ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะรักคุณ [Harem][Yaoi,BL/Mpreg]

ตอนที่ 2 : RESTART [RE]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 475 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62

#เนื้อเรื่องอาจจะเบลอๆมึนๆงงๆกาวๆหน่อยๆอากิตัน ขอให้รีดเดอร์ทุกคนโปรดใช้จักยานในการรับชม...
#ถ้ามีคำผิดเยอะต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ มองไม่เห็นจริงๆ สามารถแจ้งจุดผิดได้..
#ในเรื่องอาจมีคำหยาบสักเล็กน้อย แต่เพื่อสีสันของเรื่องเพราะงั้นโปรดใช้วิทยุในการรับชม....










ผมตายไปแล้วสินะ....


เฮ้อ... ทั้งๆที่ผมยังติดค้างคำสารภาพจากพวกเขาแท้ๆ ตอนนี้พวกเขาคงกำลังด่าผมว่าโง่แน่ๆเลย ว่าทำไมถึงไม่หนีออกมา 



แต่ผมคงตอบกลับไปว่าอยากไป แต่ไปไม่ได้ เพราะถ้าผมออกไปด้วยพลังที่ผมใช้ปกป้องพวกเขามันจะไม่แข็งแกร่งรับแรงระเบิดได้... 


เพราะงี้แหละผมถึงต้องเสียสละตัวเอง


แต่ก็น่า... อุตส่าห์รู้ใจตัวเองแล้วแท้ๆดันตายซะก่อนที่จะได้พูดออกไป


แย่จริงๆ


เฮ้อ..ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ละก็... 

ผมจะไม่ลังเลและผมจะไม่อ่อนแออีกแล้ว!! ผมจะเข้มแข็งมากกว่านี้ และผมจะตอบรับความรู้สึกของพวกเขาทุกคน..

ว่า ผมเองก็รักพวกเขา..


โวียยย ผมไม่สนศีลธรรมหาเห่วอะไรนั่นละเฟ้ย !!! 


พ่อก็พ่อ พี่ก็พี่เถอะ !!! 


ฮื้ยยยย ความรักมันห้ามไม่ได้หรอก!! ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ตาม ใช่มั้ยละ !!!


ไหนจะพี่ชายไลแคนกับเจ้าหมอทหารไซเรนเพื่อนรักของผมที่มาบอกรักอีก แล้วไหนจะเจ้านักวิจัยของรัฐที่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อให้เราหนีไปตอนที่ถูกจับได้อีก..


ว๊ากกกกก@#'#""/:#@"* 


ฮื้ย!!! คอยดูนะ!! ถ้ากลับไปได้ละก็ ....


ผมจะจับพวกเขามาเป็นสามีของผมทั้งหมดเลย!!! (เป้าหมายยิ่งใหม่มากลูก!//อากิตัน) 


ระหว่างที่ผมตะโกนพูดเรื่องเป้าหมายของตัยเองอยู่คนเดียวให้ดังสุดเสียงอนู่นั้น ในตอนนั้นผมก็ไม่ได้รู้เลยว่ามีคนแอบฟังอยู่... และจู่ๆก็มีเสียงของใครไม่รู้ดังขึ้นมาในหัวของผม..




[ หึหึ เจ้าช่างเป็นคนถูกใจข้าซะจริงเด็กน้อย งั้นเพื่อให้เจ้าได้สิ่งที่สมหวังข้าจะจัดให้ตามที่เจ้าขอ! ลูกหลานของข้า ] 


อะหื้ม?... เมื่อกี้ เสียงใครหว่า..? 

อือ.. ไม่มีหรอกมั้ง คงหูฟาดไปเอง 

เฮ้ๆ ที่นี่โลกหลังความตายน่า~ 

 จะมีคนอยู่ด้วยได้ยังไงกันละใช่ละเนอะๆ ฮ่าๆๆ

...

[ ก็ข้านี่แหละที่อยู่กับเข้าตอนนี้ เจ้าเด็กเปรต แล้วก็ตอนนี้นะ ลืมตาได้แล้วเฟ้ย!! หันดูที่รอบๆตัวหน่อย ไอ้หนู!!! ] เสียงกัมปนาทของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหูของผมเพื่อยืนยันผมร้องออกมาอย่างตกใจเสียงดังลั่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่คุยกับผมอีกครั้ง


" ว๊ากกกก หูไม่ได้ฝาดได้ยินจริงๆด้วย !! " ผมอุทานขึ้นมาอย่างตกใจสุดขีดรีบหันไปมองซ้ายขวาตัยเองหาต้นทางของเส้นทันทีทั้งๆที่ปิดตาอยู่ แต่ว่า..

[ ตะโกนหาสวรรค์เอ็งทำไมฟะ !! ] เสียงนั้นตะโกนว่าผมพร้อมกับโขกสับลงหัวผมหนึ่งที

ทำให้ผมร้องอุทานความเจ็บออกมาอย่างอดไม่ได้

โป๊ก!! 

" โอ๊ย!! " ทันทีที่ผมโดนโขกผมก็รีบยกมือขึ้นมาปิดหัวเพราะความเจ็บที่ได้รับ..

' เอ้ะ..? ว่าแต่..ในโลกหลังความตายเราเจ็บตัวได้ด้วยเหรอฟะ... ' ผมคิดในระหว่างที่ยกมือลูบหัวตัวป่อยๆ ผมก็คิดในใจอย่างสงสัย และใช้เวลาทำใจอยู่สักพัก ก่อนจะค่อยๆยอมลืมตาขึ้นมาตามที่เสียงนั้นบอก.. 




" !!!! "  เมื่อผมลืมตาขึ้น ผมก็ได้เห็นพื้นที่ๆตัวเองอยู่ชัดเจน ผมเบิกตากว้างมองตัวเองที่กำลังลอยตัวอยู่บนอวกาศ มีหมู่ดาวทั้งหลายลายล้อมตัว ถูกสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ไม่ใช่ชุดทหารที่ใส่ก่อนตาย ตัวไร้รอยตำหนิมากมายที่เกิดจากการล้มหกและถูกทำร้าย ร่างกายที่ขาวสะอาดเหมือนก่อนวันสิ้นโลก.. 

มันช่วยยืนยันว่าตอนนี้ผมตายแล้วจริงๆ...

แต่ตายแล้วผมต้องอยู่คนเดียวแบบนี้งั้นหรอ..?

ผมรู้สึกหัวใจไหววูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ พอคิดว่าจะไม่ได้พบครอบครัวและคนที่ตัวเองรักอีกแล้ว ผมรู้สึกหวาดกลัวที่รอบตัวอ้างว้างเกินไปจนอยากจะร้องไห้... แต่อีกคนที่เป็นเจ้าของเสียงที่รบกวนผมนั้นไม่ให้ผมทำ...

[ เลิกคร่ำครวญแล้วหันมามองข้าสิโว๊ยยยย!! ]

โป๊ก!

เสียงนั้นตะโกนว่าผมอีกรอบพร้อมกับโขกสับหัวผมอีกระรอบ..

" โอ๊ย เจ็บนะ!! คุณเป็นใครเนี่ยมาอ่านใจผมและโขกสับหัวผมแบบนี้เนี่ย! " ผมโวยวายใส่เขา เอายกมือลูบจุดที่โดนเขาโขกเบาๆ

มองชายชรามีหนวดถือไม้เท้าค้ำสวมชุดคลุมยาวเหมือนกับพ่อมดในเรื่อง แหวนของข้า กับ
เรื่อง คนแคระกู้บ้าน(?) ซะเหลือเกิน! ฮี้ยยย!!

ผมถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ ชายชราเองก็ไม่ได้สนใจก่อนจะลอยตัวมาใกล้ๆผม

[ ข้า คือบรรบุรุษคนแรกของตระกูลสายเลือดปานรูปดอกไม้ของเจ้ายังไงละ !! เจ้าหนู รู้แล้วทำความเคารพข้าซะ ] ชายชราพูดออกมา ผมได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้าง แต่ไม่ทำตามที่เขาบอกหรอก..

" ไม่เอางะ คนแก่ไม่น่าเคารพแถมยังทำร้ายผมอีก ผมไม่เคารพหรอก " ผมว่าพร้อมกับเชิดกน้าใส่คนแก่ที่บอกว่าเป็นบรรพบุรุษของผมก่อนจะลอยตัวหนีเขาไป 

แต่ผมยังไปไม่ถึงไหนก็โดนไม้เท้าของคนแก่ล็อกคอเอาไว้ก่อนแล้วถูกดึงกระชากให้กลับไปหาเขา

อ็อก!! // ผมนี้จุกคอเลยครับ..

[ เฮ้อ.. ทำไมทายาทคนล่าสุดของข้าแต่ละคนถึงดื้อด้านแบบนี้กันนะ แถมยังรักสายเลือดของตัวเองอีก แบบนี้ตระกูลข้าได้จบสิ้นแน่ๆ ไม่ได้การละแบบนี้ข้าคงต้องหาทาทำให้สายเลือดคงอยู่ต่อไป... ยังไงศีลธรรมของโลกนี้ ใช้กับพวกเราไม่ได้อยู่แล้วการจะทำให้มีสายเลือดบรุสิทธิ์กลับมาอีกครั้ง.. คงต้องทำให้เจ้าท้องได้แล้วละนะ เจ้าหนู ] คนแก่เอ่ยคำพูดของเขา ฟังรอบแรกผมก็เข้าใจอยู่นะ แต่มันมีจุดแปลกๆที่ผมอดสงสัยไม่ได้อะ...

" เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวนะปู่นี่ปู่กำลังพูดอะไร ไอ้คงสายเลือดกับท้องผมพอเข้าใจและอยากจะขอบคุณมาก แต่..ผมสงสัยอย่างหมายความว่ายังไงที่ว่าศีลธรรม'โลกนี้'ใช้กับพวกเราไม่ได้อะ?? " ผมถามเขาอย่างสงสัย 

ตอนแรกผมก็สงสัยเรื่องทั้งหมด แต่พอเขาบอกว่าอยากให้สายเลือดมีสืบต่อไปจะให้ผมท้อง อันนี้ผมยินดีรับและรับมาอย่างเต็มใจเลยละ แต่พอได้ยินเขาเน้นคำพูดบอกว่า 'โลกนี้' คำพูดเขามันเหมือนราวกับว่าโลกนี้มันไม่ใช่โลกจริงๆที่เขาอยู่ นั่นแหละมันทำให้ผมสงสัย

[ หึ ก็ตามที่เจ้าสงสัย พวกเราสายเลือดปานรูปดอกไม้ ไม่ใช่คนของโลกนี้จริงๆ แต่เป็นคนที่ลักลอบมาอาศัยอยู่บนโลกเมื่อนานมาแล้ว... ]

" อ้าว.. บอกลักลอบเข้ามาแบบนี้แสดงว่าจริงๆคือพวกเราทุกคนเป็นชาวต่างด้าวที่ทุกคนเรียกว่า 'มนุษย์ต่างดาว' อะสิ!! " ผมตะโกนขึ้นอย่างตกใจ เมื่อได้รับข้อมูลใหม่และได้รับรู้ชาติกำเนิดแท้จริงของตัวเอง

[ เป็นตามนั้น แล้วเจ้าไม่เคยนึกสงสัยเลยหรือยังไงที่ทำไมตระกูลเจ้าถึงไม่เคยมีสตรีซักที ] ชายชราว่า

มันก็เป็นดั่งที่ชายชราพูด... ผมก็เคยนึกสงสัยมาตลอดเหมือนกันว่าทำไมคนในตระกูลผมทำไมถึงแปลกสุดๆแบบนี้ ไม่ว่าจะตระกูลหลักตระกูลรองหรือตระกูลสายนอกทายาทมักจะคลอดมีแต่ผู้ชายตลอด ไม่เคยมีผู้หญิงเลยแม้แต่คนเดียว แถมแต่คนในตระกูลละคนหน้าตามากกก หุ้นฟิต ล้ำ กล้ามแน่นๆ สมชายทุกคน! เว้นจะมีก็แค่ผมคนเดียวนี่แหละที่เกิดมาแกะดำมีรูปร่างโปร่งตัวบางคล้ายๆผู้หญิงอยู่คนเดียวใบบ้าน 

มันช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก..กระซิกๆ

แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ...ว่าแต่คนแก้เขาบอกผมมีลูก...แล้ว? ผมจะท้องได้ยังไงกันละครับท่าน...??? 

นี่แหละที่ผมสงสัยโลกนี้ไม่ใช่โลกโอเมก้าเวิร์ค(?)หรือโลกMpreg(?)แบบในนิยายที่ผมเคยอ่านก่อนจะเข้าวันสิ้นโลกซักหน่อย.. 

ผู้ชายโลกชีวิตจริงท้องกันไม่ได้หรอก...




ในระหว่างที่ผมกำลังครุ่นคิดอย่างสงสัย คนข้างๆที่อ่านใจผมได้ก็ตอบคำถามที่ผมสงสัยให้..

[ ข้ามีวิธีให้เจ้าอยู่แล้ว เดิมทีโลกเดิมของพวกเรานั่น มีสตรีน้อยมากอยู่แล้ว ทุกคนบนโลก 70% มีแต่ผู้ชาย เลยทำให้การสืบพันธ์แปรปวนจึงต้องผลิตยาที่สามารถทำให้บุรุษตั้งครรภ์ได้ขึ้นมา ] ชายชราบอกผมได้ยินตายี้ลุกวาวเลยครับ

" หื้ม!! จริงดิ!!! งั้นแบบนี้ก็เยี่ยมไปเลยสิครับ แล้วๆๆๆตอนนี้ยังมียาเหลือมั้ยครับ ท่านบรรพบุรุษ คือว่าในอนาคตของผมโลกเหลือแต่ผู้ชาย80% ผู้หญิงเหลือน้อยมว้ากก ทำให้ไม่สามารถคงประชากรโลกเอาไว้ได้ มนุษย์ใกล้สูญพันธ์เต็มที แถมในอนาคตมีชายรักกันก็ค่อนข้างมากแบบนี้น่าจะเป็นตัวช่วยได้เยอะเลย ! " ผมพูดออกมาอย่างตื่นเต้นมองท่านบรรพบุรุษด้วยสายตาระยิบระยับเหมือนได้พบความหวัง


แบบนี้การทำให้ประชากรคงอยู่ต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกแล้ว! เย้!





[ ก็พอมีเหลืออยู่แสนขวดมันอยู่ในยานอวกาศที่เราเคยใช้มายังโลก ]

" *0* ว้าวๆๆ แล้วๆตอนนี้ยานอยู่ที่ไหนละครับ! ท่านบรรพบุรุษ !! " ผมถามเขาอย่างตื่นเต้น ถ้ากลับไปได้ผมสาบานว่าจะรีบไปตามหายานเลย!!

[ ตอนนี้ยานลำนั้นอยู่ใต้ดินบ้านเจ้านั้นแหละ ข้าเคยสร้างห้องลับเอาไว้เพื่อเข้าไปในยาน แต่ตอนนี้ไม่เคยมีใครลงไปที่นั่นนานแล้ว เพราะทายาทน่าตบคนหนึ่งของข้า มันไม่อยากให้ใครอื่นๆรู้ภูมิหลังของสายเลือดตัวเองเลยจัดการซ่อนทางเข้าเอาไว้ จนทำให้ทายาทรุ่นปัจจุบันไม่เคยรู้ถึงชาติกำเนิดตัวเองที่แท้จริง จนถึงเดี๋ยวนี้นี่ไง ] ท่นนบรรพบุรุษว่าพร้อมกับแสดงสีหน้าอารมณ์เสียออกมาอย่างชัดเจน..

" อ๋อ... เพราะมันถูกซ่อนเอาไว้นี่เอง.. ถึงทำให้พวกผมไม่รู้ อืมๆ " ผมพยักหน้าเข้าใจ 

จากนั้นก็ใช้สมองรวบรวมเรื่องราวปะติดปะต่อกันอย่างเข้าใจ ถ้าจะซ่อนทางลับก็ต้องทำบ้านใหม่.. 

คงเป็นคนที่ทำบ้านใหม่นั่นแหละที่ซ่อนเอาไว้

เพราะคุณปู่เคยบอกผมว่าจริงๆบ้านแรกๆไม่ใช่แบบนี้เป็นบ้านชั้นเดียวไม่ใหญ่ ไม่เล็กและกว้างแบบบ้านของเราปัจจุบันนี้ เนื่องจากคุณปู่ทวดไม่รู้คิดยังไงถึง จู่ๆก็ปรับเปลี่ยนบ้านจนทำให้มันกลายเป็นคฤหาสน์หรู2ชั้นกว้าง จนสามารถทำให้คนสามารถหลงทางในบ้านได้ดั่งปัจจุบัน ...

ผมครุ่นคิดอยู่ซักพักก่อนจะหลุดออกจากภวังค์เมื่อชายชราพูดขึ้น..

[ แล้วเจ้าไม่คิดจะถามหรือว่าพวกเรามาที่นี่โลกกันทำไม ? ] ชายชราถามเข้าประเด็นผมหันไปมองเขาก่อนจะส่งยิ้มให้

" ก็สงสัยนะครับ.. แต่ผมคิดว่า พวกเราคงมันข้องเกี่ยวกับอุกกาบาตที่แพร่เชื้อมรณะนั้นแน่นอน ใช่มั้ยละครับ? " ผมถามเขากลับพร้อมกับมองเขาอย่างพินิจใจ ชายชราชะงักไปเล็กน้อยก่อนคลี่ยิ้มให้ผมและพยักหน้าตอบ

[ ใช่ เป็นดั่งที่เจ้าสงสัย พวกเรากับเชื้อมรณะที่เจ้าว่านั่นเกี่ยวข้องกัน แต่มันไม่ใช่เชื้อมรณะสำหรับพวกเรา แต่มันเป็นเชื้อมรณะสำหรับคนบนโลก ไม่เคยนึกสงสัยหรือทำไมตอนที่เชื้อนั้นแพร่เข้าสู่ร่างกายมันกลับรู้สึกดี จนทำให้เจ้ารู้สึกว่าตัวเองมีพลังมหาศาลมากกว่าเดิมหลายเท่าตัวน่ะ ] คนแก่ถามผมจ้องมองผมด้วยสายตาราวกับกำลังทดสบดูปฏิกิริยาของผม

" ก็เคยสงสัยนะครับ.. แต่ว่า..ทำไมกันละ? " ผมตอบไปตามความจริงและถามเขากลับบ้าง

[ เพราะมันคือเศษซากของโลกเก่าของพวกเรายังไงละ แต่แค่อุกกาบาตลูกแรกน่ะนะ.. ส่วนอุกกาบาตลูกที่สอง... คือตัวจุดชนวนหายนะของโลกเก่าเรา ] ชายชราตอบ

" !!! " ทันทีที่ได้ยินผมเบิกตากว้างทันที แล้วหันไปมองชายชราให้อธิบายให้ฟัง


[ จริงๆแล้ว โลกเก่าของพวกเรานั้น เป็นดาวที่สวยงามมาก เป็นดวงดาวที่มีคนบนดาวหลายเผ่าพันธุ์อยู่กันอย่างสันติ คนบนราวสามารถใช้พลังพิเศษของตัวเองได้อย่างอิสระเสรี ต่างจากโลกปัจจุบันของเจ้ามากที่ไม่มีพลังอะไรเลย และเทคโนโลยีของพวกเราก้าวหน้าไปไกลกว่าทุกคนบนจักรวาลมาก แต่จู่ๆวันที่แสนสงบสุขของพวกเราก็จบลงเมื่อมีอุกกาบาตลูกใหญ่ยักษ์ลอยเข้ามาตกใส่โลกของเรา มันก็พรากทุกสิ่งทุกอย่างที่สวยงามของโลกเราไปจนหมดทำให้ดาวของพวกเราไม่สามารถอยู่ต่อได้อีกต่อไปไม่ได้ ทุกคนบนโลกเลยต่างพากันแยกย้ายกันไปหาที่อยู่ใหม่.. และจัดการทำร้ายโลกที่เคยแสนงดงามของตัวเองทิ้งก่อนที่มันจะถูกอุกกาบาตลูกนั้นกลืนกินจนหมด ]

[ หลังจากที่โลกของพวกเราถูกทำลายไปแล้ว พวกข้าและคนอีกหลายคนก็เดินทางข้ามจักรวาลหลายหมื่นปีแสงมายังโลก เลือกโลกที่ไม่มีอะไรเลยเป็นที่อยู่อาศัยใหม่และพยายามแฝงตัวเข้ามาอยู่กับคนบนโลกได้อย่างเนียนๆ บางคนทำตัวเป็นชาวบ้านธรรมดา บางคนก็เป็นนักบุญ บางคนก็แสร้งทำตัวเป็นจอมเวทย์เพื่อหาทางใช้ชีวิตใหม่ของตัวเอง พวกเราทุกคนใช้ชีวิตแตกต่างกันไปจนมาถึงปัจจุบัน.. บนโลกมีคนของดาวเราอาศัยอยู่มากมายกลายเป็นเหมือนคนที่เกิดและเติบโตบนโลกโดยสมบูรณ์ ] ชายชราพูดจบก็ส่งยิ้มให้ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวผมเบาๆ ผมรับสัมผัสของเขาอย่างปฏิเสธแล้วใช้สมองสุดฉลาด(?)ครุ่นคิดเรื่องอุกกาบาต ถ้าจากที่ชายชราว่า.. 

ถ้าบอกว่าอุกกาบาตลูกแรกคือ เศษซากจากโลกเก่าแต่ถ้าเศษธรรมดาคงไม่ทำให้คนบนโลกหลายเป็นผู้มีพลังหรือติดเชื้อและตายได้แบบนั้น... 

ถ้าจากที่คาดเดาผมว่ามันน่าจะเป็นเศษจากแกนพลังงานของโลกเก่าที่มีเศษอุกกาบาตลูกที่โลกประปนอยู่ด้วย...

ทำให้คนบางคนบนโลกตายและติดเชื้อไปบางส่วน แต่ยังไม่แสดงอาการ จนพอลูกที่สองโผล่มามันเลยไปกระตุ้นเชื้อมรณะที่เคยมีอยู่แล้วในตัวคนบางคนเลยทำให้คนคนนั้นกลายพันธุ์เป็นมนุษย์คุ้มคลั่งที่พวกเราทุกคนนิยามมันกันไปว่ามันเป็น ซอมบี้ ทั้งยังทำให้สัตว์บางตัวกลายพันธุ์และวิวัฒนาการ แถมทำให้สภาพอากาศบนโลกแปรปวนจนน่ากลัวได้อีกแบบนี้อีก 

อือ.. ตอนนี้ผมประติดประต่อและเข้าใจเรื่องราวได้พอสมควรแล้ว ว่าทำไมท่านบรรพบุรุษถึงทิ้งโลกเก่าไป.. ขนาดแค่โลกของผมที่โดนอุกกาบาตบินผ่านนิดเดียวมันยังทำให้โลกผมเละถึงสภาพนี้ได้ 

แล้วถ้าโลกเก่าที่โดนชนจะเละขนาดไหนกัน..?

แต่แกนพลังงานของโลกเก่าผมนี่สุดยอดเลยนะ มันแค่ลอยผ่านไปยังทำให้พลังที่เคยหลับไปของพวกผมตื่นขึ้นและทำให้บางคนกลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ และมิวแทนท์ได้อีก


..ถ้าผมมีมันติดตัวจะขนาดไหนกัน... 




[ ถ้าสิ่งที่เจ้าอยากได้ละก็.. ข้าพอมีอยู่นะในยามนะ เขาเอามันมาด้วยและใช้มันเป็นแหล่งพลังงานขับเคลื่อนย้าย มันเป็นแร่บริสุทธิ์สูงที่มีพลังไร้ขีดจำกัด เพียงแค่แหล่งพลังงานเล็กเท่าต่างหูก็สามารถทำให้คนบางคนกลายเป็นผู้มีพลังระดับสูงได้ เท่าลูกกลอฟ์ก็สามารถทำให้ยานอวกาศของข้าเคลื่อนที่ได้หลายปีแสง เท่าลูกบอลก็ทำให้พลังงานไม่มีวันหมด ข้าพกมาอยู่มากพอสมควรมีลูกใหญ่เท่าลูกบอล100ลูก ใหญ่กว่าน้ำพุหน้าบ้านเจ้าอีก5อัน ถูกเก็บไว้ในยาน ต่างจากคนอื่นๆที่มาโลกเดียวกันที่ได้แค่เท่าลูกกลอฟ์ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ] ชายบอกผมตาลุกวาวทันทีที่ได้ยิน แต่อดสงสัยอะไรบางอย่างไม่ได้...

" โอ้โห... ทำไมตระกูลเราถึงได้อภิสิทธิ์ขนาดนั้นละครับ " ผมถามชายชราอย่างสงสัย

คงไม่ใช่ว่าก่อนโลกแตกท่านบรรพบุรุษของผมขโมยจากคนอื่นมาหรอกนะ..ผมคิดในใจ แต่ลืมไป...

คนแก่อ่านใจได้

โป๊ก!! // ผมโดนคนแก่โขกหัวอีกแล้วววว

[ คนอย่างข้าไม่ต้องขโมยหรอกโว๊ย! ทุกอย่างบนโลกนั่น มันเป็นสินทรัพย์ของข้าอยู่แล้ว ข้าจะเอามามากกว่าใครมันก็ไม่แปลก! ] ชายชรากล่าวอย่างงอนๆ ผมยกมือลูบหัวที่โดนโขกอีกรอบเบาๆก่อนจะบ่นอุบอิบเบาๆ 

" วิธีพูดยังกับว่าเป็นเจ้าของโลกยังไงอย่างนั้น... "

[ ก็เป็นเจ้าของโลกจริงๆน่ะสิ ] ชายชราพูดขึ้นอีกครั้ง

" อะเด้.. เอะ.. เอ๊ะ!!!! "  ผมอุทานอย่างตกใจเสียงดังทันที ก่อนจะแสดงสีหน้าสนอกสนใจขึ้นมาเมื่อที่ได้รับรู้เรื่องน่าสนใจใหม่

" จริงเหรอครับ หมายความว่าพระราชาหรือราชันย์แห่งโลกอะไรเทือกนี้ใช่มั้ยครับ ! " ผมถามเขาด้วยอย่างตื่นเต้น สายตาระยิบระยับอย่างรู้อย่างเห็นถูกแสดงออกมาให้ชายชราเห็น

ถ้าท่านบรรพบุรุษเป็นราชาแสดงว่าคนในตระกูลที่ผ่านมาจนมาถึงพวกผม3พ่อลูกก็เป็นลูกหลานของราชาของโลกที่แตกสลายไปแล้วนะสิ 


โอ้ สุดยอด! 



ผมนี้รู้สึกใจเต้นเลยครับที่รู้ว่าสายเลือดตัวเองเคยเป็นคนใหญ่คนโตที่ครอบครองโลกๆหนึ่งมาก่อน สุดยอดๆๆ

[ ตามที่เจ้าว่า..ใช่ ข้าเป็นราชาแห่งโลกนั้น แต่เป็นได้ไม่ถึง5ปี อุกกาบาตมรณะนั้นก็มาชนโลกซะก่อน และข้านี่แหละที่เป็นคนตัดสินใจทำลายโลกนั้นด้วยตัวเองอีกด้วย ] 


Oh.. My God!! 


ท่านบรรพบุรุษของผมช่างเป็นคนที่สุดยอดอะไรเช่นนี้ !!

ผมยกมือขึ้นมาปรบมือให้ท่านบรรบุรุษก่อนจะโดนโขกสับอีกรอบ เพราะเล่นมากไป...


โป๊ก! // ผมโดนอีกแล้วววว จะร้องแล้วนะ แงง T[]T )


[ พอได้แล้ว!! ออกนอกเรื่องมานานแล้ว กลับมาทำธุระจริงๆของพวกเรากันซักที! ] ท่านบรรพบุรุษโวยวาย ผมเลยรีบยกมือไหว้ขอโทษเขาไม่ถือสาที่เขาโขกหัวอีกแล้วก่อนจะนั่งลงแล้วตั้งใจฟังคนแก่อย่างกระตือรือร้น

[ เฮ้อ.. กว่าจะเข้าเรื่องได้ อ้าว ฟังซะ ข้าจะช่วยเจ้าให้กลับไปแก้ไขอดีต เพื่อช่วยคงประชากรบนโลกไว้ให้ได้มากที่สุด และช่วยคนของดาวเราไว้มากที่สุดด้วยอีกเช่นกัน แต่ระวังเอาไว้คนบางคนที่เป็นมนุษย์ไว้ใจไม่ได้ เว้นแต่คนที่มีสายเลือดโลกเก่าเท่านั้นที่จะไม่มีวันทรยศเจ้า เพราะทุกคนบนโลกเก่านั้นถูกทำพันธะภักดีต่อสายเลือดเชื้อพระวงศ์สูงสุดเอาไว้ตั้งแต่อดีตกาลยุคแรกเริ่มของโลกเก่าเราแล้ว ] 

" ครับ " ผมพยักหน้าให้คนแก่ก่อนจะใช้สมองครุ่นคิดต่อ

แบบนี้ก็หมายความว่าคนของโลกเก่าจะไม่มีทางทรยศหักหลังผมได้ แบบนี้ก็ถือว่าดี..


เอ้ะ.. จะว่าไปตระกูลรองและตระกูลสายนอกของผมนี่แบบนี้พวกเขาจะนับว่าเป็นเชื้อพระวงศ์มั้ยนะ...???

ผมนึกคิดในใจ คนแก่ที่อ่านใจผมได้เลยตอบสิ่งที่ผมสงสัยให้

[ คนที่มีปานดอกไม้เท่านั้น ถึงจะนับเป็นเชื้อพระวงศ์ได้ ซึ่งก็เหลือแค่พวกเจ้า3พ่อลูกที่เป็นทายาทสายตรงของข้าเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆที่เลือดเป็นแค่ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพงกเราเท่านั้น แต่เว้นบางคนเอาไว้เพราะบางคนไม่มีสายเลือดที่ภักดีแต่แอบมาเกาะเป็นแมลงแฝงตัวเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับพวกเจ้าที่หักหลังพวกเจ้านั่นแหละที่ไม่ใช่คนของเรา ]

เอ่อ ท่านจะบอกว่า.. มีคนบางคนเป็นลูกนอกสมรสในตระกูลสายรองและสายนอกที่ทำงานเป็นบอดี้การ์ดและผู้ติดตามของตระกูลเรามาช้านานสินะครับ..

[ ตามที่เจ้าว่า และข้อสุดท้ายข้าอยากช่วยให้เจ้าสมหวังให้ความรักดั่งที่เจ้าปรารถนา ]

" *0*!!! โอ้ว แบบนี้แหละที่ผมต้องการ ขอบคุณครับ! " ผมได้ยินตาก็เปล่งประกายดีใจทันทีเลยครับ!

[ แต่..! ข้อสำคัญที่ข้าอยากจะให้เจ้าทำและต้องให้ คือ เจ้ากำเนิดทายาทลูกหลานของตระกูลให้ข้า! เพราะข้าอยากให้สายเลือดของข้าคงอยู่ต่อไปให้ได้ไม่อย่างนั้น พวกที่มาจากโลกเดียวกันพอไม่มีสายเลือดราชาอยู่อีกแล้ว พวกมันจะทำตามใจตัวเองทำลายโลกนี้จนสิ้นแน่นอน ที่โลกนี้อยู่มาอย่างปลอดภัยได้ก็เพราะพวกเรายังอยู่นี่แหละ! เข้าใจมั้ย ] ท่านบรรพบุรุว่าด้วยสีหน้าคล้ำเคลียดและจริงจังใส่ผม

" อะ..เอ่อ.. ครับ พอเข้าใจละ " ผมพยักหน้าตอบเขาและเต็มใจอย่างยิ่งที่จะมีทายาทให้มีสายเลือดราชาของโลกเก่าสืบต่อไปให้

ถึงเขาไม่บอกผมก็กะไว้ว่าถ้ากลับไปได้ผมอาจจะให้พวกนักวิจัยทำให้อยู่แล้ว แต่เมื่อรู้ว่ามียาอยู่แล้วคงไม่ต้องเสียเวลาทำ หาเวลาไปฝึกพลังและตามหาหัวใจตัวเองแทนดีกว่า!

[ งั้นก็ดี! เมื่อเข้าใจแล้วก็ไปซะ! พลังของเจ้าผู้มีสายเลือดราชา เจ้าสามารถใช้พลังได้อยากอิสระ สามารถใช้พลังได้ทุกรูปแบบ ไมว่าจะพลังธาตุ กายภาพ พลังจิต และพลังพิเศษอื่นๆเจ้าสามารถใช้ได้หมด ส่วนร่างที่เจ้าบ่นว่าเป็น มิวแทนท์มีปีกอะไรนั้นนะจริงๆแล้วมันคือร่างที่แท้จริงของพวกเราต่างหาก ทายาททุกคนของข้าสามารถงอกปีกออกมาได้หมดทุกคนอยู่แล่ว แต่ละคนงอกมาได้แค่ปีกละ2ปีกเท่านั้น แต่ผู้เป็นราชาต่างออกไปตรงที่ตรงสามารถงอกได้6ปีกได้ ข้าจะมอบตำแหน่งราชาคนต่อไปให้เจ้า! เพราะเจ้าเป็นทายาทคนเดียวที่แหวกทุกอย่างของตระกูลเราไปจนหมด.. จนตอนนี้ข้านึกสงสัยว่าทำไมเราสนใจเจ้ามาก แทนที่จะเอาพ่อหรือพี่ชายมารับหน้าที่แทน ] ท่านบรรพบุรุษว่า ผมได้ยินตาก็ลุกวาวอีกครั้งทันที

ผมได้ตำแหน่งราชา!! 

ผมรู้แบบนั้นไม่รอช้าลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆพยายามงอกปีกออกมาทั้ง6ปีก.. พลังของผมที่ได้รับมาตอนไหนไม่รู้ ตอนนี้ผมไม่รู้สึกอึดอัดกับมันอีกแล้ว ผมสามารถปลดปล่อยพลังทุกอย่างออกมากแบบไม่มีกั๊กเลย

สุดยอด!! 

ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวผมเบากว่าแต่ก่อนมาก และปีกที่งอกออกมาทั้งหกก็มีขนที่นุ่มนิ่มสุดๆจนผมอยากนอนทันที..(?) 

แต่เขาว่ากันว่าปีกมันเชื่อมกับกระดูกสันหลังและเส้นประสาททำให้ปีกไว้ต่อความรู้สึกมากๆ ถ้าโดนยิงหรือจับละก็ อาจจะลำบากแน่นเลย..

ผมควรทำยังไงดีละเนี่ย !!

ผมใช้สมองพลางนึกคิดส่วนมือลูบปีกของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปถามชายชรา 

" แล้วผมควรทำยังไงครับ ถ้าผมมีจุดอ่อนที่เด่นชัดแบบนี้ลำบากกับตัวเองสุดๆ " ผมว่า ชายชราหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะดีดที่หน้าผากของผมส่งอะไรบางอย่างเข้ามาในหัวให้ผม

เป๊าะ // ทำไมคนแก่ถึงชอบทำร้ายผมมมม TvT )  ฮือออออ 

ผมลูบหน้าผากตัวเองๆเบาๆเผื่อบรรเทาความเจ็บพร้อมกับฟังคนแก่อธิบาย

[ ก็ทำให้ปีกไม่สามารถจับต้องได้ซะสิ มีพลังที่สามารถทะลุสิ่งของได้อยู่ก็เอามันไปใช้กับปีกของเก่าซะและเพิ่มกายยาเหล็กปกคลุมปีกเอาไว้แบบนี้ ก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรมันได้อีก และของที่เขาส่งไปให้มันก็เป็นตัวช่วยทำให้เจ้าไม่ต้องใช้พลังให้ปงดหัวตลอดเวลา แต่เอามันไปใส่ไว้ที่ปีกแล้วจากนั้นมันก็จะจัดการตัวมันเอง แต่ถ้าเจ้าใช้2สิ่งนั้นกับปีกไปแล้วเจ้าจะไม่สามารถใช้มันได้อีก เข้าใจนะ ] ชายชราพูดจบผมก็ฉีกยิ้มกว้างทันทีที่หาทางออกของตัวเองได้แล้ว

" ครับ! ขอบคุณมากนะครับ ท่านบรรพบุรุษที่ให้โอกาสผมแก้ไขอดีตอีกครั้ง ผมขอบคุณจริงๆ " 

[ อืม เพราะข้าเอ็นดูเจ้าที่สุดหรอก ถือทำให้ขนาดนี้ อย่าลืมทำสิ่งที่ข้าบอกและจงอย่าลืมโลกอนาคตอาจจะไม่แน่นอนเสมอไป จงเตรียมรับมือกับทุกสถานการณ์ไว้เสมอ เข้าใจมั้ย ]

" เข้าใจแล้วครับ ! ผมจะทำให้ดีที่สุด ช่วยคนบนโลก ช่วยชีวิตประชาชนของตัวเอง มีทายาทสืบสายเลือดต่อไปให้กับตระกูลเรา ผมจะทำให้ได้ครับ " 

[ อืมดี และอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญที่สุดอีกอย่าง ]

" ครับ?? "

[ จงมีความสุขซะ มิเกล จนมีรอยยิ้มประดับไว้บนใบหน้าเสมอ รอยยิ้มของเจ้าจะช่วยเยี่ยวยาทุกคน ทำให้พวกเขามีกำลังใจในการสู้ต่อไป อย่าเศร้าหรือทำหน้าไร้ชีวิตอีก จงจำไว้เจ้าเป็นราชา ถ้าราชาไร้หัวใจหรือเศร้า ข้ารับใช้และประชาชนทุกคนของเจ้าก็จะไร้หัวใจและเศร้าเสียใจไปด้วย จงจำเอาไว้ให้ดี.. ] ท่านบรรพบุรุษเอ่ยก่อนจะยื่นมือเหี่ยวมาลูบข้างแก้มผมเบาๆ

" ครับ... ผมจะจำเอาไว้ " ผมรับสัมผัสเขาอย่างไม่ปฏิเสธพร้อมกับส่งยิ้มให้ท่านบรรพบุรุษอย่างหัวใจ ชายชราส่งยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนเปลี่ยนจากลูบข้างแก้มลูบหัวผมเบาๆอีกครั้งก่อนจะถอยห่างผมออกไป

[ อ๋อใช่! ข้าเกือบลืมบอกเจ้าไปอีกเรื่อง ] 

" หะ ครับ???? " ผมเงยหน้าขึ้นมองไปที่ท่านบรรพบุรุษอย่างสงสัย 

[ ตอนนี้เจ้าเป็นราชาแล้ว ก็หัดใช้พลังแห่งราชาซะ ประชาชนทุกคนของดาวเรานั้นทุกคนเคยทำพันธะสายเลือดถาวรเอาไว้ จะว่าง่ายๆนั่นก็คือพวกเขาทุกคนจะเชื่อฟังคำสั่งและจงรักภักดีต่อราชาเสมอ ไม่อยากขัดคำสั่งหรือหักหลังราชาได้ เว้นแต่..ตรงนี้ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าใช้พลังราชานี้ในทางที่ผิดเด็ดขาด.. เพราะต่อให้พวกเขาจะจงรักภักดีเราแค่ไหน แต่ถ้าเจ้าทำในสิ่งที่พวกเขาทุกคนมองว่าผิด พวกเขาสามารถตัดพันธะออกได้และสามารถสังหารราชาผู้กระทำผิดได้.. จงจำมันไว้ให้ดี ] ท่านบรรพบุรุษกล่าวผมได้ยินก็ตกใจทันที 

" ครับ ผมจะจำมันไว้ " ผมพยักหน้าตอบแล้วพยายามยัดมันเข้าเก็บความทรงจำในหัวบนชั้นที่สูงที่สุดในหัว


เรื่องนี้สำคัญเลยนะ!! ถ้าเผลอใช้แบบผิดๆผมคงโดนฆ่าแน่ๆ ไม่เอาไม่ดี!! 



ระหว่างที่ผมกำลังบ่นกับตัวเองในความคิดจู่ๆคนแก่ตรงหน้าก็เรียกสติของผมกลับคืน

[ เอาละ เสียเวลามามากแล้วถึงเวลาที่เจ้าต้องไปแล้วละ ข้าขอให้ชีวิตของเจ้าพบเจอแต่ความสุข ถึงมีเรื่องเลวร้ายเข้ามาขอให้เจ้าผ่านมันไปได้ด้วยดี ข้าขออวยพรให้แด่เจ้า มิเกล คาโอเรีย เดพิเทเลอุส ลูกหลานของข้า ราชาแห่งโลกเซพีทีเลน่าดวงดาวที่งดงามที่สุด ข้าขอให้เจ้าโชคดี ] ท่านบรรพบุรุษอวยพรพร้อมกับกล่าวชื่อแท้จริงของผม

" ขอบคุณครับ ท่านบรรพบุรุษ " ผมโค้งคำนับท่านบรรพบุรุษรับคำอวยพร ก่อนจะถูกความมืดบางอย่างปกคลุมไปทั่วร่างกายพร้อมกับสติที่ค่อยๆดับไป 

อ้า..ในที่สุดก็ถึงเวลาไปซักที รอไม่ไหวแล้วสิ..




ขณะที่สติของผมกำลังดับผมก็ได้ยินเสียงสุดท้ายของชายชราดังขึ้นอีกครั้ง


[ ขอให้เจ้าโชคดี มิเกล ข้าช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้..อนาคตจะดีหรือร้ายก็ขึ้นอยู่กับเส้นทางที่เจ้าเลือกเอง... ]


ครับ.. ขอบคุณจริงๆจากหัวใจ..  


ผมกล่าวขอบคุณเขาในใจจากนั้นสติของผมก็ดับไปอย่างแท้จริง...
















อากิตันเล่นทวิตเตอร์แล้วนะ มาคุยกันๆ

#มิเกลกับซอมบี้วิ่งสี่คูณร้อย


# อากิตันคุยกับรีดเดอร์ #

.

ทุกคนโปรดวางอาวุธในมือลงก่อน! อย่าเพิ่งฆ่าอากิตันคนนี้
คือที่เราสมปอยว่าพระเอกตายอันนี้เราแค่ลองใจรีดดูเฉยๆ

ถึงจริงๆจะเคยว่าให้ตายจริงๆกะเถอะ 
เพราะก่อนจะได้ตำแหน่งพระเอกมาคนคนนั้นถูกจัดไว้ในตำแหน่งตัวร้ายแบบครบสูตรเลย

แต่ถ้าไม่ใช่คนคนนั้นตายเราก็มีทางเลือกให้คนคนนั้น
1. เป็นทาสรักอีกหนึ่งของน้องมิเกล หลงน้องเพราะความควีนของน้อง (ได้ข่าวน้องเป็นราชา..)
2. หรือไม่ก็พ่ายแพ้ต่อมิเกลและยอมเป็นเบี้ยล่า---แค่กๆ เป็นพันธมิตรกับกลุ่มิเกลและให้กลุ่มมิเกลเป็นใหญ่ที่สุดในโลก
3. สู้กับมิเกลจนตัวตายก็ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ (สรุปตูจะจัดมันอยู่ในหมวดพระเอกทำไมถ้าเป็นศัตรูกับน้องอยู่ดี..)
4. ให้สนใจน้องตั้งแต่แรกๆแอบรักมานาน แต่ไม่รู้ว่าคนที่ตัวเองแอบรักคือมิเกล พอรุ้ว่าศัตรูตัวฉกาจเป็นคนที่ชอบเลยยอมแพ้(?)

(นี่เราแทบเฉลยเลยนะคะว่าใครคือคนที่ม่องเท่ง 55555 )

สรุปยังไงก็คงไม่มีการตายเกิดขึ้นเพราะรีดทุกคนแทบจะแด*กหัวอากิตันอยู่แล้ว


ขอให้ทุกคนสบายใจและเลือกเอาว่าจะให้คนคนนั้นเล่นข้อไหน เพราะเราคิดไม่ออก!

# อย่าลืมคอมเม้นและกดให้กำลังใจกันเยอะๆด้วยนะคะ #

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 475 ครั้ง

654 ความคิดเห็น

  1. #631 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 18:50
    บรรพบุรุษดีงาม
    #631
    0
  2. #614 star3421 (@milk3421) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 21:14
    ทิ้งตัวลงบ่อกาว
    #614
    0
  3. #431 Byunpulloy (@petch22446688) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 21:08
    บรรพบุรุษ ตกตัว พ ไปค่ะ
    #431
    0
  4. #364 kaohom_d (@kaohomd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:34
    กาวจริงไรจริงค่ะ แง5555
    #364
    0
  5. #198 แมวดมกาว'วว (@kookiooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 21:17
    ปั่นจักรยานดมกาวในการรับชมเรียบร้อย
    #198
    0
  6. #109 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:41
    คือชอบ ไม่อนุญาติให้ดองนะ
    #109
    1
    • #109-1 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 2)
      25 มีนาคม 2562 / 21:42
      ขอเครื่องเซ่นให้เขาเอาเป็นKFCวิ๊งซ์แซ่บ99พร้อมน้ำแป๊บซี~~ แล้วเขาจะเป็นเด็กดี ~
      #109-1
  7. #104 未来 (@nickixx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:51
    น้องโคตรเทพทรู
    #104
    1
  8. #81 at2017 (@at2017) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:20
    ข้อมูลเยอะ นายเอกเกรียน
    #81
    0
  9. #32 Martin Bamnis (@noname94) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:07
    น้องหัวโนแน่เลยตอนนี้(?)

    เรามาแจ้งคำผิดตามที่ไรท์บอกว่าแจ้งได้น้า

    สำหรับคำผิดในตอนนี้คือ
    1.เลิกค่ำคราวญ - เลิกคร่ำครวญ
    2.ย่อหน้า

    ข้ามีวิธีให้เจ้า

    คือคำ ตั้งครรถ์ - ตั้งครรภ์ , ยี้ - นี้
    3.เดียวนี้

    - เดี๋ยวนี้ , ท่นนบรรพลุรุษ - ท่านบรรพบุรุษ
    4.ประติดประต่อ - ปะติดปะต่อ
    5.นั้นแหล - นั่นแหละ
    6.ปัจตุบัน - ปัจจุบัน
    7.คลี่นิ้ม - คลี่ยิ้ม
    8.จุดชนวล - จุดชนวน
    9.ลูกกลอฟ์ - ลูกกอลฟ์
    10.ข้านี่อหละ - ข้านี่แหละ
    11.ลุกขีน - ลุกขึ้น , ทั้ง 6 ปัก - ทั้ง 6 ปีก
    12. อันนี้เราว่าคำในประโยคน่าจะสลับกันน้า

    จาก ผมไม่รู้สึกอึดอัดอีกกับมันแล้ว

    เป็น ผมไม่รู้สึกอึดอัดกับมันอีกแล้ว
    13.จนผมอย่างนอน - จนผมอยากนอน
    14.กระดูกสั่นหลัง - กระดูกสันหลัง
    15.ปงดหัว - ปวดหัว
    16.

    2 สิงนั้น - 2 สิ่งนั้น
    17.ท่านบรรพลุรุษ - ท่านบรรพบุรุษ
    #32
    0
  10. #16 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:06
    อากิระเติมทรูให้น้องเขากี่บาทหรอคะ (0v0)
    #16
    1
    • #16-1 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 2)
      10 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:08
      แบบน้องไม่ต้องเติมค่ะ พ่อน้องรวย เกิดมาเป็นลูกผู้ดีมีสายเลือดเทพๆ น้องเป็นเจ้าของบริษัทค่ะ 5555555
      #16-1
  11. #15 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:52
    การที่เราจะจับทุกคนมาเป็นผัวให้ได้นั้น เราจะต้องทำการใหญ่ ใจต้องนิ่ง
    #15
    0
  12. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:02

    ม่ายเล่นทวิต...มิเกลกะซอมบี้สี่คูณ100ในนี้ก้อด้ายเนอะ
    #12
    0
  13. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:35

    อยากอ่านอีกอ่ะ
    #11
    0
  14. #9 MrWolf89 (@MrWolf89) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:59

    ต่อๆอยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจังสนุกมากเลยโชคดีที่เจอนิยายเรื่องนี้
    #9
    0
  15. #8 245380 (@245380) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:58

    สนุกมากกกกกกกกกกกกก.มาลงไวๆนะไรท
    #8
    0
  16. #7 Aommy_lovely (@Aommy_lovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:15
    สนุกกกกกกกบรรพบุรุษตลกดีนะ5555//ต่อๆนะคะไรท์สุ้ๆๆ
    #7
    0
  17. #5 SuwimonJihun (@SuwimonJihun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:51

    รรอออค่ะ ฟินรอความฟินยุค่ะ555พ่อลุก พี่กะน้อว เพือนกับเพือนกรีดด

    #5
    0
  18. #4 Yumimaru (@YUMECH) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:51

    ทำไมท่านถึงเอ็นดูมิเกลที่สุดอ่าาาา //มีความเทพทรูเบาๆ

    #4
    0