Game over พลิกล็อกหัวใจนายมาเฟีย

ตอนที่ 2 : คิดผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ส.ค. 57

โถ่เอ๊ย!!! นี้มันอะไรกันฟระ บ้าชะมัดเลย
ทั้งๆที่ฉันเป็นฝ่ายนำอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้ สถานะการมันเปลี่ยนไป

“ปล่อยฉันนะไอคุณสวะ ไอคุณโรคจิตวิตถาร อะ...ไอคุณอหิวาตกโรค!!” ฉันพยายามอยู่นิ่งๆ เฉยๆมากกว่าที่จะพยายามดิ้นรน เพราะว่าถ้าดิ้นแรงไปอาจจะโดนมีดที่ตาบ้านี้ถืออยู่แทงเข้ามาที่คอก็เป็นได้ สิ่งที่ฉันสามารถทำได้ตอนนี้คือ อ้อนวอนด้วนคำด่าอันแสนไพเราะ(?) เผื่อนายนี้จะยอมปล่อยฉันกลับบ้านไปโดยดี

“ฮ่าๆ เป็นยังไงละยัยเถื่อน อยู่เงียบๆเฉยๆส่ะถ้าไม่อยากโดนมีดเสียบคอ” ตาบ้านั้นพูดและทำจ่อมีดเข้ามาใกล้ทำท่าจะแทงคอหอยอันบอกบางของฉัน

“นะ….นายเป็นใครและต้องการอะไร ทำไมถึงไล่ตามรถพ่อฉัน และๆ...แล้ว นายทำงานให้แก๊งไหนห่ะ!”ตอนนี้ความคิดที่เข้ามาในหัวคือการท่วงเวลาเจ้านี้ไว้ เพื่อที่จะได้มีเวลาคิดหาทางหนี

“ฉันมิสกัล ” ชายผู้นั้นโน้วหัวมาที่ข้างหูของฉันและสะแหยะยิ้มพร้อมทั้งกระชิบบอกชื่อของตัวเอง

อะ...อะไรกัน ยะ….อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้นะไอสัตว์กินพืชชั้นต่ำ น่าขยะแขยง ตั้งแต่เกินมาแฟนก็ยังไม่เคยมีเลย นี้เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเข้าใกล้ฉันขนาดนี้ แต่เดี่ยวสิ นี้ไม่ใช้เวลาจะมาเขิลตัวเป็นเกลียวนะโวยยยยยย!!! ฉันกำลังถูกมีดจี้คออยู่น่ะเฟ้ย =*=  

~ตู้ด ตู ตูด ตี้~

ฮืมมมม? เสียงไรฟระ มาได้ทั้นเวลาจริงๆ
ไอหนุ่มหน้าเข้มลดมือที่ถือมีดออกแล้วหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกง

“ว่า? มีเรื่องไรห่ะ ฉันบอกหลายครั้งแล้วเวลาทำงานไม่ต้องหาเรื่องโทรมา บลาๆๆๆ...” นายนั้นด่าไปที่ปลายสายด้วยความโมโห แต่เดี่ยวน่ะ นั้นก็หมายความมีดไม่ได้อยู่ที่คอของฉันแล้ว มีก็แค่มือข้างเดี่ยวของตานี้เท่านั้นที่ล็อกคอฉัน หึๆ ฮะฮ่ะฮ่าาาาาาาา ได้การละ โง่เองที่เปิดโอกาศให้ฉัน นายเสร็จแน่นายมิสกัล

“เออๆ แค่นี้หรอที่โทรมา กลับไปฉันจะ.......เห้ยๆทำอะไรของเธอ เห้ยๆ อย่าดิ้นสิฟระ!”   
ฉันกัดสุดแรงเข้าไปที่แขน พร้อมทั้งยกขาถีบไปข้างหลังโดนเป้าของนายมิสกัลเต็มๆ 555 สะใจเป็นบ้าเลย
“นายอย่ามาดูถูกฉันนะยะ อ้อมมือให้ผู้หญิงแล้วไปรับโทรศัพท์ นายพลาดแล้ว” ฉันยิ้มอย่างสะใจอีกทั้งยังมองตาบ้าที่คุกเข่าลงกับพื้นอย่างทุกข์ทรมานด้วยหางตา  เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาฉันก้มตัวแล้วเอื้อมมือไปหยิบมีดที่นายนั้นทำตกอยู่ขึ้นมา

“ตะกี้นายทำอะไรกับฉันไว้นะ อ่อ….เอามีดมาจ่อที่คอฉันแล้วทำท่าขู่จะแทงฉันสินะ หึๆ” ฉันเดินแกว่งมีดเล่นไปมาแล้วไปยืนอยู่ข้างหน้านายมิสกัล  สนุกดีจังเลยแหะ นับวันตัวเองเริ่มจะโรคจิตขึ้นเรื่อยๆล่ะ =*=

“ยัยบ้า จะทำอะไรของเธอ ถ้าเธอกล้าทำอะไรฉันแม้แต่นิดเดียวรับรองว่าชีวิตเธอจบไม่สวยแน่!” ตานั้นพูดด้วยสีหน้าที่พยายามกลั้นความเจ็บปวด
“หราาาาาย่ะ”เหอะ ช่างกล้าพูดมาได้ว่าชีวิตฉันจะจบไม่สวย นายนะเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ

“อย่ามากวนประสาทกับฉันนะเฟ้ย~! ฉันพูดจริงทำจริง!” โอ๊ะๆ สายตานายนั้นที่มองมาทางฉันดูเหมือนจะเริ่มอาฆาตขึ้นเรื่อยๆ

“หาวววววว ง่วงแหละ รีบๆจบเรื่องดีกว่าจะได้กลับบ้านไปนอน ฉันไม่อยากจะมาเสียเวลากับสวะชั้นต่ำอย่างนายไปมากกว่านี้แล้ว” ฉันหยิบมีดขึ้นมาก้มตัวลงไปนั่งยองๆข้างหน้านายมิสกัลพร้อมกับแทงไปที่ท้องของตานี้แล้วปล่อยให้มีคาอยู่อย่างนั้น
“ยัยบ้า!!!!” นายนั้นได้แต่เอามือกุมท้องที่มีมีดแทงเอาไว้ เลือดสีแดงอันหอมหวานน่ากินค่อยๆไหลซึบเลอะเสื้อสีขาว
จนตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสดใส สงสัยจะเตะแรงไปหน่อยมั้ง เล่นซะตานี้ลุกไม่ไหวเลยแหะ

“น่าสงสารๆ อุ๊ยไม่สิ น่าสมเพศต่างหากหละ คนอะไรจะมาฆ่าเขาแต่ดันถูกเขาฆ่าแทนซะงั้น หึๆ นี้ฉันยังใจดีนะที่ยังไม่แทงจุดสำคัญทำให้ตายทันทีนะ” ฉันรู้ๆ ว่าฉันนั้นคือแม่พระผู้ใจดีโฮ๊ะๆ

“เธอมัน…….ยัยปีศาจ” นายนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาพร้อมเริ่มหายใจหอบ น่าจะถึงขีดจำกัดของมนุษย์ที่จะทนความเจ็บปวดทรมานนี้ได้แล้วสิน่ะ
“ฉันว่านายนะอยู่เฉยๆเถอะนะถ้าไม่อยากตายเร็ว ไปล่ะ อย่าได้คิดมายุ่งกับแก๊งของพ่อฉันอีก ออแล้วก็ขอให้เราอย่าเจอกันอีกเลย...” ฉันเดินออกมาจากนายน้ันแล้วไปหาที่เรียกรถเพื่อที่จะได้กลับไปยังแก๊งเพื่อรายงานความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้ให้ท่านพ่อสุดเลิฟได้รับฟัง
“แท๊กซี่!!!” ฉันรีบโบกมือเรียกรถแท๊กซี่สีแดงทั้นทีที่มันขับผ่านมา นานๆทีจะเจอแท๊กซี่สีนี้น่ะเนี่ย
โชคดีจริงๆ ตอนเรกที่คิดว่าวันนี้เป็นวันโชคร้ายสุดๆสงสัยต้องคิดใหม่สะแหละ

หลังจากขึ้นรถแล่นออกมาได้ไม่นานฉันก็หยิมโทรศัพท์ที่สะภาพยับเยินออกมา ส่งสัยจะได้รับการกระทบกระเทือนจากที่สู้ตะกี้นี้มั้ง

//สวัสดีค่ะ โรงพยายาบาลเซ็นเพิลค่ะ ไม่ทราบมีเรื่องอะไรให้รับใช้คะ?// ทางปลายสายตอบกลับมาอย่างสุภาพ

“ค่ะ ที่ถนน 45 ซอยแยงวังสอง มีคนถูกแทงได้รับบาดเจ็บ คาดว่าตอนนี้น่าจะเสียเลือดมากรบกวนช่วยให้รถพยายาบาลมารับคนเจ็บโดยด่วนเลยนะคะ”
//ทราบแล้วค่ะ ถนน 45 ซอยแยงวังสองนะคะ เดี่ยวจะให้รถพยายาบาลรีบเข้าไปรับทันทีค่ะ //

~ตู้ดๆๆๆ~
หึ ถึงฉันจะดูใจดำ แต่ฉันก็ยังมีจิตใจความเป็นคนอยู่นะ ถึงจะแทงนายนั้นอย่างเลือดเย็นแต่ก็จะปล่อยให้ตายไม่ได้อยู่ดี เหือยยยยยยเลิกคิดเรื่องนี้ดีกว่า รีบกลับแก๊งไปอาบน้ำนอนให้สบายพร้อมรายงานความสำเร็จให้พ่อฟังดีกว่า


-อีกด้านหนึ่ง-
/หว่อ วี้ หว่อ วี้ หว่อ อ๊อด อ๊อด/

“เร็วๆๆ มีคนเจ็บอยู่ในซอยนี้ เห็นว่าเสียเลือดมากรีบนำเปลไปข้นคนเจ็บมาเร็ว” ผู้ชายร่างใหญ่ในชุดสีขาวได้สั่งให้ผู้ชายสองคนไปหยิบเปลจากหลังรถเพื่อนำไปรับคนเจ็บ

“ไหนละครับหัวหน้าคนเจ็บที่ว่า ตรงนี้ไม่เห็นมีใครเลย” ชายผู้นั้นตะโกนกับไปยังหัวหน้าที่ยืนรออยู่ที่รถ

“อ่าวๆ จะเป็นไปได้ไงกัน ก็มีคนโทรมาแจ้งเมื่อครู่นี้เอง” ชายร่างใหญ่รีบวิ่งเข้าไปดูแต่สิ่งที่เขาพบนั้นกลับกลายเป็นความว่างเปล่าไร้ซึ้งผู้คนและคราบเลือดที่ฝั่งแน่นอยู่บนพื้นปูน

……………………….

“หึ ยัยลิงกังนั้นคิดจะลองดีกับฉันสินะ เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจจริงๆ……..” ชายผู้ที่มีใบหน้าหล่อเหลาและท้องที่เต็มไปด้วยเลือดยืนแอบอยู่ข้างเสาพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์




………………………………..ไม่นานเราจะได้เจอกันอีกครั้ง………………………………….

2 ความคิดเห็น