Legendary chaotic online and Gobi Desert (SHONEN-AI)

ตอนที่ 5 : ตำนานบทที่3:บุตรที่รักยิ่งของพระเจ้าในรอบหมื่นปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    13 พ.ย. 58





 

 

เด็กเป็นสิ่งที่สะอาดบริสุทธิ์ดั่งผ้าขาว...ข้าจะไม่มีวันให้ใครมาทำเขาแปดเปื้อนเป็นอันขาด

เบเฮมอธ  สัตว์ร้ายแห่งผืนพิภพ



“ไม่ได้! ข้าไม่ยอมเด็ดขาด!”


   เสียงโวยวายอย่างยืนกลางและหนักแน่นดังขึ้นจากปากของจ้าววิหคที่ตอนนี้กำลังหน้าซีดเผือดมองเจ้ามารน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรักด้วยความรู้สึกขนลุกขนชันเป็นที่สุด


“ทำไมข้าจะเลี้ยงไม่ได้...เจ้ามีปัญหาอะไรกับเด็กคนนี้งั้นรึ?” เบเฮมอธหรี่ตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเย็น  ทว่ามีหรือแค่นี้จะทำให้จ้าววิหคยอมถอย


“เจ้านั่นมันปีศาจชัดๆ!  เสียงร้องของมันทรมานแก้วหูข้า!
“แค่นั้น?”


   ผู้ปกครองพิภพพยายามนับ1ถึง10ในใจก่อนยอมฟังอีกฝ่ายพูดต่อไป


“ไม่ใช่แค่นั้นนะ! เจ้านี่น่ะเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้! เนื้อก็นิ่มแถมตัวเล็กนิดเดียวเอง...ถ้าเกิด ถ้าเกิดเป็นอะไรไป...” จะทำยังไง 


   ซิซละประโยคหลังไว้ในใจเมื่อเห็นแววตาของเพื่อนรักมองมาอย่างเวทนา


“ให้ตายสิ...เป็นราชาเสียเปล่าแต่ดันกลัวเด็กทารกเนี่ยนะ?”
“มีปัญหาเรอะไง
!?”


   เบเฮมอธมองเพื่อนที่มีศักดิ์เป็นถึงราชาแห่งมวลวิหคด้วยสายตาสมเพชถึงขีดสุดอย่างปิดไม่มิดจนทำเอาซิซหน้าแดงก่ำอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก  ทั้งโกรธทั้งอายที่มันดันอ่านความคิดเขาออก


“ไม่รู้แหละ...ยังไงข้าก็ไม่ยอมให้เจ้าเอาเด็กนี่มาเลี้ยงในบ้านข้าแน่!” ซิซค้านหัวชนฝาตะโกนเสียงดังจนผมที่หลับอยู่สะดุ้งก่อนเบะปากแล้วร้องไห้จ้าอีกรอบ


“แง้!!!”


“อา...นี่เจ้าทำเขาร้องไห้อีกแล้วนะ” เบเฮมอธเอ่ยเสียงดุขณะพยายามกล่อมผมให้หลับอีกรอบ   ผมอยากหยุดร้องนะแต่ทำไม...


“ฮึก...โฮ!!!”
“เจ้าทำอะไรสักอย่างที่เถอะ! แก้วหูข้าจะระเบิดอยู่แล้ว!”


ทำไมผมหยุดร้องไม่ได้ล่ะเนี่ย!?


“ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ...ข้าไม่รู้ว่าเขาร้องไห้ทำไมเนี่ยสิ” คราวนี้แม้แต่เบเฮมอธก็ยังจนปัญญากับเสียงร้องมหากาฬที่มีดีกรีความดังยิ่งกว่าเดิมของผม


อย่าว่าแต่พวกคุณเลยครับ...ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองร้องไห้ทำไม


“อ๊ะ...ข้านึกออกแล้ว!” เบเฮมอธที่เอาแต่โยกตัวผมไปมาทั้งกระโดดทั้งโยนสารพัดวิธีทำเด็กยิ้มก็หยุดชะงักเหมือนเขานึกอะไรขึ้นได้


“อะไร...วิธีทำให้มันหยุดร้องใช่มั๊ย?” ซิซที่ตอนนี้แอบเลื้อยหนีไปตามพื้นหาอะไรก็ได้อุดหูถามขึ้นด้วยสีหน้าเหมือนคนจะเป็นลม


“เปล่า...ข้าลืมตั้งชื่อเขาน่ะ”
“...”


   ตอบได้หน้าตายมากครับ...เวลาแบบนี้ยังมัวแต่คิดจะตั้งชื่อให้ผมอีกเรอะ!?


“แง้!!!”

“ขอล่ะ...ทำยังไงก็ได้ให้เจ้านี่หยุดร้องทีเถอะ”  ซิซที่ไม่รู้จะทำยังไงให้ผมหยุดร้องแทบจะคลานมายกมือไหว้ทำความเคารพอยู่รอมร่อถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เขาไม่โดนสายตาดุๆของเบเฮมอธหยุดไว้ซะก่อนล่ะก็...


ให้ตายสิ...รู้ถึงไหนอายถึงนั่น  เป็นจ้าววิหคแต่ดันกลัวเด็กทารก


“เจ้าพูดเองนะ” ว่าแล้วเบเฮมอธก็ไม่รอช้าปล่อยผมลงมาคลานบนพื้น   เขากระชากหัวซิซให้มาอยู่ใกล้ๆผมก่อนจะเอ่ยว่า  “เด็กน้อย...เจ้าหยุดร้องเถอะ  ดู พ่อคนที่2 ของเจ้าตอนนี้สิ...เขาแทบจะโดนทรมานแก้วหูตายเพราะเสียงร้องเจ้าแล้วนะ” เบเฮมอธเอ่ยด้วยรอยยิ้มพรายพลางชี้ไปยัง พ่อคนที่2 ที่ทำหน้าเหมือนเห็นวันสิ้นโลก


ใคร...ใครเป็นพ่อคนที่2ของเจ้าเด็กนี่กัน!?


   ซิซแทบประสาทกินเมื่อเห็นเจ้าเด็กน้อยที่ว่ากำลังจ้องมาที่ตนตาแป๋ว  แถมยัง...


“ฮึก...ฮึก” หยุดแหกปากร้องไห้แล้วด้วย
“เขาดีใจที่นายยอมเป็นพ่อเขาน่ะ” เบเฮมอธกล่าวยิ้มๆก่อนจะอุ้มผมขึ้นมาต่อแต่คำพูดแต่ละคำนี่ทำเอาคนฟังอย่างซิซแทบหัวโขกฝาตาย


“จะ เจ้า...” เจ้ามารร้าย!?


   ซิซต่อคำหลังไว้ในใจก่อนจะชะงักเมื่อเห็นผมมองหน้าเขาตาแป๋วและ...


“คิกๆ...ป้อ” และหัวเราะออกมาพร้อมเรียกเขาว่า ป้อ เล่นเอางานนี้ซิซติดสตั้นไปหลายวิ   เขาแสร้งกระแอมไอก่อนจะพูดเนิบๆว่า


“แล้วแต่เจ้าเถอะ”  ซึ่งนั่นก็หมายความว่าซิซยอมให้เลี้ยงแล้วนั่นเอง...


   เบเฮมอธกระตุกยิ้มก่อนจะหันมามองผมที่ยังเป็นเด็กทารกในมือแล้วส่งเสียงอ้อแอ้   “ว่าไงเจ้าตัวเล็ก...ตั้งแต่นี้ไปเจ้าก็มีพ่อแล้วนะ” เขาเอานิ้วมือมาจิ้มแก้มยุ้ยๆของผมอย่างอารมณ์ดีซึ่งผมเองก็ไม่ขัดศรัทธา  ร่วมหัวเราะไปกับเขาด้วย


แต่เดี๋ยว...ลืมอะไรไปรึเปล่า?


“เฮ้ย! ไอ้ต้นไม้พวกนี้มันอะไรกันอีก!?” ต้นไม้ปริศนาที่ผุดขึ้นจากผืนถ้ำแล้วโตเอาๆด้วยน้ำตาผมมันอะไรกันครับ?  ไม่ใช่แค่ต้นเดียวแต่มันเจริญเติบโตแผ่กิ่งก้านไปเรื่อยๆจนตอนนี้ถ้ำของซิซแถบกลายเป็นป่า!


เบเฮมอธมองต้นไม้ที่เจริญเติบโตผิดปกติเบื้องหน้าก่อนจะจ้องหน้าผมที่หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีด้วยความเคร่งเครียด


“กะแล้วเชียว...เด็กคนนี้คือ ไซน์ จริงๆด้วย”
“อะไรคือไซน์?”


  เสียงพึมพำแผ่วเบาของเบเฮมอธแต่ไม่อาจรอดพ้นหูมารของซิซไปได้  จ้าววิหคที่เดินแหวกพงป่าที่มาตั้งรกรากในบ้านตัวเองถามขึ้นอย่างสงสัย


“เจ้าไม่รู้จักงั้นเรอะ!?”  เบเฮมอธมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา  ประมาณว่า ในโลกนี้ยังมีคนโง่ขนาดนี้อยู่อีกเหรอ? 

“ข้าไม่รู้แล้วมันไปหนักส่วนไหนของแกฟะ
!


เห็นดังนั้นแล้วเบเฮมอธก็อดถอนหายใจอย่างสมเพชเวทนาอีกฝ่ายไม่ได้ก่อนจะยอมอธิบายออกมาแต่โดยดี 


“ไซน์ก็คือผู้ที่ถือกำเนิดจากดอกไม้พันปีซึ่งจะออกดอกทุกหนึ่งพันปีด้วยความรักและเมตตาของพระเจ้า  ทำให้บุตรที่เกิดออกมานั้นเป็นที่รักของธรรมชาติว่ากันว่าแม้เลือดหยดเดียวของไซน์ก็สามารถทำให้ผู้ที่ได้ดื่มกินกลายเป็นอัมตะมีอำนาจเทียมฟ้ายิ่งกว่าซาตานหรือจ้าวสวรรค์...


“แล้วแบบนี้เราไม่แย่เหรอ?” ซิซถามพลางมองผมด้วยสายตาเคร่งเครียดเช่นกัน


“ใช่แล้ว...ไซน์เป็นของหายากที่สุด  ทุกส่วนในร่างกายของเด็กคนนี้เป็นที่ต้องการของปีศาจและอสูรไม่ผิดแน่  แล้วยิ่งเขาเป็นไซน์ที่เกิดในรอบหนึ่งหมื่นปีด้วยแล้ว...”


“เฮ้ย
! ไหนบอกหนึ่งพันปี!?” ซิซร้องเสียงหลงอีกรอบเมื่ออีกฝ่ายพูดว่า หนึ่งหมื่น ไม่ใช่ หนึ่งพัน


“ใช่...ปกติไซน์จะเกิดในรอบพันปีแต่บังเอิญว่าสภาพอากาศของโลกที่เปลี่ยนไปทำให้ดอกไม้พันปีตายหมด  คาดว่าเด็กนี้คงเหลือรอดเป็นดอกสุดท้ายที่ไหนสักแห่งในหุบเขาแสงจันทร์เป็นแน่เพราะข้าได้กลิ่นไอของวิญญาณแห่งแสงจากตัวของเขา” เบเฮมอธอธิบายเสียงเนิบๆปกติแต่ทำเอาคนฟังอ้าปากค้าง 


“ไม่ใช่แค่เลือดหรอกนะ  ว่ากันว่าน้ำลายของไซน์เป็นยารักษาชั้นยอดแม้แต่คนตายก็ดึงขึ้นมาจากขุมนรกได้  และหากได้ดื่มกินแม้เพียงไอวิญญาณก็สามารถสยบกองทัพคนตายนับพันไว้แทบเท้า น้ำเชื้อเองก็เป็นยาเสน่ห์หากใครได้ดื่มกินคนผู้นั้นก็จะได้รับความรักจากทุกสรรพสิ่งไม่เว้นแม้แต่จอมมารผู้เหี้ยมโหด”


ฟังคำกล่าวของเบเฮมอธจบหนึ่งรอบแล้วมองเจ้าตัวเด็กที่ร้องอ้อแอ้ดึงผมเกือบยาวของอีกฝ่ายแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วเขาแทบลมจับ   อย่าว่าแต่คุณเลยครับซิซ


ดูผมซะก่อน! 


แอ้ๆ...


“เด็กน้อย...ข้าจะหัวล้านแล้วนะ” เบเฮมอธปราม


   ใช่ครับ...ตอนนี้ผมกำลังดึงผมของราชาแห่งพิภพด้วยความแค้นใจแทนระบบเฮงซวยที่ส่งเขามาเป็นตัวอะไรไม่รู้!


“หากรู้ว่าไซน์ได้ถือกำเนิดกลับสู่โลกอีกครั้งล่ะก็....ต้องเกิดสงครามครั้งใหญ่แน่  ยิ่งเป็นช่วงที่แต่ล่ะเผ่าพันธุ์ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้แบบนี้ด้วยแล้วไม่แปลกใจเลยถ้าเผ่าวิหคของเจ้าจะโดนเผ่าโกลด์ดราก้อนยกพวกมาถล่มพรุ่งนี้…”

“แล้วทำไมต้องเป็นเผ่าข้าด้วยฟะ! แกไม่ใช่เรอะที่เป็นตัวขโมยไข่โกลด์ดราก้อนมาน่ะ!?”


  ซิซรีบโวยเมื่อมันชักออกประเด็นไปกันใหญ่


“อ้าว...ก็ไข่ของโกลด์ดราก้อนมันอยู่ถ้ำเจ้านี่นาเพราะงั้นก็ตั้งบุกมาถล่มเจ้าสิ” ตอบได้น่าตบมากครับ  ซิซถึงกับอ้าปากค้างไปไม่เป็นเลยทีเดียว


ไม่สิ...ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น...


“เอาเป็นว่า...ถ้ามีใครรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นไซน์ล่ะก็ต้องถูกตามล่าแน่นอน”  เบเฮมอธกลับสู่สภาวะเคร่งเครียดอีกครั้ง  “แต่ว่าก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไปหรอกนะ  เพราะเป็นไซน์เด็กคนนี้เองก็ทำให้สัตว์อสูรบางจำพวกเชื่องลงไม่น้อย  และเขาก็ยังเป็นที่รักของภูตแห่งธรรมชาติอีกด้วย  เหมือนข้ากับเจ้าไง” ว่าแล้วก็ยกตัวอย่างให้ฟัง


“แต่ก็ไม่แน่ใช่มั๊ยล่ะว่าจะไม่โดนล่า” ซิซดักคอ  ทว่าเบเฮมอธกลับแสยะยิ้มไม่น่าไว้ใจ  “ไม่หรอก...ถึงจะได้ตัวเด็กคนนี้ไปแต่ใช่ว่าพวกมันจะกล้าลงมือทำอะไร”


“ทำไม?” ซิซขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่เข้าใจ
“ก็เพราะไซน์...เป็นบุตรที่พระเจ้ารักที่สุดยังไงล่ะ”


  จ้าววิหคเงียบกริบก่อนเบเฮมอธจะเอ่ยต่อไปว่า   “หมายความว่าใครเห็นใครก็รักใครก็หลงไง! ใช่มั๊ยเด็กน้อยของป๋า!” ไม่ทันจบคำเบเฮมอธก็ยกผมตัวลอยขึ้นมาฟัดแก้มทั้งสองข้าง


แอ้...แอ้


  ผมดิ้น...อยากบอกเหลือเกินครับว่า... เอาหน้าออกไปนะเฟ้ย! ผู้ชายบ้านไหนดีใจที่โดนผู้ชายด้วยกันหอมแก้มฟะ!?’


“เอาเป็นว่า...เราเลี้ยงเด็กคนนี้ไปก่อนจนกว่าเขาจะดูแลตัวเองได้ก็แล้วกัน...” เบเฮมอธหันมาทำการตกลงกับซิซ ซึ่งซิซเองก็เห็นด้วยอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง


“นั่นสิ...ถ้าเกิดพวก เออร์น ได้ตัวเจ้าหนูนี่ไปมีหวังวิบัติกันหมดแน่”


  เป็นอันว่าตอนนี้ผมก็ได้คุณพ่อผู้ดูแลมาสองคนเป็นที่เรียบร้อย   หายห่วงไปว่าจะโดนสัตว์อสูรแถวนั้นจับกิน


แต่เดี๋ยวนะ...ลืมอะไรไปหรือเปล่า?


 “เอ...แล้วเด็กทารกเนี่ย   มันเลี้ยงกันยังไงเหรอ?" 


   ชัดเลย!  พวกมันบอกว่าจะเลี้ยงผมแต่ไม่รู้วิธีเลี้ยงเนี่ยน่ะ!?  


“แน่นอนอยู่แล้วว่าอาหารของเด็กทารกก็คือเลือด!” ซิซตอบด้วยความมั่นใจมากถึงมากที่สุดจนเบเฮมอธคล้อยตาม   “งั้นเหรอ...ข้าเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเด็กทารกกินเลือดเป็นอาหาร” ว่าแล้วทั้งสองคนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ


พ่องเอ็งสิ! พวกแกเอาสมองส่วนไหนมาคิด! บทบัญญัติไหนกันที่มันบอกว่าเด็กทารกกินเลือดเป็นอาหาร!?   เด็กทารกนะเฟ้ยไม่ใช่ผีดูดเลือด!


   ผมนึกสรรเสริญคนออกแบบAI   แบบว่าออกแบบมาได้ไม่ซ้ำใครเลยจริงๆ...จินตนาการช่างบรรเจิดและล้ำเลิศเกินใครเทียบ!


“งั้นเอาเลือดอะไรให้เขากันดีล่ะ?” เบเฮมอธถามพลางครุ่นคิดไปถึงตัวไฮดร้า เซเบอรัส และนกฟีนิกซ์  แต่ไอ้ตัวพวกนี้น่ะกินเข้าไปไม่ตายเรอะ!?


“เจ้าเด็กนี่ท่าทางจะชอบเลือดข้าน่ะ...คราวก่อนเอาให้กินก็ดูดใหญ่เลย” ซิซตอบอย่างภูมิใจแต่ผมอยากค้านเหลือเกินว่า...


แกยัดเยียดให้ผมกินเองไม่ใช่รึไง!?


“งั้นก็ดีสิ! ทีนี้ก็หมดห่วงเรื่องอาหารแล้ว...ต่อไปก็เรื่องเสื้อผ้า” เบเฮมออธว่าแล้วก็หันซ้ายหันขวาหาสิ่งที่เรียกว่าเสื้อผ้าแถวกองสมบัติข้างในถ้ำของซิซ  มันคงจะเจอหรอกนะไอ้กองที่มีแต่ทองกับอัญมณีแบบนั้นน่ะ...


“อ๊ะ...เจอแล้ว!”


เป็นไปได้ไง!?


ผมมองสิ่งที่เรียกว่าชุดในมีของเบเฮมอธด้วยความอึ้งผิดกับซิซที่จ้องของในมืออีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง


“นั่น...นั่นมันอะไรน่ะ?”
“...”


  เอ่อ...ถ้าไม่รู้ก็อย่าทำเหมือนรู้ได้มั๊ยเจ้านกงี่เง่า!


เบเฮมอธก่นด่าเพื่อนสนิทในใจก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า  “แค่ดูก็รู้แล้วไม่ใช่รึว่ามันคือผ้าทอแสงจันทร์ที่เลเวียธานไปขโมยมาจากเทพีสึคุโยมิน่ะ?”


“อา...ขโมยมานั่นเอง...!?” ซิซที่เหมือนกำลังจะเข้าใจถึงกับสะดุ้งพรวด ปากคอสั่นชี้นิ้วไปยังผ้าแพรผืนบางสีเงินด้วยใบหน้าซีดเผือด


“นี่เจ้ากล้าใช้เลเวียธานไปขโมยมาอีกแล้วเรอะ!?”

“จะพูดว่าขโมยก็ไม่ถูกนักหรอก เลเวียธานแค่ฉวยโอกาสที่เทพีสึคุโยมิออกไปปฏิบัติภารกิจแล้วชิ่งมาโดยไม่ขออนุญาติเท่านั้นเอง” เบเฮมอธอธิบาย


แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นครับเพ่!  เพราะไอ้ความหมายที่คุณท่านว่ามา ชิ่งโดยไม่ขออนุญาต กับ ขโมย มันก็ไม่ห่างไกลกันเท่าไหร่หรอก


  ซิซเหยียดตามองเบเฮมอธอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะหัวเราะเหอะ  “ตามใจเจ้าแล้วกัน...สึคุโยมินะไม่เท่าไหร่หรอกแต่ยัยอามาเทราสึเนี่ยสิ...แค่คิดก็ร้อนแล้ว”


ร้อนเพราะกลัวถูกเจ๊แกเอาไฟมาไล่จี้ใช่มั๊ยครับ?


   ผมหมายเหตุในใจขณะมองคุณพ่อคนที่2กับคุณพ่อคนที่1สนทนากัน


“แล้วจะเอาไงกับผ้านั่นล่ะ...มันคงแปรรูปออกมาเป็นเสื้อผ้าได้ตามที่เราต้องการงั้นสิ” ซิซดักคออย่างรู้ทันทว่าเบเฮมอธกลับฉีกยิ้มหวานและส่ายหน้าแทนคำตัว


“มันทำแบบนั้นได้ซะที่ไหนล่ะ! เจ้ากับข้าต้องไปโลกมนุษย์หาตัวยัยอารัคเน่เพื่อให้ยัยนั่นตัดชุดให้ต่างหาก!” คำตอบดั่งคำประกาศิตตัดสินโทษประหารชีวิตเล่นเอาซิซอ้าปากค้างตัวแข็งทื่ออีกรอบ


“ว่า-ไง-นะ!?” คำที่เค้นออกจากปากของจ้าววิหคนั้นแต่ล่ะคำช่างยากลำบาก  เหมือนว่าเขาต้องการคำยืนยันเบเฮมอธจึงไม่ขัดศรัทธา


“เจ้า-ต้อง-ไป-โลก-มนุษย์-กับ-ข้า!” เน้นช้าๆชัดๆทีล่ะคำให้อีกฝ่ายฟัง   คราวนี้ซิซแทบล้มทั้งยืน

“ทำไมข้าต้องไปกับเจ้าด้วยอยากไปก็ไปเองสิ!” คราวนี้ซิซโวยวาย  เขาไม่ยอมแพ้แน่ๆยังไงก็ไม่ยอมเด็ดขาด!


ยิ่งเห็นอาการโวยวายของจ้าววิหคอารมณ์ร้อนก็ยิ่งทำเอาเบเฮมอธรู้สึกเหม็นเบื่อหน้าอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก 

“เจ้าเคยใช้สมองบ้างรึเปล่า...ตอนนี้สถานการณ์ภายนอกเป็นยังไงก็รู้ๆกันอยู่  ขืนมีเทพอสูรไม่สังกัดฝ่ายอย่างข้าออกไปเพ่นพ่านได้โดนเจ้าพวกข้างนอกรุมกันพอดีถึงแม้ข้าจะเก่งขนาดเทพอสูร10ตนรุมยังไม่ตายก็เถอะ”


ไม่ค่อยอวดเลยนะครับเบเฮมอธ


   ผมมองคุณพ่อคนที่1ด้วยอาการปลงๆ  แต่ว่าข้างนอกมันมีอะไรกันงั้นเหรอ?


“เจ้ารู้แล้วยังจะไปอีกรึไง!?” ซิซขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ

“งั้นเจ้าอยากให้เด็กคนนี้ตาย?  รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าสภาพอากาศในแอคโนโลเกียมันเป็นไงน่ะ” แต่ก็โดนเบเฮมอธสวนกลับอย่างรวดเร็วปานหมัดอัปเปอร์คัดจนจุกพูดไม่ออกไปหลายวิ


ใช่แล้ว...สำหรับสภาพอากาศในแอคโนโลเกียหากไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งโดยธรรมชาติหรือมีอุปกรณ์วิเศษป้องกันล่ะก็  ที่นี่มันก็นรกดีๆนั่นเองเพราะด้วยสภาพอากาศที่ปรับไว้สำหรับอสูรระดับจักรพรรดิกับเอาไว้ตัดทอนกำลังผู้เล่นแล้ว...ที่ผมยังรอดมาได้ก็เพราะเลือดที่กินไปจากซิซนั่นแหละ!


   แต่ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ได้นานแค่ไหนเพราะฉะนั้นอันดับแรกต้องหาอุปกรณ์ป้องกันอย่างเสื้อผ้าไว้กันเหนียวก่อน  ไม่ใช่ว่ามันมีพิษอย่างเดียวหรอกนะครับ   แต่สภาพอากาศก็หมายถึงสภาพอากาศเพราะหากมันจะหนาวที่นี่ก็หนาวเสียยิ่งกว่าขั้วโลกแต่พอจะร้อนก็ร้อนยิ่งกว่าทะเลทรายในซาฮาร่า...


  ฉะนั้นสภพอากาศแบบนี้สำหรับเด็กทารกแรกเกิดคงไม่ดีแน่ๆ...ถึงไม่โดนพิษตายก็ได้ป่วยตายล่ะงานนี้


“อ๊ะ...ใช่ๆ ข้าเกือบลืมเรื่องสำคัญแน่ะ!” เบเฮมอธโพล่งขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตนกจนทำเอาผมกับซิซที่กำลังคิดอะไรเพลินๆสะดุ้งเฮือกหันมามอง


“อะไรอีกล่ะ?” ซิซออกปากถามด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ  ก็แน่ล่ะ...แต่ล่ะเรื่องที่มันคิด  มีแต่ดีๆทั้งนั้น


แต่ดูเหมือนคราวนี้เบเฮมอธจะไม่ได้ล้อเล่นเขาหันมาจ้องผมสลับกับซิซด้วยแววตาจริงจัง   อา...เขาจะบอกว่ารู้แล้วสินะว่าผมเป็นผู้เล่นไม่ใช่สัตว์อสูร 


ว่าแต่...เป็นเด็กทารกแบบนี้จะดูค่าสถานะพื้นฐานยังไงเนี่ย


“เด็กคนนี้ยังไม่มีแม่!”
“?”


   คำว่า แม่ เหมือนสวิสต์ปิดกลั้นความคิดที่ผมจะริอาจใช้ชีวิตเยี่ยงเกมส์เมอร์ปกติ...


จ๊าดง่าว! ไอ้คุณเบเฮมอธที่เคารพ...นี่น่ะเรอะเรื่องสำคัญของคุณ!?    มีพ่อสองคนแล้วยังจะเอาแม่อีกเรอะ! อยากได้นักแกก็เอาเจ้าซิซมาเป็นแม่ซะเลยสิ  นิสัยปากมากขี้โวยวายก็พอจะแทนนิสัยผู้หญิงได้นั่นแหละ(แม้จะหน้าเหี้ยมหล่อเลวไปหน่อยก็ตาม)


“โอ๊ย...ตายล่ะ  ข้าลืมหาแม่ให้เขาได้ไง  แบบนี้ถ้าโตไปเด็กคนนี้ก็จะกลายเป็นเด็กมีปัญหาขาดความอบอุ่นน่ะสิ! เบเฮมอธโอดครวญ  ทว่าผมกลับมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าเสียแทน


แกสิสมองมีปัญหา! คิดอะไรไม่คิด...ดันคิดว่าเขาจะกลายเป็นเด็กมีปัญหาเพราะขาดความอบอุ่น! ไม่ใช่ว่าแกอยากฉุดใครเขามาทำ...(ติ้ด)เองหรอกเรอะ!?


“ข้านึกว่าเจ้าจะตั้งชื่อให้เด็กคนนี้เสียอีก” ซิซถอนหายใจขณะซ่อน คู่มือการตั้งชื่อเด็กฉบับราชบัณฑิตยสถาน ขนาดปาหัวหมาตายได้ไว้ด้านหลัง


อันนี้พอฟังดูมีเหตุผลกว่า  แต่ไอ้หนังสือขนาดปาหัวหมาตายตรงนั้นน่ะ...คุณท่านเตรียมพร้อมมาตั้งแต่ตอนไหนกันครับ!?


“ก็ต้องตั้งแน่นอนอยู่แล้ว  แต่หลังจากเราหาแม่ให้เด็กคนนี้ก่อนน่ะนะ!” เบเฮมอธกล่าวด้วยนัยน์ตาแสนมุ่งมันจนแรงกล้า  ผมอยากค้านเหลือเกินว่า...


มีพ่อตั้งสองคนแล้วจะเอาแม่มาบูชาไว้บนหิ้งรึไงครับ?


“แล้วเจ้าจะไปหาแม่จากไหน” ซิซถามด้วยความหวาดระแวงเมื่อมันหันมาส่งยิ้มแปลกๆให้เขา...


หวังว่ามันคงไม่อาการกำเริบเกิดเพี้ยนขึ้นมาและเอาน้ำยาสลับเพศมากรอกปากให้เขาเป็นแม่หรอกนะ!?  คิดแล้วก็เสียวสันหลังวาบไม่หายยิ่งอีกฝ่ายค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ด้วยแล้ว...


“ไม่ต้องห่วง...รับรองเจ้าได้ช่วยข้าแน่” เบเฮมอธอุ้มผมเดินเข้ามาใกล้  ใบหน้าผิดกฏหมายฉาบรอยยิ้มของเบเฮมอธไม่ได้ทำให้ผมวางใจเช่นเดียวกับซิซ 


“เลเวียธาน...เจ้านี่แหละที่เหมาะจะเป็นแม่ที่สุด!”
“เรียกข้าเหรอ?”


   ไม่ทันขาดคำ...พูดถึงผีผีก็มา  เสียงหวานเย็นแสนราบเรียบดังขึ้นด้านหลังของพวกเบเฮมอธเล่นเอาแต่ล่ะคนที่โดยทักขนลุกซู่


เลเวียธาน  อสรพิษแห่งท้องทะเล ระดับ:จักรพรรดิ เลเวล:1000 ปรากฏ ผู้ที่ถูกสังหารจะสูญเสียไอเทมทั้งหมดในตัว ระดับชั้นลดลง2ขั้น และรอเวลาเกิดใหม่12ชั่วโมงค่ะ


“ว่าไง...เมื่อกี้เจ้าเรียกข้ารึเปล่า เบเฮมอธ?”  ภาพชายหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนยาวสลวยในชุดสีขาวรุ่มร่ามปรากฏแก่สายตาของผม  ตอนนั้นเองผมก็ถูกสะกดด้วยใบหน้าแสนงดงามที่ไม่อาจแยกได้ว่าชายหรือหญิง


ถ้าไม่ติดว่าหน้าอกอีกฝ่ายแบนเป็นไม้กระดานน่ะนะ...


“ซวยแล้วไง...”  เป็นครั้งแรกที่เบเฮมอธกับซิซพร้อมใจกันแสดงอาการ เหงื่อแตกพลั่กหน้าซีดเผือด ไม่เคยเห็นเบเฮมอธแสดงอาการกลัวขนาดนี้มาก่อนทั้งๆที่ระดับก็เท่ากันแท้ๆ


ท่าทาง...คราวนี้คงได้ฤกษซวยจริงๆล่ะมั้ง?
















___________________________________________________________________________________



อัพครบ100%แล้วนะครับ
เพิ่งคิดพล็อตนิยายเรื่องใหม่ได้  ได้ไอเดียมาจากโคนัน(ตัวซวยไปไหนก็มีแต่คนตาย)
ฮา...

// me โดนแฟนๆโคนันตบกลิ้ง

ว่าจะแตจ่งเรื่องSix-Sense อ่าครับ  ไว้หาโอกาสลงก่อน
เดี๋ยววันนี้ไรเตอร์ไปทำฟันก่อนเลยอัพแค่นี้

ขอบคุณที่ติดตามครับ
^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

3,066 ความคิดเห็น

  1. #3039 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 14:58
    พวกบื้อเอ้ยยย
    #3039
    0
  2. #3011 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 10:42
    ฮากับพวกนางจริงๆ 555555 สนุกมากค่ะ
    #3011
    0
  3. #2878 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 19:32
    ดวงซวยยังเป็นของลาซเสมอต้นเสมอปลาย //จะว่าไป....มีตัวเอกเรื่องไหนไม่ซวยบ้างพี่.....
    #2878
    0
  4. #2836 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:35
    น่ารักมากกกกก
    #2836
    0
  5. #2669 frank494 (@frank494) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 07:19
    >.,<
    #2669
    0
  6. #2641 น้ำเขียว B1 (@---ww-ai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:12
    แม่จ๋าๆ
    #2641
    0
  7. #2637 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 17:04
    หาแม่ได้แล้ว
    #2637
    0
  8. #2568 SAING (@anbuwater) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 10:52
    พะรเอก(เคะ)โดนรุม.()......................................................

    โคนัน? ..........??................................
    .........................

    ........................................................
    ...................................................
    ...............................................

    เป็นนิยายแนวเกมแรกที่อ่าน แฟนตาซีมากๆ เหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในโลกแห่งเกมด้วยอกีคน - -;
    #2568
    0
  9. #2505 kaimairou (@unna-ai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:15
    5555555 เอาแม่มาบูชาขึ้นหิ้ง กรั่กๆ
    #2505
    0
  10. #2409 SAOW (@Sunako_333) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 10:35
    ฮาาาาาา ดี
    #2409
    0
  11. #2308 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 14:37
    ว๊าวๆ *^*
    #2308
    0
  12. #2201 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2556 / 01:35
    มาอัพต่อไวไวน้าค่ะ
    #2201
    0
  13. #2108 Aburame_shino (@Nara_nicharee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2556 / 23:08
    ชอบอ่ะ อิอิ
    #2108
    0
  14. #2081 Cha:ชา (@cha24) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 01:24
    ฟินมากกกก
    จิ้นกระจาย
    #2081
    0
  15. #2048 ももち. (@sora-yume) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2556 / 12:04
    เลเวียธานนี่... สาวดุ้น !?! #โดนตรบ
    #2048
    0
  16. #1891 s-cute (@s-cute) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 11:16
    เลเวียธานคงคุมอยู่นะ
    #1891
    0
  17. #1817 Knight Devil (@tangao) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 03:40
    ความคิด - -

    ปวดหัวแทนลาซจริงๆ
    #1817
    0
  18. #1768 บุคคลผู้ถูกลืม (@wapang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 15:14
    มีคุณพ่อก็ต้องมีคุณแม่สินะ คุคุ
    #1768
    0
  19. #1718 sulia (@sulia) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 16:52
    อิๆๆหนุกมากจ้า
    #1718
    0
  20. #1697 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 15:39
    นุกดีจ้า
    #1697
    0
  21. #1678 lollypop (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 18:10
    5555 ลิเวียมาล่ะ
    #1678
    0
  22. #1615 bLueNiGhT (@crystalbow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 13:49
    พระเอกเทพอ่ะ ><

    เลเวียธาน หวังว่่าคงไม่เหมือน 2 คนนั้นนะ = = 555555
    #1615
    0
  23. #1601 มาเวล (@sasipa88) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 22:03
    น้ำเชื่อเอาเราคิดไกลเลย-.- แต่แอบฟินนิดๆ
    #1601
    0
  24. #1588 zeazee (@vijagkana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 22:08
    อ่าาา แน่ใจนะว่าจะเลี้ยงเด็กรอดน่ะ
    #1588
    0
  25. #1527 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2556 / 11:50
    แหม~ จะว่าไปจับซิซมาเป็นคุณแม่ก็ได้นะ นิสัยได้เลย ฮุๆ =..=
    #1527
    0