิเกล ! " ติมว่าพร้อมกับเข้ามากอดตัวผมแน่นราวกับกลัวผมหาย 


ถึงผมจะกลัวไม่ต่างกัน แต่ถึงผมจะกลัวเขาในคนละแบบกับทุกคนก็เถอะ.. แต่คงไม่เป็นไรหรอก เพราะเจ้าตัวไม่รู้นี่ว่า 'ผม'...ไม่ใช่อย่างที่เห็นภายนอกนี่น่า คิคิๆ ..


" ไม่ต้องกลัวน่า อย่าลืมสิยังไงแด๊ดดี้ก็ไม่ยอมให้ใครแตะต้องเราหรอก เพราะงั้นใจล่มๆนะทุกคนเทียสด้วยอย่าทำสีหน้าน่ากลัวแบบนั้นสิ " ผมเอ่ยโอ๋ทุกคนพร้อมกับยื่นมือไปจับมือเทียสที่ไม่พูดอะไรออกมา ตั้งแต่เมื่อกี้แต่แผ่รังสีอำมหิตออกมารอบๆตัวอย่างชัดเจนเอาไว้ให้เจ้าตัวสงบอารมณ์ลง


เทียสเป็นคนหวงผมมากอีกคนไม่ต่างจากอีกสามคนเท่าไหร่ แต่เขาแค่ไม่ค่อยแสดงออกมาเหมือนคนอื่นๆ และเจ้าตัวมันจะจัดการคนที่คิดจะมายุ่งหรือคิดร้ายกับผมอย่างเงียบๆเสมอโดยไม่บอกอะไรใคร (แต่บางทีผมก็รู้ขึ้นมาเอง)


อนาคตพ่อหนุ่มไซเรนที่แสร้งเป็นคนดีมีความสดใสต่อหน้าผม.. กำลังหลุดแสดงสีหน้าน่ากลัวออกมาให้ผมเห็น..


" ใจเย็นๆนะ " ผมเอ่ยพลางส่งยิ้มให้เทียสเล็กๆ


พอเทียสได้ยินผมขอสักพักเขาก็ยอมเชื่อฟังผมแต่โดยดี เจ้าตัวผ่อนแรงกดดันลงกับมาเป็นพ่อหนุ่มใจของผมเย็นตามเดิมแล้ว 


ผมก็บีบแก้มเขาเบาๆ ข้อหาทำให้หมั่นไส้ยื่นมือไปผสานกับมือหนาของเทียสแน่นๆ จนเมื่อพวกเราทั้ง4คนไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว ก็พากันไปห้องรับรองดั่งที่เดิม..


โดยที่ผมจับมือกับเทียสเอาไว้ตลอดทาง

.
.
.
.
.

TBC.
 















น้องมิเกลกับพี่ม่อน ~~


======


อากิตันเล่นทวิตเตอร์แล้วนะ มาคุยกันๆ

#มิเกลกับซอมบี้วิ่งสี่คูณร้อย


# อากิตันคุยกับรีดเดอร์ #

.

ตอนนี้มาแบบเบลอๆเอ๋อ

ขอโทษที่มาแบบเมาๆนะคะ 
อยากบอกทุกคนว่าทุกตอนนี้แต่งสดหมดเลย

อาจจะย้อนแย้งและวกวนไปมา
หวังว่าทุกคนจะให้อภัย



***


ตอนนี้พระเอกคนที่3โผล่มาแล้ว เย้

[ ยังหาอิมเมจไม่ได้จ้า ]


สามีน้อยคนที่หนึ่งก็โผล่มาเช่นกัน !










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 377 ครั้ง

654 ความคิดเห็น

  1. #638 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:48
    ผู้ชายงานดีทั้งนั้น
    #638
    0
  2. #283 ปีกสีแดง (@YukirinSaga) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 12:13
    ไรท์เปลี่ยนการแต่งเถอะ ถือว่าขอ เอาแบบallเลยอ่ะ น้องควรได้ทุกคน
    #283
    1
    • #283-1 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 10)
      19 เมษายน 2562 / 12:33
      ไม่ครับ 6P เท่านั้น
      ไม่เพิ่มคนในฮาเร็มแล้ว ปล่อยให้ใครอื่นไปจีบกันเองเต๊อะ 5555
      #283-1
  3. #161 KUB29198 (@KUB29198) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:21

    นะไรท์เราขอเถอะเอาแม่งทุกคนเลยยยยย#คือแบบมันฟินนนนน

    #161
    0
  4. #118 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:04
    ผู้ชายงานดีย์ทั้งหลายยย มากาเมียทางนี้เร็ววว
    #118
    0
  5. #88 phonvilai123456 (@phonvilai123456) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 19:44
    น่าจะลูกดกแหะ
    #88
    0
  6. #87 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:01
    เหล่าผู้ชายงานดีย์~~~~ รอไรท์มาหลายวันดีใจมากกก
    #87
    0
  7. #86 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 16:33
    เจอแต่ตอใหญ่ๆ
    #86
    0
  8. #85 UnknownSeven (@UnknownSeven) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 16:28
    โอ้ยยยย ขอขึ้นเรือทุกลำเลยแล้วกัน เขาเลือกไม่ได้! อันนี้ก็ดี อันนี้ก็อยากได้ เอามันหมดเนี่ยแหละ!
    #85
    0
  9. #84 Aommy_lovely (@Aommy_lovely) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 16:24
    มิเกลลลหนูจะสร้างผัวน้อยผัวหลวงเยอะไม่ได้นะลูกกกจิ้นจนไม่รุ้จะเลือกใครแล้วว//ต่อๆนะคะไรท์สุ้ๆๆปล.เพิ่มสามีให้มิเกลได้มั้ยอะไรท์เสียดาย
    #84
    0
  10. #83 WhatTheMelon (@diamond-rose) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 16:15
    เรือ!! เรือเต็มไปหมด!! เรือสามีน้อยน่าลงมากกก ไม่รู้ว่าจะลงลำไหนแล้วเนี่ยย
    #83
    0