ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะรักคุณ [Harem][Yaoi,BL/Mpreg]

ตอนที่ 19 : ย้อนคืน 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

#เนื้อเรื่องอาจจะเบลอๆมึนๆงงๆกาวๆหน่อยๆอากิตัน ขอให้รีดเดอร์ทุกคนโปรดใช้จักยานในการรับชม...
#ถ้ามีคำผิดเยอะต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ มองไม่เห็นจริงๆ สามารถแจ้งจุดผิดได้..
#ในเรื่องอาจมีคำหยาบสักเล็กน้อย แต่เพื่อสีสันของเรื่องเพราะงั้นโปรดใช้วิทยุในการรับชม....








ย้อนคืน 17 : 





ใช้เวลากว่าหลายนาทีเลยทีเดียวกว่าผมและพี่มิคาเอลจะพากันสงบใจกันได้.. จากนั้นเมื่อไก้สติกลับมาครบไม่มีอารมณ์เข้ามาครอบงำพวกเราก็พากันกลับไปที่ห้องของพี่มิคาเอล แล้วจับเข่าคุยกันตรงๆโดยมีแด๊ดดี้ที่นั่งทำหน้าทะมึนออกมาใส่พวกผมอยู่

แต่ผมคงไม่ต้องอธิบายหรือพูดอะไรให้มากความ เพราะในช่วงกลางวันผมได้บอกพวกเขาไปหมดแล้ว ถึงสาเหตุที่ผมไม่สามารถนักพวกเขาคนใดคนหนึ่ง..

ต่อจากไปนี้มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเขาไปกันเอง...

ผมไม่รู้ว่าพวกแด๊ดดี้คิดยังไงกับผม เพราะถึงแม้พวกเราจะรักกันได้ แต่พวกเราก็เติบโตขมาบนโลกแห่งนี้ ถูกปลูกฝังความคิดและศีลธรรมของโลกใบนี้ว่า..

สายสัมพันธ์ความรักของครอบครัว.. ไม่มีวันจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นความรักเชิงอื่นได้

พี่น้อง หรือ พ่อลูก ไม่มีทางที่จะรักกันมากกว่านั้นได้...

แต่ถ้าถามผม..สำหรับผมนะ ผมไม่เคยซีเรียสอะไรกับเรื่องนี้หรอก เพราะยังไงกฏของโลกนี้หลังจากเข้าช่วงวันสิ้นโลกไปแล้ว มันเอามาใช้อะไรกันไม่ได้อีกเลย

เพราะทุกวันทุกคนเอาแต่คิดเรื่องทำยังไงให้ตัวเองรอดชีวิตในวันพรุ่งนี้เท่านั้น 

ตลอด 8 ปี ที่ใช้ชีวิตอยู่ในวันสิ้นโลก มันทำให้ผมจิตใจด้านชาไปกับเรื่องศีลธรรมหรือกฏที่ใครไม่รู้สร้างขึ้นมาพวกนั้นหมดแล้ว...






ผมนั่งแข่งจ้องตากับพวกแด๊ดดี้อยู่ที่โซฟาอยู่นาน ผมจ้องพวกเขาโดยไม่คิดยะหลบสายตาใดๆ ทั้งๆที่ปกติผมคงจะ'ทำ'ท่าทางเขินอายหรือ'แสร้ง'เป็นฝ่ายยอมแพ้ซะเอง

ถ้าพวกเขาจ้องมองเข้ามาในดวงตาสีฟ้าที่ดูสดใสขอลผม มองเข้ามาลึกๆแล้วละก็.. พวกเขาก็จะรู้ความจริง.. ความจริงที่ว่าผมจริงๆแล้วไม่เคยมีความสดใสหรือไรเดียงสาอบ่างที่ทำมาตลอดเลย

ในแววตา.. มีแต่ความว่างเปล่า.. จิตใจที่ด้านชาไปกับทุกสิ่ง 

เป้าหมายในมีชีวิตตอนนี้ ผมอยู่ต่อไปเพื่อปกป้องพวกเขาเท่านั้น... และมอบสิ่งที่พวกเขาให้ผมมาตลอดกลับไป.. ความรักจากผม.. ทุกๆอย่างของผม 

ให้พวกเขาทั้ง5คน..ที่ผมรู้สึกว่า 'รัก'

จะว่าไปแล้วตลอดเวลาตั้งแต่ที่ย้อนกลับมาผมไม่เคยเผลอหลุดนิสัยในชีวิตก่อนออกมามากเท่าไหร่ ...

ทุกวันผมจะทำตัวร่าเริงออกมาเสมอ ทั้งๆที่จริงๆผมอาจจะไม่ได้รู้สึกสนุกอะไรเลย แต่เพื่อความสบายใจของทุกคน

ผมต้องทำให้พวกเขาเห็นว่าผมไม่ได้มีอะไรแปลกไปจากเดิม ทำให้พวกเขาสบายใจว่าผมไม่ได้เปลี่ยนไป..

ทั้งๆที่ผมเปลี่ยน.. เปลี่ยนไปไม่ต่างจากที่พี่มิคาเอลเป็น... 



พวกเขาทั้งสามเล่นจ้องตากันอยู่นาน จนกระทั่งท้องของผมสางเสียงร้องประท้วงว่าต้องการได้รับสารอาหารก็ทำให้จากเล่นจ้องตากันหยุดลง

และผมไม่ได้รู้สึกเขินอายอย่างที่ควรจะเป็นอย่างเช่นปกติ ผมลุกขึ้นจากที่โซฟาเพื่อจะเดินเข้าไปที่ครัว ไปหานมกับขนมปังมาถามลองท้องซะหน่อย 

แต่ผมยังไม่ทันจะได้ไปก็ถูกแขนหนาของใครคว้าเอาไว้แล้วดึงผมให้เข้าไปชิดแนบกับอกของเขา

แล้วเมื่อผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าคนคนนั้นคือแด๊ดดี้.. แด๊ดดี้จับผมให้นั่งตักเขา มือหนาของเขาคางของผมให้หันหน้าไปสบกับดวงตาสีน้ำเงินของท่าน 

เขาจ้องมองเข้ามาลึกในดวงตาของผม เหมือนกำลังพยายามมองหาอะไรบางอย่างจากผม..

พยายามที่จะแทรกซึมเข้ามาลึกที่สุดในดวงตาสีฟ้าสดใสของผม จนกระทั่งไม่นานในที่สุดเขาก็หามันเจอ.. 

ความว่างเปล่า..ที่ผมซ่อนเอาไว้หลังความสดใส ความไร้ชีวิต..ที่ผมซ่อนเอาไว้หลังความร่าเริง
ความด้านชา..ที่ผมซ่อนเอาไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสมอ..




" ในช่วงชีวิตก่อนหน้า... ลูกพบเจออะไรมากันแน่ มิเกล.. ทำไมเด็กน้อยของแด๊ดถึงได้กลายเป็นแบบนี้ " แด๊ดดี้เอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดที่สุด

หลังจากเขาได้เห็นสิ่งที่ผมซ่อนเอาไว้ ผมเม้มปากตัวเองแน่น 

ไม่กล้าที่ตะพูดอะไรออกมา เพราะขนาดพวกพี่มิคาเอลยังเค้นเรื่องที่ผมปิดเอาไว้ออกจากปากผมไม่ได้มากเลย..

แต่ผมในตอนนี้กลัห้รมหัวใจตัวเองไม่ให้หวั่นไหวกับดวงตาสีน้ำเงินที่จ้องมองผมทั้งสองคู่ ที่กำลังต้องการความจริงจากปากผม

และไม่นานดวงตาสีฟ้าใสของผมถูกเติมเต็มด้วยความเจ็บปวดมากมาย...

ผมกลัวที่จะบอกกลับพวกเขา.. กลัวทุกอย่าง.. แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ต้องการจะรู้.. ผมก็คงต้องยอมแพ้แล้วบอกพวกเขาไปทั้งหมด

" เฮ้อ.. " ผมถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ก่อนจะเข้าโหมดมิเกลแสดงร่าเริงคนเดิม แล้วจับมือของแด๊ดดี้และพี่มิคาเอลขึ้นมากุมเอาไว้

" ผมขอโทษที่ปิดบังและไม่เคยพูดอะไรออกมา แต่ผมจะพูดความจริงออกมาทั้งหมด รวมถึงเรื่องที่พี่มิคาเอลยังไม่เคยรู้ด้วย " 


หลังจากนั้นผมก็เล่าเรื่องทุกอย่าง.. 

เรื่องช่วงแรกๆในที่เข้าวันสิ้นโลก 

เรื่องอุกกาบาตมรณะ เรื่องรัฐบาลตามล่ามิวแทนท์ 

เรื่องที่ในฐานทัพใต้ดินเริ่มขาดแคลนเสบียงอาหารจนต้องพากันออกไปหาอาหารข้างนอก 

เรื่องที่ถูกหนอนนอกไส้ในตระกูลรองและนอกทรยศ 

เรื่องที่พวกรัฐบาลตามล่าผู้มีพลังพิเศษเกินกว่า5พลังขึ้นไป เพื่อจับไปทดลอง

เรื่องที่แด๊ดดี้สละชีวิตเพื่อปกป้องผมจนตาย 

เรื่องที่ผมกับพวกพี่บอดี้การ์ดที่เหลือต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ และการเสียสละชีวิตของพวกเซนทัสที่พยายามปกป้องผม

เรื่องที่ถูกพวกรัฐบาลจับไปที่ฐานของพวกมัน แต่ได้นักวิจัยคนหนึ่งช่วยเอาไว้และยอมตายเพื่อให้ผมหนีออกมาได้ 

เรื่องที่ผมกลายเป็นคนหัวใจด้านชาฆ่าคนที่ไม่ใช่พวกของตัวเองอย่างไร้ความปราณีโดยเฉพาะคนของพวกรัฐบาลที่ผมฆ่าพวกเขาอย่างโหดเหี้ยมมากกว่าใคร จนได้ฉายา 'เทวทูตแห่งความตาย'มา 

เรื่องที่ผมถูกบอสของแก๊งส์อสรพิษฉุดไปบ่อยๆเนื่องด้วยเพราะเขาสนใจผม ชอบลักพาตัวผมไปจากกลุ่มแล้วลักกินเต้าหูผมบ่อยๆ จูบบ้าง หอมบ้าง แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้น (ตอนที่พวกแด๊ดดี้ได้ยินพวกแด๊ดดี้ทำหน้าทะมึนอยากฆ่าคนสุดๆ)

เรื่องที่ผมได้พบกับพวกพี่มิคาเอล พี่ลูเซียโน่ ที่ตามไาผมอยู่และเทียสที่เจอในฐานะกองทัพ ที่พี่ลูเซียโน่ไปยึดมาเป็นของตัวเอง

เรื่องความรู้สึกที่ผมรู้ว่าตลอดว่าทุกคนคิดยังไงกับผม และผมรู้สึกยังไงกับพวกเขา แต่ไม่กล้าที่จะมอบความรู้สึกให้ทุกคนกลับเพราะความกลัว...

และเรื่องสุดท้าย.. 

เรื่องทึ่ผมยอมเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องทุกคน..





ผมบอกทั้งคู่ไปจนหมดเปลือก หลังจากนั้นที่เหลือผมก็แค่ปล่อยให้พวกเขาให้คิดและตัดสินใจยังไงกันเอาเอง 

พอเห็น่าทั้งสองพ่อลูกพากันตกเข้าไปในภวังค์ความคิดของตัวเองแล้ว ผมก็ถือเอาโอกาสนั้นลุกออกจากตักของแด๊ดดี้ 

เดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรมาใช้ท้องที่แสนว่างเปล่าของตัวเอง พร้อมกับไปจัดการอาบน้ำตัวเองให้เรียบร้อย 






แล้วเมื่อผมทำอะไรเสร็จแล้ว ก็จัดการสวมเสื้อผ้าชุดนอนที่พี่มิคาเอลน่าจะให้คนซื้อมาให้หยิบมาสวมใส่ให้เรียบร้อย จากนั้นก็นั่งลงบนที่นอนเอาหลังพิงกับหัวเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

ตอนนี้พวกติม ยังเที่ยวที่ประเทศนี้กันอยู่ไม่ได้กลับไปอย่างที่ผมคิด ส่วนพวกเซนทัสเองก็ทำตามคำสั่งแด๊ดดี้กลับไปอยู่ที่คฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว 

พวกติมกำลังเที่ยวกันอยู่โดยมีดักลาสเป็นคนนำเที่ยวแล้วเห็นว่าพวกเขาอยู่ด้วยกัน ผมก็เลยส่งข้อความไปหาคิงบอกกับว่าให้บอกดักลาสเรื่องวันสิ้นโลก บอกให้เจ้าตัวเตรียมตัวเอาไว้

ซึ่งไม่น่าคิงก็ส่งข้อความกลับมาว่า ได้ จากนั้นก็หายไป แต่ไม่นานติมก็ส่งข้อความมาบอกในกลุ่มแชทไลน์แทนว่า ดักลาสช็อกจนสมองหยุดทำงานไปแล้ว! และสาเหตุก็คงเพราะติมโชว์พลังน้ำของเจ้าตัวให้อีกฝ่ายดู

ผมหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ที่เห็นภาพประกอบที่ม่อนส่งมาให้ แต่ผมก็ไม่ลืมบอกให้คิงว่าอย่าลืมข่มขู่ดักลาสเอาไว้ว่าห้ามเอาไปเผยเรื่องนี้ให้ใคร ไม่อย่างนั้นคนที่ดักลาสสนใจอย่างติมติมก็จะไม่ปลอดภัยและถูกคนหมายหัวเช่นกัน

คิงส่งสติ๊กเกอร์คุณหมีทำมือ 'OK'

จากนั้นก็ไม่มีอะไรอื่นเพิ่มอีก ผมก็วางโทรศัพท์ชาร์ตแบตเอาไว้ที่หัวเตียง จากนั้นก็เดินออกมาหาพวกแด๊ดดี้ที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ


" แด๊ดดี้ พี่เมล เกลหิวแล้วน่า เมื่อไหร่จะกลับมาโลกความจริงสักที " ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆอ่อยๆ จิ้มแขกหนาของทั้งคู่เรียกสติพวกเขา

แต่สติของทั้งสองก็ยังไม่กลับมาผมเลยใช้โอกาสนั้นจัดการทำอะไรพวกเขาบางอย่าง 

จากนันก็กลับเข้าไปในห้องหยิบกระเป๋าตังค์และโทรศัพท์ออกมา(โดยไม่ลืมที่จะซ่อนหูปีกนกของตัวเอง) เดินออกจากห้องเพื่อไปร้านอาหารข้างๆคอนโดมากิน 

พอถึงร้านผมก็เข้าไปหาที่นั่งที่ว่าง แล้วสั่งอาหารเอาไว้สำหรับสามที่และสั่งเครื่องดื่มมา

ในระหว่างที่รอผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นรออาหารและพวกแด๊ดดี้ไปพลางๆ 






แต่ในระหว่างที่ผมกำลังนั่งกินลมชมวิวเล่นมือถือไปเพลินๆ~ ก็มีมารเข้ามาขัดแทบจะทุกที่ ที่ผมอยากได้ความสงบสุข..


" สวัสดีจ้ะ คนสวย มาคนเดียวเหรอจ้ะ ให้พวกเรานั่งเป็นเพื่อนมั้ย ?  "พวกเขาถามผมเป็นภาษาประเทศตัวเอง 



สวยพร่องงงเอ๊งสิ !! แค่น่ารักก็พอปะ ฮ่วย!


ไม่อยากสวยอะ อยากหล่อ แต่หล่อไม่ได้ เลยจำยอมปล่อยให้คนบอกน่ารักแทนได้ แต่ไม่เอาสวย!! 


ผมโวยวายในใจ แต่ภายนอกแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่พวกเขาพูด ปล่อยผ่านๆเมินๆพวกเขาไปอย่างไม่สนใจ 

แต่ดูเหมือนอีกพวกเขาจะไม่ยอมเลิกลาง่ายๆ

" โอ้! หยิ่งซะด้วย แบบนี้ก็ยิ่งสนใจเข้าไปอีกสิ หึหึ " เจ้าคนผมสีแดงหน้าตาบ้านๆเอ่ย ผมยังคงทำเปลี่ยนไม่สนใจต่อ จนอีกฝ่ายทนไม่ไหวใช้มือหนาของตนมาบีบไหล่ผมอย่างแรง

" เฮ้ย! อย่าคิดว่าสวยแล้วจะทำอะไรก็ได้นะโว๊ย !! " เจ้าผมแดงหัวเสียตะคอกใส่ผมเสียงดังจนคนในร้านพากันหันมามอง ผมเอามือจับไปที่มือของเจ้าผมที่จับไหล่ผมอยู่ พยายามแงะมันออก

ก่อนจะใช้ทักษะการต่อสู้ทีร่ำเรียนมาจากพี่ธันเดอร์ยกขาหมายที่จะเตะก้านคออีกฝ่าย

แต่ผมยังไม่ทันจะได้โชว์ฝีมือลูกเตะที่แสนสวยขตัวเองก็ต้แงชะงักไป เพราะพวกคนที่มายุ่งกับผมก็พากันไปกองกับพื้น.. ส่วนเจ้าตัวแดงกำลังโดนมือหนาของใครบางคนบีบกระโหลกอยู่

" ปล่อยมือออกจากเธอซะ ถ้าแกยังไม่อยากโดนบีบกระโหลกเละ สมองไหลออกมา " เสียงทุ้มหล่อของคนที่จับหัวเจ้าผมแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงขู่เป็นเสียงที่ฟังดูน่ากลัวผสมน่าเกรงขาม.. 

ทันทีที่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายดวงตาของผมก็เบิกกว้างทันที เพราะไม่ต้องเห็นหน้าผมก็รู้ว่าเจ้าของเสียงทุ้มทรงอำนาจแบบนี้เป็นเสียงของใคร

เจ้าผมแดงยอมปล่อยไหล่ผมออก แต่โดยดีด้วยสีหน้าหวาดกลัว พอชายที่เข้ามาใหม่เห็นว่าอีกฝ่ายปล่อยผมแว เจ้าตัวก็ปล่อยมือที่จับหัวเจ้าผมแดงออกอย่างไม่ใยดีพร้อมกับส่งสายตาเชิงข่มขู่เจ้านั้น มองอีกฝ่ายราวกับแมลงหรือมดปลวก

" ไปซะแล้วอยากให้ฉันเห็นหน้าแกอีก! แกจะทำอะไรกับใคร ฉันไม่สน แต่แกบังอาจมายุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง! ถ้ามิคาเอลเพื่อนของฉันมาเห็นละก็แกได้ตายไป ตั้งแต่วินาทีแรกที่แกแตะต้องเธอแล้ว! " เจ้าตัวเอ่ย

" คะครับ!! " เจ้าผมแดงและพรรคพวกพากัน รีบพากันออกไปจากร้านทันที 


เมื่อสถานการณ์สงบลงแล้ว ทุกคนในร้านพากันเห็นว่าไม่มีอะไรอีกแล้วพวกเขาก็หันไปสนใจอาหารของตัวเองตามเดิม ส่วนผมและชายหนุ่มร่างกำยำตรงหน้าก็พากันเงียบไม่พูดอะไรออกมา


ผมลงไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม และไม่ลืมเชิญอีกฝ่ายที่ช่วยผมให้นั่งลงด้วย

" เชิญครับ พี่--อะ-เอ่อ คุณลูเซียโน่ " ผมเอ่ยบอกอีกฝ่ายอย่างกะตุกกะตัก ทำอะไรไม่ถูก และไม่คิดว่าคนที่โดนพี่มิคาเอลไล่ให้กลับไปแล้วมาอยู่ตรงหน้าของผม



เอ้ะ? ว่าแต่พี่เขารู้ได้ยังไงว่าผมเป็นใคร ?



เอ่อใช่! เมื่อวานผมปลอมตัวอยู่ไมใช่เหรอ ? หรือจริงๆผมแต่ลไม่เนียนกันทำไมพวกพี่เขาถึงจำได้กันง่ายๆ แบบนี้และดูเหมือนจะแสดงสีหน้าสงสัยออกมามากไปพี่เขาเลยบอกคำถามที่ผมอยากรู้ให้

" ถ้าปลอมตัวของเธอดีอยู่แล้ว แต่กลิ่นตัวของเธอมันมีความเป็นเอกลักษณ์มาก คล้ายกับกลิ่นดอกลิลี่ คล้ายๆกับมิคาเอลที่มีกลิ่นดอกทานตะวันอ่อนๆ มันเลยทำให้ฉันจำได้น่ะ " พี่เขาตอบ

' อ้า.. สนกับเป็นว่าที่ไลแคนหนุ่มในอนาคต.. จมูกดีจริงๆ .. ' ผมคิดในใจ









หลังจากนั้นไม่นานอาหารที่ผมสั่ก็มาเสิร์ฟ แต่บุคคลอีกสองคนก็ไม่มีท่าทีปรากฏว่าจะโผล่ในร้านเลย 

แต่จากนั้นไม่นานที่ประตูหน้าร้านก็มีการปรากฏตัวของชายหนุ่มต่างวัยทั้งสองเดินเข้ามาในร่าง และทันทีที่ผมเห็นพวกเขา ผมก็ต้องหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามำม่ได้ 

" หึหึ..ฮ่าๆๆ แด๊ดดี้ พี่เมล ทำไมไม่แกะผมที่เกลมัดแกล้งออกก่อนจะมากันละครับ ฮ่าๆๆๆ " ผมหัวเราะหนัก จนต้องเอามือมากุมท้องตัวเอง

ใช่ ก่อนจะมาในตอนที่พวกเขากำลังเหม่อลอยอยู่ ผมได้ทำการมัดผมผูกเปียให้แด๊ดดี้ ส่วนพี่มิคาเองผมเอายางมากจุกต้นมะพร้าวไว้ที่กลางหัวของเขา 

ทำให้สภาพพวกเขาทั้งสองดูน่ารักผิดกับลุคนักธุรกิจตรงหน้าสุดๆ !!


เหมือนพวกคนที่มีลูกสาวแล้วเห่อตามใจลูกสาวมากๆ เวลาลูกมัดให้ก็ไม่อยากแกะออก ออกไปทำงานสภาพนั้นเลยอะ 



ฮ่าๆๆๆๆๆ ตลกชะมัด!



ถ้าเป็นคนอื่นหัวเราะผมเชื่อเลยว่าพวกแด๊ดดี้คงจับคนคนนั้นไปฆ่าโยนศพลงทะเลไปแล้ว แต่คนหัวเราะเป็นผมพวกเขาเลยทำทางตรงข้ามเดินเข้ามาหาผมจับผมไปฟัดคนละทีสองทีแทน แล้วค่อยมานั่งลงทานอาหารกัน4คน 


เสน่ห์ของแต่ละคนที่นั่งอยู่ตอนนี้ใช่ว่าจะธรรมดาๆ ที่ไหน


ทำให้โต๊ะนี้ได้กลายเป็นจุดสนใจของคนในร้านอีกครั้ง โดยเฉพาะพวกสาวๆมองมาที่โต๊ะผมตาเป็นมันเลยทีเดียว!



" ลุค ทำไมนายมาอยู่นี่ได้ละ ? "


พอพี่มิคาเอลนั่งลงแล้วก็เอ่ยถามคนข้างๆขึ้น ส่วนแด๊ดดี้นั่งลงข้างผม


" มาร้านอาหารก็ต้องมาหาทานข้าวสิ เคล " พี่ลูเซียโน่ตอบกลับเพื่อนรัก


พี่มิคาเอลรู้จักนิสัยเพื่อนสนิทที่ห่วงตัวเองดีว่าต่อให้ไล่ขนาดไหน อีกฝ่ายคงไม่ยอมกลับง่ายๆก็เลยได้แต่ไหวไหล่ไม่สนใจ ปล่อยผ่านความดื้อดึงของเพื่อนตัวเองไปนั่งทานอาหารที่ผมสั่งมาให้ตักเข้าปาก


ผมกับแด๊ดดี้นั่งทานกันเงียบๆตามมารยาทผู้ดี แล้วเมื่อทานกันเสร็จก็นั่งกินลมชมวิวไปสั่งเครื่องดื่มมาดื่มค่าเวลา 

ผมนั่งเอาหลังพิงกับอกของแด๊ดดี้หนิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมส์ไปพลางๆ เพราะยังไม่อยากกลับห้อง พวกแด๊ดี้เข้าใจก็ตามใจผมนั่งเล่นเป็นเพื่อน พี่มิคาเอลก็คุยธุระกับพี่ลูเซียโน่ไป








จนกระทั่งจู่ๆก็มีสาวๆสวยๆอกตู้มๆหุ่นดีๆสามคนเดินเข้ามาที่โต๊ะที่พวกผมนั่งกันอยู่

" เอ่อ สวัสดีค่ะ  " เสียงหวานติดดัดๆของหญิงสาวชุดฟ้าคนหนึ่งในกลุ่มสาวๆทั้งสามสีเอ่ยขึ้น

ทำให้พวกผมพากันหันไปมองพวกเธอ ผมขมวดคิ้วมองพวกเธออย่างสงสัยเล็กน้อย ก่อนสังเกตดูๆพวกเธอแต่ละคนกำลังใช้สายตามองพวกแด๊ดดี้ของผมอยู่

ผมก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แล้วรอดูว่าพวกพี่มิคาเอลจะพากันทำยังไงกับพวกเธอ

" ครับ " แด๊ดดี้ขานตอบรับพวกเธอตามมารยาท

เพราะรู้ดีว่าอีกคนสองและผมไม่มีทางขานตอบพวกเธอแน่นอน

พวกเธอทั้งสามเห็นใบหน้าของแด๊ดดี้ส่งยิ้มตามมารยาทให้ก็พากันบิดตัวเขินกันนิดๆ

" มีอะไรกับพวกเรารึเปล่าครับ? " รอบนี้ผิดคาดพี่มิคาเอลเอ่ยถามพวกเธอ 

ผู้หญิงชุดแดงที่เล็งพี่มิคาเอลไว้บินตัวอย่างเขินอายก็ตอบกลับเขา

" คือ.. พวกเราเห็นพวกคุณนั่งดื่มกันอยู่นานแล้ว เลยอยากจะมาชวนพวกคุณไปสนุกกับพวกเราต่อมั้ยค่ะ? " หญิงสาวชุดแดงตอบ

พี่มิคาเอลได้ยินก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาในลำคอเบาๆ พวกแด๊ดดี้และพี่ลูเซียโน่ก็แสยะยิ้มมัมปากก่อนจะตอบพวกเธอไป

" ผมคงไม่ละครับ เพราะต้องเฝ้าลูก :) " แด๊ดดี้

" ผมไม่ว่าง ต้องเฝ้าน้อง " พี่มิคาเอล

" เพื่อนผมไม่ไป ผมก็คงไม่ไป เพราะผมต้องเฝ้าเพื่อนและน้องของเพื่อนเหมือนกัน " พี่ลูเซียส

ทั้งสามคนตอบพวกเธอไปอย่างมีมารยาทที่สุด ทั้งสามได้ยินก็พากันหน้าเหวอก่อนจะพากันหันมามองผมกันเป็นสายตาเดียว 


ผมเห็นพวกเธอทองมาก็ยอมผละจากหน้าจอมือถือที่กำลังเล่นอยู่หันไปมองพวกเธอกลับ ขมวดคิ้วขึ้นเชิงถามพวกเธอว่า 'มีอะไรรึเปล่า?'

แต่ในใจรู้ว่าพวกเธอกำลังช็อกเมื่อเห็นหน้าตาของผมเต็มๆแบบชัดๆ และรู้ทันทีว่าทำไมเจ้าหัวแดงก่อนหน้าถึงได้สนใจผมนัก..

ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับผู้เป็นมารดาที่เป็นคนที่สวยมากๆ... ครอบครองดวงตาสีฟ้าสดใส มีผมสีเงินหว่าง ขนตายาวจนน่าอิจฉา มีริมฝีปากชมพูเชอร์รี่น่ากิน แก้มนุ่มๆอมชมพูหน้าฟัด มีผิวสีขาวสวยจนน่าทำตราประทับเป้นเจ้าของทุกส่วน ใบหน้าสวยปนหวานจนผุ้หญิงหลายคนต้องอิจฉาริษยาอย่างอดไม่ได้

ไม่แปลกเลยที่ใครจะสนใจ เพราะขนาดพวกเธอเห็นยังรู้สึกพ่ายแพ้!

ผมกระพริบตามองพวกเธอปริบๆอย่างสงสัย ไม่นานพวกเธอก็ถอยทัพไปอย่างง่ายๆ จนผมงง แต่ก็ไม่สนใจหันไปเล่นเกมส์ต่อ










หลังจากที่นั่งรับลมข้างนอกจนพอใจแล้ว พวกผมก็พากันกลับเข้าไปในคอนโด ส่วนพี่ลูเซียโน่ก็กลับไปนอนที่ห้องตัวเองที่อยู่ชั้นล่าง 

(พี่มิคาเอลซื้อห้องไว้ที่ชั้น 45 ส่วนพี่ลูเซียโน่ซื้อห้องไว้ที่ชั้น44 )

แล้วเมื่อพวกผมมาถึงห้อง ผมก็ล้มตัวนอนลงบนที่นอน พวกแด๊ดดี้และพี่มิคาเอลก็ตามมานอนกอดผมเอาไว้จูบประทับลงกระหม่อมของผมอย่างรักใคร่ กระซิบบอกรักที่ข้างหูของผมเบาๆ

" ไม่ว่าเกลจะรักใครหลายคนก็ไม่เป็นไร ขอแค่เกลอยู่กับแด๊ดดี้ก็พอ แด๊ดรักเกลนะ เด็กดี " แด๊ดดี้เอ่ยพร้อมกับจุ๊บแก้มใสของผมเบาๆ

" พี่ให้เกลรักใครเพิ่มได้ ขอแค่เพียงอยู่กับพี่ก็พอ อยู่กับพี่ไม่หายไปอีก พี่ก็พอใจแล้ว.. อย่าตายหนีจากพี่ไปอีกนะ.. พี่รักเกลที่สุด รักเกลมา " พี่มิคาเอลว่าพร้อมกับกระชับกอดผมแน่น แต่ผมกับไม่รู้สึกอึดอัด ผมลูบหลังของพี่เขาปลอบโยนเบาๆ

ประทับจุมพิตลงแก้มหนาของพี่มิคาเอลและแด๊ดดี้คนละที

" ผมก็รักแด๊ดดี้กับพี่มิคาเอลนะฮะ รักมากมากที่สุด รักมากกว่าชีวิตผมเลย ผมขอร้องนะ ห้ามตายก่อนผม ห้ามเด็ดขาด.. ถ้าจะตายต้องให้ผมตายก่อน.. นะครับ ผมทนเห็นคนสำคัญของผมตายไม่ได้อีกแล้ว ผมขอร้องนะฮะ.." ผมเอ่ยขอร้องพวกเขาเสียงสั่น กอดพวกเขาทั้งสองแน่น ทั้งคู่ได้ยินก็พากันเจ็บปวดไม่ต่างกัน ไม่มีใครตอบรับสัญญาผมเพราะมันเป็นเรื่องของอนาคต.. 


ผมก็ไม่ได้ตื้ออะไรพวกเขาให้สัญญากับผม เพราะผมก็เข้าใจ.. ถ้าผมตายพวกเขาเองก็ทนไม่ได้เหมือนกัน.. 


อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน..


แต่ถ้าพวกเราเตรียมพร้อมรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น ป้องกันเอาไว้อย่างดีละก็.. 


มันจะต้องผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแน่นอน !

.
.
.
.
.

TBC.











ชี้แจ้ง

 เผื่อทุกคนเบลอกับชื่อ มิคาเอล และ ลูเซียโน่
เราจะเรียกทั้งคู่หลายแบบนะคะ เพราะชื่อทั้งสองมีสามคำแน่ะ!มันยาวเรียกย่อๆกันบ้าง

มิคาเอล : มิเกลจะเรียก 'เมล' / ลุคจะเรียก 'เคล'

ส่วน 'ลูเซียโน่' ชื่อจริงๆเจ้าตัวคือ 'ลูซิเฟอร์'


แต่แม่ของเจ้าตัวชอบชื่อ ลูเซียโน่ มากกว่าเลยให้ใช้ชื่อนี้แทน
( ลูซิเฟอร์ เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ )

ลูเซียโน่ : มิคาเอลจะเรียกอีกฝ่ายว่า 'ลุค' / ส่วนมิเกลบางทีก็เรียก ลุค เหมือนกัน
แต่บางทีก็จะเรียกอีกฝ่ายว่า 'ลูเซียส' ที่แปลว่า แสง
( ลูเซียโน่ แปลว่า แสงสว่าง )


อากิตันเล่นทวิตเตอร์แล้วนะ มาคุยกันๆ

#มิเกลกับซอมบี้วิ่งสี่คูณร้อย


# อากิตันคุยกับรีดเดอร์ #

.

ลูเซียโน่เองก็มีบทไม่ต่างกันแล้วว 
แต่ฉากรักๆยังไงโผล่เพราะลุคตอนนี้ยังไม่ได้คิดอะไรกับน้อง
แต่ก็สนใจน้องนิดๆ

น้องกะจะโชว์เท่ซะหน่อย อิพี่มาขัดซะงั้น //น่าสงสาร 555

ตอนนี้ครอบครัวราชาก็เข้าใจกันและยอมรับให้น้องมีคนรักหลายคนกันเรียบร้อยแล้ว!

ด้านอีก3คน เราคอยมาติดตามกันต่อว่าพวกเขาจะตัดสินใจยังไง

ตอนหน้าสมปอยมาจะเป็น Time Skip นะคะ
ดำเนินเนื้อเรื่องไวกันต่อจะได้เข้าวันสิ้นโลกเร็วๆ

GO! GO! GO!

แต่ก่อนจะเข้ากันไปต้องให้ต้องจะเอ๋กับคนคนหนึ่งอีกรอบก่อน
และทำ อ ซ ก่อนเข้าวันสิ้นโลกน้องจะได้ไม่ต้องลำบากเวลาทำนอกสถานที่!
(อะแค่กๆๆ //ความหื่นติดคอ...)


ถ้ามีอะไรสงสัยถามได้น่า

# อย่าลืมคอมเม้นและกดให้กำลังใจกันด้วยนะคะ #

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

654 ความคิดเห็น

  1. #643 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 13:35
    เอาความสวยมาแบ่งกันบ้าง5555
    #643
    0
  2. #447 วัวพันปี (@witch-singsong) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 11:59
    เรียก.. ลูซ.. เพราะกว่า.. ลุค
    #447
    0
  3. #345 cream_3390 (@cream_3390) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 22:27
    เอาลูเซียโน่มาให้ฉ้านนน
    #345
    0
  4. #339 09fg (@09fg) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 14:04

    สนุกมากค้าเอาหัวใจไปเลย
    #339
    0
  5. #324 123doubleJ (@123doubleJ) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:22

    สนุกมากค่าา
    #324
    0
  6. #317 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 18:14
    บางทีก็จิ้น ลุคเอล เอลลุค
    #317
    0
  7. #313 Kashan (@Kashan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 13:58
    คือดีเวอร์....รักน้องมากถึงยอมสินะ
    #313
    0
  8. #312 aoo1909 (@aoo1909) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 13:34
    นึกภาพตอยเฮียลุคจีบน้องไม่ออกเลยอ่า
    #312
    1
    • #312-1 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 19)
      24 เมษายน 2562 / 13:58
      รอๆไปก่อนน่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาจีบของคนอื่น ~~~~ เอาครอบครัวให้รอดก่อนนน
      #312-1
  9. #311 Jjay🎭 (@tangmo150649) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 13:05
    ผูกผมแล้วไม่แกะออก.... นึกภาพแล้วขำกลิ้ง 5555555
    #311
    0