Fic Naruto ตำนานใหม่ ตระกูลอุจิวะ ภาค พายุโลหิต

ตอนที่ 51 : The story: Me meet you Teen 2.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 เม.ย. 62


หลังจากกินมื้อเที่ยง ซาสึเกะได้แยกไปคนเดียว เค้าเดินตามใครบางคนแต่..
“ตามมามีอะไรเหรอ”
“ซากุระใช่ไหม”ร่างสูงหันมาหาคนสวมหน้ากาก
มือบางค่อยๆปลดหน้ากากออก ซากุระยิ้มเย็น
“ทำไมถึงลาออกจากการเป็นนินจา”
“เพราะชั้นเป็นซามูไรตั้งแต่แรก”
“มาเป็นนินจาทำไมล่ะ”
“หลบภัย แปลกดีนะที่นายมาที่เอโดะน่ะ”
“ก็…อิทาจิอยากมาเทศกาลขนมหวานนี่…”
“ระวังอย่ากินหวานเยอะล่ะ…ร่างกายจะแย่เอา…อยู่เที่ยวนานๆสิ ที่นี่มีที่เที่ยวเยอะนะ ขอตัวก่อน…ว่างๆจะแวะมาคุย…”หญิงสาวสวมหน้ากากก่อนจะเดินจากไป
อิทาจิที่แอบมองช็อค…พ่อเกร็ดแม่แก้ว!ตำแหน่งใหญ่เชียว!แต่ก็…ไม่ได้รังเกียจเดียรฉันท์อะไรแฮะ…เอาน่าๆยังพอมีหวังนะไอ้เป็ด!...
“แอบดูเหรอ”
“ตกใจหมด”อิทาจิเอ็ดน้องชาย หัวใจจะวาย
“แอบดูทำไม”
“ก็แหม…พี่อยากให้แกมีความสุขนะ”
“เธอคงจะชอบผมลงล่ะ”ก่อเวรสร้างกรรมกับเธอไว้เยอะ
“อย่าประชดน้องเอ๊ย~ ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก”
“แต่จะจีบเบนิ ท่าจะยากนะ”เสียงของโชดังขึ้น
“เฮ้ย×2”
อิทาจิ”คนอื่นๆล่ะ”
“แยกย้ายแล้วขอรับ ต่างคนก็อยากไปเที่ยวต่างกัน ส่วนกระผมจะมาเเจ้งทั้งสองท่านและพาเที่ยวเพราะท่านคาคาชิบอกว่าท่านอิทาจิไม่ค่อยสบายเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้ไปโรงหมอได้ทัน”
อิทาจิรู้สึกว่าคนๆนี้ต้องรู้บางอย่างแน่”เรียกเด็กคนนั้นซะสนิทเชียวนะ ทั้งๆที่เค้ามีตำแหน่งใหญ่เช่นนั้น”
โชหัวเราะเบาๆ”จะไม่ให้สนิทได้เช่นไร ก็ในเมื่อข้า…คืออาจารย์ของนางนี่นา”
สองอุจิวะผงะเล็กน้อย
โชหัวเราะเบาๆ”เราจะไปไหนต่อดีขอรับ”
ซาสึเกะ”นายเป็นอาจารย์ของซากุระเหรอ”
“ขอรับ ข้าเป็นคนนำนางมาเป็นซามูไรเอง เราไปหาที่คุยกันดีกว่า ไปที่โรงฝึกท่าจะดี ถ้าพวกท่านอยากรู้จักนางผ่านข้า”

สองพี่น้องอุจิวะได้มาที่โรงฝึกโชจุนกิ ที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป
โชนำชาร้อนๆมาเสิร์ฟและเชื้อเชิญให้แขกทั้งสองนั่งลงบนเบาะที่เตรียมไว้
“ยินดีต้อนรับสู่โรงฝึกเล็กๆของข้าขอรับ”
อิทาจิ”ปกติรับเด็กกี่คนล่ะครับ”
“ข้ารับเด็กแค่ยี่สิบตระกูลเท่านั้น”
“ยี่สิบตระกูล ซากุระได้มาฝึกด้วยสินะครับ”
“แน่นอน ข้าเห็นแววความฉลาดของนาง เลยนำมาสอน มาชี้แนะ แต่นางเก่งและฉลาดเข้าใจหาคนมาปะมวยนะ”
สองพี่น้องทวนคำพร้อมกัน“ปะมวย?”
“รู้จักคนที่ชื่อดันโซสินะ”
สองพี่น้องชักสีหน้า
“มันมาที่เอโดะ ยอมเป็นสุนัขรับใช้ ใครบางคน เด็กคนนั้นจึงอยากให้พวกท่านจัดการมัน”
ซาสึเกะเค้นยิ้ม”เธอจัดการมันเองไม่ได้”
“ใช่ คนเก่ง บางครั้ง ไม้จำเป็นต้องเก่ง ต้องชำนาญเสียทุกด้าน แต่จัดการคนเป็น ก็นับว่ามีชัยไปกว่าครึ่งนิขอรับ เธอมาขอร้องให้ท่านทั้งสองพำนักอยู่ที่เอโดะจนกว่า คนที่ชื่อดันโซจะ…ถูกจับกุม เธอฝากคำพูดมาถึงพวกท่าน ในฐานะที่ทั้งสองเป็นตำรวจอุจิวะ ชั้นในฐานะ เสนาธิการและที่ปรึกษาแผ่นดินของท่านโชกุนซาบุโร่ แห่งเอโดะ ขอให้พวกคุณดำเนินการจับกุม ชิมุระ ดันโซ ถ้าเป็นไปได้ จับเป็น เพราะชั้นต้องการรีดข้อมูลบางอย่างจากมัน”
อิทาจิเค้นยิ้ม”งานยากเลย และทำไมเค้ามาพูดเองล่ะ”
โชยักไหล่”เค้าคงไม่อยากให้ไก่ตื่นและไม่อยากให้ความหวังใคร อ้อ ถ้าจะจีบเค้า นอกจากผู้ชาย เธอยังมีคู่แข่งเป็นผู้หญิงด้วยนะ”ประโยคหลังนั้นสื่อกับซาสึเกะโดยตรง
โชแสยะยิ้มออกมา”เธอรับได้ไหมล่ะ เค้ามีหน้าที่มากมาย น่าแปลกนะ ทำไมเค้าไม่ ฆ่า เธอน่ะ”
อิทาจินึกถึงน้องสะใภ้วัยสาวที่ดูอ่อนโยน นั่นน่ะจะฆ่าน้องเค้าได้ลงเหรอ
“นายน่ะ ดูท่าจะเป็นตัวหมากพิเศษนะ เค้าถึงปล่อยให้นายมีชีวิตยืนยาวแบบนี้น่ะ”
อิทาจิทวนคำ”ตัวหมาก…”
“ถูกต้อง เจ้าหล่อนสืบรูปแบบความคิดมาจาก…อาจารย์เค้ามาเต็มๆเลยนี่นา”
ซาสึเกะ”คุณสอนเธอ”
“ไม่ใช่ กระผมไม่ได้สอนเรื่องนี้ กระผมเป็นเพียงผู้ชี้แนะและสอนบางอย่างเท่านั้น แต่ไม่ใช่คนที่ถ่ายทอดความคิดให้หล่อนขอรับ แต่เธอมีความคิดที่ว่าจะใช้ความรู้สึกเป็นแนงผลักดัน เธอร้ายกว่าที่เห็น…และที่ร้ายกว่าคือฝาแฝดของเธอ…ที่พร้อมจะบั่นคอคนทุกคน…ที่สร้างปัญหาให้”

ซาสึเกะรู้ซึ้งตั้งแต่ปะดาบกับเจ้าฝาแฝดนั่นตอนมันยังเด็กแล้วล่ะ นึกแล้วก็โชคดีที่มีเนตรวงแหวนนะ


หญิงสาวที่สวมเครื่องเเบบทหารและสวมหน้ากากจิ้งจอกมองดูรายงานที่ถูกส่งมา”พวกรากยังไม่กล้าเคลื่อนไหวแฮะ…”
หนุ่มชมพูถามเสียงขุ่น”และใครเป็นชุบเลี้ยงพวกมันล่ะ”
“ไม่รู้สิ ภาวนาขอให้ตัวหมากสองตัวจับเป็นมันมาให้ได้ก็พอ…”
“กลัวมันจับตายรึ?”
“ชั้นแค่กลัวว่า….มันจะใช้เอาผิดเจ้าทานูกินั่นไม่ได้ต่างหาก มันปลิ้นปล้อนสิ้นดี”

“สบายดีไหม ดันโซ”
“ขอรับสบายดี…”ดันโซก้มศีรษะทำความเคารพชายร่างอ้วนใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงมีเหล่าทหารชุดแดงถือดาบคุมเชิง เบื้องหลังดันโซมีนินจาหน่วยรากที่ภักดีก้มหัวอยู่
“ดีแล้ว…เจ้ายู่ที่นี่ อย่าได้ให้คนของเจ้าเผ่นพล่านเด็ดขาด มันจะกระเทือนการใหญ่ของเรา อีกอย่างหูตาของนังจิ้งจอกนั่นมากมายนัก มันจ้องจะจับผิดข้าอยู่…”
“ข้าน้อยทราบแล้ว”
“ข้าขอตัวก่อนล่ะ ไว้คราวหน้าจะมาเยี่ยมใหม่…”

ฟูคนสนิทที่เป็นบอดี้การ์ดดันโซเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ”ทำไมท่านถึง…”
“ฟู…บางครั้งเราต้องใจเย็น ไม่มีมิตรแท้หรือศัตรูถาวร แต่ตอนนี้เราต้องพึ่งเจ้าคนๆนั้น ระหว่างนี้ก็พักที่ปราสาทเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการณ์ใหญ่ภายหน้าเถอะ…

ขณะเดียวกัน…

ซาบุโร่มือสังหารผมเงินมีแผลรอยบากที่ใบหน้าเอ่ยถามผู้เป็นนาย”ทำไมนายท่าน ถึงชุปเลี้ยงพวกมันล่ะขอรับ”
“ข้าเลี้ยงแพะไว้…มันแปลกรึไง…การณ์ใหญ่จำเป็นต้องมีแพะไว้รับบาปแทนเรานะ รู้มั้ย เราต้องรอจังหวะที่เหมาะสมและค่อยดำเนินการ นังจิ้งจอกนั่น…มันจ้องอยู่…”

นารูโตะ ซาอิ ยามาโตะและคาคาชิได้มาเที่ยวจนถึงบ่อน้ำร้อน
นารูโตะ”หน้าหนาวแบบนี้ต้องบ่อน้ำร้อนๆ”
ซาอิก้มดูหนังสือนำเที่ยว”ที่เอโดะขึ้นชื่อเรื่องบ่อน้ำร้อนนะครับ”
ยามาโตะนึกกังวล”ปล่อยให้ไกด์คนนั้นพาสองพี่น้องนั่นไป…เอ่อ…”
คาคาชิยิ้ม”ดีแล้วๆ ปกติถ้านินจามาเที่ยวแคว้นนี้และไม่สบายต้องมีคนในแคว้น อย่างพวกไกด์เซ็นรับรองเพื่อความปลอดภัยของแคว้นน่ะนะ”
“งั้นเหรอครับ”
ซาอิมองไปมองมา”ตำรวจเยอะดีจัง…”
นารูโตะ”ไปแช่น้ำเถอะหนาวแล้วๆ”
...
ช่วงบ่ายที่ทุกคนมาเทศกาลขนมหวาน ของหวานมากมายหลายชนิดส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนท่ามกลางความหนาว และมีหิมะโปรยนิดๆ
และแน่นอน เหล่าสาวๆต่างวี้ดว้าย เที่ยวนู้น ชมนี่
ส่วนคนที่ชอบของหวานอย่างอิทาจิมีหรือจะไม่สน
“น่ากิน ไอ้นี่ก็น่าลองวุ้ย^0^”
ซาสึเกะทำได้ปลง…เบาหวานมาเยือนอย่ามาบ่นล่ะ…

ยังดีที่ใของคาวและเค้าได้เจอร้านที่ใช่

หม่าล่า อื้อหื้อ มะเขือเทศปิ้ง เผ็ดอร่อยมากกกก ชอบบบ ไหนจะมะเขือเทศย่างเนย รีซ๊อตโต้ใส่มะเขือเทศ อร่อยมากกก

และเค้าก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย เดินผ่าน

พอหันไปมอง ก็เห็นสาวผมดำยาวที่กำลังกัดกินขนมหวานอย่างอร่อยและพอดูของที่หิ้วมา เยอะไปไหมนะ

...

วันนี้งานเทศกาลก็ยังคึกคักเหมือนเดิม มัวแต่ทำงานทั้งวันเธอก็อยากมาเดินเล่นบ้าง ปลอมตัวแบบนี้สบายใจมากเลย แต่ทำไมรู้สึกว่าโดนตามมากันนะ

พอหันไปเท่านั่นแหละ

ทั้งเธอและเค้าต้องผงะ

"ซากุระ..."ซาสึเกะมองไปที่สารรูปของหญิงสาวที่สวมวิกผมวีดำ สวมกิโมโนสีม่วงอ่อน

หญิงสาวยิ้ม"โดนจับได้ซะแล้ว"

ทั้งคู่ได้มานั่งเล่นที่ม้านั่ง

"นายชอบมะเขือเทศไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"อืม ที่นี่ของกินเยอะดีนะ เปิดตลอดฤดูหนาวแบบนี้..."

"มันเป็นการดึงดูดคนให้มาเที่ยวและกระตุ้นเศรษฐกิจดีออก"

"ปลอมตัวทำไม"

"ไม่อยากให้สะดุดตา ทำงานในตำแหน่งสูง ก็เคลื่อนไหวลำบากนะ"

"น่าเห็นใจ"

"ขอบใจ ตอนนี้ต้องหาทางกำจัดเหลือบไรที่มาอยู่ที่แคว้นนี้อีก"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว"ดันโซสินะ..."

"ถูกต้อง นายรู้จากอาจารย์แล้ว..."

"ใช่..."ชายหนุ่มชวนเปลี่ยนเรื่องคุย"กินแบบนี้ไม่กลัวอ้วนรึ"

"ไม่เคยได้ยินเหรอ ผู้หญิงมีกระเพาะสำรองสำหรับของหวานเสมอนะ พี่อิทาจิล่ะ"

"เริงร่ากับขนมหวานราวกับปลากระดี่ได้น้ำอยู่น่ะ"ตอนนั้นก่อนที่เค้าและพี่ขะกลับมามิติเดิม เจ้าเด็กที่เป็นร่างโคลนของเค้าชื่อซาคาคิที่เป็นลูกในอนาคตได้มาเตือนเรื่องที่ลุงของเค้าเสี่ยงจะเป็นเบาหวาน ค่าน้ำตาลในเลือดสูงมาก

"ได้ไปแช่น้ำร้อนยัง"

"ยัง เห็นนารูโตะได้ไปแช่แล้ว ชั้นว่า...จะไปแช่กับพี่เหมือนกัน"

"ดีแล้ว สุขภาพจะได้ดีขึ้น...ขอตัวก่อน"

"จะไปไหน ไม่อยู่เจอพวกโคโนฮะเหรอ"

"บอกพวกเค้าว่า พรุ่งนี้สักค่ำๆจะไปหาที่โรงแรมนะขอกลับไปพักก่อน"หญิงสาวส่งยิ้มให้

สำหรับซาสึเกะ เค้าว่าหน้าของเธอเหมาะกับสีผมเดิมมากกว่า...

...

มาอัพแล้วจ้า ช่วงนี้ ที่บ้านไรท์เตอร์ร้อน(นรก)อบ(อ้าว)สุดๆ เลยไม่อยากอัพนิยายนัก ร้อนจนปวดหัว ถ้ามีแรงอัพไหวจะมาอัพนะคะ  สุขภาพไม่ค่อยโอเคเลย สภาพอากาศยิ่งแล้วใหญ่ รักษาสุขภาพด้วยนะทุกคน-3-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #72 paeng_smile (@paeng_smile) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:23

    ดูแลสุขภาพด้วยนะไรท์~ เดี๋ยวเราไปสาดน้ำใส่ดวงอาทิตย์ให้!!!!
    #72
    0
  2. #71 Masashi kisaru (@sasuke8835) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:08

    เหมือนกันไรท์อย่างร้อนนนนนนน//รักษาสุขภาพเหมือนกันเน้อรอได้เสมอ~
    #71
    0
  3. วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:46

    จะสงสารเกะดีไหมหนอ... งื้อ~~หนูกุเก็บบักเกะแค่หมากหรอแน่ใจป่าวหนอ

    รอๆนะคะ สู้ๆคะ
    #70
    0