[OS KOOKMIN] SOMEWHERE ONLY WE KNOW PROJECT 2018

ตอนที่ 10 : PLACE 08 | mutcha cafe {04.06.18}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    24 ก.ค. 61

** Omega-verse **

PLACE 08 | mutcha café

–– mutcha café

by : เจ๊ข้าว { @b_inft2 }


ไม่ง่ายนักที่จะทำให้อัลฟ่าแวมไพร์อย่างเขาสนใจ

แต่ทว่า..กลิ่นหอมนั่นมันมาจากที่ไหนกัน?






07.00 am.

           

สายลมพัดพากลุ่มผมนุ่มปลิวไสวไปตามแรง ใบไม้ตามต้นโตไหวไปมาอย่างร่มเย็น เมฆน้อยเคลื่อนย้ายไปทั่วท้องฟ้า แสงแดดสาดส่องลงมาแผ่วเบา ดูอบอุ่นราวกับในนิทาน

 

มือนุ่มยกขึ้นเสยผมสีดำขลับซอยสั้นตามฉบับผู้ชายของตนอย่างคุ้นชิน คงแปลกพิลึกถ้าจะพูดว่าเขาชอบเสยผมเป็นชีวิตจิตใจ เอาจริงๆเขาไม่รู้ตัวหรอกว่าเสยไปเยอะแค่ไหนต่อในหนึ่งวัน รู้อีกทีเพื่อนก็ด่าว่ามึงเสยครบร้อยรอบแล้วมั้งไอห่า แหม ไอ่เราที่ได้ยินก็ทำเพียงแค่เก็กหน้าทำหูทวนลมไม่ได้ยินพวกมัน แต่ถึงพวกมันพูดไปก็เท่านั้นเพราะการเสยผมมันติดเป็นนิสัยของเขาไปเสียแล้ว

 

ขาน้อยๆก้าวไปตามทางที่เขามุ่งหน้าต้องการ ก้มหน้าลงเปลี่ยนเพลงในมือถือเมื่อพบว่าเพลงที่แรนด้อมขึ้นมาในยูทูปเป็นเพลงที่เขาไม่ค่อยถูกกับมันเท่าไหร่นักพลางขยับหูฟังไร้สายจากยี่ห้อแอปเปิ้ลรุ่นล่าสุดที่ไม่รู้ว่าหากเขาเจอเพื่อนข้างทางแล้วมันตบหัวทักทาย เจ้าหูฟังตัวนี้มันจะหล่นลงท่อน้ำไปรึเปล่า เรื่องนี้น่าคิดอยู่เหมือนกันนะ

 

ปาร์คจีมินว้อยยยยย ไปโรงเรียนกันว้อยยยยยย

 

ผัวะ! จ๋อม!

 

เสียงที่ลั่นมาจากมือเรียวกระทบลงบนหัวกลม ตามด้วยเสียงเจ้าหูฟังราคาสูงปรี๊ดที่หล่นออกจากหูเล็กแล้วตกลงท่อน้ำไปแบบฟูลเอชดี ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนขนาดที่ว่าต่อให้บ้านไซน์โอปป้าบ้านไหนเจ๋งๆก็ถ่ายไม่ทันอ่ะ แน่นอนว่าเขาช็อค ช็อคมาก  แม่งเอ๊ยหล่นไปต่อหน้าต่อตาเลยอ่ะ ช่วยด้วย

 

..จีมิน คือกูขอโทษ

 

ขอโทษแล้วลูกรักราคาเหยียบหมื่นกูมันลุกขึ้นมาหากูได้มั้ยล่ะคนตัวเล็กกว่ายกมือขึ้นเสยผมอย่างสุดเซ็งก่อนจะหันไปชี้หน้าเพื่อนร่างโปร่งที่ตอนนี้แทบจะก้มกราบเท้าเขาให้ได้

 

แง กูขอโทษษษษษษษ

 

ถ้ารู้สึกผิดจากใจจริงมึงก็ช่วยไปไกลๆส้นตีนกูเลยไอ้ห่าจองโฮซอก

 

จีมินลดมือจากการชี้หน้าเพื่อนลงเปลี่ยนเป็นยืนเท้าเอวดุใส่เพื่อนตัวดีที่ยืนยกมือขอโทษขอโพยอย่างไม่ลดละจนผู้คนรอบๆที่เดินผ่านคิดว่าเขาไถเงินมันเสียอย่างนั้น

 

กูแค่อยากทักทายมึงอ่ะ แง ยกโทษนะ

 

ยกตีนมากระทืบหน้ามึงยังง่ายกว่าไม่ว่าเปล่ามือเล็กจัดการขยุ้มจิกลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนก่อนขาข้างขวาของเจ้าคนชอบเสยผมจะถูกยกขึ้นเล็งองศาไปที่ตัวอีกฝ่าย

 

โอ๊ย นี่มึงเป็นเบต้านะจีมิน!! แม่งโหดชิบห--- เอ้ยๆ อย่านะมึง กูสู้นะไม่ทันพูดจบประโยคโฮซอกก็ต้องยกมือขึ้นตั้งการ์ดทันทีเมื่อพบว่าจีมินเพื่อนตัวจ้อยของเขาตวัดสายตาที่พร้อมจะบวกได้ทุกเมื่อแถมยังยกมือขึ้นง้างเหมือนจะบ้องมาที่หูอีก แง แถวนี้มันเถื่อนเกินไปแร้ว;-;

 

แล้วไง เป็นเบต้าก็กระทืบเป็นป่ะวะ มึงก็เบต้ามึงยังโดนกระทืบบ่อยๆได้เลย

 

โหยยย ตรรกะอะไรของเมิ๊งงงงง อย่าทำกูเล้ยยย เอาของกูไปใช้ก่อนก็ได้ หยวนๆ เดี๋ยวซื้อคืนให้ๆ นะๆๆๆ

 

ช่างมันๆ ไม่ต้องซื้ออ่ะ แค่เลี้ยงชาเขียวกูก็พอจีมินหันไปตอบปัดความรำคาญ เอาจริงๆที่ห้องก็ยังมีหูฟังอยู่อีกอัน เขาไม่ได้โกรธอะไรโฮซอกมันหรอก แต่แค่หูฟังมันแพงก็เลยเสียดายมากกว่า

 

ชาเขียวอีกแล้วหรอวะจีมิน..” โฮซอกว่าพลางแหยหน้าอย่างขยาด บ้าไปแล้ว กินชาเขียวอะไรทุกวันขนาดนี้วะ เขาไม่ใช่พวกชอบชาเขียวซักเท่าไหร่แต่ปาร์คจีมินที่ยืนหน้าแมวขู่ตรงหน้าเขาเนี่ยเป็นพวกสาวกชาเขียวแบบสุดๆ

 

หรือจะถอยหูฟั-”

 

ได้ครับท่านปาร์คๆๆๆๆ เดี๋ยวกระผมเลี้ยงชาเขียวให้ครับ เอากี่แก้วบอกผมมาเลยครับท่าน

 

งั้นเลิกพูดมากแล้วก็ตามมา

 

สองขาเรียวก้าวฉับๆนำหน้าเพื่อนตัวสูงตามทางไปเรื่อยๆ หันไปพูดคุยอะไรกันนิดหน่อยก็กลับมาเดินเงียบๆเหมือนเดิม จริงๆพวกเขามีเพื่อนอีกคนนึงแต่มันคงนอนอยู่ที่ห้อง ยังไม่ตื่นหรอกมั้งป่านนี้ มินยุนกิเบต้าจอมขี้เกียจรายนั้นน่ะ นอกจากตั้งใจเรียน อ่านหนังสือ ด่าเขากับโฮซอกไปวันๆ มันก็เอาแต่นอนอยู่ในห้องมันนั่นแหละ

 

อาจจะสงสัยว่าเช้าขนาดนี้ทำไมมันยังนอนอยู่ที่ห้องแทนที่จะมาโรงเรียน ตอนแรกๆพวกเขาเองก็เตือนมันทุกวันว่าให้ตื่นเช้าๆจะได้มาเรียนทันแต่เขาก็เห็นมันตื่นสายแบบสายชิบหายแต่มาทันคาบแรกทุกทีเลยไม่อยากจะยุ่งอะไรนัก กลัวมันด่าว่าเสือกน่ะนะ เพราะเคยโดนมาแล้วไม่ใช่ไรหรอก55555555

 

เดินมาเรื่อยๆจนถึงหน้าร้านมัชฉะคาเฟ่ที่เลื่องลือของย่านนี้และแน่นอนว่าเป็นแถบย่านโรงเรียนของพวกเขาเอง ทั้งสองยังไม่ทันก้าวเข้าร้านกลิ่นชาเขียวก็โชยออกมาอย่างหอมกรุ่น จีมินยิ้มเบาๆอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูเข้าไป

 

เชื่อมั้ยว่าร้านชาเขียวที่พวกเขามาเยือนมันเป็นร้านชาเขียวที่โคตรๆจะชาเขียว ต่อให้มีกลิ่นอย่างอื่นปะปนด้วยพวกเขาก็แทบจะไม่ได้รับรู้เป็น ...หรือต่อให้คนมาเข้าร้านนี้ปนๆกันก็ยังไม่มีทางรู้แน่นอนว่าใครเป็นโอเมก้า เบต้า หรืออัลฟ่า..

 

อื้อหือ กลิ่นชาเขียวตีจมูกสุดๆไปเลยจ้าเป็นโฮซอกที่เปิดประเด็นการสนทนาขึ้นมาตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาในร้านดี

 

ทำไม มึงไม่ชอบเหรอวะใบหน้าขาวเลิกคิ้วขึ้นเชิงถามสงสัย เพราะเขาชอบที่กลิ่นชาเขียวมันฟุ้งๆแบบนี้ เขารู้สึกเพลิดเพลินกับมันดี

 

ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ให้กูมาดมชาเขียวฟุ้งทั่วร้านงี้ทุกวันแบบมึงไม่ได้อ่ะ มึนหัว เอาจริงๆก็ไปที่คอนโดมึงบ่อยๆไม่ได้เหมือนกันกลิ่นห้องมึงมีแต่ชาเขียว คนเหี้ยไรใช้ทุกอย่างที่เป็นชาเขียวแม้กระทั่งยาสีฟันวะ แหวะโฮซอกยกมือขึ้นลูบตามขนแขนราวกับขนลุกเต็มทน แหงล่ะ ห้องของมันมีแต่กลิ่นชาเขียวจริงๆนะเว่ย สเปรย์ดับกลิ่นห้องก็เป็นชาเขียว ที่พีคสุดๆก็คงเป็นน้ำหอมกลิ่นชาที่มันฉีดใส่เสื้อผ้าทุกวันนี้แหละ โอ้ย กูจะบ้า

 

จีมินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะมันขึ้นอยู่กับความชอบของบุคคลใดบุคคลหนึ่งเสียมากกว่า เวลาเขาไปห้องโฮซอกเขาก็ได้แต่กลิ่นเทียนหอม ซึ่งเขาว่ามันเวียนหัวโคตรๆในขณะที่โฮซอกยืนเบะปากใส่และกล่าวหาว่าเขาไร้รสนิยม

 

เมื่อเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ เจ้าคนชอบเสยผมก็เอนตัวก้มดูเมนูเค้กในตู้อย่างสนอกสนใจ ว้าว! วันนี้มีทาร์ตมัชฉะด้วยแฮะ ไม่ได้การละ อย่างงี้มันต้องตำ;-;

        

รับอะไรดีคะ

 

มัชฉะเฟรปเป้เพิ่มวิปแก้วนึงกับทาร์ตในตู้นี่ด้วยครับ แล้ว..มึงเอาไรเขาเบี่ยงตัวไปถามเพื่อนตัวดีที่ยืนตัวเกร็งอยู่ข้างๆเพราะไลฟ์สไตล์ไม่ค่อยเข้ากับร้านแนวชาเขียวอะไรแบบนี้ซักเท่าไหร่

 

เอ่อ..เอาเหมือนกันก็ได้ครับ

 

โฮซอกเอ่ยสั่งไปก่อนจะหันมายิ้มแหยให้จีมินเพราะเจ้าตัวชอบพวกน้ำไม่ก็นมผลไม้ปั่นอะไรเทือกๆนี้มากกว่า อีกอย่างบนเมนูก็มีแต่ชาเขียวเต็มไปหมด จะให้ปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะพนักงานดูเซอร์วิสดีจนเขาต้องตกเป็นเหยื่อการค้าซะอย่างนั้น

 

ค่ะ เป็นสองที่นะคะ ไม่ทราบว่าทานนี่หรือกลับบ้านคะพนักงานถามด้วยน้ำเสียงสดใส

 

กลับบ้านครับ

 

ค่ะ ทั้งหมดxxxบาทค่ะสิ้นเสียงพนักงาน มือนุ่มก็แบรอรับเงินจากเพื่อนร่างโปร่งข้างๆก่อนจะหันไปยื่นให้ที่เคาน์เตอร์เงินอย่างรู้งาน งั้นรบกวนทั้งสองท่านเชิญนั่งที่ด้านรอรับนะคะ อันนี้เป็นคิวค่ะ ถ้าของเสร็จแล้วอุปกรณ์จะสั่นแล้วลุกมารับของได้เลยนะคะ

 

หลังจากคุยกับพนักงานเสร็จร่างสองร่างก็เดินไปหาที่นั่งรอพลางคุยกันไปเรื่อยเปื่อย เอาจริงๆพวกเขาไม่ได้มาเถลไถลก่อนไปเรียนแบบนี้ทุกวันหรอกนะ แต่เพราะว่าวันนี้โฮซอกตื่นสายก็เลยออกจากบ้านช้าทำให้มาเจอจีมินระหว่างทาง จริงๆบ้านโฮซอกอยู่ใกล้โรงเรียนที่สุดก็เลยเดินไปเป็นเรื่องปกติ ส่วนจีมินกับยุนกิต้องนั่งรถเมล์มาลงป้ายแถวๆย่านนี้แล้วเดินต่อเอาเองเพราะโรงเรียนก็ไม่ได้ห่างไกลจากป้ายรถของย่านนี้นัก

 

ปกติจีมินจะไปถึงโรงเรียนช้ากว่าโฮซอกเพราะมัวรอรถเมล์แถวบ้านแล้วก็มาแวะซื้อชาเขียวก่อนเข้าโรงเรียนนี่แหละ ถ้าวันไหนเขาไม่ได้กินชาเขียวนะ รับรองว่าน้ำลายฟูมปากแน่

 

ตุบ!

 

ดีพวกมึงมือขาวตบลงบนโต๊ะไม้ เสียงแหบคุ้นเคยเรียกความสนใจของคนตัวเล็กกับโฮซอกให้เงยขึ้น

 

อ่าวยุนกิ มึงมาไงวะเป็นโฮซอกที่ถามคนตัวขาว ก่อนจะตบปุๆลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆให้ยุนกินั่ง

 

ถามโง่ๆ นั่งรถเมล์มาดิวะ ปกติกูก็ลงแถวนี้อยู่แล้วมั้ยอ่ะยุนกิยักไหล่แบบคูลๆจนพวกเขาต้องเบะปากใส่ไปคนละที

 

เออว่ะ ละมึงรู้ได้ไงว่าพวกกูอยู่นี่ครั้งนี้จีมินหันไปถามบ้างพลางเสยผมตัวเองเบาๆ

 

เดา

 

แม่นไปป่ะวะ ไม่ต้องเรียนหนังสือแล้วมึงอ่ะ ไปเปิดสำนักเหอะ นุ่งขาวห่มขาวงี้โฮซอกพูดอย่างติดตลกส่งผลให้โต๊ะข้างๆที่ได้ยินเผลอขำไปตามๆกัน จีมินหันไปมองโต๊ะข้างๆแล้วก็ส่งนิ้มให้อย่างเป็นมิตร

 

หยอกเหอะ กูหันมาเห็นพวกมึงในร้านพอดี

 

อ๋อ ว่าแต่แดกไรป่ะ

 

ไม่อ่ะ กูมีกาแฟยุนกิว่าพลางชี้กระเป๋านักเรียนให้เพื่อนสองหน่อดู เป็นเรื่องคุ้นเคยดีที่ว่ายุนกิชอบชงกาแฟใส่ขวดเก็บความเย็นไปกินที่โรงเรียนทุกวัน ถามว่ากลัวมันตาแข็งตายมั้ยก็กลัวเหมือนกันแต่มันยืนยันว่ามันไม่ตายเพราะกาแฟแน่นอนพวกเขาก็เลยเออ-ออพยักหน้ารับไป

 

ครืด!

 

เสียงบัตรคิวกลมๆในมือนุ่มที่ดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนว่าออเดอร์ที่สั่งไปนั้นได้รับแล้ว พวกเขาลุกขึ้นไปรับของที่เคาท์เตอร์ก่อนจะเดินออกจากร้านแห่งนี้ไปโดยเร็วเนื่องจากว่าเวลาที่สายขึ้นเรื่อยๆ

 

ทั้งสามคนก้าวเข้ารั้วโรงเรียนอย่างไม่เร่งรีบนัก จำนวนประชากรนักเรียนปรากฏแก่สายตา ยูนิฟอร์มเชิ้ตขาวผูกไทด์บนปกคอเสื้อซึ่งเป็นสีที่บ่งบอกถึงชนชั้นของแต่ละบุคคล รวมไปถึงสีผมที่แตกต่างกัน บ้างก็เห็นบางคนใส่ชุดคลุมด้วยผ้าสีดำที่สีด้านในชุดคลุมจะบ่งบอกถึงชนชั้นเหมือนกับสีเนคไทด์ที่ผูกไว้คอเสื้อ

 

ถ้านึกภาพไม่ออกก็ให้นึกถึงพวกแฮร์รี่พอตเตอร์อะไรเทือกๆนี้เอาล่ะ โรงเรียนที่พวกเขาอยู่ไม่ได้แตกต่างจากฮอกวอร์ตในหนังซักเท่าไหร่นัก มีการแบ่งสีเหมือนกันแต่คงไม่เหมือนที่นิสัยตามบ้านหรือตามสีแบบในหนังนั่นแหละ ที่นี่แบ่งสีตามชนชั้นของตัวเองเฉยๆ เพราะโรงเรียนแห่งนี้รวบรวมไปด้วยนักเรียนที่เป็นอัลฟ่า เบต้าและโอเมก้า...

 

ทว่าไม่ได้มีแค่ประเภทเดียวหากแต่มีสองประเภทในจำพวกนั้นๆเช่น อัลฟ่าแวมไพร์/อัลฟ่าธรรมดา เบต้าแวมไพร์/เบต้าธรรมดา โอเมก้าแวมไพร์/โอเมก้าธรรมดา ซึ่งเป็นโรงเรียนที่แตกต่างจากที่อื่นเพราะบางโรงเรียนจะมีแยกกันไปเป็นสถานที่ของเฉพาะทางเพื่อความดูแลที่ครอบคลุมถึง แต่เนื่องจากว่าโรงเรียนที่พวกเขาเรียนนั้นค่าใช้จ่ายสูงและมีการดูแลที่ดีพอภายในโรงเรียนจึงมีการแยกประเภทเอาไว้ สังเกตได้จากตึกเรียนที่มีสีและตัวหนังสือบ่งบอกไว้น่าตึกอย่างชัดเจน

 

ตึกใหญ่ตึกแรกเป็นตึกสีแดงคาดสีทอง

ตึกของอัลฟ่าแวมไพร์-อัลฟ่าธรรมดา

ไทด์ผูกบนปกเสื้อเป็นสีแดงคาดทอง

ในส่วนของชุดคลุม ด้านในเป็นสีแดง

;;สีที่แสดงถึงการเป็นผู้นำในทุกๆด้าน

และความดุดันราวกับกรดหากแต่

สมเกียรติต่อการเป็นอัลฟ่า

+อัลฟ่าชายไม่สามารถท้องได้

 

ตึกใหญ่ถัดมาเป็นตึกสีเขียวคาดสีเงิน

ตึกของเบต้าแวมไพร์-เบต้าธรรมดา

ไทด์ผูกบนปกเสื้อเป็นสีเขียวคาดเงิน

ในส่วนของชุดคลุม ด้านในเป็นสีเขียว

;;สีที่แสดงถึงความเป็นกลางระหว่าง

กรดร้ายอัลฟ่าและเบสอ่อนโอเมก้า

เกรงขามแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

+เบต้าชายไม่สามารถท้องได้+

 

ตึกใหญ่ถัดมาเป็นตึกสีน้ำเงินคาดสีเทา

ตึกของโอเมก้าแวมไพร์-โอเมก้าธรรมดา

ไทด์ผูกบนปกเสื้อเป็นน้ำเงินคาดเทา

ในส่วนของชุดคลุม ด้านในเป็นสีน้ำเงิน

;;สีที่แสดงถึงความอ่อนโยนและนิ่งสงบ

ตกเป็นรองในทุกๆด้านแม้กระทั่งเพศ

+โอเมก้าชายสามารถท้องได้+

 

โอเมก้าจะมีช่วง “ฮีท” เป็นช่วงที่จะปล่อยฟีโรโมนออกมาดึงดูดให้อัลฟ่าหรือเบต้าเกิดอาการ “อยาก” ซึ่งช่วงฮีทจะยาวนานประมาณหนึ่งสัปดาห์ในแต่ละเดือน โดยโอเมก้าจะมีโอกาสท้องสูงถ้าอยู่ในช่วงฮีทแล้วถูกอัลฟ่าหรือเบต้ากระทำชำเราทางเพศ เพราะฉะนั้นกลุ่มโอเมก้าจึงมียาแก้ฮีทกับยาคุมกำเนิดติดตัวอยู่ตลอดเวลา

 

นอกจากนี้แล้วยังมีการผูกมัดกันด้วยการกัดคอบริเวณท้ายทอยเพื่อตีตราว่าโอเมก้าหรือเบต้าเพศผู้ตามตนนั้นเป็นของตนแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเมื่อกัดแล้วบนคอคู่ชีวิตของอัลฟ่าจะไม่มีรอยขบใดๆหากแต่เป็นรูปสัตว์ประจำตัวของคู่ชีวิตเหมือนเป็นรอยสักเล็กๆบนคอแทน เช่นอีกฝ่ายมีงูเป็นสัตว์ประจำตัว เมื่อโอเมก้าหรือเบต้าเพศผู้ตามถูกกัดคอจากคู่ชีวิตของตนแล้วรูปงูจะสลักขึ้นบนคอทันที

 

แน่นอนว่าการแยกประเภทแวมไพร์-ธรรมดานั้นไม่ยากเลย ให้สังเกตตรงสีผม ถ้าเป็นแวมไพร์ไม่ว่าจะชนชั้นไหนก็แล้วแต่สีผมจะเป็นสีบลอนด์ขาวเหลืองสว่างและสีตาจะเป็นสีของคนชนชั้นนั้นๆไป เช่น ผมสีบลอนด์หรือไปย้อมมาเป็นสีที่ผิดแปลกแต่ทว่าสีตาไม่สามารถเปลี่ยนได้ ต่อให้เปลี่ยนสีผมเป็นสีดำ ท้ายที่สุดแล้วถ้าสีตาเป็นสีแดงเขียวหรือน้ำเงิน ก็จะดูออกว่าเป็นแวมไพร์ชนชั้นไหนอยู่ดี

 

จำพวกชนชั้นธรรมดาจะมีสีผมปกติและตาจะมีแค่สีดำและน้ำตาลไหม้เข้มๆเท่านั้น ซึ่งไม่ได้บ่งบอกให้รู้ชนชั้นมากนักจึงจำเป็นต้องมีกำไลข้อมือสีตามชนชั้นของตัวเองใส่ไว้ที่แขนข้างซ้ายตลอดเวลาซึ่งไม่สามารถถอดออกได้ ต้องทำพิธีถอดเท่านั้นถึงจะปลดออกจากข้อมือได้

 

เรียนจนจะจบแล้วกูก็ยังไม่ชินตากับไอ้ชุดคลุมนี่อ่ะ ใส่แล้วร้อนชิบหายโฮซอกว่าพร้อมกับสะบัดชุดคลุมในเป๋ามาคลุมตัวไว้เหมือนกับคนอื่นทั้งๆที่ยังเดินไม่ถึงห้องเรียน

 

มึงบ่นแต่มึงก็ใส่ผ้าคลุมคนแรกตลอดมั้ย งงใจ

 

ความเคยชินไง บ่นกูทุกวันนี่เบื่อบ้างเหอะจีมิน

 

อ่ะๆๆ กูไม่บ่นมึงแล้วก็ได้

 

จีมินยกมือขึ้นเหนือหัวเป็นการยอมอย่างไร้ข้อกังขา โฮซอกที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มเหนือ ยุนกิขำเบาๆกับท่าทางเด็กน้อยของเพื่อนทั้งสองก่อนจะขำหนักมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าโฮซอกที่ยืนเชิดคอสง่าอย่างผู้มีชัยในสามวิที่แล้วตอนนี้กลับถูกคนตัวเล็กกว่าวิ่งไล่จิกหัวอย่างไม่ลดละ

 

ไอ้โฮซอกมึงจะจนเสาแล้วโว่ย! เห้ยจีมินวิ่งดีๆ อย่าวิ่งไปก้มจับหลอดดูดไปสิวะ! ไอ่เหี้ยพวกมึ๊งเป็นครั้งแรกที่ยุนกิตะโกนจนเสียงหลงเลยก็ว่าได้ ตกลงมีเพื่อนหรือมีลูกวะเนี้ย

 

ด้วยความไม่ทันระวังตัวที่วิ่งเล่นกับเพื่อนและห่วงกินชาเขียวมากเกินไปของปาร์คจีมิน และแน่นอนว่ามันทำให้เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยบริเวณหน้าตึกเบต้าท่ามกลางสายตาหลายคู่ เสียงกรีดร้องอย่างตกใจจากคนรอบข้างดังระงมไปทั่ว แง ปาร์คจีมินมึงตายแน่ๆๆๆ

 

ตุบ!

 

จะว่าไปมันก็ไม่เล็กน้อยหรอกน่ะนะ ในเมื่อแก้วชาเขียวในมือนุ่มและตัวของจีมินเองนั้นกระแทกกับอกแกร่งของอัลฟ่าตนไหนซักตนหนึ่ง เขาไม่กล้าเงยหน้ามองตอนนี้หรอกแต่เห็นชุดคลุมเป็นสีแดงเขาก็พอจะรับรู้ได้ อ้อ เอาจริงๆเขารับรู้ได้อีกอย่างแหละ ชาเขียวมันหกใส่เต็มเสื้อทั้งเขาทั้งอีกคนเลย ฮือ เหนียวเบอร์แรง

 

จะเขยิบออกไปแล้วเงยหน้าขึ้นมาเคลียร์ได้ยัง?เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่ายส่งผลให้คนตัวเล็กกว่ารีบเด้งตัวออกอย่างร้อนรน

 

แหะๆ แอมโซซอรี่นะจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจๆๆๆจีมินกล่าวขอโทษอีกคนอย่างกับเป็นที่รัวกระสุนปืน เพราะเจ้าตัวรู้ว่าเจ้าตัวน่ะผิดจริง

 

ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจอันนั้นไม่ได้สน ที่สนคือชุดคลุมกูแม่งเหนียวไปหมดละร่างสูงชี้ไปยังชุดคลุมของตัวเองที่ชุ่มไปด้วยชาเขียวสุดที่รักของคนตัวเล็กว่า ปาร์คจีมินเพิ่งได้พินิจใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเต็มตาก็อ้าปากหวอ เพราะนอกจากจะเป็นอัลฟ่าแล้วยังมีตาสีแดงเข้มบวกกับผมสีเทาอีกต่างหาก บ้าไปแล้วกู ชนพวกอัลฟ่าก็ว่าเลวแล้วนี่ชนอัลฟ่าแวมไพร์เลยจ้า อยากจะขำออกมาเป็นก๋วยเตี๋ยวแห้ง ถ้าอัลฟ่าแวมไพร์ตนนี้มันฆ่าเขาก็คงไม่แปลกชัวร์ป๊าบอ่ะ

 

ก็บอกแล้วว่าขอโทษ แหะๆ เดี๋ยวเอาไปซักให้นะ ถอดมาเร็วๆๆ

 

เออ กูรอมึงพูดคำนี้นี่แหละอัลฟ่าหัวเทาพูดไปพร้อมกับถอดชุดคลุมให้เบต้าหัวดำที่ยืนขอโทษขอโพยอย่างไม่ลดละโดยมีฝูงเพื่อนๆรุมล้อมกันอยู่เพราะกลัวว่าอัลฟ่าหัวเทาจะฆ่าเบต้าหัวดำนี่ซะก่อน

 

เอ่อ ว่าแต่มึงชื่อไรอ่ะ..”

 

จอนจองกุก อัลฟ่าแวมไพร์ห้อง6/1 ถ้าจะเอาชุดมาคืนก็เดินเอาไปให้ในตึกกูอ่ะ

 

โอเค กูปาร์คจีมินนะ เบต้าธรรมดาห้อง6/5 ถ้ามึงรีบใส่แล้วกูยังไม่เอาไปคืนก็ตามมาทวงที่ตึกได้

 

เออตามนั้น ทีนี้เลิกทำหน้าแหยได้ละ กูไม่ฆ่ามึงหรอก จะไปไหนก็ไปจองกุกพูดก่อนจะใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากเล็กจนแทบหงายก่อนจะเดินออกจากตรงนี้ไป

 

 จีมินที่เคลียร์กับคนหัวเทาตาแดงเสร็จแล้วก็หันมาหาเพื่อนสองคนทางด้านข้างก่อนจะก้าวขาออก ทว่าเมื่อก้าวไปหาเพื่อนแขนขาเขากลับไร้เรี่ยวแรง เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วร่างกาย คนผมดำเซล้มลงกับพื้นโดยไม่ทราบสาเหตุ โฮซอกที่วิ่งเข้ามาดูอาการก็ตกใจที่จู่ๆเพื่อนเขาก็เป็นลมหลับไป ยุนกิไม่ได้สติแตกเท่าอีกคนเท่าไหร่จึงลองคลายไทด์พร้อมปลดกระดุมเชิ้ตขาวออกเพื่อคลายความอึดอัดพร้อมกับใช้หนังสือในกระเป๋าพัดให้พอมีลมเย็นๆผ่านร่างเพื่อนเขาบ้างโดยยุนกิลืมนึกไปว่าควรจะอุ้มจีมินไปห้องพยาบาลมากกว่ามาวุ่นวายให้คนมุงกันหน้าตึกนี่

 

แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเปิดคอเสื้อออกเพื่อระบายไม่ให้คนตัวเล็กอึดอัดดันมีกลิ่นหอมแปลกๆที่พวกเขาไม่เคยได้กลิ่นฟุ้งไปทั่ว หลังจากขมวดคิ้วได้ไม่นานก็พบว่าอัลฟ่าแวมไพร์ที่ยืนคุยกับเพื่อนเขาเมื่อสักครู่กลับเดินฝ่าวงเข้ามาอุ้มจีมินออกไปห้องพยาบาลแทนเขากับโฮซอกท่ามกลางสายตาที่เดาไม่ได้ของใครหลายๆคน และกลิ่นหอมที่คลุ้งไปทั่วบริเวณค่อยๆจางไปอย่างน่าประหลาด

 

กลิ่นหอมๆนั่นคงไม่ได้มาจากปาร์คจีมินเพื่อนเขาใช่ไหม ยุนกิคิดว่าอย่างนั้น...

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

ตื่นแล้วเหรอลูก

 

            ดวงตารีหันมองไปรอบๆพร้อมกับเสียงหวานคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินชัดๆตั้งเป็นเดือนๆดังขึ้นข้างหู เขาดีดตัวขึ้นทันทีเมื่อเขาพบว่าบนเตียงที่นอนนั้นมีตุ๊กตาหมีตัวโปรดของเขาวางอยู่ ซึ่งที่คอนโดที่เขาอยู่ไม่มีตุ๊กตาแบบนี้ซักตัว จะมีตุ๊กตาพวกนี้ก็แต่..

 

            อย่าลุกแรงสิลูก เดี๋ยวเป็นลมขึ้นมาอีกจะทำยังไง หืม

 

            “..แม่? ผมมาอยู่นี่ได้ไง

 

            “แม่ไปรับหนูมาไงลูก โรงเรียนติดต่อมาว่าลูกเป็นลมกลางแจ้งสิ้นเสียงหวานของผู้เป็นมารดาร่างเล็กก็เริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง

 

            แล้วทำไมแม่ไม่ส่งผมที่คอนโดล่ะ เอาผมกลับมาที่บ้านนี่ทำไมจีมินถามอย่างไม่เข้าใจในตัวมารดา

 

            หนูรู้รึเปล่าลูก..วิธีที่หนูใช้มันไม่ได้ผลแล้วนะจีมิน ชาเขียวมันช่วยอะไรหนูไม่ได้แล้วลูก ตอนเพื่อนแบกหนูออกมาขึ้นรถ กลิ่นหนูมันฟุ้งไปทั่วเลยนะลูก..” ผู้เป็นแม่จับมือนุ่มของลูกไว้แนบแก้ม

 

            ได้ไงกัน! ผมใช้วิธีนี้มาตั้งนาน นี่มันบ้าไปแล้วแม่เขาเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอย มันเป็นไปได้ยังไง?

 

            “ไม่รู้แหละ แม่ไม่แน่ใจว่าใช่มั้ยที่ลูกจะเจอคู่ชีวิตโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้แม่เตรียมของไว้ในกระเป๋าหนูแล้ว เผื่อหนูต้องใช้มัน พวกยาคุมกำเนิดน่ะ ระหว่างนี้แม่ยังไม่ให้หนูกลับคอนโดนะ

 

แม่! ผมดูแลตัวเองได้! ปล่อยจีมินนะแม่!” เด็กชายผมดำตวัดผ้าห่มออกอย่างแรงก่อนจะเตรียมตัววิ่งออกไปหากแต่มือที่มีรอยย่นนั่นคว้าแขนเขาเอาไว้

 

ขอร้องนะจีมิน อย่าดื้อได้ไหม แม่ไม่อยากเสียอะไรไปอีกแล้วนะลูกนะ หื้มคนผมดำก้มมองมือเหี่ยวย่นที่รั้งเขาเอาไว้อย่างเจ็บปวด

 

เขาเห็นผู้เป็นแม่พูดเสียงแผ่ว น้ำตาคลอหน่วยบริเวณขอบตาด้วยสาเหตุที่เรารู้กันดี คำพูดประโยคเดียวที่ทำให้เขาหยุดรั้นทันทีพร้อมกับนั่งลงข้างๆเตียงแล้วกอดผู้เป็นแม่อย่างรักใคร่

 

โอเค จีมินจะอยู่ที่นี่กับแม่นะ ไม่ต้องกลัวนะครับ

 

ทำไม..

 

ทำไมพ่อกับแม่ที่เป็นอัลฟ่าด้วยกันทั้งคู่ถึงมีบุญวาสนาไม่ดีพอที่จะทำให้เขาเหมือนพี่ๆในบ้าน พี่สาวคนโตของเขา ปาร์คชินฮเยเธอเป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่ง พี่ชายคนรองของเขา ปาร์คซอจุนเป็นอัลฟ่าที่ดุร้าย แล้วทำไมต้องเป็นเขา..ทำไมต้องเป็นเขาที่กลายเป็นโอเมก้าอยู่คนเดียวด้วย ไม่เห็นเข้าใจเลยแม้แต่นิด...

 

ตกเย็นคนรับใช้ในบ้านเธอได้ขึ้นมาตามลูกชายคนเล็กของบ้านให้ลงไปทานอาหารเย็น เด็กชายผมดำพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามลงไป บนโต๊ะทานข้าวมีเพียงเขา แม่ แล้วก็พี่ชายเท่านั้น พวกเรากินข้าวกันเงียบๆถึงแม้จะมีบทสนทนาบ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นประโยคพูดคุยที่ยาวนัก ข้าวในจานของเขาและพี่ชายยังพร่องได้ไม่ถึงครึ่ง ทว่าผู้เป็นแม่กลับกินเสร็จพร้อมรวบจานไปเก็บแล้วปล่อยเขานั่งกินข้าวกับพี่ชายต่อไป

 

เสื้อคลุมสีแดงนั่นของใคร

 

หืม?จีมินทำหน้าฉงนเมื่อผู้เป็นพี่เอ่ยออกมาแบบไม่มีปีมีขลุ่ยก่อนจะนึกขึ้นได้ อ๋อ อันนั้นของอัลฟ่าที่เดินชนกันเมื่อเช้าที่โรงเรียนก่อนเป็นลมน่ะ

 

มันได้ทำอะไรนายรึเปล่าถามไถ่อย่างเป็นห่วงแต่ด้วยความที่โตกว่าซอจุนจึงไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมามากนักทั้งที่ในใจเขาว้าวุ่นไปหมด นี่ก็น้องชายของเขาทั้งคน

 

โหย เปล่าพี่ๆ ผมนี่แหละชนเค้า เผอิญทำชาเขียวหกใส่หมดแก้วก็เลยเอามาซักให้

 

อัลฟ่าธรรมดาหรอ?

 

แวมไพร์เลยแหละ แต่เค้าดูใจดีนะพี่ไม่เห็นขู่ผมเหมือนที่เคยเจอเลย

 

ห๊ะ เป็นไปได้ไงวะ เออๆ พี่จะบอกว่าเห็นมันซักเสร็จแห้งอะไรเสร็จแล้วนะ รีบไปเก็บด้วยล่ะเหมือนฝนจะตกสิ้นคำกล่าวปาร์คซอจุนนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด อัลฟ่าแวมไพร์ตนนั้นมันไม่รู้สึกอะไรกับน้องชายเขาทั้งๆที่เดินชนกันเนี่ยนะ ชาเขียวมันกลบกลิ่นหอมของน้องเขาได้ดีขนาดนั้นเลยรึไง แปลก นี่มันแปลกมากๆ

 

พวกเขาจบบทสนทนาเอาไว้เพียงตรงนั้นก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นห้องนอนไป ร่างกลมของเจ้าโอเมก้าเดินห่อผ้าออกมาจากห้องน้ำ หยิบชุดนอนจากในตู้เสื้อมาใส่อย่างไม่เร่งรีบนักก่อนจะหยุดนิ่งลงทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชุดคลุมตัวเล็กสำหรับเด็กประถมที่ใส่ไปโรงเรียน หากแต่มันเป็นสีน้ำเงินแทนที่จะเป็นสีเขียวอย่างที่เขาสวมใส่เช่นทุกวันนี้

 

อาจจะสงสัยว่าทำไมถึงต้องโกหกว่าตัวเองเป็นเบต้า แม้กระทั่งเพื่อนสนิทเขาก็โกหก นั้นเป็นเพราะว่าเขาไม่กล้าไว้ใจใครมากกว่า เขาไม่อยากโดนรังแก ข่มเหง ไม่อยากให้ใครคอยมาดูแล เรื่องทั้งหมดนี้พี่สาวเขาก็จัดการให้ทั้งหมด ปาร์คชินฮเยเกลียดรอยแผลบนร่างกายจากการถูกกลั่นแกล้งของน้องชายเธอที่สุด

 

เธอทำให้เขาสลัดคราบโอเมก้าออกหมดจากที่บ้านเก่าของเราเมื่อหลายปีก่อนและพาเขามาเป็นคนใหม่ในร่างเบต้ากับสังคมใหม่ๆ แน่นอนว่าเขาชอบมัน แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังสู้คนไม่ได้อยู่ดีแถมยังพาลทำให้เดือดร้อนพี่สาวของเขาไปช่วยเคลียร์ และใครจะไปคิดว่าวันนั้นวันที่เธอช่วยเขาไว้จะกลายเป็นวันสุดท้ายของเธอเพียงเพราะเธอดื้อดันจะปกป้องน้องชายคนเล็กจากเรื่องที่ไม่สู้คนของเขาเอง

 

เขาไม่อยากจะเป็นโอเมก้า เพราะเขารู้สึกเป็นภาระของทุกๆคนในบ้าน พ่อก็ไม่ได้คุยกับเขามาตั้งแต่ที่พี่สาวเสียชีวิต ประโยคสุดท้ายที่พ่อคุยกับเขาในงานศพพี่ชินฮเยนั้นเขายังจำมันได้ดี

 

การที่ลูกเป็นโอเมก้าพ่อไม่เคยผิดหวัง แต่สิ่งที่ลูกเป็นอยู่ตอนนี้นี่แหละคือสิ่งที่พ่อผิดหวัง

 

เขาเป็นผู้ชายแต่เขากลับปกป้องพี่สาวไม่ได้ทำให้ทุกวันนี้เขารู้สึกผิดกับเหตุการณ์นั้นอยู่ตลอดไม่เคยลืม..

 

เสยผมสีดำขลับเล็กน้อยก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงในห้องที่มีแต่กลิ่นชาเขียวฟุ้งไปทั่ว เสียงฝนโปรยปรายด้านนอกดังเป็นระยะๆแทนที่จะน่ารำคาญกลับกลายเป็นว่าเพลิดเพลินชวนเคลิ้มหลับเสียมากกว่า ไม่นานนักเปลือกตาสีนวลก็หลับลงจมสู่โลกของตัวเอง

 

มึงชอบชาเขียวใช่ป่ะ

อือ จองกุกถามทำไมอ่ะ

ถ้ากูไม่ใช่ชาเขียว มึงจะชอบกูป่ะ

‘...’

แต่กูชอบมึงว่ะ

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

 

เฮือก!

 

ปาร์คจีมินสะดุ้งเฮือกขึ้นทันทีที่นาฬิกาปลุกก่อนจะสะบัดหน้าไปมาราวกับไม่อยากจะจำคำพูดในฝันนั้น เขาตบหน้าตัวเองซ้ำๆไปมาให้ตื่นซะ แล้วเลิกนึกถึงมันทว่าเขาก็ยังไม่ลืม ทุกคำพูดนั้นมันฝังอยู่ในหัวของเขา เขาเอามือปิดหน้าก่อนจะครางฮือในลำคอ

 

นี่มันโคตรแย่อ่ะ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกเป็นสาวแรกแย้มขนาดนี้เลย ฮื่อ ร่างเล็กหยุดทุบหมอนนอนของตัวเองก่อนจะเด้งตัวไปหยิบตำราในชั้นวางหนังสือออกมากางหาหน้าที่เคยเรียนเคยอ่านโดยไม่สนเวลาว่าตอนนี้เขาควรจะไปอาบน้ำได้แล้ว

 

หน้าที่173 คู่ชะตา

หลังจากที่เจอคู่ชะตาแบบไม่รู้ตัว ฟีโรโมนในตัวของโอเมก้าจะปล่อยฟุ้งกระจายไปทั่วทำให้ร่างกายอ่อนเพลียมาก บางรายถึงขั้นมือไม้สั่นจนเป็นลมล้มพับไป

และอาจจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งฝันถึงกัน หรือ ฝันถึงกันทั้งคู่เพื่อเป็นสัญญาณเตือนว่าคุณได้เจอแล้ว คู่ชีวิต...’

 

มือนุ่มพับปิดหนังสือลงอย่างแรงก่อนจะยกมือขึ้นกุมแนบอกพร้อมกับหายใจถี่อย่างรุนแรง แบบนี้ก็แสดงว่าเขากับจองกุกเป็นคู่ชะตากันอย่างนั้นเหรอ เฮ้ย แต่นี่เพิ่งเจอกันวันเดียวเองนะ ไม่ได้การแล้ว เขาต้องปรึกษาแม่ ที่ดราม่าไปเมื่อคืนคือลืมไปให้หมด ตอนนี้ในหัวมีแต่คำนี้อยู่คำเดียว คือ..

 

แม่ ผมฝันถึงอัลฟ่าผ้าแดงตนนั้น ไอ้บ้านั่นมันเป็นคู่ชะตาของผมจริงๆอ่ะแม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

ชุดคลุมสีแดงถูกพับเรียบร้อยไว้ในมือข้างซ้าย ส่วนมือข้างขวาก็คงคอนเซปต์ชาเขียวปั่นเหมือนเดิม...  ใช่แล้ว ตอนนี้เขาก้าวเข้าโรงเรียนมาโดยสายตาที่มองมายังเขาก็ออกจะแปลกไปหน่อยๆบ้างก็มีคนมาถามไถ่ถึงอาการ แหงล่ะ เมื่อวานเป็นลมแล้วยังปล่อยกลิ่นออกมาฟุ้งไปทั่วทั้งๆที่มีสถานะเป็นเบต้าตอนอยู่ในโรงเรียนมันคงน่าสงสัยไม่น้อยเลยทีเดียว

 

ต้องเอาชุดไปคืนในตึกอัลฟ่าจริงๆหรอวะเนี้ยกูร่างเล็กบ่นเบาๆพร้อมกับนั่งแหมะลงบนเก้าอี้เมื่อเดินเข้ามายังห้องเรียนที่มีเพื่อนไม่กี่คน และใช่ หนึ่งในนั้นมีโฮซอกที่ยืนสนทนาอย่างเมามันอยู่ไม่ไกล

 

ก็เอาไปคืน

 

มึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่!?คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงทันทีเพราะจู่ๆคนตัวขาวกว่าก็โผล่มาจากไหนไม่รู้แถมยังมากระซิบข้างๆหูอีก

 

ตอนมึงพึมพำเมื่อกี้อ่ะ เป็นยุนกิที่นั่งลงข้างๆโดยทำท่าทีสบายๆแตกต่างจากอีกคนที่นั่งร้อนรนอยู่คนเดียวหลังพบว่าคู่ชีวิตคือไอ้เจ้าของชุดคลุมตัวนี้นี่แหละ

 

แล้วมึงเป็นไร กูเห็นทำตัวตื่นอยู่นานละ กลัวอะไรวะ?

 

เปล่าอ่ะ สงสัยกินชาเขียวมากไปใจแอบสั่นนิดๆ แหะๆเขาชูแก้วชาเขียวที่แทบจะไม่เหลือน้ำให้อีกฝ่ายดู จะให้บอกความจริงว่ากลัวไปตึกอัลฟ่าแล้วกลิ่นโชยก็บ้าแล้ว ใครจะบอกอ่ะ ไม่มีทาง

 

Rrrrrrrr

 

เสียงจากมือถือเครื่องหรูแผดขึ้นอย่างน่ารำคาญ เจ้าของเครื่องก้มลงเพ่งดูเบอร์อย่างชั่งใจก่อนจะยอมกรอกเสียงลงสายเนื่องจากว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตาเอาซะเลยจังทำให้ต้องรับช้ากว่าปกติ

 

สวัสดีครับ จีมินพูดครับ

 

[ทางการดีว่ะ]

 

หืม?

 

[เอาชุดมาคืนได้ยัง]

 

นั่นจองกุกเหรอ! มึงไปเอาเบอร์กูมาจากไหน?

 

[ไม่ต้องรู้ได้ป่ะล่ะ เอาชุดมาคืนได้ยัง วันนี้ตึกกูมีตรวจชุดคลุม]

 

มึงมาเอาเองได้ปะ

 

[ไม่อ่ะ กูขี้เกียจ อีกอย่างมึงชนกูมึงก็เอามาคืนกูดิ]

 

เออ เดี๋ยวเอาไปให้ก็ได้

 

[เร็วๆล่ะ]

 

เออๆๆๆๆๆๆ

 

สุดท้ายก็เป็นเขาที่มายืนหน้าแห้งอยู่ในตึกอัลฟ่า เขามั่นใจว่าเขาไม่โดนขย้ำแน่นอนเพราะเมื่อก่อนเดินเข้ามาเขาแอบฉีดน้ำหอมกลิ่นชาที่เขาชอบนักหนาจนฟุ้งไปทั่วพร้อมถือแก้วชาเขียวปั่นที่น้ำเหลือเพียงนิดเป็นซิกเนเจอร์ว่าเนี่ย กูสาวกชาเขียว ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมกูกลิ่นนี้อะไรแบบนี้อ่ะนะ

 

ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีเมื่ออัลฟ่าแวมไพร์ที่เดินสวนกันเมื่อซักครูนี้ทำเพียงแค่หันมาถามเขาว่าใช้น้ำหอมกลิ่นแปลกดีอยากไปซื้อมาใช้บ้างเลยไม่ได้สงสัยอะไรในตัวเขาซักเท่าไหร่ เขาสาวเท้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งเจอห้องที่ตามหา คิ้วเรียงสวยขมวดเล็กน้อยราวกับใช้ความคิด ฮือ ควรเข้าไปมั้ยอ่ะ ต้องทักทายยังไงดี รน เขารนไปหมดแล้ว

 

เฮ้ยเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ลมหายใจร้อนรดชิดต้นคอ คนตัวเล็กที่ตกใจจนสติกระเจิงทำเพียงแค่ถดคอหนีก่อนจะหันกลับไปด้านหลัง ไหนชุด

 

..หือ? นี่จ..จองกุกใช่ป่ะ?จีมินเอ่ยติดขัดเล็กน้อยหากแต่น่ารักน่าเอ็นดูในสายตาอีกคนเหลือเกิน

 

อือ กูเอง

 

เอ่อ...อันนี้ชุดนะ ซักให้แล้ว หอมๆๆจีมินว่าพลางยื่นให้อีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวก่อนจะขอตัวกลับตึกตัวเองอย่างเร่งรีบ

 

ขอบใจ กลิ่นชุดหอมมาก

 

“’มึงได้เสื้อแล้วงั้นกูไปละนะ ไม่ค่อยชินตึกมึงเท่าไหร่ ร่างเล็กกว่าเอ่ยบอกคนตัวสูงหัวเทาที่ยืนยิ้มอยู่เขาเลยยิ้มกลับให้ทว่ากลับต้องหุบยิ้มเพราะจู่ๆฝ่ามือหนาก็รวบมายังข้อมือเขา ซึ่งนั่นไม่ใช่แรงน้อยๆเลยด้วยซ้ำ

 

ใช้น้ำหอมไรวะ แม่งโคตรหอมเลยร่างสูงไม่ว่าเปล่าแถมยังลากเจ้าตัวเล็กหัวดำเข้าไปในห้องน้ำอย่างไม่เกรงใจสายตาคนอื่น ทันทีที่อีกฝ่ายดันเขาเข้ามาในห้องน้ำด้านในสุดก็ลงกลอนอย่างไม่สนใจคนที่ร้องทักท้วงอยู่ตรงหน้า ราวกับเป็นเรื่องปกติ อัลฟ่าตนอื่นที่เข้าห้องน้ำอยู่เดินออกทันทีโดยไม่ได้สนใจอัลฟ่าแวมไพร์หัวเทาตาแดงที่ฉุดกระชากลากคนตัวเล็กเข้าไปข้างใน

 

จะพาเข้ามาทำไมเล่า! ฉีดน้ำหอมกลิ่นชาเขียวโว้ย บอกแล้วก็ปล่อยดิวะ!” จีมินทุบแขนอีกฝ่ายก่อนจะดันตัวหนีอีกอย่างไม่ลดละ ทว่าโอเมก้าในคราบเบต้าอย่างเขาสู้อีกฝ่ายได้ที่ไหนกัน

 

ที่กูได้กลิ่นแม่งหวานแบบหวานแปลกมาก ไม่ใช่ชาเขียวห่าไรนั่นแน่ๆ... มึงโคตรเหมือนโอเมก้าเลยรู้ตัวป่ะ

 

อย..อย่า

 

วินาทีนี้จอนจองกุกไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาพยายามไม่กัดไม่ดูดคออีกฝ่ายแต่เขาทำเพียงแค่สูดดมซอกคอหอมชวนเคี้ยวเท่านั้นล่ะ แต่ดูเหมือนจะเพลินเกินไปจนทำให้พัฒนาจากซุกไซร้เป็นดูดดุนจนคอเป็นรอยจ้ำแดงอ่อนๆ คนในกำมือของเขาตัวสั่นราวกับลูกนก อัลฟ่าหน้าคมเชยคางดวงหน้าหวานขึ้นสบตา จีมินพยายามปัดมือเขาออกจากใบหน้าทว่าเขาไม่มีทางยอมเป็นแน่ ทันใดนั้นริมฝีปากอิ่มนุ่มของคนตัวเล็กก็ถูกครอบครองโดยอัลฟ่าแวมไพร์เจ้าเล่ห์

 

ไม่นานนักทั้งคู่ก็ผละออกจากกันโดยจองกุกก้มตัวลงมาคุยให้เสมอกันกับคนตัวเล็กกว่าที่ก้มหน้างุด จริงๆเขาควรโมโหอ่ะ แต่มันกลับใจสั่นไปหมด หรือมันเป็นเพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคู่ชะตาของเขากันแน่เขาถึงได้ใจอ่อนยวบได้ถึงขนาดนี้

 

มึงแม่งสเปคว่ะ อยากกัดคอแต่กูไม่กล้า กูอยากจีบมึงก่อน

 

ห๊ะ อะไรนะ!?

 

หูหนวกรึไงวะ กูบอกว่าจะจีบมึงร่างสูงผมเทาสลวยพูดออกมาอย่างหน้าไม่อายก่อนจะปลดล็อกกลอนประตูห้องน้ำลงพร้อมกับเปิดประตูออกแล้วดันคนตัวเล็กเดินออกจากห้องน้ำเบาๆ

 

“...” ไปแล้ว เหมือนจีมินจะไม่รอดจากแคมเปญนี้ เขาสติหลุดลอยออกไปแล้ว

 

เอาเป็นว่ากูนัดเดทเย็นนี้เลย ที่ร้าน mutcha café” ทันทีที่ได้ยินชื่อคาเฟ่ร้านโปรด ปาร์คจีมินเบิกตากว้างขึ้นทันที ราวกับแมวที่หูตั้งพร้อมวิ่งเล่นไปทั่ว ทว่ากลับต้องแยกเขี้ยวขู่ใส่ไอ้คนกวนเบื้องล่างตรงหน้าเพราะประโยคถัดไป ห้ามปฏิเสธ ถ้ามึงไม่มากูจะกัดคอผูกมัดมึง J

 

แล้วปาร์คจีมินคนที่รู้ว่ามันเป็นคู่ชีวิตนี่ปฏิเสธอะไรได้บ้างมั้ยวะ

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านไปได้สองเดือนกว่าๆย่างเข้าเดือนสามแล้ว พวกเขายอมรับกับสถานะของกันและกันได้ว่าเป็นคนที่กำลังดูใจกันอยู่ ซึ่งคนเกือบทั้งโรงเรียนก็รู้กันหมดว่าจีมินกับจองกุกกำลังดูๆกันอยู่ตั้งแต่เดือนแรกๆที่คนตัวเล็กผมดำคอยแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูงผมเทาจนปัจจุบันเริ่มจะโรแมนติกขึ้นมาบ้างแล้ว ตัวเขาเองก็ยอมให้จองกุกเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตมากขึ้นกว่าช่วงแรกๆแต่ก็ยังไม่ได้คบกันซักทีหรอกเพราะแค่เรื่องเรียนก็วุ่นวายจะแย่แล้ว

 

ถามว่าอยากคบกันมั้ยก็อยาก แต่ในเมื่อเขาฝันบ่อยๆถึงเหตุการณ์ที่จองกุกขอเขาเป็นแฟนในร้านชาเขียวนั่นเขาก็คิดว่าถ้าจะคบกันเดี๋ยวพอถึงเวลามันก็คบกันเอง ใช่มั้ยล่ะ หรือไม่จริง?

 

จริงๆเขามีเรื่องแย่ๆอยากจะบอกให้ฟังแหละ จนตอนนี้จองกุกและคนอื่นๆก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นโอเมก้าแน่นอนว่าเขากินยาแก้ฮีทและยาคุมดักไว้ตลอดที่ไปโรงเรียนหรือไปไหนกับจองกุก เขาก็เลยไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นอันตรายซักเท่าไหร่ เวลาคนถามถึงกลิ่นก็จะตอบอย่างไม่ใส่ใจว่าเปลี่ยนน้ำหอมซึ่งนั่นก็เป็นข้ออ้างที่ดี

 

คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้ไม่นานนักรถยนต์คันหรูก็เทียบจอดหน้าประตูรั้วโรงเรียน แน่นอนว่าวันนี้เป็นที่ต้องวันมาโรงเรียน ร่างกลุ่มผมดำสวยเดินเข้าโรงเรียนทำตัวเหมือนปกติอย่างที่เคยทว่าก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่ควรเพราะเขาโดนร่างหนาของชายสองคนที่ไหนไม่รู้กระชากจนปลิวไปตามแรง มันลากเขาเข้าไปในที่ลับตาคนก่อนจะผลักเขาเข้าไปหาหญิงสาวผมเทาชุดคลุมสีแดง

 

สวัสดีปาร์คจีมิน เบต้าชนชั้นธรรมดาเธอจงใจกระแทกเสียงลงท้ายประโยคราวกับเยาะเย้ย ดวงตาแดงฉานจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างน่ากลัวหากแต่มุมปากของเธอกลับยิ้ม เป็นรอยยิ้มหวานที่ถูกเคลือบด้วยยาพิษ

 

เธอต้องการอะไรของเธอ ปล่อยซักทีดิวะ!” จีมินเอ่ยกับคนตรงหน้าก่อนจะหันไปหาร่างอัลฟ่าชนชั้นธรรมดาสองตนนั้นที่คอยล็อคตัวเขาเอาไว้ ดูเหมือนจะเป็นทาสของหญิงสาวคนนี้ล่ะ

 

ถามจริงนะ โง่เหรอ

 

แล้วฉันเคยไปทำอะไรให้เธอรึยัง!! บอกคนของเธอให้ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” ร่างโอเมก้าในคราบเบต้าตัวน้อยสะบัดตัวหนีอย่างแรงเพื่อให้หลุดออกจากตรงนี้ แต่ทำยังไงก็ไม่หลุดออกจากพันธนาการไปซักที

 

ตอนนี้นายคิดว่านายคู่ควรกับจองกุกรึยังล่ะ?หลังหญิงสาวพูดจบเขาก็กระจ่างทันที นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจออะไรแบบนี้ แต่ส่วนมากเขาจะโดนอัลฟ่าหญิงข่มหรือดูถูกเสียมากกว่า ไม่ได้ถึงขั้นฉุดกระชากลากเข้ามามุมอับแบบนี้

 

งั้นขอถามกลับ ถ้าไม่คู่ควร..แล้วทำไมฉันถึงเป็นคู่ชะตาของเขาได้ล่ะปาร์คจีมินยิ้มอย่างคนเหนือกว่าเมื่อเห็นคนตรงหน้ามีสีหน้าที่ผิดแปลกไปเสี้ยววิก่อนที่เธอจะแค้นหัวเราะออกมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

แกจะบอกฉันว่าแกฝันถึงจองกุกรึเปล่า หื้ม? ถ้าใช่ งั้นฉันก็คงเป็นคู่ชะตาของจองกุกเหมือนกันสินะ

 

หมายความว่าไง

 

นายก็หน้าตาดี ไม่น่าโง่นะ

 

มันเป็นไปได้ยังไง ฉันไม่เชื่อ!”

 

หึ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เช้าๆแบบนี้พวกอัลฟ่ามันคงยังไม่ได้กินอะไร โดนกัดหน่อยก็คงไม่เป็นไรเนอะสิ้นคำกล่าว หญิงสาวคนนั้นก็เดินออกไปโดยไม่หันมองกลับมา อัลฟ่าสองตนตะครุบมาที่เขาอย่างน่ารังเกียจ น้ำใสเอ่อคลอขอบตาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างเล็กพยายามดีดตัวเองหนีห่างแต่ทว่ากลับสู้แรงไม่ได้แม้แต่นิด

 

ไม่! อย่านะ!” จีมินถีบคนตรงหน้าออกก่อนจะลุกหนี ทว่ามือหนากลับคว้าข้อเท้าเนียนเอาไว้แล้วกระชากให้เขาล้มลงไปบนร่างของอีกคนส่วนอีกคนก็ล็อคตัวเขาเอาไว้ทางด้านหลัง ตอนนี้ในหัวของเขาขาวโพลนไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่นิด มีแต่ใบหน้าของจองกุกที่ปรากฏชัดขึ้นภายในหัวของเขา ช่วยกูด้วยจอนจองกุก!” ตัดสินใจตะโกนออกมาทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้

 

            ฟืดดดด

 

แม่งหอมว่ะอัลฟ่าที่อยู่ทางด้านหลังก้มลงดมซอกคอเขาอย่างกระหาย นั่นทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนที่สุดในโลก

 

ปาร์คจีมินเกลียดวันนี้เหลือเกิน วันที่เขาอ่อนแอสู้ใครไม่ได้ราวกับเมื่อหลายปีก่อน

 

ผลั่ก!

 

จองกุก!”

 

ร่างสูงคุ้นตาวิ่งเข้ามาจับอัลฟ่าธรรมดาทั้งสองตัวที่กำลังคลอเคลียเขาไม่ห่างเหวี่ยงออกไปยังกำแพงตามด้วยเข้าไปแลกหมัดกันอย่างบ้าคลั่งจนอัลฟ่ากระจอกสองตัวนั้นสลบไป ปาร์คจีมินหวีดร้องอย่างน่าสงสาร ตั้งแต่เกิดมาไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าเหตุการณ์ตรงหน้าอีกแล้วในชีวิตเขา

 

จอนจองกุกเพ่งดวงตาสีแดงฉานมายังเขาก่อนจะพุ่งเข้ามาอุ้มพาเขาออกไปอย่างรวดเร็วตามประสาแวมไพร์ ร่างผมเทาวางคนตัวเล็กที่ซบลงบนอกแกร่งราวกับหาที่พักพิงลงบนเตียงห้องพยาบาลโรงเรียนพลางปาดน้ำตาออกจากดวงหน้าหวาน คาดว่าคนผมดำตรงหน้าคงขวัญผวาไม่น้อย

 

บอกกูมา ใครทำมึง

 

กู....กูไม่รู้

 

มันหลายครั้งแล้วที่มึงโดนแบบนี้แต่ครั้งนี้แม่งเกินไปมากเลยว่ะ กูอยากดูดเลือดมันให้หมดตัวตายๆไปซะ

 

ช่างมันเถอะ กูไม่เป็นอะไรแล้-”

 

มันจะไม่เป็นอะไรได้ยังไงวะ! กูบอกแล้วไงว่าให้ไปไหนมาไหนกับกู กูเป็นแวมไพร์กูวาร์ปไปรับมึงยันบ้านได้อยู่แล้ว มันไม่ได้เดือดร้อนแวมไพร์เลย กูเป็นห่วงมึงนะจีมินกูถึงบอกมึงแบบนี้บ่อยๆ แต่มึงก็ไม่ฟังกูเอาแต่ปฏิเสธกู ทำไมวะ เพราะยังไม่ได้คบกัน? เหอะ! ตลกแดกชิบหาย

 

ไม่ จองกุก..คือกูขอโทษ อย่าโกรธกันได้มั้ย..” มือขาวนุ่มยกขึ้นเชยปลายคางใบหน้าคมซีดพลางลูบอย่างแผ่วเบา

 

เห้อ ช่างเถอะ มึงนอนพักไปเดี๋ยวกูเฝ้าเอง ขวัญผวาอยู่ยังไงก็เรียนไม่รู้เรื่องร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่าย ล้มตัวลงนอนโดยมีมือหนายกผ้าห่มมาห่มให้พร้อมกับยืนนิ่ง

 

ไม่นอนด้วยกันเหรอ..” มือเล็กดึงชายชุดคลุมสีดำแดงของคนตัวสูงเบาๆ

 

เผื่อมึงว่าลืมกูเป็นแวมไพร์

 

ก็แค่อยากกอดมึง...”

 

สิ้นประโยคจีมินพลิกตัวหันไปอีกทาง จองกุกที่เห็นอีกฝ่ายหันหนีก็ยอมปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆก่อนจะดึงให้คนผมดำหันมาอยู่ในอ้อมกอด

 

อ้อนจังนะ อ่ะ พอใจมึงยัง

 

ฮื่อหัวทุยขยับขึ้นลงจนเส้นผมดำขลับฟุ้งอย่างน่ารัก ไม่นานนักปาร์คจีมินก็ผล็อยหลับไปโดยยังอยู่ในสายตาของจองกุกเสมอ

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันที่จองกุกรอคอยมากที่สุด เดือนนี้เป็นเดือนที่ห้าได้แล้วที่พวกเขาค่อยเป็นค่อยไปกับสถานะนี้ หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ซึ่งเขาก็ประกาศกร้าวไว้แล้วว่าถ้าใครยุ่งกับจีมินเขาจะไม่เอาไว้แน่ต่อให้คนนั้นจะเป็นผู้หญิงก็ตาม เขาตั้งใจไว้แล้วว่าเขาจะขอปาร์คจีมินเป็นแฟนที่ร้านคาเฟ่ชาเขียวร้านโปรดของคนตัวเล็ก ซึ่งคนตัวเล็กน่ะไม่รู้หรอกว่าเขาจะเซอร์ไพรส์อะไรเพราะปกติเวลาเขาชวนคนตัวเล็กไปไหนมันก็จะจบลงที่ร้านชาเขียวของอีกฝ่ายเสมอ



อะไรที่เป็นจีมินเขาก็ยอมหมดนั่นแหละ



หากแต่วันนี้ไม่ใช่วันที่พวกเราต้องมาเรียนเจ้าตัวเล็กก็เลยขอไว้ว่าจะมาเอง ไม่ต้องวิ่งวาร์ปไปรับยันบ้าน ซึ่งเขาก็ยอมๆอีกฝ่ายไปเพราะเห็นว่าวันนี้เป็นวันดี เอาจริงๆเซอร์ไพรส์ที่ว่านี่มันก็ไม่ได้หวือหวาอะไรนักแต่เขาคิดว่ามันพิเศษตรงที่เขาไปเรียนทำเมนูชาเขียวต่างๆที่อีกฝ่ายชอบมา เขากะจะให้คนตัวเล็กกินอย่างมีความสุข ในระหว่างฝึกเรียนเขาโดนครูฝึกสอนชมทุกวันว่าทำได้ดีถึงแม้จะเป็นประเภทแวมไพร์ที่เอาแต่กินเลือด อาจเป็นเพราะทางตระกูลของเขาสอนให้กินอาหารเหมือนชนชั้นธรรมดามาตั้งแต่รุ่นสู่รุ่นด้วยแล้วก็เลยรับรสอย่างอื่นได้ไม่ใช่แค่เลือด

 

 

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น เขามารอเจ้าตัวเล็กที่ร้านแล้วเรียบร้อย เหลือก็เพียงรออีกฝ่ายมาเท่านั้นก็จะเป็นเวลาของเขาสองคนแล้ว

 

 

ฝั่งของคนผมดำที่เพิ่งได้ออกจากบ้านก็ลุกลี้ลุกลนอย่างตื่นเต้น เขาเห็นเหตุการณ์นี้ในฝันมาแล้วแต่ก็ไม่เคยชินซักที จะไม่ให้เขินก็คงจะประหลาดน่าดู

 

            รถเมล์คันประจำจอดลงบริเวณป้ายที่อยู่ไม่ไกลจากร้าน mutcha café อะไรนั่นซักเท่าไหร่ ขาเรียวก้าวเดินไปเรื่อยๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มตลอดทางอย่างไม่กลัวใครจะหาว่าบ้า ทว่าเขาความสุขของเขาก็ต้องถูกพับลงเมื่ออัลฟ่าแวมไพร์สาวหน้าตาคุ้นเคยเดินเข้ามาพร้อมกับอัลฟ่าที่เป็นชายตัวโตสองคน เรียกง่ายๆก็คือเป็นเซ็ทที่ลากเขาไปที่มุมอับเมื่อหลายเดือนก่อนนั่นแหละ

 

หลีกหน่อยจีมินเอ่ยบอกเรียบๆเพราะเขาไม่อยากจะมีปัญหาด้วย วันนี้มันเป็นวันดีของเขา

 

หลีกพวกต่ำให้ไปหาจองกุกคนรักของฉันน่ะหรอ คงจะตลกน่าดู

 

พูดอะไรของเธอ

 

ถามจริงนะ เป็นเบต้านี่เค้าพกยาแก้ฮีทกับยาคุมกำเนิดกันด้วยเหรอจีมินเบิกตาโพลง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าของคืนหากแต่กลับถูกอัลฟ่าสองตัวนั้นตะครุบเข้าใส่ เขาพยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดออกทว่าไม่เป็นผลเพราะอัลฟ่าตัวโตสองคนนี้มันล็อคเขาเอาไว้อีกแล้ว ราวกับเดจาวูครั้งนั้น

 

เอาคืนมา!”

 

สงสัยมาตั้งนานแล้วว่าทำไมเวลาเดินผ่านจองกุกแล้วจองกุกมีกลิ่นแปลกๆติดมา ที่แท้ก็กลิ่นสาบโอเมก้าตอแหลตัวนี้นี่เอง

 

เอายาคืนมานะ!” จีมินพยายามคว้าไว้แต่กลับคว้าน้ำเหลว

 

เรื่องอะไรต้องคืนล่ะ ฉันถามจริงๆนะ ไม่รู้หรอว่าโดนคนในโรงเรียนเกลียดขนาดไหนตอนจองกุกบอกว่าแกเป็นคนที่จองกุกกำลังดูใจอยู่

 

“...” เขารู้ รู้หมดนั่นแหละ แต่เขาแค่เลือกที่จะไม่พูดมากกว่า

 

ได้ข่าวว่าคืนนี้จองกุกนัดแกไปที่ร้านชาเขียวอะไรของแกนี่นา

 

อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!”

 

ก็แค่อยากรู้ว่าถ้าไม่มีแก ที่ตรงนั้นจะเป็นฉันมั้ย

 

ขอร้องเถอะนะ อย่าทำอะไรพวกเราเลย เลิกยุ่งกับพวกเราซักทีเถอะ

 

ไม่ ฉันไม่ทำอะไรจองกุกหรอก แต่ฉันน่ะจะทำแก คนที่ควรเลิกยุ่งก็ควรเป็นแก นี่! พวกแกลากมันไปที่มืดๆหน่อยสิ ฉันไม่อยากเป็นจุดสนใจอัลฟ่าตัวโตพยักหน้ารับผู้เป็นนายก่อนจะลากเขาเข้ามุมอับอีกแล้ว เขาภาวนาและเรียกหาจองกุกในใจอย่างฟุ้งซ่าน เขาอยากไปหาอีกคนใจจะขาด แกล็อคมันไว้ตรงนี้แหละ เดินมาลึกขนาดนี้แล้วคงไม่มีใครรู้

 

ปล่อยนะ!”

 

เงียบซะ! มันน่ารำคาญ!” หญิงสาวใจแกร่งตะคอกพร้อมกับใช้มีดในมือชี้มาที่ชายผมดำหน้าหวาน ดวงตาของหญิงสาวแดงฉานขึ้นเต็มตาอย่างน่ากลัวทำเอาเขาน้ำตาไหลออกมา ขอบอกไว้เลยนะ ถ้าวันนี้แกไม่ตายอย่ามาเรียกฉันว่าคังซึลกิ หึ

 

การที่เธอทำแบบนี้มันจะทำให้จองกุกหันมารักเธอรึไง

 

อวดดี!”

 

ฉันพูดความจริง

 

หึ.. งั้นก็เอาให้รู้กันไปเลย ถ้ามีแกอยู่แล้วจองกุกไม่รักฉันฉันก็ขอฆ่าแกทิ้งเลยแล้วกัน!!”

 

ฉึก! ฉึก!

 

 

คังซึลกิชักมีดออกจากหน้าท้องจีมินก่อนจะแทงเข้าไปอีกทีด้วยแรงโทสะ เธอเป็นอัลฟ่าแวมไพร์ใจกล้า เธอไม่กลัวการฆ่าใครซักคนอยู่แล้ว ยิ่งเป็นปาร์คจีมินที่มาแย่งความรักของเขาไปมันยิ่งทำให้เขาไม่เกรงกลัวอะไรเลยแต่นิด

 

ตุบ!

 

เสียงดังขึ้นทางด้านหลังทำเอาซึลกิรีบหันกลับไปทันทีก่อนจะพบกับร่างอัลฟ่าตัวโตทั้งสองนอนแน่นิ่งไปโดยมีรอยฟันขบที่ซอกคอทั้งสองคนพร้อมกับจอนจองกุกที่ยืนปาดเลือดออกจากริมฝีปากบางสวยของตัวเอง

 

..จอง..กุกเสียงหวานเอ่ยเรียกคนที่เฝ้าภาวนาขอให้อีกฝ่ายมาช่วยเขาในใจ บัดนี้จองกุกได้อยู่ตรงหน้าแล้ว เขายิ้มเบาๆก่อนโลกจะโอนเอียงทำให้เขาล้มลงตามแรงโน้มถ่วง ทว่าร่างแวมไพร์อย่างจองกุกกลับไวกว่าเวลาที่เขาจะล้มลงส่งผลให้เขาอยู่ในอ้อมแขนจองกุกแทนที่จะกระแทกลงบนพื้น เขามองแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือดบนหน้าท้องจีมินแล้วสติก็ขาดผึงก่อนจะหันไปคำรามใส่ผู้หญิงหน้าสวย

 

คังซึลกิ เธอทำบ้าอะไรของเธอจากตอนแรกที่เขาจะเซอร์ไพรส์จีมิน ทว่าตอนนี้เขากลับถูกเซอร์ไพรส์กลับซะเอง ช่างเป็นเซอร์ไพรส์ที่โคตรแย่สุดๆไปเลยว่ามั้ย

 

เพราะเรารักจองกุกไง!”

 

เหอะ! พูดว่ารักงั้นเหรอ ตลกมากป่ะซึลกิ

 

แต่เรา..”

 

หยุดทำตัวแบบนี้ซักที!” จองกุกตะโกนใส่อย่างเหลืออด ผู้หญิงคนนี้ช่างหน้าไม่อาย

 

ถ้าตอนนั้นเราไม่หลงกลพวกนั้นเราก็ไม่เลิกกับจองกุกซึลกิเอ่ยแผ่วเบาแต่จีมินได้ยินเต็มสองหู เขาพอจะเข้าใจแล้วว่ามันเป็นเพราะอะไรซึลกิถึงได้รังควานเขาถึงขนาดนั้น

 

ในเมื่อเลิกกันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่ซะ

 

แต่เราฝันถึงจองกุกตลอดนะ

 

เธอฝันถึงตอนที่เราเลิกกันซึลกิ เธอไม่ได้ฝันถึงเรื่องราวดีๆเหมือนที่ฉันกับจีมินฝันถึงกัน แบบที่เธอฝันมันไม่ได้เรียกว่าคู่ชะตาของกันและกัน อย่ามาโง่หน่อยเลย

 

ถ้าเราโง่ จองกุกแม่งก็โคตรโง่

 

ปั่ก!

 

เสียงกล่องพลาสติกกระทบลงบนหัวทุยของคนผมดำขลับ เม็ดยาสีสวยกระเด็นออกจากกล่องสร้างความงุนงงให้แก่ร่างสูงไม่น้อย

 

ตาสว่างซักทีว่าคู่ชีวิตของนายไม่ใช่เบต้า! มันเป็นโอเมก้า โอเมก้าที่เชิดหน้าชูคอเป็นเบต้าอย่างน่าไม่อาย อีโอเมก้าชั้นต่ำ อีตอแหล!!!” จีมินเบ้หน้าอย่างทรมานเมื่อจู่ๆซึลกิก็พุ่งเข้ามาเหยียบแผลที่ท้องของเขา

 

อั่ก!

 

เพียงเสี้ยววิเดียวจองกุกวางหัวเขาที่เจ็บเจียนตายลงอย่างแผ่วเบาก่อนจะหันไปตะครุบหญิงสาวก่อนจะบีบคอเธอโดยไม่ปรานีใดๆ

 

แค่กๆ

 

ต่อให้จีมินเป็นใครที่ไหน ถ้าเป็นคนที่ฉันรักฉันก็จะรัก เธอไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเขา

 

..ปล่อย แค่กๆๆใบหน้าหวานเริ่มบิดเบี้ยวจากการขาดอากาศหายใจ เธอทุบมือร่างสูงให้ปล่อยเธอแต่จองกุกกลับไม่ทำตามอย่างที่เธอต้องการ

 

จำไว้ว่าคนอย่างเธอน่ะ ต่อให้ไม่มีจีมินอยู่เธอก็ไม่มีวันได้แทนที่ อ้อ อีกอย่างนะ ฉันน่ะ..ไม่ปรานีใครทั้งนั้น...”

 

อ่อก แค่กๆๆ

 

“...แม้กระทั่งผู้หญิงก็ตาม

 

ร่างสูงบีบคอเข้าแรงๆอีกทีแล้วกัดเข้าข้างซอกคอพร้อมกับดูดเลือดออกจนเธอตัวซีดตาขาวได้เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะนอนแน่นิ่งไปกลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปในที่สุด

 

ทันทีที่เขาจัดการกับร่างหญิงสาวที่เคยเป็นคนรักเก่าเมื่อหลายปีก่อนเรียบร้อย เขาไม่ลืมที่จะหันกลับไปหาปาร์คจีมินที่หน้าซีดเต็มทน จองกุกพุ่งเข้าหาคนตัวเล็กก่อนจะพยุงขึ้น

 

กูลุก..ไม่ ไหว จ..จองกุก

 

ไม่ได้! มึงต้องไหวจีมิน มึงต้องไปกับกู

 

..ไม่ไหว

 

ร่างสูงปาดน้ำตาบนดวงหน้าหวานแผ่วเบา น้ำตาไม่เหมาะกับร่างเล็กน่าปกป้องอย่างจีมินหรอก คนอย่างจีมินน่ะเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า ซึ่งเขาก็ดีใจว่าเขาน่ะทำให้จีมินยิ้มได้บ่อยมากกว่าร้องไห้

 

            “คืนนี้ดวงจันทร์สวยเนอะ

 

            “ห่วงตัวเองก่อนได้มั้ยวะ จะมาดูจันทร์ทำไมตอนนี้!”

 

            “วันนี้เป็นวัน..ดี อย่าด่าสิ..” ทั้งๆที่ตัวเองไม่ไหวจะแย่แล้วแต่กลับยังพูดเล่นออกมาได้แบบนั้น ปาร์คจีมินก็คือปาร์คจีมินสินะ โกรธมั้ย

 

            “เรื่อง?

 

            “ที่โกหกว่าเป็นเบต้า ต..แต่กูมีเหตุผลนะ

 

            “ทำไมต้องโกรธ ในเมื่อมึงมีเหตุผลของมึง

 

            “...”

 

            “...”

 

            “จองกุก ส..ง สัยมึงต้องหาคนคุยใหม่แล้ว..แหละ

 

            “ไม่มีทาง กูจะไม่ยอมให้มึงไปไหนเด็ดขาด มึงนั่นแหละฮึบดิวะ กูจะพามึงไปหาหมอ

 

            “แต่กูลุกไม่ไหวแล้ว...” จีมินลูบใบหน้าหล่อคมของอีกฝ่ายอย่างเสน่หาพร้อมกับส่งยิ้มฝืนๆไปให้

 

ถ้ามึงยืนยันว่าไม่ไหวมึงก็คงรู้จุดจบแล้ว... งั้นมึงเป็นแฟนกูก่อนได้มั้ย?เม็ดน้ำตากลมใสไหลริมออกจาดวงตาสีแดงทับทิมสวยเป็นแฟนกับกูนะ

 

อืม ปาร์คจีมินเป็นแฟนจอนจองกุกแล้วนะ แค่กๆ

 

กูขออะไรมึงอีกอย่างได้มั้ยจองกุกส่งยิ้มหวานไปให้อีกคนกูอยากมีคู่ชีวิตเป็นมึงคนเดียว กูขอกัดคอมึงนะ

 

อื้อ

 

ยามเมื่อฟันซี่คมขบลงบนท้ายทอยร่างเล็กทำหน้าเหยเกทันที ฟันสวยกัดลงไปพอประมาณแต่ก็สร้างความปวดแสบให้ร่างเล็กที่บาดเจ็บเป็นทุมเดิมอยู่แล้วไม่น้อย จองกุกผละออกมาพร้อมกับลายรูปหมาป่าสวยงามปรากฎขึ้น เขายิ้มเบาๆพลางกดจูบลงบนกระหม่อมสวยได้รูปของคนตัวเล็กก่อนที่ปาร์คจีมินจะหลับใหลไปโดยไม่มีเสียงลมหายใจดั่งเดิม...

 

จองกุกแบกร่างแน่นิ่งของคนรักมาวางที่คฤหาสน์หรูของตระกูลจอน แม่บ้านวิ่งกันจ้าละหวั่นกับการเตรียมของเพื่อมาดูแลปาร์คจีมินที่นอนนิ่งตัวซีดไป พ่อแม่ของจองกุกทำได้เพียงแค่ให้กำลังใจลูกชายเท่านั้น เพราะวิธีนี้มันเสี่ยง... เขาได้แต่ชื่นชมใบหน้าน่ารักของคู่ชีวิตของลูกชายที่มีหน้าตาประเสริฐได้ถึงเพียงนี้ ปาร์คจีมินดูเป็นเด็กที่น่ารัก ไม่แปลกใจทำไมลูกชายของพวกเขาถึงได้รักขนาดนี้

 

หลังจัดการกับบาดแผลตามตัวเสร็จจองกุกก็จัดการเช็ดตัวหวีผมให้คนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนราวกับกลัวว่าจีมินจะแตกสลายหายไป พรมน้ำหอมกลิ่นโปรดของเจ้าตัวเล็กลงบนเสื้อเบาๆก่อนที่เขาจะมานั่งลงข้างๆร่างแน่นิ่งนี้

 

ฝันดีนะมึง

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

กลิ่นหอมอ่อนๆโชยไปบริเวณรอบหากแต่คนกลับเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจ ผิดกับจอนจองกุกคนนี้ซึ่งรู้สึกอยากค้นหากลิ่นนี้เสียเหลือเกิน เขาชะโงกคอมองหากลิ่นปริศนาที่น่าสนใจพลางแค่นหัวเราะให้ตัวเอง ไม่ง่ายนักที่จะทำให้อัลฟ่าแวมไพร์อย่างเขาสนใจ แต่ทว่า...กลิ่นหอมนั่นมันมาจากที่ไหนกัน?

 

อ่าวยุนกิ มึงมาไงวะ เสียงโต๊ะข้างๆดังขึ้นพลันเรียกสติเขากลับคืนมา

 

ถามโง่ๆ นั่งรถเมล์มาดิวะ ปกติกูก็ลงแถวนี้อยู่แล้วมั้ยอ่ะ

 

เออว่ะ ละมึงรู้ได้ไงว่าพวกกูอยู่นี่

 

เดา

 

แม่นไปป่ะวะ ไม่ต้องเรียนหนังสือแล้วมึงอ่ะ ไปเปิดสำนักเหอะ นุ่งขาวห่มขาวงี้

 

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็พบกลิ่นเสียแล้ว ร่างเล็กผมดำขลับที่นั่งตรงอยู่โต๊ะข้างๆหันมายิ้มให้อย่างเป็นมิตรเพราะเขาเสียมารยาทฟังบทสนทนาแสนขบขันของโต๊ะข้างๆก็เลยเผลอหลุดขำออกมาด้วย

 

mutcha café เป็นสถานที่ที่ทำให้ผมได้พบกับคุณ ครั้งแรก

คุณอาจจะไม่รู้ แต่แค่ผมรู้คนเดียวนั่นก็เพียงพอแล้ว...

 

จองกุก

 

เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น ร่างสูงค่อยๆหลุดออกจากภวังค์อย่างที่ไม่เคยเป็น เขาลืมตาขึ้นก่อนจะเข้าใจว่าทำไมพวกที่ไม่ใช่แวมไพร์ถึงชอบตื่นแล้วหลับต่อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง เขาเพิ่งเข้าใจก็เพราะกินยานอนหลับเฉพาะของแวมไพร์ไป แต่นั่นก็ยังไม่ใช่จุดประสงค์หลักที่ทำให้เขาตื่นขึ้น

 

จองกุก

 

เขาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกก่อนจะพบว่า เส้นผมดำขลับของร่างอีกฝ่ายกลับกลายเป็นเส้นผมสีเทาสลวย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลับกลายเป็นสีน้ำเงินประกายฟ้าน่าค้นหาบ่งบอกถึงชนชั้นว่าตัวเองน่ะเป็นโอเมก้า  ปาร์คจีมินร่างแน่นิ่งเมื่อคืนนี้ ณ ตอนนี้ได้กลายเป็นร่างที่มีชีวิตดังเดิมแล้ว

 

แถมยังมีชีวิตอีกหลายร้อยปีหรือ ตลอดไป...

 

ไหนว่าขอกัดคอไง

 

ก็กัดคอไง แต่กัดเพื่อตีตราเป็นคู่ชีวิต แล้วก็กัดคอ...ให้ปาร์คจีมินมีชีวิตกลับมาเหมือนเดิม

 

:)

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สกรีม  P08  พร้อมติด  #kmsomewhere

ที่สำคัญ!  อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นการติชม และเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนกันนะคะ :)

 

 

 

 

 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #731 realllllpop (@hopeypoppyheart) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 04:21
    หลอกกันได้เด้อยัยโอเมก้าจีมินนนน คือตอนแทงนี่ใจหายใจคว่ำนึกว่าจีมินจะตายซะละ แต่จองกุกก็กัดให้เป็นแวมไพร์อะ เยี่ยมไปเรยจกุก งี้จีมินก็เป็นโอเมก้าแวมไพร์ป้ะ ควีนนนนเว่อออออ
    #731
    0
  2. #716 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:39
    ว่าแล้วว่าต้องทำให้จีมินกลายเป็นแวมไพร์ คราวนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วนะะ
    #716
    0
  3. #641 crannynukk (@crannynukk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 22:24
    สนุกมากกก นึกว่าจีมินจะไม่ฟื้นแล้ว ลุ้นสุดๆ ไรท์บรรยายได้ดีมากเลย ชอบมากเลยค่ะ
    #641
    0
  4. #387 ccherbill (@ccherbill) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 03:14
    ดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    สนุกมากๆๆๆๆ เลยค่ะ เรื่องหักมุมไปหักมุมมามากกกกกกกก แบบบโอ้ยๆๆๆ งั้นที่จีมินวิ่งชนจองกุก ก็เพราะจองกุกตั้งใจสินะ อนั้ยยย เขินนนน งั้นก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าเป็นคู่ชีวิตต โง้ยยยย ;///;
    การบรรยายการใช้ภาษาดีมากเลยค่ะ ชอบบมากกก ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ นะคะ
    #387
    0
  5. #360 minmout (@jygkast) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 13:12
    ดีมากกกกกกกกกก เราชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ถ้าเป็นเรื่องยาวคงดีมากๆเลยค่ะ แค่นี้ก็สนุกมากแล้ว บรรยายดีมากค่ะ ชอบมาก
    #360
    0
  6. #303 St_Serenity (@St_Serenity) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:52
    คือไม่คิดว่าจีมินจะเล่นแบบนี้ หนูแนบเนียนมาก หลอกคนอื่นมาได้ยังไงเนี่ยะ คิดว่าเป็นคนบ้าชาเขียวจริงๆซะอีก ใจเราคืออยากเล่นงานซึลกิตั้งแต่ครั้งแรกแล้วนะ ไม่คิดว่าจะกล้าทำกับจีมินขนาดนี้ คือถ้าจองกุกไม่ใช่แวมไพร์ จีมินตายไปแล้วไง ยังดีที่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ ทีนี้อยู่กันไปยาวๆเลยนะ
    #303
    0
  7. #247 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:18
    งื้ออออ จองกุกกัดจีมินเพื่อผูกมัดและให้ฟื้นนนนนร
    #247
    0
  8. #186 Dreammiiseyo (@Dreammiiseyo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 22:58
    คือนึกว่าจะจบแบบจองกุกขอขอจีมินเป็นแฟน แล้วขอกัดคอก่อน แล้วจีมินจะไม่ฟื้น แต่น้องก็ฟื้นอ่าาาาา กัดเพื่อให้ฟื้น ทำไงดี จองกุกหล่ออออ จีมินก็น่ารักกกกกก สมหวังด้วย งื่อออออออออ รักกันนานๆเลยน่ะ
    #186
    0
  9. #177 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 17:50
    ชอบจังค่ะ งื้ออออ
    #177
    0
  10. #142 TT99 (@tata2542) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 18:53
    ชอบจังเลยค่ะะ ฮืออ ภาษาดีด้วย โอ๊ย เอาใจเราไปเลย<33
    #142
    0
  11. #137 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 10:07
    แง่วววววววว น้องไม่เป็นไรแช้วววว
    #137
    0
  12. #130 เเบคฮยอน (@bee1704) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 06:41
    เขินไมาไหวเเล้วเเงงงงง
    #130
    0
  13. #129 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 06:38
    กลัวจีมินเป็นอะไรมากเลย ดีนะที่น้องไม่เป็นอะไร แถมยังอยู่กับจองได้หลายร้อยปีเลย
    #129
    0
  14. #126 IYUN (@alliyun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 03:22
    ชอบเรื่องนี้มากกก ลุ้นตัวโก่ง กลัวน้องตาย แงงงงง
    #126
    0
  15. #115 biaya (@biaya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:39
    อ่านเพลินเลย เรื่องน่ารักมากกกก
    #115
    0
  16. #113 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:53
    ใจหายใจคว่ำ นึกว่าน้องจะตายซะแล้ว ฮืออออ น่ารักมากๆ แต่งดีด้วย
    #113
    0
  17. #106 np zaaa (@np-zaaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:06
    คิดว่าจะจบเศร้าซะแล้วว ดีใจที่จบแบบนี้นะ น่ารักทั้งคู่เลยย
    #106
    0
  18. #105 Paployz (@woranun28720) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:06
    ชอบมากกก สนุกมากก แอบอยากให้เขียนเป็นเรื่องยาวไปเลย ดูน่าจะสามารถเขียนได้ละเอียดและลงดีเทลได้มากกว่านี้ แต่แค่นี้ก็ดีแล้ววว ชอบบบบบบ
    #105
    0
  19. #103 Realkohya (@Realkohya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:52
    ฮื่ออออออออเขินๆๆ ชอบบบ
    #103
    0
  20. #102 sinenp (@alrighteiei) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:47
    สนุกมาก จกุกโรแมนติกอ่ะ -////-
    #102
    0