คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ll+ MonSter Boy +ll แผนรักละลายใจนายวายร้าย

ตอนที่ 2 : ll+ MonSter Boy +ll นึกให้ออก Rewrite+เนื้อเรื่องใหม่


     อัพเดท 16 ม.ค. 51
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ย้ายไอดี ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ย้ายไอดี
My.iD: https://my.dek-d.com/lemonkid
< Review/Vote > Rating : 96% [ 12 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 6,195
119 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 20 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ll+ MonSter Boy +ll แผนรักละลายใจนายวายร้าย ตอนที่ 2 : ll+ MonSter Boy +ll นึกให้ออก Rewrite+เนื้อเรื่องใหม่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 201 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket


 



นานมากแล้วตั้งแต่ที่น้ากิ่งแก้วปล่อยฉันให้เป็นอิสระในห้องส่วนตัวของตัวเอง แต่น้ากิ่งแก้วก็ยังไม่ขึ้นมาตามไปกินข้าวซักที ฉันเลยคิดว่าจะออกไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นเอง

 

“ลูกจะทำหน้าดีๆ ตอนที่อยู่กับวานิลลาหน่อยไม่ได้รึไง แม่ขอลูกไว้ใช่มั้ย”

น้ากิ่งแก้วแผดเสียง ทำให้ฉันชะงักอยู่ตรงนั้น


“
ก็ผมเบื่อ จะให้ปั้นหน้ายิ้มอยู่ได้ยังไง ก็บอกแล้วว่าไม่อยากไป”


“
แม่เบื่อที่จะพูดเรื่องนี้กับลูกแล้วนะ เดี๋ยวแม่จะขึ้นไปตามวานิลลาลงมากินข้าวแล้ว หลังจากนั้น แม่หวังว่าลูกคงจะคุยกับวานิลลาดีๆ ล่ะ” น้ากิ่งแก้วผละจากริวออกมาอย่างหัวเสีย ทำให้เธอเห็นฉันที่ยืนแข็งทื่ออยู่


“
ตายแล้ว วานิลลา! ลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ น้าว่าจะไปตามอยู่เชียว เดี๋ยวน้าไปจัดโต๊ะให้นะ”

 

ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้น้ากิ่งแก้ว ส่วนน้ากิ่งแก้วเองก็ได้แต่กลบเกลื่อนโดยการเดินไปทางครัวเหมือนเรื่องเมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้น

 

ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าริวไม่อยากเจอหน้าฉัน จนน้ากิ่งแก้วต้องออกคำสั่งบังคับ เพราะแบบนี้เองซินะ ที่สนามบิน ริวถึงได้ทำหน้าเบื่อโลกอยู่ตลอดเวลา

 

 

และถึงตอนร่วมโต๊ะทานข้าว จะมีน้ากิ่งแก้วคอยชวนฉันคุยอยู่ตลอด แต่ฉันก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดีที่ต้องนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับคนที่รู้ว่าไม่ชอบขี้หน้าฉัน แถมนั่งตรงข้ามกันเลยด้วย พอน้ากิ่งแก้วไม่พูด ทั้งโต๊ะก็เงียบ

น้าอาซาโนะเองก็ดูเป็นผู้ใหญ่ที่ขรึมมากกว่า ถึงจะคุยขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่มากเท่าน้ากิ่งแก้ว

 

“จริงหรอจ๊ะ ที่โรงเรียนวานิลลาไม่ค่อยได้ทำกิจกรรมเลยหรอ เห็นตอนเด็กน้าเห็นหนูอยู่เฉยๆ กับเขาไม่เป็นเลยนี่จ๊ะ”

 

ฉันก็เคยได้ยินแม่บอกเหมือนกันว่าตอนเด็กฉันทโมนขนาดต้องส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ แล้วโรงเรียนมัธยม

ที่ฉันเพิ่งจบมาก็เป็นโรงเรียนหญิงล้วนด้วย จึงไม่แปลกที่น้ากิ่งแก้วจะเห็นฉันเรียบร้อยขึ้นเมื่อเทียบกับแต่ก่อน

ตอนฉัน 5 ขวบ ฉันเป็นแบบไหนกันนะ ฉันนึกสภาพตัวเองตอนนั้นไม่ออกจริงๆ


“
ตอนเด็กหนูซนมากเลยหรอคะ”

 

“หนูจำไม่ได้เลยหรอจ๊ะ”

 

ฉันส่ายหน้า “ไม่ค่อยได้เท่าไหร่ค่ะ”

 

“แต่ตอนนั้นหนูก็เพิ่งห้าขวบเองนี่เนอะ” น้ากิ่งแก้วชักสีหน้าตกใจ แล้วก็เปลี่ยนเป็นเสียดาย

ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าคนที่นั่งตรงข้ามกันกำลังจ้องฉันอยู่ ฉันเลยหันไป ก็พบกับสายตาของนายริวที่กำลังมองฉันอยู่จริงๆ

จู่ๆ ทำไมถึงสนใจเรื่องนี้ขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าฉันจะคุยอะไรกับน้ากิ่งแก้ว เขาก็จะเอาแต่กินโดยไม่พูดอะไรซักคำ แล้วฉันก็ถูกน้ากิ่งแก้วดึงกลับไปอีกครั้ง


“
แต่ริว เขาชอบทำกิจกรรมนะ ตอนอยู่โรงเรียนวานิลลาปรึกษาริวเขาได้นะ ใช่มั้ยจ๊ะ ริว”

น้ากิ่งแก้วเน้นเสียง ไม่มากจนฟังออกว่ากำลังออกคำสั่งอยู่


“
ผมอิ่มแล้ว”

ริวตัดบทโดยการรวบช้อนและลุกออกจากโต๊ะอาหาร ไม่สนใจแม้จะมีสายตาดุๆ ของน้ากิ่งแก้วที่มองตามหลังไปด้วยซ้ำ

 

ฉันต้องรู้ให้ได้เลยว่าทำไมเขาถึงได้ไม่ชอบฉันถึงขนาดนั้น ดังนั้นหลังจากที่ช่วยน้ากิ่งแก้วล้างจานในครัวเสร็จแล้ว ฉันจึงรีบวิ่งขึ้นไปที่หน้าห้องของริว และเคาะประตูเรียกเขา ด้วยความหวังที่ว่าคนข้างในจะไม่หลับไปเสียก่อน นี่เพิ่งจะสามทุ่มเองนะ เขาคงไม่เป็นเด็กอนามัยขนาดนั้นหรอกมั้ง

 

ก๊อก ... ก๊อก ... ก๊อก!!

 

“ขอโทษนะ ถ้ายังไม่นอนช่วยเปิดประตูให้ฉันหน่อยได้มั้ย”

เงียบ

หรือเขาจะหลับไปแล้ว -_- ค่อยคุยพรุ่งนี้ก็ได้

ฉันจึงกลับมาที่ห้องของตัวเองเพื่อจะนอนบ้าง แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็นอนไม่หลับอยู่ดี ตอนประมาณเกือบสี่ทุ่ม

ฉันเลยต้องลุกออกจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง ตั้งใจจะสูดอากาศจากข้างนอกเสียหน่อย ดีกว่านอนกลิ้งไปกลิ้งมาเฉยๆ บนเตียง

 

แต่สิ่งที่ฉันได้เห็นเมื่อโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างห้องของตัวเองคือ ริวที่กำลังนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่างห้องของเขา

โดยที่ขาข้างหนึ่งพาดขึ้นมา รู้แล้วว่าทำไมเมื่อตอนหัวค่ำเขาถึงไม่ได้ยินที่ฉันเรียก เพราะเขาใส่หูฟังอยู่

ทำไมหัวใจของฉัน มันถึงไม่สงบเอาเสียเลยนะ

 

ไม่ซิ ! ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย !!   ใช่แล้ว  เรามีเรื่องต้องคุยกัน

 

“ถอดหูฟังออกก่อนได้มั้ย ! ”

 

 เขารู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่ฉันโผล่หน้าออกมาแล้ว ฉันจึงชี้ไปที่หูของตัวเองไปด้วยตอนที่ตะโกนพูดกับเขา

แล้วฉันจะตะโกนทำไม -_- เขาต้องไม่เข้าใจที่ฉันพูดอยู่แล้ว

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เพื่อถอดหูฟังข้างหนึ่งออก แค่นั้นยังดูดีเลย -_-

 

“ฉันอยากถามว่าทำไมนายถึงได้ไม่ชอบหน้าฉันนักล่ะ”

 

ฉันบรรยายไม่ถูกหรอกนะว่าเขามองฉันด้วยสายตาแบบไหน แต่มันทำให้ฉันเหมือนเป็นคนผิด

 

“นึกให้ออกซิ”

 

“นึกอะไร ...เดี๋ยวก่อนซิ” ยังพูดไม่ทันรู้เรื่องเลย เขาก็ใส่หูฟังกลับเข้าไปใหม่แล้ว 

แบบนี้จะได้ยินที่ฉันพูดได้ไงล่ะ

 

“ถอดหูฟังก่อน ฉันไปทำอะไรให้นายหรอ นี่ ! นี่ ! ” 

 

ให้ตายซิ เขาเดินเข้าห้องไปเฉยเลย ให้ฉันนึกอะไร ก็ฉันกับนายเพิ่งเคยเจอกันไม่ใช่หรอ

หรือว่าฉันจะลืมเรื่องสำคัญไป??

 

 

 

 

วานิลลา 5 ขวบ

 

ที่บ้านของเธอเอง เด็กหญิงกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางของเล่น จำพวกหุ่นนักรบ ตัวต่อเลโก้ แทนที่จะเป็นกองตุ๊กตาบาร์บี้

 

‘วานิลลาจ๊ะ ทักเพื่อนใหม่หน่อยซิจ๊ะ’

 

เด็กหญิงเงยหน้า เห็นแม่ของเธอ และก็ผู้หญิงอีกคนที่หน้าคล้ายๆ แม่ของเธอ และคนที่เกาะขาของผู้หญิงคนนั้นแล้วโผล่ออกมาแค่หัวด้วยสายตาสงสัย หน้าขาวเหมือนกระดาษเลย แถมตายังสีดำสีเดียวกับสีผมเปี๊ยบ

 

‘ผู้หญิง ผู้ชายอ่ะแม่’

 

‘เรา .. เราเป็นผู้ชายนะ’ เด็กชายก้าวมาอยู่ด้านหน้าแม่ของเขา 

 

‘ผู้ชายอะไร หน้าเหมือนผู้หญิง นายเป็นกระเทยหรอ’ เด็กชายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

‘ตายแล้ว วานิลลาใครสอนให้พูดจาแบบนี้กัน ลูกคนนี้นี่ โทษทีนะจ๊ะกิ่งแก้ว’

 

‘ไม่เป็นไรหรอกพี่ภา’ แม่ของเด็กชายว่าอย่างใจดี แล้วแม่ทั้งสองก็ปล่อยให้เด็กๆ เล่นกันเอง

 เด็กชายเดินอย่างหวาดๆ เข้าไปหาเด็กหญิงที่ดูจะไม่ใส่ใจอะไรเลยนอกจากของเล่นตรงหน้า

เด็กชายยืนมองเธออยู่นิ่งๆ แต่แล้วเธอก็หันมาหาเขาเอง

 

‘นายชื่ออะไร’

 

‘ริว’

 

‘ส่วนเราชื่อวานิลลา’

 

‘อืม เรารู้แล้ว แม่เราเล่าเรื่องเธอให้ฟังก่อนมาแล้ว’

 

‘หรอ แล้วแม่นายเล่าว่าไร’

 

‘บอกว่าวานิลลาเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก’

 

‘หรอ แล้วเราน่ารักมั้ย’

 

เด็กชายอึกอักไม่กล้าตอบ ก็คนที่อยู่ตรงหน้า ดูจะน่ากลัวมากกว่าจะเรียกว่าน่ารักนี่หน่า

ทำให้เด็กหญิงหน้ามุ่ยไม่พอใจ

 

‘นายอยากเล่นกับเราหรอ แต่เราไม่มีตุ๊กตาบาร์บี้ให้หรอกนะ’

 

เป็นคำพูดที่เด็กชายอายุ 5 ขวบรู้สึกเจ็บแสบที่สุดเท่าที่เด็กตัวเล็กๆ อย่างเขาจะรู้สึกโกรธใครได้

แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเด็กหญิงคนนั้นเลย นอกจากพยายามจะไม่ยุ่งกับเธออีก แต่เด็กหญิงก็ชอบเข้ามา

หาเรื่องเขาก่อนทุกครั้ง

 

เด็กหญิงชังขี้หน้าเด็กชายเพราะหลังจากวันนั้นแม่ของเด็กชายก็พาเขามาที่บ้านของเธออีกเรื่อยๆ

แล้วแถมแม่ของเธอยังจะโอ๋เอาใจเขามากเป็นพิเศษ เพราะเห็นว่าน่ารัก

 

ดังนั้นวันที่เด็กชายกำลังนั่งเล่นกองทรายอยู่คนเดียวอยู่ที่สนามเด็กเล่นแถวบ้านของเด็กหญิง

เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างคนมีแผนการบางอย่าง

 

‘นี่ ทำไมนายยังนั่งเล่นทรายอยู่อีกล่ะ แม่ฉันบอกว่าแม่นายกลับไปหาพ่อนายที่ไหนนะ’

 

‘ญี่ปุ่นหรอ’ เด็กชายตาโต หยุดเล่น แล้วหันไปทางที่เด็กหญิงยืนอยู่

 

‘ใช่ๆ ญี่ปุ่น แม่นายไม่ได้พานายไปด้วยหรอ’

 

‘แม่จะทิ้งฉันได้ไง เธอโกหก

 

‘ไม่ได้โกหกนะ ไม่เชื่อก็กลับไปดูที่บ้านเราซิ’

 

เด็กชายจึงรีบวิ่งกลับไปที่บ้านโดยเร็ว ตะโกนร้องเรียกแม่ พร้อมกับวิ่งไปทั่วบ้าน แต่ก็ไม่เห็นแม่ของเขาอยู่ที่ไหนเลย

 

‘นายจะออกไปไหนน่ะ’ เด็กชายทำท่าจะวิ่งออกจากบ้านอีกครั้ง

 

‘เราจะไปหาแม่’

 

‘แล้วถ้าแม่นายนึกขึ้นได้ว่าลืมนาย แล้วกลับมาหานายที่บ้านเราแล้วไม่เจอล่ะ’

 

‘แม่ไม่ได้ลืมเรานะ ไม่ได้ลืมเรา

 

แล้วเด็กชายก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง พอดีกับที่แม่ทั้งสองกลับมาจากหน้าหมู่บ้านเพื่อไปซื้อของมาทำมื้อเย็นกินด้วยกันวันนี้ พอเด็กชายเห็นแม่ของเขาก็รีบโผลเข้าใส่ทันที

 

‘วานิลลา! แกล้งอะไรริวอีกแล้วล่ะแม่ของเด็กหญิงเอ็ดเสียงเขียวใส่เด็กหญิงทันที

 

‘หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ พอกลับมาบ้าน นึกว่าแม่ตัวเองทิ้งเอา ก็ร้องไห้ใหญ่เลย’

 

‘โถ่ หนูริว’

 

โชคดีที่แม่เชื่อคำโกหกของเธอ

 เด็กชายหันมามองเด็กหญิงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา เห็นเด็กหญิงกำลังแลบลิ้นให้อยู่

หลังจากนั้นถึงแม่ของเด็กชายจะมาหาแม่ของเธออีก 2-3 ครั้ง แต่ก็ไม่ได้มีเด็กชายมาด้วยเหมือนเคย

แล้วเธอก็ไม่เห็นแม่ของเด็กชายมาที่บ้านของเธออีกนานมาก นานจนเด็กหญิงเติบโตขึ้นเรื่อยๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ll+ MonSter Boy +ll แผนรักละลายใจนายวายร้าย ตอนที่ 2 : ll+ MonSter Boy +ll นึกให้ออก Rewrite+เนื้อเรื่องใหม่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 201 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android