ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะรักคุณ [Harem][Yaoi,BL/Mpreg]

ตอนที่ 11 : ย้อนคืน 9 : บอกเล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 408 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

#เนื้อเรื่องอาจจะเบลอๆมึนๆงงๆกาวๆหน่อยๆอากิตัน ขอให้รีดเดอร์ทุกคนโปรดใช้จักยานในการรับชม...
#ถ้ามีคำผิดเยอะต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ มองไม่เห็นจริงๆ สามารถแจ้งจุดผิดได้..
#ในเรื่องอาจมีคำหยาบสักเล็กน้อย แต่เพื่อสีสันของเรื่องเพราะงั้นโปรดใช้วิทยุในการรับชม....










ย้อนคืน 9 : บอกเล่าเรื่องราวกับ4หน่อ




เมื่อมาถึงห้องแขก ผมกับทั้ง4หน่อก็พากันนั่งลงบนโซฟารับแขกนุ่มกันอย่างเหนื่อยอ่อนทั้งจากกายและจากใจ

ตอนนี้มือของผมยังคงกุมมือของเทียสยังอยู่เดิม ผมลูบหลังมือของเทียสเบาๆเพื่อให้เขาผ่อนคลายลงจากอาการตกค้างจากที่หงุดหงิดเมื่อกี้ 

พอเขาสงบใจลงแล้ว ผมก็เอาของกินที่ซื้อของมาโดยที่ม่อนและติมเป็นคนจัดใส่จานให้นั่งทานกัน

" เออใช่! ลืมถามเลย เกลช่วงเดือนกว่าๆที่หายไปนี่ เกลหายไปไหนมาอะ " ติมที่กำลังเคี้ยวไส้กรอกทอดอย่างเอร็ดอร่อย ยัดใส่จนแก้มตุ้ยเอ่ยถามขึ้น ทำให้ผมและอีก3คนหันมาสบตากัน ผมคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะตัดสินใจที่จะเล่าบอกกับทุกคนฟังทั้งหมด

" ไม่มีอะไรหรอก เกลแค่ไปฝึกน่ะ " 

" ฝึก? ฝึกอะไร " คิงถาม

" ฝึกใช้พลังเหนือมนุษย์ ~ " ผมตอบพวกเขาอีกครั้งอย่างขี้เล่น ~

" ??????? " ทั้ง4คนทำหน้างงกับคำตอบของผม 

ผมก็ไม่ได้สนใจเพราะทุกอย่างอาจจะไม่เชื่อ แต่พอผมหยิบใส่กรอกชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วผมก็หันไปคุยกับทั้ง4หน่อด้วยสีหน้าจริงๆจังๆ

" ถ้าเกลบอกว่าอีก 10 เดือนข้างหน้าจะเป็น วันสิ่นโลกทุกคนจะเชื่อเกลมั้ย ? " ผมถามพวกเขา ทุกคนทำหน้าสงสัยมากกว่าเดิม แต่ผมดูก็รู้ว่าทุกคนคงไม่เชื่อ 

" นี่เกลคงไปเจอพวกนักทำนายจอมต้มตุ๋นมาใช่มั้ย! พวกมันเชื่อไม่ได้หรอก แถมวันสิ้นโลกอะไรกันมันเป็นไปไม่ได้หรอกน่า " ติมว่า เขาไม่เชื่อคำพูดผมตามที่ผมคาดอีก3คนก็เช่นกัน

" ทุกคนก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าเกลไม่มีทางจะเชื่อใครง่ายๆหรอก ถ้าไม่ได้พิสูจน์มาด้วยตาตัวเอง แต่ว่าสิ่งที่เกลพูดมันคือเรื่องจริงนะ " ผมยืนยันคำเดิมกับพวกเขาพร้อมกับแสดงสีหน้าและแววตาจริงจังส่งให้พวกเขาไม่เปลี่ยนแปลง จนพวกเขาเริ่มไม่แน่ใจกับคำพูดของผม

" งั้นพิสูจน์สิ " เทียสเอ่ยออกมา เขาเป็นที่เข้าใจผมมากที่สุดในกลุ่มและรู้ว่าอะไรที่ผมพูดจริงพูดเล่น 

ผมคลี่ยิ้มส่งให้เทียสอย่างขอบคุณที่ให้โอกาสก่อนจะถอดวิกผมยาวของตัวเองออกเผยให้เห็นใบหูที่กลายะป็นขนนกไปแล้วให้ทุกคนเห็น

ทุกคนพอเห็นก็พากันตกใจที่ผมซ่อนปีกขนขนาดเล็กไว้ใต้วิก เทียสกับคิงยื่นมือมาสัมผัสใส่หูขนนกของผมเบาๆพิสูจน์ว่าเป็นของจริงหรือมั้ย พอเห็นว่ามันเชื่อมกับผิวหนังของผมแบบติดเนื้อเลยก็พากันเชื่อถึง 30% 

ผมพยายามกลั้นใจ ในตอนที่พวกเขาแตะสุดความสามารถเพราะขนนกที่หูมันก็เหมือนขนนกที่ปีกมันเชื่อมกับเส้นประสาททำให้จุดนี้อาจเป็นหนึ่งในจุดอ่อนของผม..

เมื่อทั้งคู่ผละมือของพวกเขาออกจากหูขนนกของผมแล้ว ผมก็ถอนหายใจออกมากบางๆอย่างโล่งใจ

" มีอะไรจะพิสูจน์เพิ่มอีกมั้ย ?" คิงเอ่ยถามบ้าง ผมพยักหน้าตอบเขาก่อนจะมอบไปรอบๆห้องหาดูว่าในห้องมีอะไรบ้าง

เมื่อเห็นตู้ปลาผมก็แสยะยิ้มออกมาก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่ตู้ปลา ทุกคนหันไแมองทางที่ผมชี้อย่างพร้อมเพรียงก่อนจะเบิกต่กว้างทันที

เมื่อผมควบคุมน้ำทั้งหมดในตู้ให้ลอยขึ้นมาร่วมถึงพวกปลาที่อยู่ในตู้ ผมให้น้ำทั้งหมดแปลงสภาพเป็นลูกกลมๆคล้ายฟองอากาศ ลอยไปมารอบๆห้อง และลอยข้ามหัวทุกคน 

พวกติมและม่อนมองสิ่งที่ผมทำอย่างตกตะลึงอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก ส่วนคิงและเทียสที่เป็นคนเข้าใจเรื่องราวเร็วที่สุดก็พากันเชื่อผม100%ทันทีที่ผมใช้แค่พลังเดียว 

พอเห็นว่าทุกคนเชื่อที่ผมบอกว่าไปฝึกพลังเหนือมนุษย์กัน100%แล้ว ผมก็เอาน้ำและปลากลับเข้าไปอยู่ในตู้ปลาตามเดิม ก่อนจะคลายพลังแล้วหันไปส่งยิ้มหวานให้เพื่อนสนิทสุดที่รักทั้ง4ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อกี้

" สะ.. สุดยอด! มิเกลของติมสุดยอดดด เมื่อกี้ทำได้ยังไงอะ! " ติมที่หลุดออกจากภวังค์สตั้นวิญญาณกลับเข้าร่างคนแรกแล้วก็รีบกระโจนมาหาผมที่อยู่โซฟาตรงข้ามกับเขา พร้อมกับกุมมือของผมเขย่าไปมาถามด้วยความอย่างรู้อย่างเห็นสไตล์คนขี้เล่นจอมป่วน ไม่มีความหวาดกลัวต่อผู้มีพลังใดๆ

" สุดยอดเลยเกล เกลทำอย่างอื่นได้อีกมั้ยอะ เช่นเรียกไฟเรียกลมอะไรงี้อะ " ม่อนก็อีกคนเจ้าตัวถามผม แววตาเจ้าตัวเป็นประกายระยิบระยับราวกับเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลก แสดงแววตาที่ไร้ความหวาดหวั่นต่อสิ่งเหนือธรรมชาติออกมาราวกับเป็นเด็ก ผมเห็นเพื่อนรักทั้งสองเป็นงี้แล้วก็อดยิ้มเอ็นดูทั้งสองออกมาไม่ได้ก่อนจะใช้พลังแสงที่ไร้อันตรายมากที่สุดในพลังของผมส่งไปให้ทั้งคู่เล่น(?) ก่อนจะหันไปคุยกับอีกสองคนที่คุยกันอย่างเป็นทางการที่สดในกลุ่ม

" วันสิ้นโลกวันเกิดขึ้นวันไหนนะ ? " คิงเอ่ยถามพร้อมกับหยิบปากกาชึ้นมาจด ทำราวกับวางแผนเตรียมการเอาไว้ล่วงกน้าอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นคนที่หัวไวอันดับสองของกลุ่ม

" วันที่ 1 เม.ย จะมีอุกกาบาตลอยผ่านโลกแบบเฉียดๆ แต่นั้นก็ทำให้เกิดระลอกแรกจะโผล่มาคนที่รับเอาละอองเชื้อมรณะไม่ไหวบางคนตายและบางคนติดเชื้อแต่ไม่แสดงอาการ หลังจากวันนั้นทันทีที่อุกกาบาตตก ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นนอกจากคนตายปริศนา เพราะคนตายน้อยทำให้ไม่มีคนสงสัยและหวาดกลัวอะไร แต่ก็มีบางคนที่รับละอองมรณะกลายเป็นมิวแทนท์ไป ซึ่งเทียสก็เป็นหนึ่งในคนที่กลายเป็นมิวแทนท์ แต่โลคดีที่เทียสเป็นที่รักของคนในกองทัพไม่มีใครเอ่ยหรือปากโป้งบอกพวกรัฐบาลที่กำลังตามหาพวกกลายพันธุ์เอาไปอ้างว่าจะพสไปรักษาแต่จริงๆเอาพวกเขาไปเป็นตัวทดลองงานวิจัยของตัวองเรื่องเทียสใดๆเลย แต่ถึงเทียสจะโชคดีแต่คนอื่นไม่ใช่.. คนบางส่วนกลายพันธุ์ต่างพากันต้องหลบหนีพวกรัฐบาลอย่างหัวซุกหัวซุน บางคนถูกพ่อแม่ขายให้พวกนั้นซะด้วยซ้ำ.. เรียกได้ว่าเหตุการณ์ระลอกแรกแม้จะไม่เกิดอะไรขึ้น แต่หายนะก็เกิดขึ้นจากตัวมนุษย์ด้วยกันเอง

จนกระทั้งเหตุการณ์ระลอกสองวันที่12 ส.ค. เกิดขึ้น.. วันหายนะของโลกที่แท้จริงก็ปรากฏ.. คนที่ติดเชื้อบางคนกลายพันธุ์แต่เชื้อไม่แสดงอาหงการในระลอกแรก อุกกาบาตลูกที่สองทำให้คนเล่านั้นกลายเป็นสิ่งไร้ชีวิตที่ทุกคนเอ่ยเรียกพวกมันว่า' ซอมบี้' ปรากฏขึ้นมา คนบนโลกพากันหายไปถึงครึ่งในเวลาอันสั้น แต่ไม่ได้มีแค่พวกซอมบี้หรอกที่ตื่นชึ้นมา พวกที่ติดเชื้อแต่กลายเป็นพวกผู้มีพลังพิเศษก็มีเช่นกัน " ผมเอ่ยร่ายยาวบอกพวกเขาก่อนจะหยุดพักหายใจ แวะพักดื่มน้ำเพราะเริ่มรู้สึกว่าคอเริ่มแห้งผร่า ม่อนเป็นคนเอาแก้วน้ำมาให้ผมดื่ม ผมดื่มจนหมดแล้วก็ส่งคืนให้เขาไปก่อนจะหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วเล่าต่อ

" แต่ถึงจะมีคนที่มีพลังเกิดขึ้นใช่ว่าจะดี เพราะการเอาตัวรอดในเหตุการณ์หายนะระลอกสองเป็นเรื่องยากกว่ายิ่งอื่นใด.. เพราะศัตรูไม่ได้มีแค่ซอมบี้เท่านั้น ยังมีพืชและสัตว์บางตัวที่ถูกละอองเชื้อมรณะทำให้กลายเป็นสัตว์และต้นไม้วิวัฒนาการไล่ฆ่าทุกสิ่งที่มายุ่งกับมันหรือทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว แต่พวกนี้ก็ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับมนุษย์ด้วยกันเองหรอกที่เขนฆ่ากันเพื่อแยกเสบียงอาหารและเพื่อการอยู่รอดของตัวเอง..."  ผมบอกเล่าพวกเขาเอาไว้เท่านี้ ที่เคลื่อนจะเก็บเอาไว้บอกตอนที่อยู่กับพวกแด๊ดดี้ทีเดียว เพราะขี้เกียจไปพูดหลายรอบ

ทั้ง4หน่อพากัน พยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันไปมองเทียสเป็นสายตาเดียวแล้วหันมามองผม

" เกลแล้ว เทียสเป็นมิวแทนท์นี้ มิวแทนท์ตัวอะไรงั้นเหรอ ? " ม่อนเอ่ยถาม อีก3คนรวมถึงคนที่เป็นหัวข้อคำถามก็พยักหน้าอย่างรู้ด้วยเช่นเดียวกัน

ผมคลียิ้มออกมาก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตู้ปลา

" อะไรเอ่ยอยู่ในน้ำ เป็นสัตว์ในตำนานของร้องเพลงหลอกล้อผู้คนในหลงเคลิ้มกับเสียงของเจ้าตัวจากนั้นก็ลากไปกินในน้ำ "

" ตัวเหี้ยใช่มั้ย !! " ติมตอบอย่างมั่นใจ 

ผมแทบกรอกตามองบนทันทีที่ได้ยินเลยครับ เพราะดูจากที่เขาพูดออกมา ดูเหมือนเขาน่าจะฟังข้ามคำอธิบายผมไปหลายส่วน ส่วนคนทีถูกกล่าวเป็นตัวเงินตัวทองถลกแขนเสื้อขึ้นสุดแล้วง้ามือขึ้นตบไปที่หัวเพื่อนติมเต็มแรง

ป๊าป!!!!!

" โอ๊ย เจ็บน่าาาาาาาาาา เทียสทำร้ายเค้างะ แงๆๆๆ " ติมร้องโอดโอยคร้ำครวญ ชักดิ้นชักงอทีพื้นสำออ--แค่กๆๆ พยายามเรียกร้องความสนใจให้คนเห็นใจ แต่ไม่มีใครสนใจเจ้าตัวใดๆ....

" สัตว์ในตำนาน? ชอบร้องเพลง? เงือกเหรอ " คิงให้ความคิดอยู่ซักพักก็เอ่ยขึ้นแล้วหันไปถามผม

" คล้ายๆใช่ แต่ไม่ใช่ " ผมบอกเขาพร้อมกับส่งยิ้มอย่างนึกสนุกให้ทุกคนเดาๆกันไป แต่ยังเดาไม่คงไหนเจ้าของหัวข้อก็นึกได้ซะก่อน

" ไซเรน... ใช่มั้ย ? " เทียสเอ่ยถาม ผมได้ยินคำตอบที่ถูกต้องก็พยักหน้ายืนยันให้เขา

" หวู้วว ได้เจ้าตัวที่ร้ายกาจและดุร้ายกว่าเงือกอีกนะเนี่ย " ม่อนพูดขึ้นมาอย่างขี้เล่นแต่สายตาแสดงถึงความสนอกสนใจระยิบระยับออกมาอย่างปิดไม่มิด

 เมื่อได้ขอสรุปร่างมิวแทนท์ของเทียสกันแล้ว 

ผมก็มองทุกคนที่มีอารมณ์ต่างกันไป ม่อนกับติมเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้นกับวันสิ้นโลกสุดๆ ส่วนคิงและเทียสทำสีหน้าคล้ำเคลียดใช้ความคิดอย่างหนัก พยายามคิดแผนรับมือกับการเอาตัวรอดในวันสิ้นโลกอยู่เงียบๆ

" แล้ว... นายจัดการวางแผนรับมือกับวันสิ้นโลกยังไงละ มิเกล ? " 


หลังจากที่คิงมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองอยู่นานก็กลับมาโลกจริงแล้วเอ่ยถามผมขึ้น ผมก็ตอบเขาไป

" วางแผนรับมือ สร้างฐานที่มั่นคงทั้งใต้ดินและบนดิน จัดเตรียมเสบียงเพื่อความอยู่รอด วางแผนการทำทรัพยากรถาวรเอาไว้ที่ฐานจะได้ไม่ลำบากเรื่องขาดแคลนเสบียงอาหารในอนาคต ฝึกฝนเอาตัวรอดและฝึกใช้พลังให้แข็งแกร่งเพื่อเตรียมรับมือกับ4ตัวปัญหาให้พร้อม และหาทางช่วยคงประชากรโลกของผมและโลกใบนี้ให้ได้มากที่สุด สิ่งที่ผมตั้งใจวางแผนที่จะทำเอาไว้ก็มีเท่านี้ " ผมบอกพวกเขา ทั้ง4หน่อได้ยินก็พากันพยักหน้าเข้าใจ




แต่สักพักทุกคนก็เอะใจกับความพูดของผมก็พากันหันหน้ามามองผมอย่างพร้อมเพรียง

" ที่เกลพูดว่าโลกของเกลกับโลกใบนี้ มันหมายความว่ายังไง " ติมเพื่อนรักที่ฉลาดน้อยสุดในกลุ่ม(?)--แค่กๆ เอ่ยถามผมแทนเพื่อนสนิทอีก3คน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามของติมก่อนจะหันมามองผมเป็นสายตาเดียว

" แหะๆ คือว่า.. " ผมหัวเราะแห้งๆออกมาเบาๆเกาแก้มตัวเองแก้เขินก่อนจะตอบพวกเขาไปอย่างไม่ปิดบัง

" จริงๆแล้ว ครอบครัวของเกล 'ทุกคน' ...ตั้งแต่ช่วงท่านบรรพบุรุษโน่นนนน ไม่ใช่มนุษย์ของโลกใบนี้ แต่เป็นมนุษย์ต่างดาวที่ลักลอบมาอาศัยอยู่บนโลกนี้ ตั้งแต่สมัยที่ยังมีราชาอาเธอร์กับเมอร์ลินอยู่ แถมไม่ได้มาคนเดียวหรอก แต่มาเป็นหลายพันเลย เพราะดาวบ้านเกิดล้มสภาพไปเพราะอุกกาบาตตกใส่... แหะๆ แถม..อุกกาบาตสองลูกที่ลอยเฉียดโลกของเราจนทำให้เกิดวันหายนะโลก ก็เป็นหนึ่งในเศษจากดาวบ้านเกิดของเกลเอง ฮ่าๆๆๆ " ผมพูดตอบก็หัวเราะออกมาเพื่อกลบเกลือนความเก้อของตัวเอง

ทั้ง4หน่อมองผมด้วยสายตาว่างเปล่าจนผมใจเสียได้แต่ก้มหน้ามุ้ยของตัวเองบ่นพึมพำๆกับตัวเองคนเดียว

" เค้าไม่ผิดนะ ท่านบรรพบุรุษผิด.. ผิดที่โยนภาระมาให้เค้าจัดการแบบนี้.. เค้าไม่เกี่ยว! แถมจะให้เขาตามหาประชากรอันน้อยนิดของตัวเองให้เจออีก จะให้เค้าหายังไงกันละ เรียกทุกคนมาแล้วใช้พลังสั่งรายคนหรอ บ้า! เสียเวลาตายเลยา แง่ง! งึมงำๆๆๆๆ  " ผมบ่นกับตัวเองคนเดียวเบาๆ โยนความผิดทุกอย่างใส่ท่านบรรพบุรุษให้หมดเลยครับ เพราะภาระที่เขามอบใก้ผมใช้ว่าจะง่ายแล้วจะให้ผมไปถามหาคนของดาวตัวเองเจอได้ยังไง! อยู่ที่ไหนกันบ้างก็ไม่รู้แล้วถึงแม้จะใช้พลังของราชาสั่งประชาชนของตัวเองได้ 



แต่มันจะเจอง่ายขนาดนั้นซะที่ไหน..



ผมหลุดเข้าภวังค์ความคิดของตัวเองไปไกล จนไม่ได้รับรู้เลยว่าอีก4คนได้สติกลับมาแล้วและฟังสิ่งที่ผมบ่นงึมงำอยู่ตลอด

" งั้นก็ใช้โลกโซลเชียลตามหาสิ ไม่ก็ใช้สถานีโทรทัศน์ของบ้านติมเพื่อใช้ออกอาการเรียกพวกเขาก็ได้ ถ้าพลังราชาที่มิเกลว่ามันสามารถใช้สั่งผ่านพวกเรื่องสื่อสารได้ละก็นะ " ติมพูดขึ้น ทำให้ผมได้ยินก็หลุดออกจากภวังค์ความคิดมืดแปดด้านของตัวเอง แววตาท่อประกายระยิบระยับเหมือนเจอทางสว่างทันทีก่อนจะวิ่งไปกอดติมเต็มรัก



หมับ! ตุ๊บ! โป๊ก!

" โอ๊ย!!! "

" เฮ้ย!! X3 " 

ผมพุ่งเข้าไปกอดติมกะทันหันเกินไปเลยแถมเจ้าตัวไม่ทันจะตั้งตัวได้ ก็ทำให้เราทั้งคู่ล้มไปนอนกองกับพื้น แต่ติมกอดรัดตัวผมป้องกันเอาไว้แน่นเลยทำให้ผมไม่ได้เจ็บอะไร แต่เขาสิรับแรงปะทะทุกอย่างเต็มๆจนผมได้ยินเสียงดังโป๊กชัดเจน 

" กรี๊ดดด ติมมม เกลขอโทษ!! " ผมกรี๊ดร้องออกมาอย่างลืมตัว 

รีบลุกออกจากตัวติมทันทีแล้วจับหัวที่โขกกับพื้นขึ้นมาดูจับๆแตะๆลูบๆดูก้สัมผัสได้ว่าค่อยๆโนขึ้นมาทีละนิดๆ ผมเลยใช้พลังแสงที่เอาไปให้ติมและม่อนเล่นเมื่อกี้ ตอนนี้ลอยอยู่เหนือห้องเอามันมาใช้รักษาอาการที่หัวของเพื่อนทันที

ใช้เวลาอยู่สักพักอาการโนของติมก็หายไป

" อะ! ไม่เจ็บแล้ว แผลเก่าก็หายไปด้วยละ! " ติมว่าพร้อมกับเอามือมาลูบๆหัวตัวเองดูก็ไม่พบความเจ็บปวดแล้วแถมแผลที่เคยเจ็บมาก่อนหน้าจากการเล่นกีฬาผาดโผนก็หายด้วยไปเช่นกัน เจ้าตัวแสดงความตื่นเต้นออกมาชัดเจนลุกขึ้นไปให้ม่อนแผลให้ ม่อนเห็นตาก็เป็นประกายดีใจไม่ต่างกัน

ผมได้ยินว่าเจ้าตัวดีขึ้นแล้วแถมบ่นว่าแผลเก่าก็หายไปด้วย ก็ทำให้ผมอดถอนหายใจออกมาไม่ได้และรู้ว่าไม่ใช่แค่เจ้าตัวหรอกที่มี เพราะทุกคนในกลุ่มซนซะยิ่งกว่าลิงชอบเล่นให้แผลงๆกันตลอด ผมควบคุมพลังแสงที่ยังเหลืออยู่อีกลูกลอยมาใส่มือตัวเองแล้วแบ่งพวกมันออกเป็นลูกกลมๆเรืองแสงสามก้อนเล็กๆจากนั้นก็ให้พวกมันลอยไปหาคิง ม่อน และเทียส ลอยไปใส่ตำแหน่งที่บาดเจ็บของทั้ง3คนเพื่อรักษาเยียายา

" อะ ไม่เจ็บแล้ว " ม่อนอุทานขึ้นมาเบาๆก้มผมข้อเท้าที่เคยเจ็บจากกีฬาผาดโผนครั้งล่าสุดที่ไปมา คิงและเทียสเองก็จับไปจุดตำแหน่งที่เคยเจ็บก็ไม่รู้สึกเจ็บหรือปวดแล้วเช่นกัน

" เฮ้อ.. แล้วระหว่างที่เกลไม่อยู่เนี่ย ไปซนที่ไหนกันมาละ " ผมเอ่ยถามทุกคนกอดอกมองทุกคนดวงสายตาดุๆ ทั้ง4คนพากันสะดุ้งก่อนจะค่อยๆหัวเราะแห้งๆออกมาเพื่อกลบเกลือน แต่มันไม่ได้ผลกับผมหรอกครับ

" ตอบ! " ผมเอ่ยขึ้นอีกครั้งเสียงดุ 

ทุกคนสะดุ้งมากกว่าเดิมจนม่อนที่ทนไม่ไหวกับท่าทางดุๆของผมเป็นคนเปิดปาก

" คะๆๆ คือ.. พวกเราเห็นว่าเกลไม่ได้ไปด้วยเลย พากันตัดสินใจไปปีนภูเขาที่ซีแลนด์ แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุเลยทำให้พวกเราได้มาคนละแผลสองแผลอะครับ.. อย่าโกรธม่อนนะครับเกล แง " ม่อนสารภาพบาปออกมาทั้งหมด ทุกคนหันไปมองม่อนด้วยสายตาจะฆ่าในตายให้ได้เพราะดันไปบอกเรื่องที่พวกเขาแอบไปที่เสี่ยงๆทั้งๆที่รู้ว่าผมไม่ชอบให้พวกเขาไปเพราะมันอันตราย 

แต่พวกเขาทำไรไม่ได้เพราะตอนนี้เจ้ากรรมของพวกเขาทั้ง4อย่างผม กำลังพิโรธอย่างแรง!!!!

ซึ่งปกติผมอาจจะทำหน้าดุโกรธใส่พวกเขาเฉยๆ แต่ตอนนี้ผมมีพลัลทำให้ผมแสดงอารมณ์เสริมด้วยพลังในตอนนี้อย่างชัดเจน!! 

" มะๆๆ.. มิเกล ใจเย็นก่อนนะครับคนเดียวอย่าเพิ่งโกรธ แล้วก็ดับไฟรอบๆตัวก่อนด้วยนะเดี๋ยวสปริงเกอร์ทำงาน.. นะๆๆ " คิงฝ่า พร้อมกัยพยายามหาทางให้ผมสงบใจให้ได้ก่อนมีใครตาย ปกติพวกเขาจะมากอดขาหรือเกาะตัวผมเพื่อนออดอ้อน แต่ตอนนี้ตัวผมมีไฟล้อมรอบตัวอยู่ทำให้พวกเขาเข้าใกล้ไม่ได้เพราะกลัวร้อน..



ผมถลึงตาใส่พวกเขาด้วยความหงุดหงิด แต่ซักพักก็สงบใจได้ เมื่อรู้ว่าต่อให้ห้ามให้ตายก็ห้ามคนพวกนี้ไม่ได้ เจ้าตัวเลยแสดงแววตาหม่องลงหยุดพลังใส่รอบๆตัวออก

" เฮ้อ.. ช่างเถอะ ยังไงคำพูดของเกลก็ไม่ได้สำคัญกับพวกคิงอยู่แล้ว... ยังไงเกลก็ไม่ให้คนสำคัญ แถมตอนนี้เกลยังเป็นตัวประหลาด ทุกคนคงรังเกียจเกลแน่ๆ ต้องเอาเรื่องเกลไปบอกคนอื่นๆแน่ๆ คงไม่มีใครรักอีกแล้ว เกลไปดีกว่า.. " ผมเอ่ยอย่างตัดพ้อพร้อมกับทำหน้าน้อยใจขึ้นและพูดลองใจพวกเขาทิ้งท้ายเล็กๆ ก่อนจะลุกจากที่นั่งหยิบวิกขึ้นมาสวมเก็บหูปีกนกของตัวเองเอาไว้ตามเดิมแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าเศร้าใจ 

แต่ยังไม่ทันได้ไปไกลก็มีบางสิ่งหยุดหยั่งขาทั้งสองข้างของเจ้าตัวเอาไว้พร้อมกับแรงกอดจากทั้งสองทางทำให้ผมไม่สามารถขยับตัวได้เลย..

เพราะขาทั้งสองขามีลิง(?)เอ้ย!ติมและม่อนเกาะขาผมเอาไว้แน่น แถมคิงและเทียสก็กอดผมจากทางซ้ายและขวาทำให้ผมขยับตัวไม่ได้เลย

" ปล่อย " ผมพูดออกมาเสียงเรียบเย็น แต่ไม่มีใครปล่อยผมใดๆทั้งสิ้น มีแต่เพิ่มแรงกอดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม




" ขอโทษ... " 


ไม่นานทั้ง4คนก็เอ่ยขอโทษออกมาพร้อมกัน แล้วขอการอภัยจากผม..


" ขอโทษ...ที่ทำให้เป็นห่วง " เทียส

" ขอโทษ...ที่ไม่รู้จัดดูแลตัวเอง " คิง

" ขอโทษ... ที่เกเรจนไม่สนใจความห่วงใยของเกล " ม่อน

" ขอโทษที่ดื้อ ยกโทษให้เค้านะ นะๆ " ติม

ทั้ง4เอ่ยขอโทษผมอย่างออดอ้อนเป็นเด็ก ผมที่แสร้งทำเป็นนอยด์ก็อดยิ้มไม่ได้ 

ผมไม่พูดอะไรออกมา แถมไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของผมเลยทำให้ไม่มีใครรู้ว่า ผมกำลังพยายามกลั้นยิ้นสุดชีวิตอยู่ ทุกคนเลยพากันขอโทษต่อไป

" ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ขอโทษจริงๆ ยกโทษให้พวกเรานะ " เทียส

" พวกเราไม่เคยคิดว่าเกลเป็นตัวประหลาดเลย ถึงจะตกใจที่ได้ยินว่าเกลไม่ให้คนบนโลกนี้ แต่ยังไงเกลก็ยังเป็นเกล คนที่พวกเรารักนะ " คิง

" พวกเราสัญญาจะช่วยเกลทุกอย่างแล้วก็ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเกลเด็ดขาด พวกเรารู้นะถ้าเรื่องเกลแผ่ผายออกไปสู่โลกข้างนอกเกลจะเป็นอันตราย เพราะงั้นพวกเราสัญญาจะไม่เอาบอกใคร สาบานเลย! " ม่อน

" อย่าทิ้งพวกเราไปนะ เกลสำคัญกับพวกเรามากๆอย่าไปนะ อย่านะ ฮือๆๆๆ " ติม

สุดท้ายครับคนที่ร่างเริงที่สุดให้กลุ่มบ่อน้ำตาแตก ผมก็ทำใจแข็งต่อไปไม่ได้เพราะรู้สึกสงสารเลยยอมๆให้อภัยพวกเขาแล้วนั่งลงพื้นให้ทั้ง4หน่อกอดตัวผมดีๆ แล้วเอ่ยปลอบติมให้หยุดร้องไห้งอแง





" เฮ้อ... "

เมื่อทุกคนสงบใจได้แล้วผมก็ถอนหายใจออกมายาวๆ แต่พอได้คำตอบกับคำถามลองใจที่ตัวเองหวังแล้วก็อมยิ้มเล็กๆ ทั้ง4คนวันนี้ลงพากันซนมากเลยพากันหลับไปทั้งๆที่ยังกอดผมอยู่บนลูบหัวทุกคนเบาๆก่อนจะพยายามแงะ(?)แกะพงกเขาออกทีละคนทีละคนแล้วเดินไปห้องๆหนึ่งที่อยู่ข้างในตัวห้องรับแขกอีกทีเป็นห้องพักที่คิงสร้างเอาไว้ เพื่อแอบอู้(?)เอ้ย! เพื่อเอาไว้ให้พวกผมนอนกลางวันรอเจ้าตัวทำงานเสร็จแล้วค่อยไปเที่ยวด้วยกัน 

ผมเปิดประตูห้องเอาไว้กว้างๆก่อนจะใช้พลังต้านแรงโน้มถ่วงทำให้ทั้ง4คนลอยขึ้นการพื้นแล้วลอยเข้าไปในห้อง โชคดีที่ห้องนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ยกเว้นที่ทางเข้าห้องรับแขกเลยทำให้ผมไม่ต้องกังวลในเรื่องการแสดงพลังออกมาใดๆ 

เมื่อจัดการให้ทั้ง4คนนอนบนที่นอนคิงไซส์สามารถนอนได้หลายคนเรียบร้อยแล้ว ผมก็จัดการถอดรองเท้า ปลดกระดุม ปลดเข็มขัด ทุกคนออก...

( อย่าคิดลึกว่าผมจะปล้ำพวกเขานะ!!! ผมแค่ช่วยทำให้พวกเขานอนสบายขึ้นต่างหาก! )

ผมจัดการแก้ผ้า--เอ้ย! ปลดเสื้อผ้าของทั้ง4คนออกแบบให้เหลือแต่กางเกง เช็ดเนื้อเช็ดตัวทุกคนดั่งภรรยาที่ดี(?)ใส่เสื้อให้พวกเขาใหม่เสร็จเรียบร้อย ผมก็จัดการตัวผมบ้างจน เมื่อทำให้เสร็จก็ล้มตัวลงนอนตรงกลางที่ประตำของตัวเองโดยมีติมและเทียสประกบข้างผม ผมห่มผ้าให้ทุกคนดีๆ

จากนั้นก่อนอนก็โทรไปบอกเลขาของคิงที่ยังทำงานอยู่ว่าคิงพักผ่อนฝากจัดการด้วย เลขาตอบรับคำขอของผมอย่างดีฝากให้ผมจัดการคิงที่บ้างานให้พักผ่อนๆเยอะบ้าง หลังจากไม่หยุดงานนอนพักเต็มอิ่มมานานหลายวัน ผมตอบรับคำขอของเขาเช่นกัน ผมกับคุณเลขาของคิงคุยกันอยู่สักพักก็วางสาย 


จากนั้นก็เข้านอน เก็บแรงเอาไว้รับชะตากรรมการคนที่บ้านในวันพรุ่งนี้...

.
.
.
.
.
.
TBC.

















พี่คิง ( ขุ่นพ่อคนที่สองของน้องเกล )

[ ม่อนและติมยังหาอิมเมจจริงๆไม่ได้รอไปก่อนน่า ~~~ ]

อากิตันเล่นทวิตเตอร์แล้วนะ มาคุยกันๆ

#มิเกลกับซอมบี้วิ่งสี่คูณร้อย


# อากิตันคุยกับรีดเดอร์ #

.
ในตอนหน้ามิเกลจะเจออะไร และมิเกลติมและม่อนจะพาทุกคนปวดหัวอีกครั้ง
หวังว่าตอนนี้ทุกคนจะชอบนะคะ

อย่าลืมคอมเม้นและกดให้กำลังใจกันด้วยนะคะ

ถึงแม้จะแต่งสนองนีท
แต่ถ้ามีคอมเม้นเยอะๆมีกำลังใจในการแต่งมากขึ้นก็อัพเร็วขึ้นเน้อ ~~~




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 408 ครั้ง

654 ความคิดเห็น

  1. #617 star3421 (@milk3421) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 23:18
    จะกี่คนก็ไหวค่ะ อ่านไหว รับไหว จัดมา!
    #617
    0
  2. #497 Hell-Cobra (@1842544277zl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:27

    นี่ขนาดเจอว่าที่ผัวเเค่3คนนางมีฮาเร็มมากมายขนาดนี้เลยรึถ้าเจอครบล่ะ....คงทั้งโลก
    #497
    0
  3. #122 0995543591 (@0995543591) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 02:29

    รออยุ่นะคะไรท์...รีบมาพลีส~
    #122
    0
  4. #121 PiyapatBang (@PiyapatBang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 00:02
    รอออออออออออ
    #121
    0
  5. วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:57
    ทำไมเราถึงนึกภาพมิเกลตอนแต่งหญิงเป็นตาลุงแก่ๆหัวล้านๆใส่ชุดเซล่ามูลเดินถือไม้เท้ากันนะToT

    [คงจะเบลอและถ้าจะบ้า(ความคิดวิกริตจิตถาวรจริงๆเลยเรา*ร้องไห้)
    //โธ่!!น้อง เค้าขอโทษ!!!
    #120
    0
  6. #119 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:12
    ไม่อนุญาติให้ดองน้าาา เพราะเค้าชอบ
    #119
    0
  7. #107 F♤RTUNE (@fortunenaruto) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:17
    เกลสาวขึ้นเรื่อยๆทุกตอนเลยอะ 555555+ อย่าให้นางสาวไปมากกว่านี้เลยนะคะไรท์ แค่นี้นางก็สาวกว่าผู้หญิงหลายๆคนแล้ว
    #107
    0
  8. #106 cream1616 (@cream1616) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 16:46
    ชอบเรื่องนี้โดนใจ
    #106
    0
  9. #103 Evili (@satan093) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 00:28
    หวังว่าเรื่องนี้จะแต่งจนจบนะอากิตัน เค้าชอบทุกเรื่องของอากิตันเลย แต่ไม่จบหลายเรื่องอ่ะ มันนอย
    #103
    2
    • #103-1 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 11)
      21 มีนาคม 2562 / 00:30
      ดูก่อนน่าาา สวนเรื่องอื่นหมดไฟงะคะ 555 ต้องรอไปก่อน แต่ก็พยายามแต่งอยู่ๆ แต่รู้สึกถ้าแต่ไปมันฝืนยังไงไม่รู้เลยขอดองไว้ก่อน แต่งต่อไม่ไป ._.
      #103-1
  10. #102 Evili (@satan093) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 00:28
    หวังว่าเรื่องนี้จะแต่งจนจบนะอากิตัน เค้าชอบทุกเรื่องของอากิตันเลย แต่ไม่จบหลายเรื่องอ่ะ มันนอย
    #102
    0
  11. #99 Martin Bamnis (@noname94) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 18:23
    สนุกมากๆเลยยัยหนูหนีเที่ยวแบบนี้เดี๋ยวต้องมีคนมาตามกลับบ้านแน่เลย(?)

    และนี่คือคำผิดในตอนนี้น้า
    คอแห้งผร่า

    - คอแห้งผาก
    เขนฆ่า - เข่นฆ่า
    แยกเสบียง - แย่งเสบียง
    กลั้นยิ้น-

    กลั้นยิ้ม
    ประตำ

    - ประจำ
    #99
    0
  12. #98 Aommy_lovely (@Aommy_lovely) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:05
    คือมันดีอีกนิดนึงจะเรียกฮาเร็มได้แล้วนะเกล5555กี่Pดูด้วย555แล้วไหนจะบรรดากิ๊กมิเกลอีก55//ต่อๆนะคะไรท์สุ้ๆๆ
    #98
    0
  13. #97 .:>~◇Yuukari♡~<:. (@AmanoYukari) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 20:54
    เม้นแล้ว อัพอีกเยอะๆน๊า
    #97
    0
  14. #96 GokuH@y@ (@gokuhaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 15:55

    รอจ้ะรอออออออ

    #96
    0
  15. #95 อันเอ๋อร์ (@mintbin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 15:08
    ขอฮาเร็ม&#8203;ได้มั้ย&#8203; ฮึก... อยากให้น้องจบกะทุกคนเลยอะ^o^
    #95
    0
  16. #94 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:55
    อิจฉาๆๆ
    #94
    0
  17. #92 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:40
    ช้อบชอบบบบบบบ รอตอนต่อไปค่ะ
    #92
    0
  18. #91 gragorry (@panida2538yinsuk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:30
    ไม่รู้ทำไม ถึงไม่อยากให้จบที่ 6p หลายๆpดีไหม
    #91
    4
    • #91-2 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 11)
      15 มีนาคม 2562 / 14:40
      เยอะไปเดี๋ยวไม่มีเวลานอน อิอิ
      #91-2
    • #91-4 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 11)
      15 มีนาคม 2562 / 14:45
      //มองไปยันพระเอกทั้ง5... อืม.. แต่ละคนก็ตอก็ระดับมังกรแล้ว... เท่านี้ก็สงสารน้องแล้วจ้า ให้น้องได้นอนบ้าง เยอะไปไม่ดี--(?) คิดบทไม่ออก 55555

      ขนาดนี้NCยังกลุ้มใจว่าจะเอาใครเป็นคนแรกของน้องดีอยู่เลย 555
      #91-4
  19. #90 gragorry (@panida2538yinsuk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:30
    ไม่รู้ทำไม ถึงไม่อยากให้จบที่ 6p หลายๆpดีไหม
    #90
    0
  20. #89 nongnoey1603 (@nongnoey1603) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:03
    รอน้าา..ชอบมากๆๆ
    #89
    0