[OS KOOKMIN] SOMEWHERE ONLY WE KNOW PROJECT 2018

ตอนที่ 32 : PLACE 30 | Smoking area {15.06.18}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    24 ก.ค. 61


PLACE 30 | smoking area

–– Love / Pain / Vanila Cigarette

by : คิมเดีย { @nadiakimmm }


Getting a piece of me,

If should not require you wanting me to break.




( อย่าลืมเปิดเพลงฟัง เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านนะคะ )







 

Getting a piece of me,

If should not require you wanting me to break.



ประโยคหนึ่งจากในหนังสือที่เขาเพิ่งจะอ่านมาจากหนังสือสักเล่มยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

 

บทความที่บางคนอาจจะคิดว่ามันซึ้งกินใจ หรือบางคนอาจจะคิดว่ามันคือข้อความที่น่าขนลุกจนอยากจะอาเจียนออกมา

 

ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะคิดยังไง..


แน่นอนว่าปาร์คจีมินไม่เข้าใจหรอกว่ามันคืออะไร หรืออาจจะเข้าใจแต่ไม่อยากจะเข้าใจ        


“น่าแปลก.. ทั้งที่บางอย่างเรารู้ว่าทำแล้วมันไม่ดี แต่เราก็ยังเลือกที่จะทำมัน”  คนตัวเล็กหันซ้าย-ขวาเพื่อมองหาบุคคลที่คนมาใหม่จะคุยด้วย แต่ก็ไม่พบใครนอกจากเขา

 

มือเล็กชี้ที่ตัวเองเชิงถาม และก็ได้การพยักหน้าแทนคำตอบ

 

“ขอโทษนะ แต่รู้จักกันหรอ?”  ผมถาม

 

ใบหน้าสวยติดจะเหย่อหยิ่งเล็กน้อยหันหน้ากลับ เลิกสนใจบุคคลตรงหน้าแล้วยกบุหรี่มวลเดิมขึ้นสูบ

 

“คุณก็ออกมาสูบเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?”

 

คนถูกถามยกยิ้ม อย่างน้อยก็ยังไม่ได้โดนเมินเสียทีเดียว

 

“นี่มวลแรกของปีนี้”  เขาตอบพลางก้มมองบุหรี่ที่ถูกจุดไว้แล้วในมือ

 

“หื้ม?”  สีหน้าประหลาดใจปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินอย่างนั้น  “เครียดหรอ เอ่อ.. –หมายถึงที่ออกมาสูบ”

 

“เปล่าหรอก”

 

“...”

 

“อยากรู้จักคุณต่างหาก”

 

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

ผมเดินกลับมาเข้ามานั่งที่เดิม เพื่อนที่มาด้วยกันจากที่ตอนแรกเคยเสียงดังเฮฮาเปลี่ยนเป็นนอนกอดขวดเหล้าอยู่บนโซฟา

 

หมดสภาพ

 

คำนี้โดนหยิบขึ้นมาใช้ได้ทุกครั้งที่พวกเรานัดกันในสถานที่แบบนี้

 

“ออกไปนานนะ” เพื่อนสนิทคนนึงในกลุ่มที่ยังพอจะมีสติเหลืออยู่ถาม

 

“ข้างนอกนั่นมีอะไรดี ๆหรอ ”

 

ผมส่ายหน้า

 

ก็แค่คนที่มาสูบนั่งสูบบุหรี่ด้วยกัน 

 

“ไม่มีหรอก” ผมตอบ

 

“แน่ใจนะ” เขาถามพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย “เขามองนายอยู่อ่ะ”

 

ผมมองตามสายตาของเพื่อนสนิทออกไปยังอีกโซนของผับ เขามองมาทางนี้เช่นกัน ยกแก้วขึ้นแล้วยิ้มให้ แอบเห็นเพื่อนของเขาโห่แซวยกใหญ่

 

ตลกน่า— ใครจะมาสนใจคนจืดชืดอย่างเขากัน..

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

ปาร์คจีมินลุกออกจากที่นั่งตัวเองด้วยความยากลำบากอาจจะเพราะปริมาณแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไปทำให้การทรงตัวของเขาไม่ค่อยดีนัก

 

แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาสักเท่าไหร่สำหรับเขา

 

“เจอกันอีกแล้วนะ”  บุคคลที่เพิ่งเจอข้างนอกนั้นเอ่ยทัก —โซนสำหรับสูบบุหรี่

 

แต่ผมไม่คิดว่าบังเอิญหรอก

 

“เมื่อกี้.. แฟนหรอ” เขาดูลังเลที่จะถาม แต่ก็เลือกที่จะถามต่อ “ที่จูบกันเมื่อกี้นะ”

 

แถมยังใจกล้าด้วย

 

“หันไปเห็นพอดี ไม่ได้ตั้งใจมองสาบานได้” เขารีบแก้ตัว ชูสามนิ้วขึ้นมาแบบที่เราเคยทำบ่อยๆเมื่อตอนยังเด็ก

 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร”

 

เขาพ่นลมหายใจ ราวกับโล่งใจ “แล้วตกลง.. มีแฟนแล้วหรอ?”

 

ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ เขาขมวดคิ้ว

 

“ไม่ได้จูบกันสักหน่อย”

 

เขาเดินกลับไปที่โต๊ะด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา หลังจากได้คำตอบที่ต้องการ และผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย —แม้กระทั่งชื่อ...

 

ไหนบอกว่าอยากรู้จักกัน...

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

“เอาไงกับพวกนี้ดี ปล่อยไว้ที่นี่แล้วไปต่อกันดีป่ะ”  เพื่อนคนเดิมถามผมแล้วทำท่าจะคว้าตัวผมออกไปจริงๆ

 

“ไม่ล่ะ อยากกลับแล้ว” ผมปฏิเสธไป

 

“หรือว่าจะไปต่อกับคนนั้น ฮั่นแหน่ะๆ” เขายังคงแซวเรื่องนั้นไม่เลิก

 

“จะชงให้ได้เลยใช่ป่ะ”

 

เขาหัวเราะร่า แล้วชี้หน้าผมอย่างคาดโทษ

 

“อย่าลืมป้องกันล่ะ” อยู่ๆก็เปลี่ยนเป็นโหมดจริงจังขึ้นมา กังวลเรื่องโรคแทนผมเสมอ “อย่าคิดว่าดูไม่ออกน่ะที่ชวนมาที่นี่เพราะเรื่องไอ้บ้านั้นน่ะ แต่เลิกกับมันก็ดีแล้ว”

 

“นึกว่าจะปิดนายได้ซะอีก”

 

 

 

ผมยืนโบกมือให้เพื่อนหลังจากแบกซากคนที่เมาหมดสภาพขึ้นรถ  ปาร์คจีมินเลือกที่จะเดินไปหาแท็กซี่กลับเองแทนการกลับพร้อมกับเพื่อนสนิท

 

ปรี๊นๆ

 

กระจกรถถูกลดลงเผยให้เห็นบุคคลที่เขาเพิ่งคุยกันเมื่อก่อนหน้านี้

 

“ขึ้นมาสิ เดี๋ยวไปส่ง”  เขาว่า

 

“ไว้ใจคุณได้มากแค่ไหน”

 

“ถ้าคุณไม่เริ่มก่อนสัญญาว่าผมจะไม่ทำอะไร” เขาหยุดไปสักพักเหมือนคิดอะไร แล้วพูดต่อ “แต่ขอค้างด้วยนะ”

 

ผมยกยิ้มมุมปาก โคตรจะไม่เนียน

 

“ได้สิ” มือเล็กถูกส่งไปเปิดประตูรถ

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

แสงยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องกระทบเปลือกตาสวย ร่างเล็กขยับกายเล็กน้อยภายใต้ผ้านวมสีขาวผืนใหญ่กระพริบตาช้าๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินความหนักที่ช่วงเอวทำให้เขารู้ว่าบุคคลที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้ยังไม่จากไปไหน

 

อย่างน้อยเขาก็ทำตามสัญญาที่เขาพูดไว้..

 

ปาร์คจีมินยกแขนที่พาดช่วงกลางของลำตัวตัวเองออกอย่างเบาที่สุดขาเรียววาดลงสัมผัสพื้นเย็น ยืนมองคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงสีขาวขนาดคิงส์ไซส์ของเขาอย่างพิจารณา

 

เปลือกตาพริ้มปิดสนิท ขนตายาวเรียงเป็นแพสวย

 

จมูกโด่งเป็นสันรับกับรูปหน้า

 

ริมฝีปากกระจับ

 

รอยแผลเป็นจางๆบนใบหน้านั้นดูมีเสน่ห์มากกว่าจะเป็นจุดด้อย

 

เมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่เขาพูดมีแค่อ้อมกอดตอนเช้าเท่านั้นที่เขาล่วงเกิน —เผลอๆเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจ

 

เขาเป็นคนยังไงกันแน่ ?

 

เพราะสถานที่แบบนั้นทำให้ต้องคิดหนัก ปาร์คจีมินก็แค่ไม่อยากจะไว้ใจใครอีก...

 

มือเล็กแอบหยิบกระเป๋าตังค์ของคนที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องเปิดดูด้วยความถือวิสาสะ คิ้วถูกขมวดเป็นปมเมื่อเห็นว่าคนที่ยังหลับอยู่เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ

 

จอนจองกุก อายุ21ปี

 

อย่างน้อยเขาก็ไม่ติดคุกข้อหาพรากผู้เยาว์ แม้ว่าถ้านับตามสากลเด็กคนนี้จะเพิ่ง20ปี

 

 

 

เขาวางกระเป๋าตังค์ลงที่เดิม เปิดลิ้นชักหยิบบุหรี่และไฟแช็กขึ้นมาแล้วเดินออกไปที่ระเบียง ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่คาบบุหรี่เอาไว้ จุดไฟที่ปลายมวล ปล่อยให้ไฟเผาไหม้แล้วซึมซับสารนิโครติน

 

สายตาทอดออกไปอย่างไร้จุดหมาย

 

กลิ่นวนิลาจากบุหรี่ที่สูบทำให้เขาเริ่มผ่อนคลาย

 

“สูบบุหรี่อีกแล้วนะ” ละสายตาไปมองใครอีกคนที่เคยนอนอยู่บนเตียง

 

ร่างสูงที่เปลือยท่อนบนมีเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวที่ปิดบังท่อนล่างเอาไว้ จอนจองกุกวัยยี่สิบเอ็ดปีเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ยังไม่ตื่นเท่าไหร่นัก เดาจากน้ำเสียงติดงัวเงียของเขา

 

“ตื่นแล้วหรอ” ผมเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของเขา

 

“ทำไมถึงชอบสูบนักล่ะ”

 

และดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยฟังคำพูดของผมเสียเท่าไหร่        

 

ใบหน้าที่เขาเพิ่งสำรวจไปเมื่อเช้ายื่นเข้ามาใกล้ จนระยะห่างของใบหน้าเราใกล้กันแค่ลมหายใจที่ปลายจมูก อวัยวะภายในอกด้านขวาเต้นแรงขึ้นอย่างไร้สาเหตุเพราะกระกระทำของคนที่เด็กกว่า

 

“กลิ่นวนิลา” เขาว่า

 

ดวงตาเรียวมองอีกคนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

 

ใกล้เกินไปจนเผลอรู้สึกดี

 

“คุณ.. เอ่อ”

 

“หื้ม?”

 

“จูบได้มั้ย” เขาถาม และผมไม่ได้ปฏิเสธ

 

           

ริมฝีปากเลื่อนเข้าหากันทีละนิด จนไม่เหลือช่องว่างและสัมผัสกันในที่สุด แผ่วเบาและอ่อนนุ่มราวกับเยลลี่

 

กลิ่นวนิลาผสมนิโครตินจากบุหรี่ที่เพิ่งสูบยังคงอยู่

 

จูบรสวนิลา...

 

หอมหวานและยากที่จะห้ามใจ

 

เขาผละออกอย่างนึกเสียดายและอ้อยอิ่งหลังจากลิ้มลองเยลลี่สีเชอร์รี่กลิ่นวนิลาตรงหน้า กดจูบลงที่ริมฝีปากเจ่ออีกครั้งแล้วมองหน้าเจ้าของจูบรสวนิลาที่เขาประครองร่างไว้

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

“ไม่เบื่อหรือไง?” ผมถามคนที่ยืนปอกผลไม้อยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว จองกุกยังคงวนเวียนที่คอนโดของเขาอยู่ตั้งแต่วันนั้น

 

“เบื่ออะไรล่ะ?”

 

“ก็เบื่อฉัน เบื่อที่มาที่นี่บ่อยๆ”  ผมว่า

 

จองกุกถือจากผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้วมาวางตรงหน้าพร้อมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม “ทำไมผมต้องเบื่อคุณด้วยล่ะ?”

 

“ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”  ผมหยิบผลไม้ที่เขาปอกขึ้นมากัดแล้วยัดเข้าปากไป

 

“งั้นคบกันมั้ย” เขาว่า

 

ชะงักมือที่กำลังจะหยิบผลไม้แล้วมองผมด้วยสายตาจริงจัง

 

“ถ้าไม่รู้สึกก็อย่าเลย” ผมตอบกลับ

 

“ไม่ใช่ก็ค่อยเลิก”

 

“พูดง่ายเนอะ”

 

“ก็ไม่เห็นมีอะไรยาก”

 

“แล้วถ้าเกิดวันนึงฉันรักเธอล่ะจองกุก”

 

“ถึงตอนนั้นผมก็คงรักคุณไปแล้วเหมือนกัน” ไม่มีความล้อเล่นในน้ำเสียง และสายตาคู่นั้น

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

เขายังคงนั่งฝั่งตรงข้ามของผมเสมอตั้งแต่วันนั้นที่เราตกลงคบกันด้วยเหตุผลถ้าไม่ใช่ก็ค่อยเลิกผ่านมา5ปีแล้วเขาก็ยังคงอยู่

 

ห้าปีที่ผ่านมา..

 

 ห้าปีที่มีจอนจองกุกคอยมอบความรักให้ ทั้งที่วันแรกที่เราตกลงคบกันเป็นผมที่ถามเขาก่อนว่าถ้าเกิดวันนึงผมรักเขาจะเป็นยังไง

 

เขายังเหมือนเดิมทุกอย่างในเรื่องการกระทำและดูแลผมดีเสมอมา

 

มีเพียงหน้าตาของเขาที่เปลี่ยนไป

 

เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น –ภูมิฐานต่างจากตอนนั้นที่เขาดูเด็กน้อย

 

“เดาว่าคุณคงลืมอีก แล้วว่าวันนี้วันอะไรเหมือนทุกปี” เขาว่าผมยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขาพูดด้วยท่าทางปลงๆ“วันนี้วันครบรอบ5ปีของเราไง”

 

“ใครว่าลืม” ผมว่า

 

“ถามจริง” เขาถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 

ผมพยักหน้า

 

“ก็คุณลืมแทบทุกปี”        

 

“ปีนี้ก็เลยขอแก้ตัวไง”

 

“ไหนล่ะ ของขวัญผม?” เขาถาม แล้วพยายามใช้สายตาสอดส่อง

 

“ตรงหน้าคุณ”

 

เขาทำหน้าสงสัย

 

“ตัวฉันไง.. ของขวัญ” ผมเฉลย ส่วนเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์

 

จองกุกช้อนตัวบุคคลที่นั่งฝั่งตรงข้ามขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งทานข้าวด้วยท่าเจ้าหญิง เดินเข้าห้องไปแล้ววางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

 

ริมฝีปากสัมผัส แลกจูบดูดดื่ม

 

มือข้างหนึ่งปลดกระดุม

 

ส่วนอีกข้างประครองใบหน้าของคนตัวเล็กไว้

 

จมูกโด่งซุกไซ้คอระหงส์สูดดมกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของอีกคนริมฝีปากดูดเม้มหยอกเย้าจนผิวขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบช้ำ

 

“จองกุก”

 

เสียงที่เคยใสเอ่ยเรียกคนที่ยังคงนัวเนียกับซอกคอขาวของตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

“รักคุณนะ”

 

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าคม

 

“ผมก็รักคุณจีมิน” ใบหน้าคมเลื่อนไปจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มแล้วผละออก

 

ลิ้นเรียวยังคงสร้างสัมผัสวามหวามให้กับคนตัวเล็กจนคนโดนกระทำต้องแอ่นตัวขึ้นรับสัมผัส จองกุกรู้ว่าต้องทำอย่างไรจีมินจะรู้สึกดี จีมินก็เช่นกันเขารู้ว่าจองกุกชอบแบบไหน

 

เรามีเซ็กส์

 

บอกรัก

 

ปลอบโยน

 

และให้กำลังใจกันในวันที่เหนื่อยล้า

 

ผลัดเปลี่ยนตอบสนองความต้องการของอีกฝ่าย

 

ของขวัญที่หาซื้อไม่ได้จากที่ไหนเพราะพวกเขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองจากความรักที่พวกเขาช่วยกันบ่มเพาะมันขึ้นมา

 

ของขวัญที่ถูกใจทั้งผู้รับและผู้ให้

 

สำหรับความสัมพันธ์ห้าปีของเราในค่ำคืนที่ยาวนานและไร้จุดสิ้นสุดนี้

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

หลายวันมานี้เขาดูเครียดๆ จองกุกเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองอาหารในจานหลังจากเขาบอกบางอย่างกับผม ผมต้องแต่งงาน เขาบอกแบบนั้น

 

“เลิกกันมั้ย” ผมถาม

 

และคำถามของผมเรียกความสนใจจากเขาได้อย่างดี

 

“ไม่เอาหน่าจีมิน”

 

“ในเมื่อมันปฏิเสธไม่ได้ก็มีแต่ทางนี้”

 

“หนีไปด้วยกันมั้ย” เขายื่นข้อเสนอ

 

แต่ครั้งนี้ผมไม่เห็นด้วย “ทำไมล่ะ? คุณไม่อยากอยู่กับผมหรอ”

 

“อยากสิ แต่เราทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก สักวันฉันก็คงโดนครอบครัวบังคับให้แต่งงานและฉันก็คงปฏิเสธมันไม่ได้เหมือนกับคุณนั้นแหละ”

 

ผมอธิบายอย่างใจเย็น

 

“คุณก็แต่งกับผมสิ ผมอยากแต่งกับคนที่ผมรักนะ”

 

“มันเป็นไปไม่ได้จองกุก” สังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราขนาดนั้น พ่อแม่ของเราก็เช่นกัน

 

“งั้นคุณจะไปงานแต่งผมมั้ย?”

 

“เชิญในฐานะอะไรล่ะ” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แสนเศร้า

 

บทสนทนาจบลงแค่นั้น

 

เราเลิกติดต่อกันนานแล้วตั้งแต่วันนั้น ความสัมพันธ์ตลอดห้าปีสิ้นสุดลงคนรอบข้างไม่มีใครกล้าพูดถึงชื่อของเขาอีก..

 

เติมส่วนที่ขาดหายของคุณ

 

ด้วยความรู้สึกทั้งหมดของฉัน

 

ถ้าไม่ใช่..  มีเพียงฉัน

 

ที่แตกสลาย..

           

ประโยคเดิมจากหนังสือที่เคยอ่านลอยกลับเข้ามาในหัวตอนนี้เขาเข้าใจมันแล้วว่ามันแปลว่าอะไร —เข้าใจอย่างดีเลยล่ะ..

            .

ต่างก็ตรงที่เราต่างก็แหลกสลาย ไม่ใช่เพียงแค่เขา

 

แต่เป็นพวกเราทั้งสองคน..

 

 

 

ผมนั่งสูบบุหรี่อยู่โซนสูบบุหรี่ที่เดิมของผับที่เป็นที่ประจำของผม นิ้วเรียวยกบุหรี่ขึ้นสูบครั้งสุดท้ายก่อนจะทิ้งมันลงกับพื้นแล้วเหยียบมันเพื่อดับไฟ

 

Black Devil Special Flavor” เสียงทุ้มคุ้นเคยเรียกให้เขาหันไปมอง

 

เขาแต่งตัวเหมือนวันแรกที่เราเจอกัน ต่างตรงที่เขาดูโตขึ้นตามอายุ

 

“มาคนเดียว?” ผมถาม

 

            “ยังไม่เลิกสูบอีกหรอ?” และเขาก็ยังคงเป็นคนที่ไม่ฟังคำพูดของผมเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สกรีม  P30  พร้อมติด  #kmsomewhere

ที่สำคัญ!  อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นการติชม และเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนกันนะคะ :)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #816 Jimayn (@momayniracha) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 12:04
    ชอบการเขียนจังเลยค่ะ ชอบมากเลยยย
    #816
    0
  2. #755 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 10:11
    ชอบการบรรยายจังเลยค่ะะ แต่เสียดายที่ไม่ได้คบกันต่อ ฮือ
    #755
    0
  3. #675 IYUN (@alliyun) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 06:03

    งือ เศร้าจัง เข้าใจแหละว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่ลองสู้กันหน่อยรือ แงงง สงสารทั้งคู่เลย เสียดายเวลาา 5 ปีด้วย

    #675
    0
  4. #611 ccherbill (@ccherbill) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 00:26
    ค้างคามากกกกกกกกกกกกกก กบสย่ัดหเยวทนายา แบบบสรุปจองกุกแต่งงานไหมหรือว่ายังไงงงง จบแบบปลายเปิดมากๆๆๆๆ ฮืออออออออ
    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆ นะคะะ
    #611
    0
  5. #561 Paployz (@woranun28720) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 22:49
    สุขปนเศร้า จะฟินก็ไม่สุดดด ฮือๆๆๆ แต่ไรท์บรรยายดีมากกก เราชอบค่ะ
    #561
    0
  6. #544 Jimme (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 03:30

    ภาษาไรท์ดีมากเลยอ่ะ แต่เราก็ยากเห็นตอนจบด้วยฮือออ จะไปหาได้จากไหน ;__;

    #544
    0
  7. #517 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 06:16
    ฟีลสีเทาๆหม่นๆหม่องๆ ่ก็มีความสุขเเต่ก็เศร้า
    #517
    0
  8. #452 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 00:03
    หน่วงมากกกกก อยากใฟ้มีต่อจังค่ะ
    #452
    0
  9. #429 ARMA_B (@baibee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:42
    ค้างเลยค่ะ หน่วงๆฮือออ
    #429
    0
  10. #400 parreem (@parreem) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 06:57
    รักกันแต่ไม่สมหวัง ฮือออออออ สู้ๆนะคะไรท์
    #400
    0
  11. #397 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 00:05
    เศร้าอ่ะ หน่วงไปด้วยเลย เอาจริงๆ อุปสรรคนี้มันกล่าวข้ามผ่านได้นะ แต่ก็เข้าใจ ฮือ
    #397
    0
  12. #394 yokty_yok (@yokty_yok) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 22:55
    ชอบนะคะ มันทำให้เกิดความรู้สึกเศร้า เหงา และสุข คนบางคนถึงจะรักกันมากแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจเดินไปด้วยกันในสถานะคนรักแบบตลอดชีวิตได้ มันคือความจริงที่ทุกคนต้องเคยเจออย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่มันก็ทำให้รู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็เคยรักกันจนหมดหัวใจ T_T
    #394
    0