Legendary chaotic online and Gobi Desert (SHONEN-AI)

ตอนที่ 16 : ตำนานบทที่11:สุนัขเฝ้าประตูนรก ซีเรียส เซอร์บิรัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    11 มิ.ย. 58




 

 

จากนี้ไป ไม่ว่าจะกี่ร้อยกี่พันปี ท่านก็เป็นคนเดียวที่ข้ารอ

ไซออน ฟีนิกซ์อมตะแห่งภูเขาไฟวิสุเวียส



“ข้ากลับมาแล้วครับ...ท่านลาซาเซล”


    สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าหลังคำกล่าวของลูเช่คือชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเพลิงสว่างผู้มีใบหน้าอบอุ่นอ่อนโยนราวดวงตะวันเช่นเดียวกับนัยน์ตาสีเพลิงแสนอ่อนโยนยามที่ทอดมองมายังร่างของผมในอ้อมกอดของเซอร์บิรัส


ใคร?


   คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวของผมขณะมองร่างชายหนุ่มผมเพลิงผู้มาใหม่กำลังย่างสามขุมมาหาด้วยใบหน้าระบายยิ้มอ่อนโยน  


“ท่านลาซาเซล...” เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแบบไม่สนหน้าอิฐหน้าพรมกันเลยทีเดียวครับ  มันไม่ได้ดูสถาการณ์เลยว่าเจ้าเซอร์บิรัสมันกำลังทำหน้าโหดเหี้ยมแลดูอาฆาตแค้นขนาดไหนที่เข้ามาขัดจังหวะคุณพี่แกกับลูเช่


  ถ้าผมเดาไม่ผิดชายหนุ่มผมเพลิงตรงหน้าคงจะเป็นฟีนิกซ์อมตะไซออนที่ลูเช่พูดถึงเป็นแน่  แต่สมแล้วที่เป็นฟีนิกซ์แค่เขาเข้าใจผมก็รู้สึกอากาศอบอุ่นจนร้อนขึ้นมาทันที


แบบว่าร้อนจนไหม้น่ะนะ!


แอ้...ฮึก


     ไม่รอให้มือขาวซีดทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความร้อนทะลุนรกของไซออนคว้าหมับเข้าที่ร่างผม ผมก็จัดการเบะปากใส่ทันทีพร้อมตบท้ายด้วยการเสียงร้องไห้จ้าซุกหน้าหนีไปที่อกเสื้อของเซอร์บิรัส


“ทะ ท่านลาซ...?”


แง๊!


   ชายหนุ่มผู้มีสายพันธ์ฟีนิกซ์เทพแสนยิ่งใหญ่ในตัวถึงกับชะงักมือค้างกลางอากาศเมื่อพบว่าเหนือหัวคนที่ที่เฝ้ารอมานานแสนนานไม่ยอมให้ตนเข้าใกล้แถมยังส่งเสียงร้องไห้จ้าใส่  รอยยิ้มที่ถูกส่งมาให้ผมเหือดแห้งและแทนที่เป็นใบหน้าเหมือนคนอยากร้องไห้


“ทำไมท่านถึง...” นัยน์ตาสีเพลิงของไซออนมองผมอย่างเจ็บปวด 


นี่มันไม่รู้จริงๆหรือแกล้งโง่ว่าผมร้องไห้ทำไม?


   ผมคิดในใจก่อนเสียงที่หายไปนานของเซอร์บิรัสจะดังขึ้นเฉลยความเข้าใจผิดที่อาจทำให้ฟีนิกซ์หน้าตาหล่อบัดซบแบบผิดกฏหมายคิดสั้นไปกระโดดหอคอยงาช้างตายอนาถสิ้นเปลืองทรัพยากรชายหน้าตาดีได้ออกมา


“ตัวเจ้าร้อนเกินไป เขาไม่ชอบ” เซอร์บิรัสเน้นเสียงหนักคำว่า เขา ซึ่งเป็นสรรพนามที่ใช้เรียกแทนผมก่อนจะส่งสายตาไม่สบอารมณ์ไปให้บอสกิจกรรมร่วมอีเว้นที่กำลังมีใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกเหมือนกลั้นสะอื้นไว้เต็มที่


เอ่อ...มันผิดอิมเมจจากเมื่อครู่ลิบลับเลยนะว่ามั๊ย?


“ตะ แต่ว่า...ข้าเพิ่งเกิดได้ไม่นาน  ละ เลยควบคุมพลัง มะ ไม่ค่อยได้” เชื่อเลยครับว่าเพิ่งเกิดได้ไม่นาน! เพราะไซออนโดนเซอร์บิรัสส่งสายตาอาฆาตให้แค่นี้ก็ถึงกลับน้ำตาร่วงผล็อยแล้ว!


“ฮือ...ท่านลาซ”


แอ๊!


  นี่คุณมาเพื่ออะไรครับไซออน! คุณมาเพื่อแข่งร้องไห้กับผมใช่มั๊ย!


อาการร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆของไซออนทำเอาลูเช่กับเซอร์บิรัสซึ่งจะฆ่ากันอยู่รอมร่อเมื่อครู่เซถอยหลังรู้สึกเกิดอาการหน้ามืดขึ้นมาทันที


“คุณใช่ไซออนจริงๆหรือ?”  เป็นลูเช่ที่เอ่ยถามออกมาคนแรกหลังเริ่มทำใจได้กับอาการไม่ปกติของฟีนิกซ์อมตะในตำนาน


“ฮึก...ข้าคือไซออน” คำตอบของชายหนุ่มผมเพลิงผู้อ้างว่าตัวเองคือฟีนิกซ์อมตะนามไซออนถูกเอ่ยออกมาพร้อมเสียงสะอื้นฮักๆแบบไม่เข้ากับรูปหน้า  “แต่เมื่อ100ปีก่อนตอนหลับอยู่ข้าเผลอละเมอฆ่าตัวเองตายทำให้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งเป็นรอบที่4ตอนนี้ข้าจึงมีอายุแค่100ปี”


   ทันทีที่กล่าวจบผมก็เห็นเซอร์บิรัสมองหน้าฟีนิกซ์อมตะที่เกิดใหม่เป็นรอบที่4และเพิ่งอายุ100ปีตนที่ว่าด้วยสายตาว่างเปล่า   เอาล่ะเหวย...ให้มันได้อย่างนี้สิ! AIเกมส์นี้หาปกติไม่ได้สักตัว


นอนละเมอฆ่าตัวตายเนี่ยนะ!?  ไอ้คุณคนออกแบบตัวละครมันใช้ฝ่าพระบาทอะไรคิดนิสัยตัวละคร(วะ)ครับเนี่ยถึงได้ออกมาดีเลิศ(จนบ้า)แบบนี้!


“ลูเช่...”
“ครับ?”


    แม้เซอร์บิรัสจะหันหลังและไม่ได้มองหน้าคนที่ตนเรียกแต่ก็รู้ได้ทันทีว่าลูเช่กำลังทำสีหน้าแบบไหน


“เห็นแบบนี้แล้วฉันคงปล่อยให้เจ้านกสมองเด็กนี่ไปกับราชันย์ภูตสองคนไม่ได้แล้วล่ะ” สีหน้าของเซอร์บิรัสแลดูหนักใจเป็นที่สุดผิดกับลูเช่ที่ยังคงตีหน้านิ่งได้เสมอตนเสมอปลายรอฟังที่หมานรกสามหัวจะเอ่ยต่อไป


“ฝากไปบอกบุตรแห่งเคออสด้วยล่ะว่าฉันยังไม่กลับไป...”
“เร็วๆนี้?”


   ไม่ทันจบประโยคลูเช่ก็เอ่ยแทรกขึ้นเหมือนจะรู้ว่าคู่สนทนาคิดอะไรจนคนพูดอย่างเซอร์บิรัสต้องนิ่ง


นิ่ง...ความสงบนิ่งท่ามกลางเสียงร้องไห้จ้าของผมก่อนจะ...


แง๊!


   เอาล่ะครับ...พวกเซอร์บิรัสดูจะไม่(ค่อย)สะทกสะท้านกับเสียงร้องไห้ผมเสียเท่าไหร่  แต่จะพูดว่าไม่สะทกสะท้านก็คงไม่ได้เพราะพี่แกคงปลอบเด็กทารกให้หยุดร้องไห้ไม่เป็นเสียมากกว่า!


  แต่ว่า...นอกฟีนิกซ์กับเซอร์บิรัสแล้วดูเหมือนลูเช่จะเป็นผู้เล่นไม่ก็จีเอ็มแฝงแบบเลเวียธานแหละไม่น่าใช่AI  ไม่สิ...พูดถึงเลเวียธานแล้วรู้สึกผมจะลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆไปรึเปล่านะ?


“ลาซ!”


เลเวียธาน  อสรพิษแห่งท้องทะเล ระดับ:จักรพรรดิ เลเวล:1000 ปรากฏ ผู้ที่ถูกสังหารจะสูญเสียไอเทมทั้งหมดในตัว ระดับชั้นลดลง2ขั้น และรอเวลาเกิดใหม่12ชั่วโมงค่ะ


  ก่อนจะมีเสียงร้องตะโกนของคุณแม่(?)บุญธรรมดังขึ้น! พร้อมเสียงประกาศจากระบบที่หายไปนาน   ว่าแล้วว่าลืมอะไรที่แท้ผมก็ลืมเลเวียธานกับพวกคุณพ่อ(?)ไปนี่เอง!


ตำนานบทที่11:สุนัขเฝ้าประตูนรก ซีเรียส เซอร์บิรัส 

 

   เสียงประกาศจากระบบดังขึ้นอีกครั้งในรอบวันก่อนผมจะสัมผัสได้ถึงท้องฟ้าที่มืดครึ้มและส่งเสียงคำรน  บรรยายกาศที่มืดมาแต่ไกลของท้องนภาก่อนจะตามมาด้วยร่างของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีครามเข้มยาวสลวยผู้มีใบหน้างดงามชนิดว่าล่มเมืองได้ก็คงไม่กล่าวเกินไป


ร่างของผู้ที่ได้ชื่อว่าอสรพิษแห่งท้องทะเล...เลเวียธาน


“พวกเจ้าเป็นใคร! คิดจะพาลาซไปไหน!?” ไม่ทันได้เอ่ยปากเจรจาเพียงแค่นัยน์ตาสีท้องทะเลคู่งามของจ้าวอสรพิษตวัดมาเห็นผมที่ส่งเสียงร้องไห้จ้านัยน์ตาที่เคยเป็นสีฟ้าสวยงามก็กลายเป็นสีแดงฉานน่ากลัว


  เลเวียธานไม่พูดพล่ามทำเพลงกระโดดลงจากต้นไม้สูงเข้าหาเซอร์บิรัสซึ่งกำลังตีหน้ามึนงงตามเหตุการณ์ชนิดมาแบบปุบปับไม่ทัน


“ฮึก...ม๊า” เห็นผมร้องแบบนี้อย่างได้คิดเชียวว่าผมเรียกเลเวียธานว่า มาม๊า’ !  ผมแค่จะบอกให้เลเวียเดินเข้ามาเอาผมไปอุ้มต่างหาก!


แต่ดูเหมือนจ้าวอสรพิษจะเข้าใจผิดเต็มๆ!


“ไม่เป็นไรนะครับลาซ  ข้ามาช่วยแล้ว!” อยากถามเขาเหลือเกินว่าจะช่วยผมจากอะไร  ผมว่ายิ่งมีเทพอสูรเลเวลโหดนรกแบบพวกคุณมารวมตัวกันมันจะทำให้เรื่องยุ่งกว่าเดิมน่ะสิ!


  เลเวียธานฉวยจังหวะที่เซอร์บิรัสเผลอฉกผมกลับมาไว้ในอ้อมแขนตนเองแล้วกอดปลอบเป็นการใหญ่ทันที  แต่ความจริงผมก็ไม่ได้รู้สึกร้อนอะไรหรอกนะเพราะตอนนี้ไซออนโดนลูเช่ลากไปยืนอยู่ห่างๆแล้วแต่เจ้าฟีนิกส์สมองเด็กนั่นมันไม่วายส่งสายตาอาวรณ์มาให้ผม


“ท่านลาซาเซล...”


   เห็นสีหน้าแล้วแววตาของฟีนิกซ์อมตะแล้วผมก็เกิดอาการผวาขึ้นทันที  คาดว่าหากลูเช่ปล่อยมือเมื่อไหร่มันได้วิ่งเต้นมาฉุดผมไปกอดไปฟัดไม่ก็พาหนีตามกันไปเป็นแน่!


   แต่ดูเหมือนเรื่องวุ่นวายจะไม่จบเพียงแค่นั้นเมื่อเจ้าหมานรกสามหัวในร่างคนดันเกิดได้สติขึ้นมาหลังมึนอยู่นานแล้วจัดการปล่อยหมาในปากออกมาเพ่นพล่านหาเรื่องจ้าวอสรพิษอารมณ์ร้อน


 “เจ้าเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องราชันย์ภูต” คำถามที่ทำเอาผมแทบเอาหัวโขกฝา  พวกคุณสามคนนั่นแหละเป็นใครมาจากไหน! มาแอบอ้างว่าเป็นคนรู้จัก(ผู้พิทักษ์)ของผม  คนรู้จัก(ผู้พิทักษ์)หน้าตาผิดกฏหมาย(เนรเทศ)แบบนี้ผมจำได้ว่าไม่เคยมีนะเว้ย(เฮ้ย)!


จ้าวอสรพิษได้ฟังบุรุษรูปงามผมดำตาแดงซึ่งไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแต่รู้ฐานะผมพูดดังนั้นก็แสยะยิ้มเหี้ยม

“เจ้านั่นแหละเป็นใครบังอาจมาฉุดลูก(บุญธรรม)ของข้าได้ไง
!”


“จำได้ว่าเขาเกิดจากดอกไม้?”


   คาดว่าอีกไม่เกิน10ประโยคสงครมขนาดย่อมจะได้บังเกิดขึ้นเป็นแน่แท้   นัยน์ตาสีแดงฉานปะทะกับนัยน์ตาสีท้องทะเลที่เพิ่งกลับมาเป็นเช่นเดิมของจ้าวอสรพิษอย่างดุดันชนิดไม่มีใครยอมใครกันเลยเชียว


“ใช่...เขาเกิดจากดอกไม้แต่ข้าก็เป็นผู้ปกครองเขาอย่างถูกต้องตามกฏหมาย(เกมส์)!”
“แล้วไง...ข้าเองก็เป็น(ว่าที่)ผู้พิทักษ์คนใหม่ของเขาเหมือนกัน!”


  เอาล่ะครับ...นับถอยหลังอีก9ประโยคดูสิว่าจะเกิดการล้างบางมั๊ย


เลเวียธานแสยะยิ้มเหี้ยมมาดหลุดกระทันหันว่ากำลังอุ้มผมอยู่   “ผู้พิทักษ์? เจ้าคิดว่าข้าซึ่งเป็นผู้ปกครองตามกฏหมาย(เกมส์)ของลาซอย่างข้าจะยอมให้เจ้าคนไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาเป็นเรอะ!”


“เดี๋ยว! ข้าไม่ได้เป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้านะ!” เป็นไซออนที่แทรกขึ้นจนเลเวียธานต้องเลิกคิ้วสูงหันหน้าไปมอง 


“เจ้าเป็นใคร?”
“ข้าชื่อไซออน  เป็นฟีนิกซ์อมตะข้ารับใช้ของราชันย์ภูตรุ่นก่อน
!”


   เมื่อรู้ว่ากำลังมีคนสนในเจ้านกสมองเด็กก็กระดี๊กระด๊าวิ่งโล่เข้ามาหาเหมือนสุนัขได้กระดูกทันทีจนเลเวียธานที่สัมผัสได้ถึงไอร้อนนรกจากตัวอีกฝ่ายต้องรีบยกเท้ายันหน้าไว้แทบไม่ทัน


“ไซออน? ราชาเพลิงอมตะแห่งเผ่าฟีนิกซ์น่ะหรือ?” นัยน์ตาสีท้องทะเลของจ้าวอสรพิษหรี่มองชายหนุ่มผมสีเพลิงผู้ที่แอบอ้างตนว่าเป็นราชาฟีนิกซ์อย่างประเมินค่าก่อนจะกว่าต่อไปว่า


“ข้าไม่เชื่อจนกว่าเจ้าจะแสดงหลักฐาน
“ข้ามีตราประทับของราชันย์ภูตรุ่นก่อนนะ!”


   ไซออนไม่รอช้ารีบเลิกเสื้อเชิ๊ตสีขาวอ่อนของตนเองขึ้นทันทีจนเผลอให้เห็นหน้าท้องและอกขาวซีดแบนราบชนิดราบเรียบเป็นไม้กระดานไร้ซึ่งซิกแพ็คก่อนสายตาของทุกคนจะไปสะดุดอยู่ที่ตราประทับสีส้มสดบริเวณซีโคร่งด้านขวาซึ่งเป็นตราของรูปจันทร์เสี้ยวซ้อนทับบนดอกไม้ที่มีเลข4ซึ่งสลักด้วยสีทองซ้อนอยู่อีกที


   ตราประทับที่มองเผินๆอาจเห็นเป็นเพียงรอยสลักธรรมดาทว่ากลับไม่อาจหลอกตาเทพอสูรด้วยกันอย่างเซอร์บิรัสและเลเวียธานซึ่งเป็นจีเอ็มแฝงได้


“เป็นไงล่ะ! ทีนี้เข้าใจแล้วสินะว่าข้าผู้พิทักษ์ของท่านลาซาเซลไม่ได้โกหก!” ไซออนว่าก่อนจะกระชากเสื้อลงมาให้เรียบร้อยแต่เก่าผิดกับเลเวียธานที่ตีสีหน้าเคร่งเครียด


สัญลักษณ์ของผู้ปฏิญาณ  พวกผู้พิทักษ์เริ่มหลุดจากผนึกแล้วรึ!?’


“โอเค...เจ้าผ่าน” จ้าวอสรพิษพยักหน้าให้ไซออนซึ่งตอนนี้กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ส่งมาให้ผมแม้ว่าใบหน้าหล่อเหลาของตนจะมีรอยฝ่าเท้าของจ้าวอสรพิษตราไว้เด่นชัดก็ตามก่อนเลเวียธานจะหันไปตีหน้าโหดเหี้ยมกับเซอร์บิรัส  “แล้วฝั่งเจ้าล่ะเจ้าหัวดำ เป็นใครมาจากไหนกัน?”


  คำถามของจ้าวอสรพิษที่ดูเหมือนมีอคติกับหมานรกสามหัวไปเรียบร้อยแล้วทำเอาเซอร์บิรัสต้องถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายแต่ก็จำยอมยกมือเสยเส้นผมยาวๆที่ปกปิดหลังคอให้เห็นถึงสัญลักษณ์แต่โดยดี


“ซีเรียส  เซอร์บิรัส...สุนัขรับใช้ของราชาแห่งอนันตกาลรุ่นที่4”


   สิ่งที่ปรากฏอยู่หลังคอคือตราประทับสีเลือดนกรูปดาวหกแฉกที่มีเลข6สีดำตัวหนาซ้อนอยู่ตรงกลาง  กล่าวประกาศนามแบบสบายๆโดยไม่ได้ดูเลยว่าผู้ที่ตนเคยรับใช้นั้นเป็นหนึ่งในศัตรูคู่อาฆาตของราชันย์ภูตตรงหน้า


“ข้าต้องการเป็นผู้พิทักษ์ของราชันย์ภูต” ประกาศความต้องการที่แท้จริงอย่างโจ่งแจ้งไม่ปิดบังพร้อมนัยน์ตาสีเลือดนกที่สบลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีท้องทะเลของจ้าวอสรพิษ


   ประกายที่แน่วแน่และไม่หวั่นไหว...เลเวียธานสบตากับเซอร์บิรัสนามซีเรียสนิ่ง  กลีบปากบางที่ยกสูงเตรียมโวยวายในตอนแรกสงบนิ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมาในที่สุด


“เจ้าชื่อซีเรียสสินะ” จ้าวอสรพิษเว้นช่วงไปชั่วครู่ก่อนจะคลายแววตาแข็งกร้าวลง “เหตุใดจึงต้องการเป็นผู้พิทักษ์ของราชันย์ภูตในเมื่อนายเหนือหัวคนก่อนของเจ้าก็เป็นบุรุษผู้กล้าแกร่งดีอยู่แล้ว” และอาจแข็งแกร่งกว่าราชันย์ที่เจ้าจะสวามิภักดิ์ใหม่ผู้นี้ด้วยซ้ำไป


   ประโยคหลังเลเวียธานเว้นไว้ในใจแต่ก็แอบลอบมอบผมด้วยสายตาหนักใจไม่แพ้กัน 


  เพราะเป็นจีเอ็มแฝงและเป็นแฮกเกอร์จึงรู้ข้อมูลในThe Future Godดีกว่าใครๆไม่แพ้ผู้ออกแบบเกมส์รุ่นแรกเริ่ม  รู้ดีว่า7ราชาสูงสุดของเกมส์เป็นตัวละครที่ทรงอำนาจในสายพลังที่แตกต่างกันไป 


     ราชาทุกตนมีผู้พิทักษ์ไม่ต่ำกว่าสิบและผู้พิทักษ์ที่สวามิภักดิ์กับราชาทุกตัวนั้นก็ออกแบบให้กลายเป็นAIอัจฉริยะที่จะ จงรักภักดี ต่อราชาตนนั้นจนกว่าร่างกายและจิตวิญญาณจะเสื่อมสลายไม่มีทางทรยศหรือหักหลังนายของตนได้  นอกเสียจาก...

จะถูกตั้งโปรแกรมให้ทรยศตั้งแต่แรก?


   คำถามที่เคลือบแคลงบังเกิดขึ้นในใจของจ้าวอสรพิษ  เลเวียธานใจเต้นระทึกเมื่อรู้ว่าตนเองอาจจะได้รู้เนื้อเรื่องลับของเกมส์ฉากต่อไปที่ไม่เคยมีใครได้ทราบ


เซอร์บิรัสตีหน้านิ่งแต่ก็ไม่ได้ชั่งใจที่จะตอบคำถามด้วยประโยคที่เลเวียธานกับลูเช่จะตกตะลึง


  “เพราะเป็นคำของร้องของราชาแห่งเคออส”


“เป็นไปไม่ได้...”  แทบจะทันทีที่เซอร์บิรัสเอ่ยจบลูเช่ก็แทรกขึ้นมาทันทีด้วยใบหน้าเครียดจนเลเวียธานกับไซออนต้องหันไปมอง  “ราชาแห่งเคออส...ราชาแห่งอนันตกาลรุ่นก่อนน่ะไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับราชันย์ภูตขนาดนั้นหรอกนะ”


   คำกล่าวของลูเช่ทำให้เลเวียธานฉุกคิด  จะว่าไปราชาแห่งเคออสก็เป็นชื่อเรียกอีกชื่อของราชาแห่งอนันตกาล  หากลำดับความสัมพันธ์ของ7ราชาจริงๆตามเนื้อเรื่องที่ให้มาก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีทางญาติดีกันได้เลย


  ว่าแล้วเลเวียธานก็กวาดนัยน์ตาสีท้องทะเลของตนไปมองเซอร์บิรัสอีกครั้ง  “ถึงจะไม่รับข้าเป็นผู้พิทักษ์ก็ไม่เป็นไร”  เหมือนหมานรกสามหัวจะรู้ว่าจ้าวอสรพิษอยากพูดอะไรจึงแทรกขึ้นด้วยประโยคที่เหมือนทำเอาคนฟังทั้งหลายจะคลายใจ


ทว่าประโยคต่อมาของเซอร์บิรัสกับทำเอาเลเวียธานแทบหัวโขกพื้น  “แต่ข้าจะแอบติดตามราชันย์ภูตไปห่างๆเอง”


“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นสโตกเกอร์รึไง!?”
“ไม่ใช่  ข้าเป็นมากกว่าสโตกเกอร์”


  ตอบได้แบบไม่อายปากกลายเป็นว่าเซอร์บิรัสกลับมาปล่อยหมานรกในปากใส่เลเวียธานอีกรอบ   ผมมองอย่างกลุ้มใจแต่เหมือนจะลืมอะไรที่สำคัญอีกอย่างไปนะ?


สวัสดียามเย็นครับเหล่าผู้เล่นที่รอดตายและยังอยู่ดีมีสุขทุกท่าน


“ไวท์แรบบิท?” เลเวียธานเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินเสียงคนคุ้นเคยอย่างเพื่อนร่วมงานจอมเกรียนแตก  สังเกตมั๊ยครับว่าเจ้ากระต่ายกวนประสาทนี่มันผลุ่บๆโผล่ๆอยู่ไม่เป็นที่


เนื่องจากหินกระจายเสียงอันนี้รายงานได้เฉพาะภาคและผมก็ไปทำหน้าที่โฆษกที่ดีของประชาชนให้กับผู้เล่นบริเวณหุบเขาสีหมอกแล้ว...


  เป็นไปได้ว่าหากผมอยู่ใกล้บรรดาผู้เล่นที่รอดชีวิตอาจมีสิทธิ์ได้ยินเสียงบทสวดในพิธีกรรมสาปแช่งที่มีชื่อจริงของกระต่ายขาวเป็นปรัมพิธี  อาจจะเป็นบทสวดส่งวิญญาณของกระต่ายขาวทั่วโลกก็เป็นได้...


“มันจะพูดหาอลิซในวันเดอร์แลนด์เรอะ!?”  เป็นเลเวียธานอีกนั่นแหละที่บ่น  แต่ว่านั่นมันก็ไม่สำคัญเท่าประโยคต่อไปที่ตามว่าหรอกครับ...


ประโยคสำคัญที่อาจสั่นสะเทือนเกมส์ทั้งTFG


  ผมล่ะแสนเสียใจที่อยากจะป่าวประกาศให้ชาวTFGทุกคนได้ทราบว่าบัดนี้  โกเลมศิลา...1ใน4บอสกิจกรรมตัวสำคัญของเรา


จะบอกว่าเจ้าโกเลมศิลามันทนคำพูดแกไม่ไหวจนไสหน้ากลับสวรรค์ไปหาเจ้านายแล้ว?


อยากจะคิดแบบนั้นถ้าไม่ติดประโยคต่อไปที่ทำให้ผม...


เป็นสัตว์เลี้ยงของAIปริศนาในเกมส์ไปแล้วครับ


อ๋อ...เป็นสัตว์เลี้ยงของ...?


.

.

.


ของAI!? ว่าไงนะเฮ้ย!


น่าเสียดายจริงๆที่ระบบเกมส์ของTFGมีระบบที่ทำให้AIระดับสูงมีสัตว์เลี้ยงเป็นมอนสเตอร์ในเกมส์ได้  แบบนี้ของการ์ดรางวัลก็คงต้องงดลงไปอีก1ใบนะครับ

 

คำพูดที่บอกว่าลดของรางวัลไปอีก1ชิ้นนั้นไม่ได้ทำให้ผมตกตะลึงเท่า...


“จริงสิ...ลืมไปว่าอัพเดทแพทช์ใหม่ความนี้AIกับพวกเทพอสูรระดับพิเศษสามารถมีมอนสเตอร์เป็นสัตว์เลี้ยงได้” เลเวียธานพึมพำเหมือนคนเพิ่งนึกได้ด้วยเสียงที่ไม่เบานัก


“แบบนี้เราก็มีสิทธิ์มีสัตว์เลี้ยงด้วยน่ะสิ?” ไม่ว่าเปล่าแต่คุณแม่(?)ดันแอบบส่งสายตาวิบวับไม่น่าไว้ใจมามองผมชนิดที่คนถูกมองต้องขนลุกซู่


แอ้!


  ผมรีบโวยวายทึ้งผมยาวๆของเลเวียธานทันทีจนจ้าวอสรพิษต้องหัวเราะร่วน  “แหม...ข้าล้อเล่นน่ะครับ  ตอนนี้ยังไม่มีระบบเอาผู้เล่นเป็นสัตว์เลี้ยงได้ซักหน่อย”


หมายความว่า(อนาคต)มันมีใช่มั๊ย!?


   ผมอยากกรีดร้องเป็นภาษาโปรตุเกส   นี่มันเกมส์บ้าอะไรเนี่ย! ทำไมเจ้ารัฐบาลกระทรวงออกกฏหมายถึงยอมให้มีเกมส์งี่เง่า(บัดซบ)แบบนี้ออกมาแพร่พันธ์ในตลาดกัน!


ยิ่งเห็นหน้าของAIแต่ล่ะตัวที่รายล้อมอยู่รอบตัวเองก็แทบร้องไห้เป็นสายเลือด  แม่ม...คนออกแบบเกมส์นี้ต้องเป็นผู้หญิงแถมจินตนาการต้องสูง! ไม่งั้นมันจะออกมาชนิดแบบหล่อล่มเมืองกับนิสัยต๊องสุดโต่งแบบนี้!?


  และผมก็ต้องของแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งในอีกเรื่อง...


 เสียงของไวท์แรบบิทดังขึ้นเรียกสติผมอีกครั้งก่อนประโยคต่อมาจะทำให้ผมกับเลเวียธานแทบสิ้นสติ


   ตอนนี้นางพญาแห่งเส้นดาย  เอรัคเน่กำลังอาการร่อแร่ใกล้ตายเพราะโดนผู้เล่นปริศนา2คนโจมตีอย่างหนัก


“ว่าไงนะ!?”  เลวียธานกรีดร้องเสียงสูงลืมเซอร์บิรัสกับไซออนไปชั่วขณะ


   ผมไม่สามารถเผยแพร่ของมูลของผู้เล่น2คนนี้ได้ครับแต่บอกได้เพียงว่าเขาเป็นผู้เล่นที่ไม่ใช่ผู้เล่น


คำพูดกำกวมของไวท์แรบบิททำเอาคิ้วขวาผมแอบกระตุกเล็กน้อย   ผู้เล่นที่ไม่ใช่ผู้เล่น...มี2คน


    แต่ผมบอกลักษณะได้นะครับ   คนแรกเป็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลตาสีน้ำตาลผิวขาวท่าทางเป็นสุภาพชน  แค่กระโดดชกที พื้นแยกดินทลายเป็นเหวลึกเลยครับ


   คำอธิบายแลดูคล้ายลักษณะของคุณพ่อคนที่1ของผมนะว่ามั๊ย?


     คนที่สอง  เป็นชายหนุ่มผมแดงตาแดงรูปร่างกำยำสมส่วนท่าทางอารมณ์ร้อนขี้โวยวาย  มีทักษะเปลวเพลิงที่เผาไหม้ได้แม้แต่เส้นใยอาถรรพ์ของเอรัคเน่  เขาผู้นี้ทำหน้าที่ล้างบางผู้เล่นที่อยู่รอบๆไม่ให้เขาใกล้บอสกิจกรรมจนตายเกลี้ยงกลับมาเซฟโซนแล้วครับ….


“ไอ้หัวแดงฉันจะฆ่าแก!”

“อย่าให้กลับไปได้นะโว้ยพ่อจะเอาน้ำแข็งมาพอกหัวแกแน่!”

“ฉันจะจับแกไปขึ้นบัญชีหนังหมา!”

.

.

.

“ฉันรู้นะว่าพวกแกชื่อ นกบ้ากับแรดไร้สมอง!”


   เสียงโวยวายก่อนด่าดังไล่หลังคำอธิบายของไวท์แรบบิทมาติดๆก่อนจะทำเอาเลเวียนธานกับผมแทบสะดุดล้มหน้าทิ่มเมื่อได้ยินเสียงคำว่า นกบ้า กับ แรดไร้สมอง


  นี่มันชื่อคุณพ่อที่1กับคุณพ่อที่2นี่เฮ้ย!?   ว่าแล้วว่าลืมอะไรที่แท้ผมก็ลืมเจ้าคุณพ่อร่วมก๊วนความวิบัติไปนี่เอง!


แอ้!


และตอนนี้พวกคุณพ่อ(บุญธรรม)ก็กำลังไปก่อความวิบัติสมชื่อด้วยนะเฮ้ย!


  ผมไม่รอช้ารีบกระชากผมยาวๆสีครามของคุณแม่บุญธรรมทันที  สีหน้าคุณแม่ตอนนี้แลดูซีดเผือดเป็นอย่างมากละม้ายคล้ายเกิดอาการหน้ามืดกระทันหัน


“จะ เจ้าพวกนั้น”  มือซ้ายข้างที่ไม่ได้อุ้มผมยกขึ้นกุมใบหน้างดงามของตน  เป็นเวลาเดียวกับที่เซอร์บิรัสเอ่ยถามขึ้นมา


“เจ้าเป็นอะไร...?”


   ถามไม่ทันจนประโยคเจ้าหมานรกสามหัวก็เกิดอาการเสียวสันหลังวูบฉับพลันเหมือนถูกปล่อยทิ้งไว้ในขั้วโลกเมื่อเผลอไปสบไปนัยน์ตาสีท้องทะเลเย็นเฉียบของเจ้าอสรพิษ


“เจ้า...” เลเวียธานหันกลับมามองเซอร์บิรัสสลับกับไซออนและลูเช่  มองอยู่สองสามทีก่อนจะตัดสินใจยัดผมลงในมือเซอร์บิรัส  “ฝากหน่อย...เดี๋ยวข้ามา”


“เดี๋ยว...เจ้าจะไปไหน  เซอร์บิรัสหน้ามึนแอบสับสนกับอาการไว้ใจกระทันหันชนิดฝากฝังลูกชายพ่วงตำแหน่งราชาคนสำคัญอย่างผมให้กับตัวเองทั้งๆที่เมื่อกี้แทบฆ่ากันให้ตาย


แต่เพียงเห็นรอยยิ้มของเลเวียธานที่แสยะออกมาเซอร์บิรัสก็ตัดสินใจปิดปากเงียบกริบ


“ไปเอาเลือดโง่ในสมองเจ้าบ้าสองตัวนั้นออกน่ะสิข้าสั่งให้ไปลักพาตัวเอรัคเน่มาไม่ใช่ไปฆ่าให้ตายนะ(โว้ย!)” ว่าแล้วพุ่งตัวไปยังจุดเกิดเหตุของบอสกิจกรรมอย่างรวดเร็ว  คาดว่าหากไปช้าแม้เพียงเสี้ยววิเจ้าบ้าสองตัวที่ว่าอาจทำให้เป้าหมายในการมาโลกมนุษย์ครั้งนี้ของตนตายได้


พวกคุณลืมไปแล้วใช่มั๊ยว่ามาโลกมนุษย์เพื่อจะเอาผ้าทอแสงจันทร์ให้เอรัคเน่ตัดชุดให้ผมน่ะ!?


    ผมมองร่างที่จากไปของเลเวียธานด้วยใบหน้าคลอน้ำตา  ถ้าไม่ได้ชุดที่ทนหนาวทนร้อนและพิษได้ทุกชนิดอย่างผ้าทอแสงจันทร์การจะออกไปทำภารกิจกับโนอาร์ทั้ง7ตนเพื่อให้ผมโตเป็นผู้ใหญ่ก็คงเป็นแค่ฝัน...


   พูดถึงภารกิจ เลี้ยงลาซาเซลให้โตเป็นผู้ใหญ่ แล้วลองย้อนกับมามองเหล่าผู้ที่แอบอ้างตัวว่าเป็นผู้พิทักษ์ของราชารุ่นก่อนอย่างไซออนกับเซอร์บิรัสแล้ว...


“ท่านลาซาเซล...ฮือ”  คนแรกคือนกสมองเด็กสปี่ชีย์เดียวกับซิซแต่เป็นสายพันธ์เทพ  ไซออนกำลังเบะปากมองผมเหมือนจะวิ่งโล่มากอดอยู่รอมร่อถ้าไม่ติดมืออันเหนียวแน่นยิ่งกว่ากาวตราช้างของลูเช่   มันคงไม่สนหน้าอิฐหน้าพรมว่าร่างกายตัวเองร้อนนรกขนาดไหนแล้วกระโจนเข้าหาผมชัวร์!


“ซีเรียส...นายมากับฉันดีกว่านะ  ถ้ามาตอนนี้มีสวัสดิการเพ็ดดีกรีฟรีตลอดชีพ...”
“ข้าไม่ใช่หมา
!”


   สองคือลูเช่  เจ้าหนุ่มหน้ามึนจากสมาพันธ์ประจำภาคพื้นทวีปเคออสที่กำลังหลอกล่ออดีตผู้พิทักษ์ของราชาแห่งอนันตกาลกับเซอร์บิรัสที่ประกาศว่าตัวเองไม่ใช่หมา...?


“ข้าเป็นสุนัขเฝ้าประตูนรก!”
“มันก็คือๆกันนั่นแหละ”


    จบท้ายด้วยกันโต้ฝีปากปล่อยหมาออกมากัดกันเอง   ให้ตายสิ...ขนาดเจ้าสองคนนี้มันจะด่ากันทีแต่หน้าตาโครตนิ่งสนิทชนิดหางคิ้วไม่ขยับ  ลูเช่น่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะเห็นครั้งแรกก็รู้แล้วว่าเจ้าหมอนี่มันหน้าตาตายได้แต่เซอร์บิรัสนี่สิ  กล้ามเนื้อบนหนังหน้าแกตายแล้วเรอะ!


แอ้...


   ผมกระตุกชายเสื้อของหมานรกสามหัวผู้ถูกเรียกว่าซีเรียสอย่างขัดใจ


“มีอะไร?” ซีเรียสก้มลงมามองผมพลางเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นใบหน้าของผมนั้นบึ้งตึงก่อนจะเงียบไป  เขาคงเข้าใจว่าผมรำคาญแล้วใช่มั๊ย?


ซีเรียสหรือเซอร์บิรัสเริ่มหางคิ้วกระตุกเมื่อสัมผัสได้ว่าบริเวณล่วงล่างของผ้าทอแสงจันทร์ซึ่งก็คือบริเวณก้นของผมแฉะกว่าปกติ   “เจ้าฉี่รดผ้าคลุมนี่?”


แอ้!


นั่นผมของเก่าเก็บตั้งนานแล้วโว้ย(ครับ)!  ตั้งแต่ผมโดนเจ้าอัศวินผมทองที่ชื่อฟิลเล่นั่นอุ้มต่างหาก!  ก็เพราะไม่มีใครมาทำความสะอาดให้ถึงได้เปรียกอยู่นี่ไง


“ลูเช่ถอดผ้าคลุมออกมา”  เซอร์บิรัสไม่ว่าเปล่า  ไม่ทันที่ลูเช่จะปฏิเสธเจ้าฟีนิกซ์อมตะก็สอใส่เกือกอาศัยจังหวะที่ลูเช่เผลอกระชากผ้าคลุมสีดำบนตัวอีกฝ่ายส่งไปให้ซีเรียสทันที


“ขอบคุณ” ซีเรียสกล่าวขอบคุณก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไปอีกว่า “ไซออนไปค้นกระเป๋าลูเช่เอาผ้าเปรียกกับผ้าอ้อมมา”


“รับทราบ”


   เป็นครั้งแรกที่ไซออนกับซีเรียสดูจะเข้าขากันแบบแปลก  หลังได้ผ้าคลุมสีดำของลูเช่มา  ซีเรียสก็จัดการมันปูลงพื้นพร้อมวางร่างผมลงไป


“เดี๋ยว...” และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ผมเห็นดวงตาสีดำของลูเช่เบิกโพล่งขึ้น0.2เซนแต่ทว่าคำห้ามของตนกับไม่เป็นผลเมื่อเจ้าไซออนฟีนิกซ์ตัวแสบดันเปลี่ยนข้างไปสวามิภักดิ์กับหมานรกอย่างซีเรียสกระทันหันแล้วทำตามคำสั่งเสียดิบดีโดยการ กระโจน เข้าไปค้น กระเป๋ากางเกง ของลูเช่าซึ่งเป็นกระเป๋ามิติสารพัดนึก


   แต่ผ้าเปรียกกับผ้าอ้อมนี่มัน...ยอดฝีมือจากทวีปสุดลึกลับอย่างลูเช่ที่วันๆเอาแต่ตีหน้ามึนมันจะพกไว้เรอะ!  มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยนะที่เจ้าลูเช่มันจะมีไว้น่ะ!


“เจอแล้วครับ”


มันมีด้วยเรอะ!?


   ผมแทบกรีดร้องไม่เป็นภาษาเมื่อพบว่ามีผ้าเปรียกกับผ้าอ้อมเด็กอยู่ในกระเป๋าของลูเช่จริง  “นี่ครับ”  ไซออนไม่รอช้ารีบส่งของทำความสะอาดช่วงล่างของผมให้ซีเรียสทันที


“อืม...ยี่ห้อมามีโป๊ะโก๊ะสินะ  รู้จักเลือกใช้นี่ลูเช่” ซีเรียสพยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเห็นยี่ห้อผ้าอ้อมที่ตนรู้จัก  นอกจากจะถูกลงโปรแกรมให้เป็นBOSSเฝ้าประตูดันเจี้ยน นรก แล้วก็ยังมีระบบสำหรับ ดูแลเด็กเล็ก โดยเฉพาะอีกด้วย


  ซีเรียสก้มลงนั่งคุกเข่าเตรียมใส่ผ้าอ้อมให้ผม...?


  แต่มันเกี่ยวกันที่ไหนล่ะเฮ้ย! ตกลงบอสในเกมส์นี้มันมีหน้าที่มาเลี้ยงเด็กหรือมาสู้กับผู้เล่นกันแน่ถึงได้รู้จักกระทั่งยี่ห้อผ้าอ้อมแบบละเอียดยิบชนิดคุณแม่ต้องอายแบบนั้น!


   ซีเรียสถามโน่นถามนี่ลูเช่ไม่หยุดประหนึ่งคุณแม่มือใหม่แต่มือทั้งสองก็ยังทำหน้าที่เช็ดทำความสะอาดช่วงล่างของผมได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องจนผมคิดว่า...


ถ้าจะเชี่ยวขนาดนั้น...ไม่ต้องเป็นแล้วบอสน่ะ! ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กเถอะ!


“ก่อนหน้านี้เคยให้ยี่ห้อBaby Loveน่ะ แต่ท่าทางเซเฮลจะไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ก็เลยต้องเปลี่ยนยี่ห้อ” แม้จะถูกแย่งผ้าอ้อมของรักยามจำเป็นของราชาในปกครองไปหมาดๆแต่ลูเช่ก็ไม่ลืมทำตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็กมืออาชีพที่ดีอธิบายคุณลักษณะของผ้าอ้อมให้(ว่าที่)พี่เลี้ยงเด็กอย่างซีเรียสฟัง


   คำว่า เซเฮล ทำให้รู้ได้ทันทีว่าราชาอนันตกาลที่ชายหนุ่มดูแลอยู่นั้นชื่ออะไร


   แลดูพวกเขาสองคนจะเป็น(พี่เลี้ยง)เด็กมืออาชีพชะจริงๆ!   คำพูดแต่ล่ะประโยคนี่พูดด้วยสีหน้า โค-ตะ-ระ จริงจังราวกับจะประชุมการศึกใหญ่  ถ้าคนไม่รู้ไม่ได้ยินใกล้ๆอาจมีการเข้าใจผิดได้ว่าพี่แกสองคนกำลังจะวางกลยุทธ์ไปถล่มจอมมารก็เป็นได้...


“รู้สึกว่ายี่ห้อเบบี้เลิฟพื้นจะสากไปหน่อยทำให้ระคายเคืองต่อผิวเด็กง่าย” ซีเรียกพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนลูเช่จะเสริมต่ออีกว่า  “แต่มามี่โป๊ะโก๊ะมันเป็นแบบสาคูระบายอากาศนุ่มสบาย ซึมซับง่ายถึงจะแพงไปหน่อยก็คุ้ม”


หมดแล้ว  หมดกัน  ไม่เหลือมาดน่าเกรงขามสักนิด...ที่พูดนี่แน่ใจนะว่าพวกคุณเป็นบอสมหาโหดชนิดนรกเรียกพี่กับยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเคออสจริงๆน่ะ?


    ซีเรียสตอนนี้พัฒนาเอากระดาษมาจดข้อมูลที่ลูเช่บอก(วิธีดูแลเด็ก)แล้วครับ


“ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่าของมามีโป๊ะโก๊ะดีมาก  ปกติเจ้าไปสั่งซื้อที่ไหนรึข้าจะได้ไปสั่งเผื่อเอาไว้บ้าง?”


“ก็ที่....”


 ผมมอง ซีเรียสกับลูเช่คุยกันอย่างออกรสประหนึ่งคุณแม่มือใหม่กับคุณแม่ผู้เชี่ยวชาญด้วยสายตาว่างเปล่าขณะที่ไซออนยืนนิ่งใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม


   คุยไปเรื่อยๆไม่มีขาดตอน  ท่าทางพี่แกสองคนจะจริงจังกับการเลี้ยงเด็กมากครับ  ขนาดตอนนี้สวมผ้าอ้อมมามี่โป๊ะโก๊ะอะไรที่ว่านั่นให้ผมเสร็จแล้วก็ยังคุยต่อได้ไม่หยุด


“ไกลชะมัด...ถ้าข้าจะเอาค่อยสั่งซื้อจากเจ้าแล้วกัน”
“ได้สิ...แต่มีค่าขนส่งนะ”


    ถึงกับตกลงเรื่องผ้าอ้อมกับของใช้เด็กกันเสร็จสรรพ 


อา...ตอนนี้ผมประจักได้แล้วว่าความจริงเลเวียธานอาจเป็นคุณแม่แค่ในนาม  แต่...


“งั้นถ้าจะไปเอาอาหารเสริมก็อย่างลืมส่งมาให้ทางนี้ด้วยล่ะ”
“ไว้ค่อยติดต่อฉันผ่านลาซาเซลก็ได้  เดี๋ยวฉันจะได้แอดเขาเป็นเพื่อนด้วย”


แต่อาจเป็นซีเรียสที่ช่างดูแลแม้แต่อาหารการกิน!  โอเค...ตอนนี้รู้แล้วว่าเลเวียธานไม่ใช่แม่หรอกหรืออาจเป็นแค่แม่ในนามแต่ถ้าภาคปฏิบัติล่ะก็ซีเรียสกินขาดลอย!


  คำพูดของลูเช่ทำผมฉุกใจคิด...


เขาไม่ได้เป็นAIเรอะ!?


   ว่าแล้วก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งหันขวับไปจ้องเจ้าคนผมดำตาดำนั่นเขม็ง   “ความจริงธุระก็หมดแล้วน่ะนะ  น่าเสียดายที่นายไม่ยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน”


  ลูเช่กล่าวด้วยน้ำเสียงแสนเสียดายทว่าใบหน้ากับนิ่งเฉยเสียยิ่งกว่ารูปปั้น


“งานนี้คงต้องกลับสมาพันธ์ไปมือเปล่า...”
“ลูเช่
! นายจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”


Dark Nova!


ตูม!


   เสียงเรียกใช้สกิลสายความมืดก่อนเสียงระเบิดจะดังขึ้นด้านหลังของพวกผมอย่างกึ่งก้องจนต้นไม้สูงใหญ่บริเวณนั้นถึงกับล้มลงแตกกระจุย  ไม่ทันที่ลูเช่จะได้เอ่ยร่ำลาก็มีร่างปริศนาพุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว


“นายใช่มั๊ยที่เป็นคนเอาของไป!” เสียงหวานแฝงไปด้วยโทสะและทันทีที่ฝุ่นควันจากระเบิดหายไปก็ปรากฏร่างของหญิงสาวผมบลอนด์ยาวสลวยในชุดนักบวชสีขาวสวยที่มีเขม่าควันคลุกเป็นหย่อมๆ


ร่างของผู้หญิงที่ทำให้ผมต้องดั้นด้นเข้ามาเล่นเกมส์   นัยน์ตาสีทองกับผมสีบลอนด์ที่คุ้นเคย


“แอนนา?” เป็นลูเช่ที่เอ่ยขึ้นในที่ชุด  เขาขมวดคิ้วไปชอบใจเมื่อพบว่าเจ้าหล่อนที่พุ่งเข้ามาปุบปับกำลังกระชากคอเสื้อของตนเองอยู่


 “มีอะไร?”
“นายยังมีหน้ามาถามอีกเรอะ
!?”


   นัยน์ตาสีทองเขม็งมองลูเช่อย่างเกรี้ยวกราด  ตอนนี้แอนนาดูน่ากลัวมากๆจนผมแทบอยากร้องไห้ทว่าคำพูดประโยคต่อไปกลับทำให้ลูเช่ที่สงบนิ่งมานานเบิกตาโพล่ง...ขึ้น0.2เซน?


“ศิลานักปราชญ์ไม่ได้อยู่ที่เอรัคเน่แล้ว!
!?









___________________________________________________________________________________
ครบ100%แล้วครับ!
(กรีดร้องไชโย...ฮูเลโลย่า!)
#ผิด

เห็นมั๊ยครับAIกับตัวละครเรื่องนี้ปกติทุกตัวครับ
ไม่มีขาดไม่มีเกิน  เห็นรึเปล่าว่าซีเรียส(เซอร์บิรัส)นี่แหละปกติสุด

เป็นคุณแม่(?)ในอุดมคติที่รอบคอบ
เตรียมการดูเเลลาซเรียบร้อย
(นั่งคุยเรื่องผ้าอ้อม)

ฮา...
ตอนต่อไปเอรัคเน่มีบทสักทีครับ
เจ้าลาซก็(ใกล้)โชว์เกรียน

ปล.ไรเตอร์เรื่องนี้โลกสวยฉะนั้น...
ต้องทยอยอัพเป็นเปอร์เซ็นครับ!
วันละ25%(?)
ฮา...

ขอบคุณที่ติดตามครับ
XD


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

3,066 ความคิดเห็น

  1. #2965 ซินเดอเรล✰. (@peung002) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 23:30
    ช่วยกันเลี้ยงเด็ก ..โอ้ยขำ! 5555555 น่ารักอ่ะ โถ่ว พ่อบุรุษหน้านิ่งทั้งสอง
    #2965
    0
  2. #2885 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 21:45
    ผันตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็กถาวรยังทันนะคะ....
    #2885
    0
  3. #2842 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 03:02
    ได้ค่าโฆษณาเท่ารัยนิ่
    #2842
    0
  4. #2514 kaimairou (@unna-ai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:47
    ป๊าดดดดด เรื่องAIนี่มันสุดติ่งจริงๆ 5555555
    #2514
    0
  5. #2460 NuMaple (@numagicpen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 22:12
    55555555+ aiเรื่องนี้ได้ใจจริงๆ
    #2460
    0
  6. #2317 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 18:14
    ?????????
    >>ไปล่ะ--''คอมเค้าพัง T^T ถ้าซ่อมเสร็จจะมาอ่านต่อน๊าาา T^T~~~~~~  (ใช้คอมที่ร้านน่ะ -w-'')
    #2317
    0
  7. #2056 ももち. (@sora-yume) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 15:43
    อยากบอกว่าตอนนี้ฮาจริงๆคะ ! XD 555555555555555555555555
    ซีเรียสนี่เป็นเมะแท้ๆแต่นิสัยเป็นคุณแม่จริงๆ.. #กุมขมับ (?)
    #2056
    0
  8. #1944 micccy (@miccccy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 01:20
    มาอัพไวไวนะคะ สนุกมากเลยง่ะะะะะะะ #อยากสิงร่างลาส-..-
    #1944
    0
  9. #1927 Silver Crown der. Sylvester (@silver-crown) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 10:32
    ถถถ เห้ย เจ้าลาซถ้าทางจะได้มาม๊าคนที่สอง!
    ฮ่าๆๆ XD

    แต่ว่าพวกปาป๊านี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยย
    เขาให้เจ๊อารัคเน่ทำชุดนะเว้ยเฮ้ย ไม่ใช่ให้เจ๊แกมาเป็นคู่ซ้อมฆ่า!
    มาม๊าไปหาระวังจะหนาว!!!

    ส่วนลูเช่...เจ้าไปขายของคงรุ่งว่ะ//โดนถีบ
    #1927
    0
  10. #1905 rinray (@rrintipray) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 17:33
    เป็นคุณแม่ที่ดีจริงๆ
    #1905
    0
  11. #1865 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 16:23
    อ้าว ศิลานักปราชญ์ไม่อยู่กับอารัคเนแล้วอยู่กับใครล่ะเนี่ย ว่าแต่ได้คนเลี้ยงเด็กตัวจริงมาแล้วสิ ฮ่าฮ่า
    #1865
    0
  12. #1864 ladyangle (@sofeast) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 05:32
    ไปและภาพพจน์  ไปแบบไม่มีเหลือเลยอ่ะ  55
    #1864
    0
  13. #1863 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 23:15
    หมดกัน บอสสุดโหด.... ทั้งเซอร์บิรัส ทั้งนกฟินิกซ์ ไหนจะผู้เล่นอันดับหนึ่งแห่งเคออสอีก พวกนายเป็นคุณแม่มือใหม่เรอะ!!!!!
    แต่ก็แอบดีใจกับลาซจังที่ได้คุณแม่... ที่เป็นงานเป็นการกับเค้าซะที !!! >w< ตอนนี้ทำเราเงิบ +ฮา+ นั่งหัวเราะคิกคักคนเดียวมากเลยค่ะ อ๊ายยยย รักเรื่องนี้จัง >////<
    #1863
    0
  14. #1862 ไอเวอร์เซียร์ (@iversear) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 23:12
    นี่ถ้าลาซจะเลิกกับแอนนานะ เราเชียร์สุดใจขาดดิ้นเลย
    #1862
    0
  15. #1861 RAY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 22:10
    สนุกมาก

    ลาซน้อยน่ารัก อร๊าย ตกลงนายจะเลือกใครอะ ^-^
    #1861
    0
  16. #1860 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 21:25
    ซีเรียส เราคิดถึงซีเรียสแบล็กอ่ะ พอเห็นเชี่ยวร้องดูแลเด็กมันก็...

    ถ้าได้ดูแฮรี่อีก คงดูด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไปแน่ๆ   ...orz

    ลูเช่เป็นผู้เล่น? ทำไมของลาซไม่มีผู้เล่นเลยอ่ะ?  ว่าแต่ว่าเอาเงินมาจากไหนกันคะ คุณซีเรียส?

    พวกคุฯป๊าม๊าพอเข้าใจว่า เอาของให้ถ้ำซิซไปขายได้ ...ใช่ไหม? 555+
    #1860
    0
  17. #1859 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 21:24
    ข้าเป็นสุขัขเฝ้าประตูนรก
    ข้าเป็นสุนัขเฝ้าประตูนรก


    อา...เปลี่ยนผ้าอ้อม
    #1859
    0
  18. #1858 บุคคลผู้ถูกลืม (@wapang) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 20:57
    ปูเสื่อรอตอนต่อไป     ไฟร์ติ้ง!!!!!
    #1858
    0
  19. #1857 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 20:01
    คาดว่าอยู่ที่ลาซ...
    #1857
    0
  20. #1856 worm-book (@m130341) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 19:18
    หมดกันความน่าเกรงขาม...หมดไปกับมามีโป๊ะโกะกับเบบี้เลิฟนั่นแหละ -________-
    #1856
    0
  21. วันที่ 29 เมษายน 2556 / 19:05
    #1854
    0
  22. #1853 tiyada (@noiyom) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:48
    ถ้าเกมนี้มันจะมี AI ปรกติซักตัวไหมเนี่ย - -;;
    #1853
    0
  23. #1852 Wiji (@jiminykum) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:43
    ในที่สุดลาซก็ได้รับการดูแลอย่างถูกต้องตามหลักอณามัยเสียที!!!!
    หรือว่า ลาซ จะคู่กับ ซีเรียสกันแน่!!!!
    ลูเช่.... นายช่างสรรหาของมาล่อซีเรียสนะ!!!!
    #1852
    0
  24. #1851 นักเวทย์ปีศาจ (@alisia-w-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 17:56
    =[]=

    หมดมาดแล้ว บอสเกมนี้...
    #1851
    0
  25. #1850 G.Bell (@SXR2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 17:06
    ในที่สุดลาซก็มีโอกาสได้เติบโตโดยผู้ดูแลอย่างถูกสุขอนามัยซะที



    ว่าแต่ระบบเกมส์ปล่อยให้ลาสบอสโดนทารุณกรรม(ขาดคนดูแลอย่างถูกวิธี) จนต้องไปยืมตัวพี่เลียงข้ามอาณัติเลยเหรอ!?
    #1850
    0