ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะรักคุณ [Harem][Yaoi,BL/Mpreg]

ตอนที่ 4 : - อ่านตอนที่2แบบรีไรท์ได้ในตอนที่ 32 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 395 ครั้ง
    14 มิ.ย. 62

#เนื้อเรื่องอาจจะเบลอๆมึนๆงงๆหน่อยๆอากิตันขอให้รีดเดอร์ทุกคนโปรดใช้จักยานในการรับชม...
#ถ้ามีคำผิดเยอะต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ มองไม่เห็นจริงๆ สามารถแจ้งจุดผิดได้..












หลักจากที่ผมเกือบเล่นฉากการ์ตูนตาหวานกับใครก็ไม่รู้และเดินหนีออกมาจากร้านหนังสือได้สักพักแล้ว ผมก็ว่าจะเดินไปหาอะไรดูต่อที่ร้านขายพวกอุปกรณ์การกีฬา 


" คุณหนู ดูแปลกไปนะครับ "


แต่ระหว่างที่เดินอยู่ จู่ๆเซนทัสก็พูดขึ้นมาทำให้ผมต้องหยุดเดินแล้วหันไปมองหน้าเขา 


" แล้ว... มัน.. ไม่ดีเหรอ ? " ผมถามเขากลับพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆออกมาให้เขา จากนั้นก็เริ่มเดินต่อโดยไม่สนใจเซนทัสที่สตั้นไป


สาเหตุที่เขาสตั้นไปก็เพราะผมตัวผมเมื่อก่อนนั้นไม่เคยส่งยิ้มดีๆส่งให้เขาเลยซักครั้ง นอกจากรอยยิ้มประชดประชันและรอยยิ้มส่งๆแบบขอไปทีไปให้เขา หลังจากติดสั้นไปหลายวิไม่นานเขาก็ได้สติแล้วรีบตามผมมา


ผมเดินดุ้ยๆเต๊าแตะๆไปเรื่อยๆพบหน้าอะไรที่น่าสนใจผมไประหว่างทางด้วย จนกระทั้งมาถึงร้านขายแผ่นซีดีหนังต่างๆ

ตอนนี้จอทีวีในร้านกำลังฉายตัวอย่างหนังที่ต้องแข่งขันกันเอาชีวิตรอดในป่าอยู่ โดยที่ตัวเอกกำลังใช้ธนูในการล่าสัตว์และฆ่าคน 


ผมเห็นตัวอย่างนั้นตาของผมก็เปล่งประกายแวววาวขึ้นมาสนอกสนใจมันทันที ผมเห็นแบบนั้นก็คิดที่จะฝึกยิงธนูดู ส่วนเรื่องยิงปืนคงไม่ต้อง เพราะผมฝึกใช้จนชำนาญสุดๆแล้วในชีวิตก่อน 

ในชีวิตนี้ลองทำแบบที่ต่างออกไปดูก็น่าสนใจกว่าแล้วละกันเนอะ~


ทุกการกระทำของผมตกอยู่ในสายตาของเซนทัสและผู้ติดตามทุกคนตลอด ทุกคนได้มองผมแล้วพากันนึกสงสัย อีกทั้งวันนี้ผมทำตัวต่างจากเดิมมาก ทั้งสไตล์การแต่งตัวที่แปลกไป ไหนจะมาเดินห้างที่คนเดินไปมาเยอะแยะ ซึ่งจริงๆปกติผมเป็นพวกที่ไม่ชอบที่ๆคนเยอะแบบนี้อีก ไหนจะไม่ผลักไสผู้ติดตามทุกคนออกไปอีก 


แต่ถึงพวกเขาจะสงสัยมากขนาดไหน พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้ามองดูเฉยๆ


" เซนทัส ช่วยยกเลิกเรื่องติวพิเศษทั้งหมดของผมให้ที แล้วช่วยจัดหาครูฝึกยิงธนูมาให้ผมหน่อย ขอเริ่มเรียนอาทิตย์หน้าเลย เอ่อ แล้วก็ช่วยแบบแปลนบ้านเก่าและแบบแปลนคฤหาสน์มาให้ผมด้วยเย็นนี้ " ผมเอ่ยสั่งงานให้เซนทัสไปทั้งทีสายตายังจ้องไปที่ตัวอย่างหนังอยู่ แต่ซักพักผมก็เริ่มเดินไปที่ร้านขายอุปกรณ์อีกครั้ง เซนทัสได้ยินเขาตกใจเล็กน้อยไป แต่ก็ทำตามทุกอย่างที่ผมบอกทุกอย่าง


" เข้าใจแล้วครับ แต่ว่า.. คุณหนูช่วยบอกผมได้มั้ยครับว่า.. คุณหนูกำลังคิดจะทำอะไร " เซนทัสเอ่ยถามผมด้วยสีหน้ากังวล ผมหยุดเดินแล้วหันไปถามเขา


" ถ้าผมบอกแล้วคุณจะเชื่อผมเหรอ ? " 


" ครับ ?? " เขาทำสีหน้าสงสัย


" ผมบอกคุณไปแล้ว ตออยู่บนรถ.. ผมให้คุณคิดไปแล้วว่าจะทำยังไง.. ผมบอกใบ้คุณไปแล้ว ทุดกอย่าที่ผมกำลังจะทำ ตอนี้มันก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณว่า...คุณจะเชื่อใจผมขนาดไหน " ผมบอกเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่คิดจะโกหกหรือพูดอ้อมคอบกับเขาแต่อย่างใด
 

ดวงตาสีน้ำตาลของเซนทัสค่อยๆเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับสติของเขาที่ตกเข้าไปในภวังค์ความคิดของตัวเอง ผมเห็นแบบนั้นไม่ได้สนใจเขาอีก เพราะอยากให้เขาอยู่กับตัวเองไปก่อน ปล่อยให้เขาอยู่กับตัวเองไปซักพัก


' หวังว่าผมพูดไปแค่นี้เซนทัสคงจะเข้าใจนะ... ' ผมคิดในใจ 


เดินต่อไปไม่สนใจอะไรอื่นอีกจนในที่สุดก็ถึงที่หมาย ปล่อยให้เซนทัสยังยืนค้างอยู่ที่เดิม แล้วให้ผู้ติดตามคนอื่นเดินตามมาดูแลผมแทน 


ต้องเข้าใจผมเป็นลูกชายสุดรักสุดหวงของเจ้าของบริษัท เดชพิพัฒนพงศ์ บริษัทอินเล็กทรอนิกส์ที่ผลิตอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ แถมยังมีสาขาน้อยใหญ่อยู่ทั่วโลก จำเป็นต้องมีผู้ติดตามคอยดูแลผมเสมอ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นละก็อาจจะถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่ได้ 


ถึงมันจะน่ารำคาญไปหน่อย แต่เพื่อความปลอดภัยของตัวผมเอง 


ผมก็ต้องทำใจปล่อยวางไป เพราะในอนาคตผมอาจจะโดนพวกเขาตามติด24ชั่วโมงอีก.. ต้องทำใจให้ชินซะเดี๋ยวนี้...



ผมเดินไปเรื่อยๆ ระหว่างที่เดินอยู่ผมสั่งให้ผู้ติดตามคนที่มาทำหน้าที่แทนเซนทัสจัดการหาข้อมูลอะไรหลายๆให้ ฝากให้เขาติดต่อนัดวันที่จะไปคุยกับฝ่ายดูแลและพัฒนาพลังงานสำรองของบริษัทบ้านผมเอาไว้ให้ผม ในอีก2อาทิตย์ข้างหน้าเพื่อเริ่มจัดแผนการต่างๆ


จากนั้นก็เดินซื้อของอะไร พอได้ขอที่คิดว่าน่าจะช่วยพอสมควรแล้วสำหรับตอนนี้ ผมบอกให้พวกเขาพาผมกลับบ้าน 


ผมนั่งข้างคนขับบนรถออร์ดี้ของตัวเองเหมือนเดิม ส่วนคนขับก็เป็นเซนทัสเจ้าเก่าที่ได้สติกลับมาแล้วเป็นคนขับให้ ตลอดทางไม่มีบนสนทนาเกิดขึ้นใดๆเลย


ผมรู้ว่าตอนนี้เขายังคงไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูด ดังนั่นตอนนี้ผมต้องหาของเพื่อมาพิสูจน์ให้เขาเห็นก่อน ซึ่งอย่างแรกเลยคือต้องหาทางเข้าลับเก่าให้เจอให้ได้! 












เมื่อถึงบ้านผมก็ลงจากรถแล้วเดินตุ้ยๆเต๊าะแตะๆเข้าไปอย่างกับคนง่วง โดยมีสายตาของทุกคนในคฤหาสน์พากันมองผมอย่างเอ็นดู 


ตอนนี้แด๊ดดี้ยังไม่กลับบ้าน ยังพอมีเวลาเหลืออีก1ชั่วโมงก่อนจะ1ทุ่มเวลามื้อค่ำ ผมเลยคิดจะเริ่มหาตั้งแต่ตอนนี้ 


ตัดชั้น2ออกไปได้เลย เพราะมันเพิ่งถูกสร้างมาใหม่ แถวบ้านเก่าเป็นบ้านชั้นเดียวเพราะงั้นผมควนเน้นไปที่ชั้น1อย่างเดียว


ถ้าจะสร้างกำแพงผนังปิดทางลับหรือซ่อนทางเข้าลับละก็ น่าจะซ่อนไว้ที่ห้องเก็บของหรือห้องที่คิดว่าจะไม่มีคนเข้าไปบ่อยๆอย่างแน่นอน 


วันนี้ผมกะจะสำรวจห้องเก็บของก่อน ผมเดินไปที่ห้องเก็บของพวกพ่อบ้านพากันตกใจเล็กน้อยที่ผมกำลังเข้าไปในห้องที่มีฝุ่นเยอะๆ พอผมกำลังจะเข้าไปข้างใน จู่ๆก็มีพ่อบ้าน2คนรีบมาขวางทางประตูผมเอาไว้พร้อมกับส่ายหน้าไปมาแสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างน่าสงสารให้ผม


" ไม่ได้นะครับ คุณหนู ข้างในฝุ่นเยอะมาก มันจะไม่ดีต่อร่างกายนะครับ ไม่ได้ๆ " พ่อบ้านAพูด


" ใช่ครับ! คุณหนู ถ้าคุณหนูอยากได้อะไรบอกพบกผมเถอะครับ เดี๋ยวพวกผมไปเอาให้เองนะครับ " พ่อบ้านBว่า


" แต่ผมอยากเข้าไปนิ.. " พอโดนขัดใจ ผมก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ผมพองแก้มใสพวกเขาแล้วพยายามจะเข้าไปในนั้นให้ได้ 


" ฮืออ ถึงตอนคุณหนูงอนจะน่ารักก็เถอะ แต่ไม่ได้นะครับบบบบ "พ่อบ้านAว่า ตอนนี้เขาจะทำหน้าฟินออกมาเพราะเห็นผมทำตัวน่ารักระยะประชิด แต่ก็ยังไม่ยอมใจอ่อนให้ผมอยู่ดี..


เชอะ!


" คุณหนูตอนนี้พองแก้มน่ารักมากครับ! แต่ถึงน่ารักแต่ผมคงให้เข้าไปไม่ได้จริงๆครับ คุณหนู เดี๋ยวนายท่านจะโกรธเอานะครับบ " พ่อบ้านBก็อีกคน...แถมยังเอาแด๊ดดี้มาขู่ผมอีก


ชิ! ทั้งๆที่ทุกคนต่างเอ็นดูผมแท้ๆแต่ทำไมไม่ยอมตามใจผมละ 


ถ้าเป็นปกติผมไม่ยอมคุยหรือยุ่งกับพวกเขาหรอก ทำตัวเป็นคุณหนูพูดน้อย หยิ่งผยองใส่ทุกคน เพราะไม่พอใจที่พวกเขายังคงทำเหมือนผมเป็นเด็กตลอดทั้งๆที่ผมอายุ20กว่าแล้ว 


แต่เพราะตอนนี้ผมถึงมิเกลจิตวิญญาณอายุ30กว่าแล้วถึงจะชอบทำอะไรแบบเด็กๆบ่อยๆเพราะมีคนค่อยตามใจดูแลไม่เปลี่ยนแปลงก็เถอะ แต่ผมก็รู้ถูกรู้ผิดเหมือนกันแหละน่า


ผมสู้(?)ฟัดเหวี่ยงกับพ่อบ้านทั้งสองที่หน้าประตูห้องเก็บของโดยที่ผมพยายามเข้าไปช้างในส่วนพวกเขาพยายามไม่ให้ผมเข้าไปอยู่นานสักพัก 


สุดท้ายผมก็ยอมแพ้แล้วให้พวกเขาเข้าไปดูข้างในให้แทน โดยที่ผมได้แค่ยืนมองอยู่หน้าประตู ผมบอกให้พวกเขาเคาะผนังดูว่ามีจุดไหนที่เสียงเคาะที่แปลกๆไปมั้ย 


ทั้งคู่เคาะอยู่นานก็ไม่มีเสียงแปลกๆโผล่มาจากผนังตอนเคาะเลยทำให้ผมตัดห้องนี้จากการหา






จากนั้นผมก็กลับไปนั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่นคิดแผนใหม่หาใหม่และรอแด๊ดดี้กลับบ้าน


"คุณหนูครับ วันนี้อยากทานขนมอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ " พ่อบ้านAถามผมพร้อมกับแจกรอยยิ้มตาหยีสว่างสดใสมาให้ผมจนทำให้ผมแสบตาเล่น


" เครปเค้ก..ซอสช็อกโลแลต " ผมตอบเขาสั้นๆ จากนั้นก็เล่นเกมบนมือถือต่อเพื่อไม่ให้ตัวเองมองรอยิ้มนั้นนานๆ.. เดี๋ยวตาบอดเพราะรอยยิ้มของเขา..


" ผมจะรีบไปทำมาให้นะครับ " พ่อบ้านAพอได้รับคำตอบ เขาก็ฉีกยิ้มกว้างทันทีก่อนจะโค้งให้ผมแล้วรีบเข้าไปในครัว และผมยังทันได้ทำอะไรต่อก็มีคนทักถามผมอีกครั้ง 


" แล้วคุณหนูจะรับเครื่องดื่มอะไรมั้ยครับ? ชานม หรือน้ำปั่นครับ " รอบนี้พ่อบ้านBถามผม


" โกโก้ปั่น ใส่วิปครีมกับเม็ดช็อกโลแลตลูกเล็กๆให้เยอะๆ " ผมตอบเขาอีกคน พ่อบ้านBได้ยนก็ฉีกยิ้มกว้างแสบตาผมระลอกสองก่อนจะโค้งให้แล้วเข้าครัวไปอีกคน เหลือแค่ผมและเซนทัสที่โผล่มาตอนไหนไม่รู้อยู่ในห้องนั่งเล่นกันสองคน ...


" ของที่ผมขอละได้รึยัง " ผมถามเซนทัส แต่สายตายังไม่หละออกจากหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองใดๆ 


เซนทัสโค้งให้ผมเล็กน้อยก่อนจะวางซองใส่เอกสารไว้ตรงหน้าของผม ผมเห็นก็หยุดเกมแล้วเปิดมาขึ้นมาดูแบบแปลนของบ้านเก่าและแบบแปลนของคฤหาสน์ใหม่


เอิ่ม...


ผมจะบอกว่ามันถูกเปลี่ยนไปเยอะมาก จนผมกะไม่ถูกเลยว่าทางลับมันอยู่ที่ไหนเลยครับหรือจะเรียกได้ว่าอาจจะถูกสั่งปิดตาเอาไว้เลยก็ได้ เพราะคุณทวดน่าจะไม่ต้องการให้คนเข้าไปอีก


ผมนั่งมองแบบแปลนทั้งสองอยู่นานซักพักก็หันไปถามความเห็นจากคนข้างหลังดู


"ถ้าบ้านเก่าเคยมีห้องลับอยู่ แต่ตอนนี้บ้านหลังนั้นถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นคฤหาสน์ ทำให้ตอนนี้ประตูทางเข้าถูกปิดซ่อนเอาไว้ นายคิดว่าผมควรจะทำยังไงเหรอ เซนทัส " ผมเอ่ยแต่สายตายังมองแบบแปลนอยู่ เซนทัสได้ยินแบบนั้นเขาก็เดินมาใกล้ๆผมเพื่อมามองแบบแปลนด้วย


ดูท่าคุณทวดจะหวาดกลัวมาก เป็นไปได้ว่าจะซ่อนไว้ที่ๆพวกผมคาดไม่ถึงแน่ๆ 


ผมกับเซนทัสพากันมองแบบแปลนบ้านอยู่นาน จู่ๆเซนทัสก็ยื่นมือมาชี้แบบแปลนของคฤหาสน์จุดที่เขาสงสัน 


" ผมว่า.. น่าจะจุดที่เรามองข้างมากตลอดครับ เช่นจุดกำแพงกลั้นระหว้างห้องที่เว้นช่องไว้กว้างเกินสมควรจนน่าสงสัยครับ " เซนทัสว่า ผมได้ยินแบบนั้นก็เห็นรู้สึกมีความหวังในการหาขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิบปากกามาวงจุดที่เขาบอก


" ขอบคุณนะ ผมอยากจะรีบตามหาห้องลับนั้นให้เจอ เพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่ผมจะบอกมันเป็นความจริง "ผมหันไปพูดกับเซนทัสด้วยสีหน้าจริงจัง เซนทัสจ้องผมด้วยแววตานิ่งๆเงียบๆไปสักพัก ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาให้ผมบางๆ


" ถึงไม่ต้องพิสูจน์ผมก็เชื่อคุณหนูอยู่แล้วละครับว่า สิ่งที่คุณหนูพูดออกมาบอกใบ้ผมอยู่ตลอด คือความจริง " เซนทัสพูดออกมา พร้อมกับส่งยิ้มให้ผมอย่างจริงใจ ผมได้ยินแบบนั้นก็เบิกตาโตตกใจทันที


" เอะ?? เอ๊ะ!! ได้ยังไงกัน ถ้าเกิดผมพูดโกหกหรือล้อเล่นละ เซนทัสยังจะเชื่อผมเหรอ?? " ผมถามเขากลับ แต่ภายในใจพอได้ยินแบบนั้นหัวใจก็รู้สึกพองโตขึ้นมาทันทีที่รับรู้ได้ว่ามีคนเชื่อในคำพูดของผมแม้จะไม่มีหลักฐานก็ตาม


" อืม.. ผมจะบอกความลับของผมให้คุณหนูฟัง แต่คุณหนูห้ามไปบอกใครนะครับ " เซนทัสว่าพร้อมกับเอานิ้วชี้มาป้องปาก ผมได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าหงึกๆให้เขา



" จริงๆผมสามารถอ่านแววตาและจับการโกหกของคนอื่น ได้ด้วยการฟังเสียงเคลื่อนหัวใจของเขาครับ แต่คุณหนูตอนที่บอกกับผมแววตาจริงจังของคุณเสียงหัวใจที่นิ่งสงบของคุณมันบอกกับผมว่าสิ่งที่คุณคือเรื่องจริง " เซนทัสว่า



" เพียงแค่นี้.. ก็เชื่อผมเหรอ ?? " ผมถามเขาอีกครั้ง 



" ครับ ผมเชื่อคุณหนูครับ " เขาตอบพร้อมกับส่งยิ้มจริงใจที่สุดมาให้ผม ผมได้ยินแบบนั้นหัวใจพองโตอย่างถึงที่สุด ๆ


ผมฉีกยิ้มกว้างส่งให้เซนทัน เซนทัสมองผมด้บยสายตาเอ็นดูก่อนจะเดินกลับไปยืนอยู่ที่ตำแหน่งเดิม เพราะมีคนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น


ไม่ใช่ใครที่ไหนคนที่หายเข้าไปในห้องครัวนั่นแหละครับ พ่อบ้านหนุ่มทั้งสองเอาของที่ผมสั่งมาเสิร์ฟให้จากนั้นก็ย้ายตัวไปยืนอยู่ข้างหลังผม ยืนอยู่ข้างๆเซนทัสเพื่อรอคำสั่ง 


ผมหยิบเอาแก้วน้ำปั่นมากิน แต่สายตายังคงมองที่แบบแปลงไม่วางตา เพื่อรีบหาทางเข้ารับให้เจอโดยเร็วที่สุด








จนกระทั้งเวลาผ่านไปถึงเวลาที่แด๊ดดี้กลับมาถึง พวกพ่อบ้านและบอดี้การ์ดทุกคนที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนเยอะแยะ มาทักทายต้อนรับแด๊ดดี้ที่หน้าประตูบ้านทันที 


" ยินดีต้อนรับกลับครับ นายท่าน " ทุกคนเอ่ยต้อนรับประมุขของบ้านคนปัจจุบันพร้อมกัน


แด๊ดดี้ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างมาดขรึมแบบผู้ดีตลอดทาง ก่อนจะเดินมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อมาหาผมเป็นอย่างแรก


" กลับมาแล้วครับ มิเกล " เสียงทุ้มหล่อทรงอำนาจของชายหนุ่มที่เพิ่งเข้าวัยกลางคนไม่นานเอ่ยทักทายลูกชายสุดรักสุดหวงของตัวเองด้วยความร่าเริง ผิดกับที่แสดงความมาดขรึมเมื่อกี้ลิบลับ...


" ยินดีต้อนรับกลับฮะ แด๊ดดี้ " ผมเอ่ยต้อนรับพร้อมกับส่งยิ้มให้แด๊ดดี้อย่างสดใส พวกเซนทัสพอเห็นแด๊ดดี้ผมเข้ามาก็พากันโค้งให้แด๊ดดี้เล็กน้อย จากนั้นก็พากันออกไปจากห้องนั่งเล่น เหลือแค่ผมกับแด๊ดดี้ไว้กันสองคน


ฟอด ~~~


แด๊ดดี้เดินเข้ามาหาผม หอมแก้มผมฟอดใหญ่แรงๆที่แก้มซ้ายครั้งนึง ก่อนจะนั่งลงข้างผมอุ้มผมไปนั่งตักของเขายังกับเด็กๆ แม้ผมจะอายุมากขนาดไหนเขาก็ทำผมเป็นเด็กเสมอ 


ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงพยายามต่อต้านเขา แต่ตอนนี้ผมปล่อยให้เขาทำตามใจชอบไปเลย~


ผมส่งยิ้มหวานๆให้แด๊ดดี้อีกครั้ง พอได้ท่านั่งดีๆแล้ว จากนั้นผมก็เอาหลังพิงกับอกของแด๊ดดี้ไว้ แล้วนั่งดูและขีดๆเขียนๆวงๆจุดที่น่าสงสัยบนแบบแปลนของคฤหาสน์ต่อ 


" กำลังทำอะไรอยู่ครับ เด็กดีของแด๊ดดี้ กำลังหาอะไรอยู่? " แด๊ดดี้ถามผม พร้อมกับเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่บ่าของผมเอาไว้ 


" กำลังหาทางเข้าห้องลับเก่าอยู่ฮะ " ผมตอบเขาไปตามตรงไม่อ้อมคอบ


" หาไปทำไมครับ ? "


" ผมอยากหาบางสิ่งที่อยู่ในนั้นให้เจอก่อนฮะ ถึงค่อยบอกแด๊ดดีอีกที " ผมว่าพร้อมกับขีดเขียนจุดที่น่าสงสัยเพิ่มลงบนแบบแปลน


แด๊ดดี้ผมมองอย่างสงสัย แต่ไม่อยากจะเซ้าซี้อะไรมาก  เขาปล่อยให้ผมทำไปก่อนจะค่อยๆสำรวจตัวผมดีๆเพราะเพิ่งสังเกตว่าผมแต่งตัวต่างจากทุกที


" วันนี้มิเกลดูมีเสน่ห์ขึ้นละ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ? " แด๊ดทักถามขึ้น ผมหันไปสบตากับเขาแล้วส่งยิ้มให้ 


" แล้วชอบมั้ยฮะ? " ผมถามเขา


" ชอบสิ! " แด๊ดดี้ตอบผมด้วยน้ำเสียงดีใจ


" แด๊ดดี้ชอบมาก แต่.. แบบนี้ทำให้พวกแมลงวี้แมลงวันมันเข้ามายุ่งกับมิเกลของแด๊ดดี้นะสิ ! " แด๊ดดี้ว่าจบเขาก็โอบกระชับรอบเอวผมแน่นทันที ทำสีหน้าราวกับจะฆ่าใครให้ตาย.. 


พอได้ยินแบบนั้นผมก็รีบหันมองไปร่างผู้ให้กำเนิดด้วยความตลึงในความหวงของเขา ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ รู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมาทันทีที่ได้รับความหึงหวงจากผู้เป็นพ่อ.. 


แม้จะรู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันผิดบาปของโลกนี้ก็ตามที.. 


แต่ท่านบรรพุบุรุษบอกไปแล้ว .. พวกเขาไม่จำเป็นต้องถือเรื่องศีลธรรมของโลกนี้ก็ได้... 


เพราะงั้นผมจะไม่ถืออย่างที่ท่านบรรพบุรุษบอกแล้วเริ่มรุกแด๊ดดี้ให้เข้ามาฮาเร็มผมซะคนแรก!! 


" ไม่ต้องห่วงหรอกฮะ ถึงเขาจะมองผมก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอยู่แล้ว แถมผมมีเซนทัสอยู่ด้วยตลอด ไม่มีทางที่ใครจะทำอะไรผมได้หรอกฮะ " ผมเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มจริงใจรักใคร่ให้แด๊ดดี้ พอแด๊ดดี้หัวใจของเขาก็ใจอ่อนยวบลงทนที อารมณ์ที่เคยพลุ่งพล่านก่อนน่าสงบสุขอย่างรวดเร็วด้วยความน่ารักของผม(?)


" วันนี้มิเกลของแด๊ดดี้น่ารักจริงๆ ฟอด! เอาละ ได้เวลามื้อค่ำแล้วไปทานข้าวกันเถอะ " แด๊ดดี้ว่าพร้อมหอมแก้มผมหนึ่งฟอด จากนั้นก็อุ้มผมขึ้นผมจำต้องปล่อยแบบแปลนลงบนโต๊ะ ปล่อยให้แด๊ดดี้อุ้มพาไปที่ห้องทานอาหาร


พอมาถึงแด๊ดดี้ก็วางผมลงที่นั่งที่ประจำดีๆ ก่อนจะไปนั่งลงที่ของตัวเองที่หัวโต๊ะ พวกเราสองพ่อลูกทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข 
 

ผมรู้สึกดีใจมากที่ได้พบเขาในวันนี้ ถ้าเอาจริงๆในวินาทีแรกที่เห็นเขา ผมอยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขาเต็มรัก พรมจูบไปทั่วหน้าของเขาแล้ว แต่ผมต้องห้ามใจไว้ปล่อยให้มันเป็นไปตามของมันเองค่อยๆแสดงความรักออกไปมอบให้เขากลับทีละนิดๆ 


จากนั้นก็ค่อยรวบหัวรวบหางปล้ำแม่งเล------แค่กๆๆ ไม่ใช่!!! บัดสี(?)จริงๆสมองตู 


เอาไว้จัดการอะไรให้ได้ซัก70%ก่อน แล้วค่อยเริ่มแผนรุกพวกหนุ่มๆทั้ง5ของผมอีกที 


ตอนนี้ผมขอเน้นไปสนใจการตามหาห้องลับ ต้องวางแผนการสร้างสถานที่ให้ตัวเองและสถานที่ๆจะช่วยเหลือประชากรของผมและคนบนโลกให้ได้มากที่สุดไว้ซะก่อน


จากนั้นเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย แผนการจับผู้ชายของมิเกลก็จะได้เริ่มต้นขึ้น!!-----แค่กๆๆๆๆ//อะไรไม่รู้ติดคอ










อากิตันเล่นทวิตเตอร์แล้วนะ มาคุยกันๆ

#มิเกลกับซอมบี้วิ่งสี่คูณร้อย


# อากิตันคุยกับรีดเดอร์ #

.

ตอนหน้าอาจจะรวบลัดตัดตอนหน่อยนะคะ
แต่ไม่ใช่จะตัดแบบข้ามไปวันสิ้นโลกเลยนะ 555 ไม่ใชๆ

คือจะมีบทสนทนาน้อย เพราะจะเน้นไปเล่าเรื่องซะส่วนใหญ่

ตอนนี้แด๊ดดี้พระเอกคนแรกโผล่มาแล้วว ~~~ 
พระเอกอีก4คนรอไปก่อน

แจ้ง

ไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยว่า
ตั้งแต่ตอนหน้าไรท์จะเป็นคนพากย์เอง ในมุมมองของบุคคลที่3
เพราะอาจจะเล่าเรื่องทางพระเอกบ้างจะได้ไม่ลำบากกันไป
ไว้ถึงตอนมิเกลพากย์ก็จะบอกๆกันไปอีกที

วันนี้มีเรื่องมาบอกกล่าวเท่านี้
ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือมึนงงก็ขออภัย

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ



****

อย่าลืมกดให้กำลังใจและคอมเม้นกันให้เยอะๆน่าา


****

ขอบคุณค่ะ


.
.
.

#แปะรูปนุ้งมิเกล ♡












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 395 ครั้ง

654 ความคิดเห็น

  1. #633 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 19:33
    หลักการที่ชัดเจน
    #633
    0
  2. #616 star3421 (@milk3421) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:32
    ความอิจฉาของพวกเราติดคอรึเปล่าคะ?
    #616
    0
  3. #446 Gudekori (@Ice_Jungkook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 10:41
    ทุดกอย่า=ทุกอย่าง
    ตอนี้=ตอนนี้
    #446
    0
  4. #445 Gudekori (@Ice_Jungkook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 10:39
    ติดสั้น=ติดสตั้น(?)

    พบหน้าอะไรที่น่าสนใจ=???
    #445
    0
  5. #407 FUFONFUN (@FUFONFUN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:04
    เอ็นดูมิเกล
    #407
    0
  6. #270 palm-mild (@palm-mild) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 17:30
    ไปกินยาแก้ไอไหมลูก555
    #270
    0
  7. #204 bophobia (@bophobia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:23
    ลำไย ผู้เยอะไปแล้ว ใครๆก็ชอบ
    #204
    0
  8. #175 tidaratok (@tidaratok) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:54
    หมั่นไส้ -แค่กๆๆอะไรไม่รู้ติดคอนี่จริงๆเลย
    #175
    0
  9. #169 -_Saki_- (@SunSaki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 09:17
    ควรเปิดพวกสารคดีประกอบด้วย คือหนังจะให้ไอเดีย แต่สารคดีพวกเอาชีวิตรอดน่ะจะให้ความเรียล ว่าจริงๆแล้วของที่เราไม่รุ้และคิดว่าใช้ไม่ได้มันใช้เอาตัวรอดได้เยอะแยะ
    #169
    0
  10. #111 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:56
    น้องงงงง แบ่งมั่ง
    #111
    0
  11. #38 Selene86 (@Selene86) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:30

    จะรอวันนั้นค่ะ..

    วันที่พวกเค้า... แค่กๆๆๆ
    #38
    0
  12. #34 Martin Bamnis (@noname94) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:44
    มาเดี๋ยวเราช่วยน้องวางแผนด้ว-- แค่ก!
    เรามาแจ้งคำผิดตามที่ไรท์บอกว่าแจ้งได้น้า

    สำหรับคำผิดในตอนนี้คือ
    1.สเหตุ - สาเหตุ
    2.ชำนาน - ชำนาญ
    3.ค่ยๆ - ค่อยๆ
    4.ยู่ - อยู่
    5.รีบค่าไถ่ - รีดค่าไถ่
    6.กำลังจะเาไป - กำลังจะเข้าไป
    7.หวดกลัวอย่า - หวาดกลัวอย่าง
    8.โทรศัทพ์ - โทรศัพท์
    9.แบบนั้ย - แบบนั้น
    10. ถึงคอยบอก - ถึงค่อยบอก
    11.บรรพบุบุษ - บรรพบุรุษ
    12.พุ่งพราดก่อนน่า - พลุ่งพล่านก่อนหน้า
    #34
    0
  13. #27 Tidvita (@Tidvita) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:20
    กินเยอะไประวังจะอ้วนเอาน้า~~
    #27
    1
    • #27-1 ท่านอากิระ ! (@kiraakira) (จากตอนที่ 4)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:36
      กินอะใยเหย๋อออ ~ ถ้าเรื่องของกินน้องไม่กลัว เพราะผู้ชายส่วนใหญ่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน(?)เพราะระบบเผาผานดี แต่กินผู้... ไม่น่าจะอ้วนแต่น่าจะป๋อง....แทน...
      #27-1
  14. #26 Yumimaru (@YUMECH) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:07

    มิเกลดีมากที่คิดได้แบบนั้น!!! ถึงตอนนั้นก็จับมัดไว้กับเตียงจับปลํ้าแม่ม-----

    #26
    0
  15. #25 Aommy_lovely (@Aommy_lovely) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:33
    มิเกลหนูร้ายมากลูก55555เป็นเพราะบรรพบุรษใช่มั้ย555//ต่อๆนะคะไรท์สุ้ๆๆๆ
    #25
    0
  16. #23 7sins (@7sins) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:19

    น้องมิเกลลลลลล!!!
    #23
    0
  17. วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:16

    รอมิเกลรวบหัวรวบหางหนุ่มๆ

    #22
    0