Game over พลิกล็อกหัวใจนายมาเฟีย

ตอนที่ 1 : พลิกล็อก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ส.ค. 57

 หาว ~

ฉันพยายามฝืนตาลืมขึ้น แต่รู้สึกว่าจะไม่ขึ้นแฮะ

นี่ลูก เมื่อไรจะเลิกหาวพ่อเห็นลูกหาวจนเบื่อแล้วน่ะ!”

ก็มันง่วงนิ อยู่ๆก็จะให้กลับไทยนี้เราเพิ่งจะมาเที่ยวได้แค่วันเดี่ยวเอง

ฉันพูดขึ้นแล้วก็หาวๆๆ หาวเข้าไป เบื่อพ่อจังเลย อะไรก็ไม่รู้เพิ่งมาเที่ยวได้แค่วันเดี่ยวก็จะให้กลับและ

น่า~ ก็แก๊งที่ไทยมีปัญหา มีใครไม่รู้เข้าไปแฮกข้อมูลของแก๊งเราแล้วนำไปให้ศัตรู ตอนนี้พ่อก็เลยต้องกลับไปเพื่อจัดการกับไอ้คนที่มันแฮกข้อมูล ถ้าพ่อจับมันได้พ่อจะจับมาหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วใส่หม้อเอาไปให้หมารับประทาน ไม่สิๆ ไม่ดี ต้องค่อยๆทรมาน ....”

ยังไม่ทันที่พ่อจะพูดจบ ก็มีเสียงประกาศดังขึ้น

ประกาศ ๆ เที่ยวบินที่ TGhell380 ที่จะบินไปกรุงเทพฯ พร้อมแล้วที่จะให้บริการ ผู้โดยสารทุกท่านโปรดเตรียมตัวขึ้นเครื่องได้แล้วในขนาดนี้ Attention pleas …”

เย้ย ใครตั้งชื้อเที่ยวบินเนี่ย เห็นชื่อแล้วไม่อยากขึ้นเลย

แล้วก็น่ะ... ยังไม่จบอีก

พ่อพอเหอะ เครื่องจะออกแล้วเดียวจะตกเครื่องเอา แล้วฉันก็จูงมือ  เออ...คำนี้ดูถ้าจะไม่เหมาะ แล้วฉันก็ลากพ่อไปขึ้นเครื่องบินที่ประตูทางออก

 
             ............ณ ท่าอากาศยานกรุงเทพ.................

ในที่สุดก็มาถึงกรุงเทพแล้ว ดีใจจัง หลังจากที่นั้งเครื่องบินมาหลายชั่วโมง ปวดหลังจริงๆเลย

พ่อค่ะ เดี่ยวหนูไปเอากระเป๋าก่อน รอหนูอยู่ตรงนี้น่ะ แล้วก็อย่าไปมีเรื่องกับใครเขาน่ะ

น่า พ่อโตแล้วน่ะ ไม่ต้องมาสอนพ่อหรอก ไปเอากระเป๋าได้แล้วพ่อบอกกับฉันแล้วทำท่าปัดชิ่วๆเหมือนไล่หมา ชิ! ใจร้าย แล้วฉันก็เดินไปหยิบกระเป๋าที่อยู่บนสายพานมา

หึบ ฉันหยิบกระเป๋าสัมพาระต่างๆของพ่อและฉันลงในรถเข็นของทางสนามบิน ทำไมกระเป๋าของพ่อหนักจังเลยใส่อะไรไว้บ้างนิ เฮื้อย~ ครบและ เสร็จแล้วฉันกฌเข็นรถเข็นไปหาคุณพ่อที่ยืนรออยู่

โอย! เจ็บ เจ็บจัง พอฉันหันไปมองก็พบกับชายหน้าตาดูเออๆใส่แว่นคนนึง ในมือของเขาถือกระเป๋าอยู่หลายใบ สงสัยคงไม่ได้ระวัง

ขอโทษครับ ผู้ชายคนนั้นพูดอย่างสุภาพ แต่ทำไมหน้าของเขาดูนิ่งๆเหมือนไม่รู้สึกเจ็บเลยทั้งที่ตะกี้ชนแรงจะตาย

ไม่เป็นไรค่ะพอฉันพูดเสร็จฉันก็รีบเข็นรถไปหาพ่อเพราะไม่อยากให้พ่อรอนานเดี่ยวจะโมโหเอา

ลูกทำไมหายไปนานจัง แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน พ่อถามฉันแล้วก็ชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้น คนที่ชนกับฉันตะกี้

ออ ก็พอดีเขาเดินไม่ระวังก็เลยมาชนหนูล้ม หนูก็เลยมาหาพ่อช้า

ลูกหรือเขากันแน่ที่ไม่ระวัง

พ่อก็ ช่างเหอะ ฉันบอกแบบปัดๆเพราะไม่อยากเถียงกันพ่ออีกแล้วถ้าเถียงกันก็คงอีกยาว

แล้วนี้ พ่อโทรเรียกคนคับรถหรือยังค่ะฉันถามพ่อระหว่างที่เรากำลังเดินปที่ประตูทางออก

โทรแล้ว มันบอกว่าถ้าถึงแล้วจะโทรมา

มาม่าม่ามา~~~ (นี้เสียงโทรศัพท์ของพ่อหรือนี้)

โหล” พ่อฉันรับโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมตอบทักไปยังปลายสายด้วยเสียงอันแข็งทื้อ

(ครับคุณท่าน ผมมาถึงสนามบินแล้วน่ะครับ ตอนนี้จอดอยู่ตรงตึกหน้าอาคารสามครับ)

อือ รู้แล้วเดี่ยวเดินไป

(ครับ)

ปิ้ด ~

ไปลูกคนคับรถมาถึงแล้วพ่อฉันเดินนำหน้าโดยให้ฉันเข็นรถตามหลัง

ยินดีตอนรับกลับมาน่ะครับคุณท่านละคุณหนู เชิญครับเดี่ยวผมจัดการเรื่องกราเป๋าให้เองครับ

ฝากด้วนน่ะ” ฉันบอกกับคนขับรถแล้วฉันก็ยืดกระเป่าให้คนคับรถนำไปเก็บ

คุณพี่ค่ะ ช่วยร่วมทำบุญให้เด็กตาดำๆหน่อยค่ะอยู่ๆก็มีเด็กหน้าตาดูมอมแมมสกปรกจากไหนก็ไม่รู้มาดึงชายเสื้อของพ่อฉันแล้วบอกให้ช่วยทำบุญ

อือ ได้แล้วพ่อก็ยื้นเงินให้เด็กคนนั้นไป

แล้วหนูมาจากไหนหรอ แล้วที่บ้านล่ะเป็นไง... พ่อฉันก็คุยกับเด็กไปเรื่อย

เออะ ทำไมมันฉันรู้สึกแปลกๆ รู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แรงมากจากแถวๆนี้

พ่อ หนูว่ารีบเราไปเหอะรูสึกไม่ดีเลยแถวๆนี้ฉันจูงมือพ่อออกมาจากเด็กคนนั้นแล้วเปิดประตูให้พ่อขึ้นรถ

คุณท่านครับหลังจากที่คับรถไปได้สักพักอยู่ๆคนคับรถก็เรียกขึ้นมา

หือ มีไร

คุณท่านครับ มีรถมอเตอไซค์หน้าสงสัยวิ่งตามเรามาตั้งแต่สนามบินแล้วครับ

งั้นหรออือ~  นั้นก็ลูกลงจากรถไปก่อนน่ะ งานนี้มันจะเป็นตัววัดน่ะว่าลูกจะสืบถอดแก๊งของเราได้หรือเปล่า โดยการขัดขวางรถคันนั้นไม่ให้มันตามทันรถของพ่อมาได้” อือโอเคๆ หาพ่อ! เกิดไรขึ้นกับพ่อ ทำไมอยู่ๆก็จะให้ทดสอบการเป็นหัวหน่าแก๊งตอนนี้

แล้วถ้าหนูตายล่ะ” ใช่ถ้าหนูตายล่ะ

ตายก่อนแล้วค่อยว่ากัน พ่อตอบอย่างสบายๆ แต่ฉันไม่สบาย

พ่อเปิดกระเป๋าแล้วหยิบปืนออกมา

อ่ะ นี้อาวุธ

หนูใช้ได้หรอฉันถามพ่ออย่างไม่มั้นใจ

ได้สิ” 

นั้นผมจอนรถแล้วน่ะครับ คนคับรถหันมาถามพ่อฉันที่นั้นอยู่ข้างหลัง

จอดเลยพ่อค่ะ จะรีบไปไหนหนูยังไม่ทันตั้งตัวเลยน่ะ 

เอียด~!

พอรถจอดฉันก็รีบลงจากรถ

อยู่ๆมอเตอไซค์คันนั้นก็เปลี่ยนทิศจากรถคุณพ่อมาหาฉันแทน ซวยแล้วไง จะยืนบื้ออยู่ทำไมติดเกีนร์แล้ววิ่งเลย พ่อน่ะพ่อ ที่นี้ที่ไหนก็ไม่รู้ทางก็ไม่รู้จักแล้วจะวิ่งไปทางไหนดีล่ะ โอย ขนาดที่ฉันกำลังวิ่งอย่างสุดชีวิตรถมอเตอไซค์คันนั้นก็ขับตามมาติดๆ

เอียด~! เบรคเท้าอย่างเต็มกำลัง นั้นไง ทางก็ไม่รู้มันก็เลยเป็นอย่างนี้ ข้างหน้าทางตัน ซวย  รถมาแล้วทำไงดีนึกออกแล้ว ฉันหยิบปืดที่อยู่ในกระเป๋าออกมายิงที่ล้อรถมอเตอไซค์ ฉลาด

ตูม~!

รถมอเตอไซค์เสียการสงตัวถไลชนกำแพง(อย่างแรง) อูย~ถ้าจะเจ็บรู้นี่หน้าจะทำแบบนี้ตั้งแต่ทีแรกแล้ว

“555+ เล่นกับใครไม่เล่น ดันมาเล่นกับว่าที่หัวหน้าแก๊งคนต่อไปฉันหัวเราะอย่างสะใจ ไม่รู้น่ะว่าการจัดการกับคนพวกนี่มันจะง่ายอย่างนี่

อย่าได้ใจไปเลยน่า เสียงดังออกมาจากแถวๆกำแพง

ห่ะ! นายๆแว่น ที่เจอที่สนามบินนี้ นี้มันเรื่องอะไรกันทำไมนายแว่นที่สนามบินถึงตองขับรถตามพ่อฉันด้วย และตอนนี้สภาพเขาดูไม่ได้เลย จากเสื้อที่ดูเรียบร้อยก็กลายเป็นเสื้อที่มีแต่ลอยเลือด สงสัยคงเป็นเพราะมอเตอไซค์ล้มเมื่อกี้

ถูกต้องแล้วเราเคยเจอกันที่สนามบินมาก่อน เดี่ยวแปปน่ะ ขอถอดหน้ากากออกก่อน

อยู่ๆเคาก็จับหน้าตัวเองแล้วก็ดึงแผ่นอะไรไม่รู้ที่เหมือนแปะอยู่บนหน้าออก OoO

ครืก คึก คลืน

เป็นไง พอเขาถอดหน้ากากออกแล้วฉันแถบจะจำเคาไม่ได้เลย

ชนแรงขนาดนั้นทำไมยังไม่ตายอีก

ฟูบ!

เฮ้ย ทำอะไรน่ะ อยู่ๆเขาก็ย้ายตัวมาอยู่ข้างหลังอย่างรวดเร็ว แล้วก้เอามีดมาจอคอฉันไว้

อย่าขยับน่ะ ถ้าขยับเธอไม่เหลือแน่” 
บ้าเอ๊ย! ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ 

 

 

2 ความคิดเห็น

  1. #1 squaxus (@kirbypang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2554 / 20:52
     เรื่องนี้เป็นเรื่องทีส่งไปทางแจ่มใส TT-TT แต่ไม่ผ่านเลยเอามาแต่งต่อยอดให้ทุกๆคนได้อ่าน มีอะไรก็ช่วยติชมกันหน่อยน่ะค่ะ ^-^
    #1
    0