[OS KOOKMIN] SOMEWHERE ONLY WE KNOW PROJECT 2018

ตอนที่ 34 : PLACE 32 | ใต้มหาสมุทร {16.06.18}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    24 ก.ค. 61


PLACE 32 | ใต้มหาสมุทร

–– Yes,I Do

by : Pabo Rocket { @leadernmb1 }


จะได้เชื่อมไมตรีกับอาณาจักรฝั่งทะเลดำทั้งทีนับเป็นโอกาสที่ดีงาม เราจะทำลายโอกาสนี้ไม่ได้

ข้ายังคิดว่าการมอบบรรณาการยังเป็นความคิดที่ดีที่สุด

การแต่งงาน






Have you ever thought that there is somewhere you can Drown ?

 Slowly .. Then all at once

 

 

 

 

 

การมอบบรรณาการทั่วไปอย่างที่ชาวเราทำกันดูเป็นความสัมพันธ์ที่เปราะบางเกินไป ไม่เกิน100ปีฝั่งนั้นก็คงลืมอาณาจักรเราเสียแล้ว

 

จะได้เชื่อมไมตรีกับอาณาจักรฝั่งทะเลดำทั้งทีนับเป็นโอกาสที่ดีงาม เราจะทำลายโอกาสนี้ไม่ได้

 

แล้วจะทำเช่นไรเล่า เสนอกันไปกี่อย่างพวกท่านก็ไม่ทำกัน

 

‘…’

 

ข้ายังคิดว่าการมอบบรรณาการยังเป็นความคิดที่ดีที่สุด

 

แต่นั่น---’

 

ข้าหมายถึงบรรณาการอย่างอื่น

 

‘…’

 

การแต่งงาน

 

โอ้ นั่นยอดเยี่ยมมาก

 

ใครดีล่ะ องค์หญิงหรือองค์ชายก็แต่งงานกันไปแล้วมากมาย

 

จริงสิ ยังมีองค์ชายองค์นั้นอยู่นี่นา…’

 

 

 

แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่ท่านจะยอมรับง่ายๆเหมือนที่ผ่านมานะคะ

 

ก็ท่านพ่ออุตส่าห์เรียกเราไปคุยด้วยตัวเองเลยนะ

 

โธ่ ท่านต้องไปอยู่อีกฟากนึงของมหาสมุทรเลยนะคะ

 

ถือโอกาสว่าได้ไปเที่ยวเลยไง เจ้าก็รู้ว่าเราไม่เคยออกจากอาณาจักรนี้เลยด้วยซ้ำ

 

แต่ท่านอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย..’

 

อืมเราก็จะถือว่าได้ไปเที่ยวระยะยาวก็แล้วกัน

 

 

 

องค์ชายองค์นั้นไง ที่อาศัยอยู่ที่ในสุดของสวนปะการัง

 

เอ๋ มีใครอยู่ที่นั่นด้วยหรอ

 

องค์ชายที่42 ไง องค์ชายจีมิน

 

 

 

ชาวเงือกที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายนัก

 

ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาคงไม่อยู่ๆก็กินเราเข้าไปหรอกมั้ง

 

แต่พวกข้าตามท่านไปที่นั่นด้วยไม่ได้..’

 

นั่นสิ เราก็คงจะคิดถึงพวกเจ้ามากแน่ๆเลย

 

องค์ชาย…’

 

เราจะดูแลตัวเองดีๆนะ เราเป็นเด็กดีไม่ใช่หรอ พวกเจ้าก็บอกเราแบบนี้ตลอดนี่พวกเขาคงไม่ทำอะไรเรา

 

‘…’

 

เพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงเรา ระหรอก

 

‘…’

 

เราไม่เป็นไรจริงๆ ฮึก..’

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

ใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจีมินจะเริ่มชินกับกระแสน้ำของอาณาจักรฝั่งทะเลดำ ที่นี่อุณหภูมิของน้ำเย็นกว่าที่เจ้าตัวเคยอยู่มากพอสมควร ก็ถ้าไม่นับวันแรกที่จีมินมาถึงก็ไม่มีวันไหนเลยที่เจ้าของหางสีพีชสีสดใสจะออกไปข้างนอกด้วยเพราะสู้อุณหภูมิไม่ไหว ก็แค่ตอนเข้าไปทำความเคารพกับพระราชาและพระราชินีของที่นี่ตอนมาถึง จีมินก็ทนความเย็นจนตัวสั่นไปหมดแล้ว

 

ถึงพระราชาจะมีสีหน้าเรียบนิ่งและดูดุอยู่ตลอดเวลาที่พูดคุยกัน แต่ก็ไม่มีได้มีท่าทีเหมือนจะกินเขาเข้าไปอย่างที่นึกกลัวในตอนแรก  แต่นอกจากพระราชากับราชินีแล้ว จีมินก็ไม่ได้พบเจอใครเป็นพิเศษอีกเลย

 

รวมถึงคู่แต่งงานของเขาด้วย องค์ราชาบอกแค่ว่าเขาคนนั้นติดภารกิจนอกอาณาจักรจึงมาพบไม่ได้

 

ถึงใจนึงจะผิดหวังที่ไม่ได้เจอ แต่เจ้าชายต่างแดนอย่างเขาก็ทำอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้อยู่แล้ว อีกใจนึงก็แอบคิดว่าอีกคนอาจจะไม่ได้เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้รึเปล่านะ ถึงยอมออกไปทำภารกิจนอกอาณาจักรเพียงเพราะว่าอาจจะไม่อยากเจอหน้าจีมิน

 

ก็มันอดคิดแบบนั้นไม่ได้ จะมีเงือกซักกี่ตนกันที่จะยินดีกับการโดนบังคับแต่งงานด้วยเรื่องผลประโยชน์กับเงือกแปลกหน้าแบบนี้

 

จีมินจมอยู่กับความคิดนี้ซ้ำๆอยู่ในห้องส่วนตัวมาตลอดหลายวัน

 

และแล้ววันแต่งงานของจีมินก็ใกล้มาถึง

 

แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังคงไร้เงาของท่านแม่ทัพจอน จองกุก

 

ว่าที่คู่สมรสของจีมิน

 

 

 

จำนวนแขกมากมายที่ได้รับเชิญมายังงานแต่งงานของท่านแม่ทัพผู้ทรงเกียรติกับองค์ชายต่างแดนทำเอาเงือกตัวน้อยทั้งหวาดกลัวและประหม่าปะปนไปหมด มองไปก็เห็นแต่หางที่เป็นเกล็ดสีเทาปนดำเรียงตัวเป็นเกล็ดเล็กแหลมแปลกตา ปลายหางแฉกออกดูเรียวและทรงพลังตามลักษณะเฉพาะตัวของเผ่าพันธุ์แต่ดั้งเดิมของ ฉลาม ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดของมหาสมุทรและก็เรื่องความดุร้ายที่ดังไม่แพ้กัน แทบไม่มีใครได้เห็นเผ่านี้ชัดๆซักครั้งเพราะเป็นอาณาจักรที่ปิดตัว ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครคิดกล้าท้าทายอำนาจเผ่านี้อยู่ดี

 

ช่างต่างกับหางของจีมินที่แต่งแต้มอย่างสดใสไปด้วยเกล็ดกลมๆสีชมพูไล่สลับกับสีส้ม แถมยังมีแผ่นวุ้นนิ่มๆ บางๆ สีใสโบกสะบัดตามสายน้ำที่คอยปกคลุมเกล็ดที่ว่าอีกทีตามลักษณะเฉพาะตัวของ แมงกะพรุน เจ้าสัตว์ตัวน้อยที่ลอยตุ๊บป่องไปมาอย่างอิสระในมหาสมุทร เผ่าพันธุ์ของจีมินมีน้อย และก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเหมือนอย่างเผ่าพันธุ์ฝั่งทะเลดำแห่งนี้

 

ใช่ แล้วก็ไม่สำคัญเท่าไรนักต่ออาณาจักรของเขาด้วยเช่นกัน

 

ท่ามกลางเงือกหลายพันตัวที่นั่นมีจีมินเพียงแค่ตนเดียวที่เป็นเผ่าแมงกะพรุนเหมือนแม่ที่เสียไป จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่จะถูกส่งมาที่นี่

 

ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ

 

เงือกฉลามหญิง (แม้แต่ผู้หญิงยังตัวใหญ่กว่าจีมินเลย!) ขยับสร้อยมุกสีสวยบนลำคอจีมินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะพาออกไปยังงานแต่งงานที่จัดขึ้นที่ห้องโถงของพระราชวัง มันออกจะน่าเสียใจไม่น้อยที่งานสำคัญครั้งเดียวในชีวิตอย่างนี้ จีมินไม่สามารถมีคนที่สนิทใจจากบ้านเกิดอยู่ด้วยเลยซักตน มองไปทางไหนก็มีแต่เงือกแปลกหน้าทั้งนั้น

 

แขนเรียวทั้ง 2 ข้างกระชับลูกแก้วสีส้มขุ่นอันใหญ่ไว้แนบอกแน่นยิ่งขึ้น ถึงจะมีเงือกรับใช้บอกว่าจะช่วยถือไว้ให้แทนก่อน แต่เพราะผิวสัมผัสที่เย็นเยือกของลูกแก้วช่วยให้อบอุ่นในใจขึ้นมาได้บ้าง เจ้าชายตัวน้อยจึงเลือกปฏิเสธไป ดวงตาเรียวก้มมองลูกแก้วในอ้อมกอดตัวเองอย่างหงอยเหงาขณะว่ายไปยังจุดหมาย

 

อยากเจอกันเร็วๆจัง

 

ทุกขณะที่ว่ายเข้าไปใกล้แท่นพิธีหน้าบัลลังก์ หัวใจก็เหมือนจะเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆตามจังหวะกลองที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณพิธีคลอไปกับเสียงร้องเพลงอย่างสนุกสนานของแขกรับเชิญทั้งหลาย บรรยากาศที่ดูรื่นเริงไปทั่วทั้งบริเวณ ดูเหมือนจะมีแค่เจ้าชายตัวเล็กที่ในใจเต้นรัวปนกันกับความรู้สึกต่างๆ ทั้งๆที่พยายามปลอบใจตัวเองแล้ว แต่กลับเหมือนกับทรายละเอียดที่ถูกกระทบจนฟุ้งกระจายไปทั่วในอก

 

และมันยิ่งเหมือนไม่ใช่แค่ในอก แต่ส่งผ่านความรู้สึกไปทั่วทั้งร่างกายมากขึ้นเมื่อเห็นภาพแผ่นหลังที่ทั้งกว้างและหนาของใครบางตนอยู่บนพิธี

 

เสียงอื้ออึงในหูที่ดังก้องจนไม่รู้ว่าเพราะเสียงกลองหรือเสียงหัวใจกันแน่ที่ดังแข่งกันจนเงือกตัวน้อยรู้สึกมึนเบลอไปหมด รู้ตัวอีกทีก็หยุดอยู่ไม่ไกลจากแผ่นหลังตรงหน้า เหมือนอีกคนจะรู้ถึงการมาถึงของคู่สมรส เจ้าของแผ่นหลังยืดตรงสง่าค่อยๆหมุนกายมาเผชิญหน้าเขาอย่างเต็มตัว

 

อีกฝ่ายตัวสูงใหญ่กว่าที่จินตนาการในหัวมาตลอดหลายวัน สมกับเป็นแม่ทัพของอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ หางของเขาเหมือนกับเงือกฉลามตนอื่นๆแต่เกล็ดไล่สีดำสลับเทาจนมาบรรจบขาว  นัยน์ตาคมสีเทาดูดุดันตามแบบฉบับเผ่าพันธุ์ แต่ก็กลมโตอย่างอ่อนหวานตามรูปตา มองสำรวจทั่วทั้งตัวของจีมินอย่างใคร่รู้จนเงือกตัวเล็กทำตัวไม่ถูก  รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เห็นมือแกร่งยื่นมาข้างหน้าพร้อมกับริมฝีปากบางที่เรียบนิ่งในตอนแรกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน มือเล็กข้างนึงละจากลูกแก้วในอ้อมกอดก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปวางประกบมือกับอีกฝ่ายช้าๆ มือเล็กถูกจับกระชับแน่นช่วยให้อาการเกร็งของเงือกตัวน้อยลดลงพร้อมความอุ่นวาบในใจ  มันเหมือนว่าความกังวลเกี่ยวกับตัวของอีกฝ่ายที่สะสมมาตั้งแต่วันแรกถูกสายน้ำผสมลงไปจนเจือจางเมื่อเห็นรอยยิ้มที่วาดขึ้นบางๆจากเงือกตรงหน้า

 

สวัสดีเสียงนุ่มเอ่ยกระซิบทักทายเบาๆ และก่อนที่จีมินจะได้พูดตอบโต้ พระราชาและพระราชินีก็เสด็จถึงบัลลังค์เสียก่อน

 

และพิธีแต่งงานก็เริ่มต้นขึ้น

 

 

 

 พิธีของชาวเงือกไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากนัก ก่อนอื่นพระราชาก็เรียกทั้งคู่เข้าไปคุยใกล้ๆเพื่ออวยพรก่อนจะมอบของขวัญแสดงความยินดีต่างๆมากมายจนข้ารับใช้ผลัดกันเข้าไปรับแทนท่านแม่ทัพแทบไม่ทันเพราะเจ้าของตาสีเทาไม่ปล่อยมือจากเงือกสีพีชต่างถิ่นเลย

 

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งพระราชินีมอบของขวัญอย่างสุดท้ายที่เตรียมไว้เพื่อให้สำหรับจีมินโดยเฉพาะ

 

ข้าได้ยินมาบ้างว่าเจ้าน่าจะยังไม่ชินกับกระแสน้ำเย็นของน่านน้ำที่นี่

 

อาณาจักรของเรากระแสน้ำอุ่นกว่าที่นี่มากนัก แต่ก็น่าจะใช้เวลาอีกไม่นานเราคงปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้พะยะค่ะ

 

แต่ระหว่างนั้นก็คงใช้ชีวิตได้ลำบากสินะข้ามีของจะมอบให้เจ้าราชินีรับของมาจากข้ารับใช้ มือเรียวคู่สวยแสดงของที่ว่าให้เห็นว่ามันคือผ้าคลุมสีดำสนิทผืนหนา

 

 นี่เป็นผ้าคลุมที่ไซเรนสร้างขึ้น นางมอบให้ข้าเป็นของขวัญ ที่ผ่านมาข้าไม่ค่อยได้มีโอกาสได้ใช้เท่าไรนัก  แต่ตอนนี้ข้าคิดว่าเจ้าจำเป็นต้องใช้มันมากกว่าข้านะพอจีมินจะขยับตัวไปรับ แรงดึงน้อยๆจากมือที่ถูกจับอยู่ก็ทำให้เงือกตัวน้อยหันไปมอง ใบหน้าของเงือกฉลามหนุ่มที่ดูเรียบนิ่งเหมือนเดิม สิ่งที่แปลกไปคือริมฝีปากบางที่เปลี่ยนเป็นเม้มเข้าหากัน  เสียงรอบตัวเงียบไปทันทีเมื่อเห็นท่าทีแปลกตาของแม่ทัพหนุ่ม ทุกวินาทีขยับไปอย่างช้าๆแต่มือส่วนที่จับไว้ไม่ให้จีมินไปรับของก็ไม่คลายลงซักที สถานการณ์ที่ทำให้จีมินมองสลับไปมาระหว่างจองกุกที่ดึงตัวเขาเอาไว้กับราชินีที่ยิ้มรอมอบของขวัญให้

 

จนกระทั่งเสียงหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดีจากพระราชาก็ดังขึ้น

 

อยากทำอะไรก็ทำเถิด ท่านแม่ทัพสิ้นประโยคอนุญาต จีมินก็ถูกมือแกร่งดึงกลับเข้าไปหา ให้หยุดอยู่ตรงหน้าเงือกฉลามหนุ่ม ระยะห่างที่เปลี่ยนเป็นใกล้ชิดกันเป็นครั้งแรกทำให้เงือกตัวน้อยแก้มขึ้นสีนิดๆจนร่างสูงขยับยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

 

 ก่อนอื่นข้าขอโทษที่มาพบท่านก่อนหน้านี้ไม่ได้

 

ไม่ ไม่เป็นไร องค์ราชาบอกว่าท่านมีภารกิจสำคัญ…” นิ้วโป้งใหญ่ขยับลูบบนข้อนิ้วเล็กเบาๆไปมาแทนการขอโทษอีกครั้งเหมือนปัดตะกอนความผิดหวังที่ผ่านมาหลายวันให้หายไป นัยน์ตาสีเทามองสำรวจหาร่องรอยความโกรธบนใบหน้าเล็ก เมื่อไม่พบจึงผ่อนคลายใบหน้าลงอย่างโล่งใจ

 

ให้สิ่งนี้แทนคำขอโทษจากข้าได้หรือไม่ร่างเล็กละสายตาจากอีกฝ่ายแล้วก้มมองของที่มาอยู่ในมือแกร่งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

 

มันคือผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล

 

ข้าขอให้ไซเรนที่ข้าไปทำภารกิจสร้างมันให้ท่าน เวทย์ที่ไซเรนร่ายไว้ในเนื้อผ้าจะช่วยให้ท่านอบอุ่นขึ้นตอนใส่มันผิวสัมผัสที่นิ่มตามความละเอียดของเนื้อผ้าไม่ให้ระคายผิวเวลาสวมใส่ จีมินมองผ้าคลุมอย่างตื่นเต้น ดวงตาเรียวสีฟ้าส่องประกายความดีใจขณะไล่ปลายนิ้วเล็กลูบขนฟูฟ่องสีขาวตามเนื้อผ้า ไซเรนเป็นสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลที่คล้ายเงือกแต่มีอำนาจเวทย์มนต์ สามารถสร้างทุกอย่างได้อย่างใจนึก สิ่งของต่างๆเพื่ออำนวยความสะดวกในโลกใต้มหาสมุทรแห่งนี้ ไม่ว่าจะข้าวของเครื่องใช้เล็ก-ใหญ่ รวมไปถึงพระราชวังแห่งนี้ก็ด้วย ล้วนถูกสร้างขึ้นจากไซเรนทั้งหมด แต่ไซเรนเป็นสิ่งมีชีวิตที่เจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ แถมยังทำอะไรตามใจตนเองไม่รับใช้ใคร จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เห็นของที่สร้างมาจากไซเรน

 

แต่ยิ่งกว่าความตื่นเต้นที่ได้เห็นของประดิษฐ์จากไซเรนคือความตื้นตันใจที่ถูกหยิบยื่นความใจดีอย่างจริงใจที่ไม่คาดฝันให้

 

นานมากแล้วหลังจากที่แม่ของจีมินเสียไปตั้งแต่ยังเล็ก เจ้าชายตัวน้อยก็ถูกส่งตัวไปอยู่ด้านในลึกสุดของสวนปะการังหลังพระราชวังกับแม่นมจำนวนหนึ่ง เหตุผลเพราะเขาเป็นเงือกสายพันธุ์ที่ไม่มีประโยชน์อะไรกับราชวงศ์เหมือนพี่น้องที่เกิดจากแม่ที่เป็นสายพันธุ์อื่นๆที่แข็งแกร่ง ถึงจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างอบอุ่นจากแม่นม แต่การมีชีวิตที่แม้แต่พระราชาผู้เป็นพ่อแท้ๆก็ไม่เห็นค่าก็เป็นเหมือนรอยแผลเล็กๆที่สลักลึกในใจจนรักษาไม่หาย

 

แต่ความใจดีและความจริงใจที่ถูกส่งผ่านทางสายตาของจองกุกทำให้จีมินรู้สึกว่าตัวเอง มีคุณค่า เป็นครั้งแรก

 

จองกุกอาสาช่วยสวมผ้าคลุมให้ เมื่อเห็นว่าจีมินอุ้มลูกแก้วอยู่ สัมผัสของเนื้อผ้าที่โอบล้อมรอบตัวทำให้ร่างกายของเงือกตัวน้อยอุ่นขึ้นพร้อมกับหัวใจที่พองโตอย่างมีความสุข

 

ท่านน่ารักจองกุกเอ่ยชมอย่างพอใจเมื่อเห็นคู่สมรสตัวน้อยถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวบริสุทธิ์เข้ากันกับผมสีชมพูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส มันเป็นเหมือนสัญชาตญาณจากข้างในใจที่ต้องการให้คู่เมทของตนเองสบายใจและปลอดภัย

 

รวมทั้งความภูมิใจที่เห็นเงือกตัวน้อยสีชมพูถูกล้อมไปด้วยกลิ่นของตัวเอง

 

ไม่ใช่ของเงือกตนอื่น

 

ขะ ขอบคุณ…”

 

ยิ่งเห็นคู่ตัวน้อยของเขาแก้มแดงอย่างน่ารักเพราะตนเองก็อดโอดครวญในใจไม่ได้ ความรู้สึกอยากปกป้อง อยากดูแลยิ่งเด่นชัดขึ้นมาอีกจากในตอนแรกที่ได้เห็นหน้าจีมิน มือใหญ่ยกขึ้นลูบข้างแก้มนวลสีแดงปรั่งอย่างเผลอตัว ส่วนร่างเล็กก็เอียงแก้มแนบกับมือคู่นั้นอย่างยินยอม

 

นี่พวกเจ้าใจเย็นก่อน ยังเหลืออีกหลายพิธีนะเสียงเอ่ยเย้าแหย่จากพระราชาเรียกให้ทั้งคู่หลุดจากภวังค์ จีมินดีดตัวถอยออกทันทีอย่างเงอะงะ ในขณะที่จองกุกตีสีหน้าหงุดหงิดใส่พระราชาของตนเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจ

 

เป็นสหายกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ทำไมจะไม่รู้ว่าสหายรักที่เป็นถึงพระราชาผู้ยิ่งใหญ่มีนิสัยชอบแกล้งตนกัน

 

รวมทั้งพระราชินีที่ทั้งๆที่รู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาจะมอบผ้าคลุมให้คู่หมั้นตัวน้อย แต่ก็ทรงหาวิธีมาแกล้งเขาจนได้

 

พิธีการต่อไปคือการมอบเกล็ดกันและกันแทนคำหมั้นสัญญา ชาวเงือกจะนำเกล็ดหนึ่งชิ้นไปทำเป็นสิ่งของเครื่องประดับเพื่อมอบให้กับคู่รักแทนความรักของตนเอง ปกติจะมอบให้กันก่อนแต่งงาน แต่เพราะจองกุกกับจีมินเพิ่งพบกันในวันนี้เลยต้องรวมพิธีการนี้ในงานแต่งงานไปในทีเดียวเสียเลย

 

ของแทนคำสัญญาของจองกุกเป็นกำไลข้อมือประดับด้วยไข่มุกเม็ดเล็กสีดำสองเม็ดประกบเกล็ดสีเทาของตน เมื่อสวมมันให้กับจีมิน เกล็ดสีเทาก็สว่างวาบก่อนจะเปลี่ยนขอบรอบๆเกล็ดกลายเป็นสีพีช ร่างสูงจุมพิตลงบนข้อมือบาง สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากเงือกหนุ่มพาให้บริเวณนั้นร้อนวูบวาบไปหมด รวมทั้งแก้มกลมทั้ง 2 ข้างที่ขึ้นสีแดงจนไม่รู้จะแดงไปกว่านี้ยังไงแล้ว

 

ในขณะที่ของจีมินเป็นผ้ารัดผมสีดำกำมะหยี่เส้นเล็กประดับด้วยเกล็ดสีพีชกลมๆตรงกลาง มีเพชรสีส้มเม็ดเล็กๆฝังรอบผ้า ของขวัญชิ้นนี้เงือกตัวน้อยตั้งใจทำตั้งแต่ตอนอยู่อาณาจักรตนเอง เพชรที่นำมาใช้มาจากต่างหูที่แม่ของจีมินทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป ถึงงานแต่งงานนี้จะเกิดจากผลประโยชน์ ไม่ใช่ความรักอย่างที่จีมินเคยฝันไว้มาโดยตลอด แต่ความจริงก็คือคู่ชีวิตตนก็จะเป็นเงือกที่จะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป อย่างน้อยจีมินก็อยากให้การแต่งงานครั้งนี้มีความจริงที่ไม่หลอกลวงอยู่บ้าง

 

อย่างน้อยก็คือความรู้สึกจริงใจของจีมินเอง

 

เงือกสีส้มพีชตัวน้อยยื่นผ้าผูกผมให้กับเงือกหนุ่ม แต่เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่มองหน้าสลับกับผ้าในมือ ไม่ยอมรับไปเสียทีก็อดใจเสียไม่ได้ พอจะดึงมือกับ มือแกร่งก็คว้าข้อมือเล็กเอาไว้ทันที

 

เมื่อกี้ข้าใส่กำไลให้ท่านร่างสูงเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่พอเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของเงือกตัวเล็ก จองกุกจึงดึงมือเล็กมาแตะกับผมของตน มัดผมให้ข้าหน่อยนะ

 

เห็นดวงตาคมหวานมองอย่างออดอ้อนขนาดนี้แล้วเจ้าชายตัวเล็กๆอย่างจีมินจะไปสู้อะไรกับแม่ทัพคนเก่งของอาณาจักรนี้ได้ พอเห็นสีหน้าใจอ่อนของเงือกตัวน้อย จองกุกก็ย่อตัวลงให้อีกคนผูกผมให้  มือคู่เล็กอ้อมไปข้างหลังศีรษะกลุ่มผมสีดำเมื่อเงือกตัวสูงไม่ยอมหันหลังให้ผูกดีๆ ถึงจะพยายามยืดแขนจนสุดแต่ใบหน้าเจ้าของดวงตาสีเทาก็ยังอยู่ใกล้จีมินอยู่ดี แถมตากลมโตคู่สวยนี่ก็เอาแต่มองกันไม่ยอมกระพริบ ดวงตาเรียวจึงต้องเป็นฝ่ายหลบไปมองปลายคางอีกคนแทน

 

ฮื่อ ท่านแม่ทัพนี่อย่างไร ใจคอจะขยันทำคนอื่นเขินอายไม่เว้นช่องให้หายใจกันบ้างเลยหรือไงกัน

 

ไม่พอใจอะไรข้ารึคำถามที่จู่ๆก็พูดขึ้นกะทันหัน ทำให้จีมินชะงักมือที่กำลังจะแตะผมดำ กลุ่มผมสีชมพูขยับมองสบตาอย่างเผลอตัว

 

ท่านหมายความว่าอย่างไร…”

 

ท่านดูเหมือนจะโกรธข้า

 

เราไม่มีเรื่องอะไรจะมาโกรธท่านซักหน่อย ทะ ท่านเอาเรื่องอะไรมาพูดกัน”                                   

 

ก็ตาคู่งามนี่ ไม่ยอมมองข้าบ้างเลยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเสียใจของเงือกฉลามหนุ่มทำเอาจีมินกระวนกระวายใจ

 

 “เรา เราไม่ได้โกรธท่านจริงๆนะ

 

แล้วมีเหตุผลอะไรถึงไม่ยอมมองกันบ้างเงือกตัวน้อยอึกอักเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมเข้าใจ แต่เมื่อมองสบตาสีเทาคู่สวยดีๆ ก็เห็นประกายวาววับหยอกล้อแสดงออกมา ถึงรู้ว่าโดนแกล้งเข้าซะแล้ว

 

ไหน บอกข้าซิว่าทำไมไม่มองข้าบ้าง

 

ท่านแกล้งเรานี่!” เงือกตัวเล็กฟึดฟัดออกมา อารมณ์ตอนนี้ทั้งงุ่นง่านทั้งเขินอายผสมกัน

 

แกล้งอะไรกัน ข้าก็ถามท่านดีๆไม่ใช่หรือ ทั้งๆที่รู้ว่าแกล้งทำเป็นตัดพ้อแต่จีมินก็อดวุ่นวายใจไม่ได้อยู่ดี เมื่อร่างสูงไม่ยอมเลิกแกล้งง่ายๆ พยายามไล่ต้อนทั้งทางคำพูดและทางสีหน้าไม่หยุด

 

 ก็เราเขินท่าน เข้าใจหรือยัง!” สิ้นเสียงตะโกนงุ้งงิ้งในลำคอ จองกุกก็หลุดขำออกมาเบาๆอย่างเอ็นดูแก้มกลมๆเนื้อเนียนละเอียดที่พองออกอย่างหงุดหงิด

 

อือฮื้อ เข้าใจแล้วเสียงนุ่มที่แสดงความพึงพอใจ ยิ่งทำให้เจ้าของแก้มแดงฟึดฟัดมากขึ้นจนเผลอเบะปากยื่นอย่างแสนงอน เงือกหนุ่มยกมือขึ้นจับคางเล็กส่ายไปมาอย่างเอ็นดู ก่อนเงือกตัวน้อยที่สีชมพูไปทั้งหางและใบหน้าสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ยอมให้จับ

 

โอเคๆ ข้าไม่แกล้งท่านแล้ว ผูกผมให้ข้าต่อเถอะ

 

เราไม่ทำแล้ว ท่านทำเองไปเลย

 

อ้าว

 

เป็นถึงแม่ทัพที่เก่งกาจไม่ใช่หรือ แค่ผูกผมเองไม่น่าจะยากเกินฝีมือท่านนะ

 

แต่เก่งแค่ไหนข้าก็ไม่มีตาหลังนี่เงือกหนุ่มพูดแย้งออกมาเบาๆเพราะเห็นเงือกตัวน้อยดูจะงอนหนักกว่าที่คิด แถมยังเมินไปทางอื่นเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูดอีก

 

มันเขี้ยวชะมัด ทำไมถึงเป็นเงือกที่น่าแกล้งขนาดนี้

 

รู้ตัวอีกทีมือแกร่งก็อดยื่นไปบีบแก้มกลมระเรื่อนั่นเบาๆให้หันกลับมามองเสียไม่ได้

 

บางครั้ง ข้าก็แค่อยากเป็นคนไม่เก่งเพราะอยากถูกดูแลบ้างไม่ได้หรือ”                   

 

“…”

 

ผูกผมให้ข้าหน่อยนะ จีมินนา

 

ชื่อที่ถูกเรียกมาหลายพันครั้งจากผู้คนมามากมาย แต่กับคำเรียกชื่อครั้งแรกจากปากหยักสวยทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันอาจจะเป็นเพราะบางอย่างในน้ำเสียงที่แปลกออกไปจากที่เคยได้ยินจากใครๆ บางอย่างจากดวงตาที่มองมาอย่างจริงใจเหมือนน้ำหนักในสุ่มเสียง

 

บางอย่างที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆและงดงาม

 

 สุดท้ายเงือกตัวน้อยก็แพ้ให้กับลูกอ้อนทั้งจากตากลมโตคู่นั้นและน้ำเสียงนุ่มที่เรียกชื่อเขาออกมาอย่างอ่อนหวานนั่นอยู่ดี

 

มือเล็กขยับแตะกลุ่มผมสีดำอย่างแผ่วเบาอย่างระมัดระวัง แต่เมื่อจองกุกเอียงหัวให้แนบชิดกับมือขาว คนตัวเล็กจึงอดไม่ได้ที่จะขยับลูบผมอย่างอ่อนโยน ยิ่งเห็นว่าตัวเองทำให้อีกฝ่ายหลับตาลงรับสัมผัสอย่างผ่อนคลายได้ ใจดวงน้อยก็ฟูฟ่องอย่างมีความสุข

 

เพราะผมของจองกุกยาวแค่ประมาณบ่าร่างเล็กจึงเลือกรัดผมไม่สูงมากให้เป็นจุกเล็กๆไม่เกะกะ เมื่อมือเล็กปล่อยออกจากผ้าชิ้นเล็ก เกล็ดสีพีก็ค่อยๆเปลี่ยนผสมกับสีเทาอย่างสวยงาม

 

พอเส้นผมถูกรัดอย่างเรียบร้อยไม่ปรกหน้าอย่างเดิม ใบหน้ามีเสน่ห์ก็เผยให้เห็นชัดมากขึ้น ทั้งจมูกโด่งสวยไม่เหมือนใคร ริมฝีปากบางที่ประดับรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนกับดวงตากลมโตสีเทาแวววาวคู่สวยเผยชัดขึ้นให้เห็นถึงรายละเอียด นัยน์ตาของท่านแม่ทัพที่แท้จริงแล้วเป็นสีฟ้าอ่อนจนเหมือนกับสีเทาฉายชัดถึงความหนักแน่นพาให้ใจดวงน้อยอ่อนยวบ

 

ท่านก็งดงามเหมือนกัน…” เสียงเล็กที่เอ่ยกระซิบเบาๆพร้อมรอยยิ้มหวานเล็กๆ รอยยิ้มจากอีกคนที่ได้เห็นครั้งแรกพาให้แม่ทัพคนเก่งถึงกับชะงักไปชั่วครู่

 

ขอบคุณ…” จีมินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นสีหน้าของจองกุกชัดๆ

 

ท่านแม่ทัพก็เขินจนหน้าแดงได้เหมือนกันนี่หน่า

 

 

 

 


 

 

 

 

 

มาถึงพิธีการสุดท้ายแล้วสินะ พวกเจ้ารู้ใช่ไหมว่านี่จะเป็นพิธีการที่สำคัญที่สุดบรรยากาศความครึกครื้นเปลี่ยนไปทันทีที่พระราชาพูดจบพร้อมกับจีมินที่เกร็งขึ้นเมื่อนึกถึงพิธีการสุดท้ายที่ว่า แขนเรียวกระชับกอดลูกแก้วในอกแน่นขึ้น เมื่อคิดว่าถึงเวลาที่ยากที่สุดสำหรับจีมินแล้ว

 

พวกเราชาวเงือกทุกตนไม่ว่าจากที่แห่งใด ล้วนแต่กำเนิดจากเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมทั้งสิ้น  น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจจากพระราชาที่ดังก้องห้องโถงที่เงียบงัน

 

เสียงเล่าขานของตำนานที่ยังดำรงมาตลอดพันปีของการคงอยู่ของเผ่าเงือก

 

กี่พันปีที่ผ่านมา ทุกสรรพสิ่งบนจักรวาลย่อมเปลี่ยนแปลงไป ทุกอย่างเกิดขึ้นและในท้ายที่สุดก็จะหายไป แต่สิ่งนั้นก็ยังเหมือนเดิมเสมอ นั่นคือ พร จากเผ่าพันธุ์ของเราที่ส่งผ่านมาให้ลูกหลานของพวกเขา พรที่เปรียบเสมือนตัวของพวกเจ้าอีกตน เป็นจิตวิญญาณของพวกเจ้าที่ผสมกับบรรพบุรุษ ให้เกิดมาพร้อมกับพวกเจ้าทุกคนเพื่อปกป้องพวกเจ้าเอง” พระราชาลุกจากบัลลังก์ก่อนจะว่ายลงมาหยุดต่อหน้าคู่แต่งงานทั้งสอง

 

แต่เมื่อถึงเวลาที่พวกเจ้าพร้อมที่จะดูแลและปกป้องใครสักคนบ้างแล้ว พวกเจ้าก็พร้อมที่จะยกให้ใครคนนั้นสำคัญกว่าตัวเจ้าเองจริงหรือไม่ เมื่อกล่าวจบพระราชาก็ยิ้มบาง เมื่อเห็นความกังวลเล็กๆของเงือกตัวเล็กและสีหน้าเรียบนิ่งจากแม่ทัพของพระองค์

 

การแต่งงานสำหรับเผ่าเงือกไม่ว่าจะที่ใดล้วนศักดิ์สิทธิ์เสมอ และการแต่งงานจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิตของชาวเงือก นั่นเป็นเพราะ

 

เอาล่ะ แลก พร ของพวกเจ้ากันสิ

 

ชาวเงือกอย่างเราเป็นเผ่าพันธุ์ที่บริสุทธิ์ที่สุดเมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่น ในเรื่องความรักก็เช่นกัน เมื่อชาวเงือกมีความรักมันจึงเป็นสิ่งที่ล้ำค่าเสมอ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเรียบง่าย ฉาบฉวยเหมือนบางเผ่าพันธุ์  ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพิธีแต่งงาน ที่เปรียบเสมือนพิธีศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของความรัก เพราะฉะนั้นค่าตอบแทนสำหรับความรักนั้นยิ่งต้องมากขึ้นไปอีก

 

ค่าตอบแทนที่ว่านั่นคือการแลกเปลี่ยนพร

 

การแลกพรจะทำได้แค่ครั้งเดียว เมื่อแลกแล้วพันธะสัญญาจะตรึงตัวเงือกทั้งสองไว้ตลอดชีวิต นั่นหมายถึงการเสียสละตัวตนของเราอีกครึ่งให้อยู่กับเงือกอีกตัวตลอดกาลไม่มีทางแก้ไขกลับเอาคืนหรือแลกให้คนอื่นต่อได้

 

พลังของพรที่ว่าขึ้นอยู่กับเผ่าพันธุ์ดั้งเดิม ยิ่งแกร่งก็ยิ่งหมายถึงอำนาจ จึงไม่แปลกที่บางครั้งชาวเงือกบางตนจะคิดใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังที่ตนไม่มี แต่ในขณะที่ชาวเงือกอีกหลายตนก็ไม่กล้าเสี่ยงกับการแต่งงาน เลือกที่จะอยู่ร่วมกันแบบไม่มีพิธีการแทน

 

ลูกแก้วสีเทาขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นข้างตัวฉลามเงือกหนุ่ม เหมือนเป็นการย้ำกับจีมินว่าพิธีสำคัญมาถึงจุดสุดท้ายแล้ว พอคิดว่าตัวเองจะต้องแลกลูกแก้วสีส้มในอ้อมกอดให้คนอื่นไป น้ำตาก็คลอขึ้นมาในดวงตาเรียว ยิ่งเมื่อก้มมองลูกแก้ว  ความรู้สึกในใจของจีมินที่พยายามกดมันไว้ค่อยๆล้นทะลักออกมา ภายในใจเหมือนเกิดพายุและคลื่นลูกใหญ่ที่พัดทำลายอยู่ข้างใจจนรู้สึกทั้งอึดอัด กลัว และหายใจไม่ออก

 

เหมือนกับกำลังจมน้ำเป็นครั้งแรก

 

 “จีมินนา ร่างสูงเคลื่อนตัวไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างเล็กพร้อมกระซิบเรียกเบาๆอย่างต้องการปลอบโยน

 

มองหน้าข้าหน่อยได้ไหมเสียงนุ่มที่พูดอย่างอ่อนโยนทำให้จีมินยอมสบตากับอีกฝ่าย ในดวงตาเรียวฉายชัดไปด้วยความกังวล สิ้นหวัง หวาดกลัว ไม่มั่นใจ ที่กลั่นตัวออกมาเป็นหยาดน้ำตา จองกุกที่เห็นน้ำตาที่ว่านั้นก็รู้สึกเสียดแทงลึกๆเข้าไปในอก เขารู้ว่าร่างเล็กยังไม่พร้อม แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องดำเนินต่อไป

 

ข้ารู้ว่าทุกอย่างมันยากไปหมดทั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้เลยใช่มั้ย 

 

ใช่ฮึก เรากลัวไปหมด ระ เราพยายามแล้วแต่สุดท้ายมันก็ไม่ง่ายขึ้นเลย การแต่งงานนี้จะทำให้เราต้องอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะ พะ ฮึก พอคิดถึงตรงนี้…” ร่างเล็กพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายมันก็ไหลลงอย่างเงียบๆเมื่อเอ่ยประโยคสุดท้าย  คำว่าตลอดไปมัน….ช่างน่ากลัว

 

จองกุกรับรู้ถึงประโยคสุดท้ายที่สั่นเครือไปด้วยความหวาดหวั่นเมื่อก้มลงมองมือเล็กที่ประคองลูกแก้วกำลังสั่นน้อยๆ

 

เขารับรู้ถึงความรู้สึกด้านลบต่างๆจากจีมินที่พยายามปิดบังมันมาตลอดพิธีตั้งแต่เงือกตัวน้อยว่ายเข้ามาในห้องโถงด้วยกลิ่น มันเป็นลักษณะพิเศษของฉลามอย่างเขาในเรื่องประสาทรับรู้กลิ่น

 

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาจองกุกก็เป็นเหมือนอย่างที่เงือกตัวน้อยเป็น แต่ตั้งแต่วินาทีที่เห็นอีกฝ่ายเขาก็รู้ว่ามันจะไม่เป็นไร

 

และช่วงเวลาตลอดพิธีนี้ก็ยิ่งย้ำให้เขามั่นใจว่า เรื่องของเราจะไม่เป็นไร

 

จองกุกเอื้อมไปจับมือจีมิน บีบกระชับเบาๆเหมือนในตอนแรกเพื่อส่งผ่านความรู้สึก

 

 “ข้ารู้ว่าตลอดไปมันน่ากลัว ข้าก็กลัวมันเช่นกัน

 

เรา…” จีมินเงยหน้ามองอีกฝ่าย เมื่อได้ยินคำว่ากลัวจากเผ่าฉลามที่แข็งแกร่ง

 

แต่ในขณะเดียวกัน ท่านกับข้าก็มีเวลาอีกตลอดไปเช่นกันที่จะช่วยกันลบความกลัวนั้นให้หมดไป

 

พอได้มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ทำให้จีมินรู้สึกสงบอีกครั้ง ดวงตาที่สื่อความรู้สึกในตัวอีกฝ่ายอย่างหนักแน่นและตรงไปตรงมาช่วยดึงให้จีมินขึ้นมาจากก้นลึกของคลื่นอารมณ์ที่ซัดโหมเข้ามาให้กลับมาเป็นตัวเองได้อีกครั้ง

 

และรู้สึกถึงสัญชาตญาณในตัวที่บอกว่าเขาจะผ่านมันไปได้ถ้ามีจองกุกอยู่ข้างๆ

 

เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป…” เสียงเล็กเอ่ยพูดช้าๆเพื่อย้ำกับตัวเองและกับจองกุก

 

ใช่ ตลอดไปเลยเสียงตอบรับที่หนักแน่นมาพร้อมกับมือที่ส่งลูกแก้วสีเทามาข้างหน้า

 

เชื่อใจข้า

 

เราเชื่อใจท่าน

 

วินาทีที่ลูกแก้วทั้งคู่อยู่ในมือกันและกัน แสงที่เปล่งมาจากข้างในลูกแก้วทั้งคู่ก็สว่างวาบออกมาจนต้องหลับตาหนี  จีมินรู้สึกตัวอีกทีตอนที่รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสัมผัสที่แก้มไปมา เมื่อดวงตาเรียวค่อยๆลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่ปรากฏให้เห็นก็ทำเอาใจดวงน้อยเกือบหยุดเต้น

 

ฉลามลำตัวขนาดใหญ่และยาวกว่าจีมินเกือบสองเท่า มองจ้องหน้าเงือกตัวเล็กอยู่ไม่ไกล

 

และเมื่อความตกใจและความกลัวสาดเข้ามาพร้อมกัน ก็ทำเอาหางของเงือกตัวน้อยแข็งทื่อไม่ยอมขยับไปไหนตามที่ใจคิด

 

ฮึก…” เสียงสะอื้นที่หลุดลอดออกมาพร้อมกับน้ำตาเม็ดแรกและเม็ดต่อๆมาที่ไหลอาบแก้มใส มือเล็กยกขึ้นมาปิดหน้าเพื่อหนีเจ้าสัตว์น่ากลัวตรงหน้าเมื่อเห็นว่ามันกำลังพุ่งเข้ามาใกล้ แต่ก่อนที่ความกลัวจะครอบงำจนถึงขีดสุด ความอบอุ่นที่โอบกอดรอบกายก็ทำให้จีมินเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของอ้อมกอด

 

นี่เจ้าตัวโต อย่าแกล้งเจ้านายใหม่แกสิเป็นจองกุกที่เอ่ยกับเจ้าฉลามตัวยักษ์ในขณะที่มือนึงก็กันหัวมนกลมของมันเอาไว้ ส่วนอีกมือก็รวบกอดรอบเอวบางของจีมิน เจ้าของหางสีพีชมองสถานการณ์อย่างมึนงงก่อนจะสังเกตเห็น แมงกะพรุนตัวกลมสีพีชลอยตุ๊บป่องอยู่ข้างๆ

 

มินนี่!” เสียงเล็กตะโกนด้วยความดีใจ เงือกตัวน้อยพยายามมุดออกจากอ้อมแขนแกร่งไปหามินนี่แต่ก็ออกไปไม่ได้เพราะท่านแม่ทัพไม่ยอมคลายอ้อมกอดง่ายๆ

 

ชู่ว! ท่านอยู่นิ่งๆสิ อยากถูกเจ้าเจเคว่ายมาทับหรือไง

 

แต่ แต่ว่ามินนี่ดวงตาเรียวช้อนมองร่างสูงอย่างหงอยๆเมื่อถูกดุ จองกุกได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะหันไปมองพระราชาที่มองสถานการณ์ต่างๆอย่างสนุกสนานมาซักพัก เมื่อเห็นสายตาที่สื่อออกมาจากแม่ทัพของตน ช่วงเวลาบันเทิงใจก็จบลง องค์ราชาหันไปออกคำสั่งให้ทุกคนออกไปสนุกที่งานปาร์ตี้นอกพระราชวังได้เพราะพิธีแต่งงานได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว

 

เมื่อเงือกตนสุดท้ายว่ายออกจากประตูไป ก็เหลือก็แต่เงือกคู่แต่งงานใหม่ให้คุยกัน

 

เอาล่ะ ถ้าท่านอยากไปหามินนี่ของท่านก็จงหยุดดิ้นก่อนจองกุกก้มลงคุยกับเจ้าของกลุ่มผมสีชมพูที่ดิ้นขลุกขลักไม่หยุดทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีประโยชน์ จีมินเบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิด แต่เมื่อหันไปเห็นฉลามที่จ้องมองอยู่ ก็กลับไปซุกอกแกร่งตรงหน้าอย่างหวาดกลัว

 

 เจ้าฉลามน่ากลัว…”

 

มันไม่น่ากลัวหรอก เงยหน้าขึ้นมาดีๆก่อน

 

ไม่เอา เสียงเล็กดังอู้อี้ไม่ยอมเชื่อฟัง

 

จีมินอา อย่าดื้อ

 

“…ก็ได้เมื่อใบหน้าน่ารักยอมเงยขึ้นมองเจ้าฉลามตามคำขอ จองกุกก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะหมุนตัวจีมินให้เผชิญหน้ากับเจ้าตัวโต

 

 “ท่านลองค่อยๆยื่นมือไปลูบหัวมัน ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลย ท่านต้องทำนะจีมินเม้มปากอย่างขัดใจแต่ก็ยอมค่อยๆเอื้อมมือสั่นๆไปสัมผัสกับหัวกลมทุยของเจ้าฉลามยักษ์เบาๆ เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้ทำอะไรนอกจากมุดหัวเข้าหามือเล็กอย่างออดอ้อนจึงเริ่มลูบต่อเรื่อยๆ

 

 เจ้าฉลามมีสีครึ่งบนเป็นสีเงินและส่วนล่างเป็นสีขาวสวยงาม แถมสัมผัสผิวก็แน่นลื่นมือ ยิ่งเห็นว่ามันชอบให้ลูบ จีมินก็ลูบต่อด้วยความเอ็นดูที่ค่อยๆเกิดขึ้น รู้ตัวอีกก็ตอนที่เสียงนุ่มมาพูดข้างหู มันชื่อเจเค ลองเรียกซิ

 

เจเค…” เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตนเองจากเจ้านายใหม่หน้าตาน่ารัก เจเคก็เบียดซุกเข้ามาข้างแก้มนิ่มที่ได้สัมผัสตอนแรก จีมินหัวเราะออกมาอย่างจั๊กจี้โดยที่ลืมท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างที่กำลังโอบรอบเอวของตัวเองไปแล้ว ก่อนจะเหลือบไปเห็นแมงกะพรุนตัวน้อยที่ยังคงลอยวนไปมารอบตัว

 

มินนี่!”

 

 พอได้ยินจีมินเอ่ยเรียกชื่อตัวเอง เจ้าตัวอ้วนกลมก็ลอยเข้าหามือนุ่มอย่างคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันนานตั้งแต่ก่อนออกจากอาณาจักรบ้านเกิดเพราะต้องอยู่ในลูกแก้ว เมื่อเบียดซุกกับมือนิ่มจนพอใจแล้ว เจ้าตัวสีพีชก็ลอยซุกหาเจ้านายคนใหม่ที่กำลังโอบกอดจีมินต่อ

 

ท่านหายกลัวเจเคแล้วใช่ไหมจองกุกเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าจีมินหายตัวสั่นแล้ว

 

หายแล้วพอได้ยินคำถามจากอีกฝ่าย จีมินถึงเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังโดนกอดอยู่ ถึงจะเขินมากแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับว่าลึกๆในใจก็ชอบที่จะอยู่อย่างนี้ เลยยอมอยู่นิ่งๆไม่พยายามดิ้นหนีออกมาเหมือนตอนแรก

 

ดีแล้ว อย่าได้กลัวไปเลย เพราะต่อจากนี้ไปมันจะคอยปกป้องท่านเวลาที่ข้าไม่อยู่ ถ้ามีเจเคอยู่กับท่านด้วยข้าก็พอวางใจเวลาไปทำภารกิจนอกอาณาจักรได้ร่างสูงวางปลายคางบนหัวสีชมพู แอบสูดกลิ่นหอมจากอีกฝ่าย

 

จีมินเหลือบไปมองมินนี่ก่อนจะถามขึ้นเบาๆอย่างไม่มั่นใจ

 

แล้วท่านว่ามินนี่ของเราเป็นอย่างไรบ้าง

 

ของท่านที่ไหน ตอนนี้มินนี่เป็นของข้าแล้วต่างหาก

 

ขี้งก เค้าก็เป็นของเราเหมือนกันนั่นแหละ

 

แล้วเจเคล่ะ

 

ก็….เป็นของข้าด้วย

 

ท่านก็ว่าแต่ข้าขี้งก ท่านก็เป็นเหมือนกันนั่นแหละจองกุกใช้คางกดหัวทุยสีชมพูเบาๆอย่างมันเขี้ยว โดยมีเสียงบ่นงุ้งงิ้งตามมา แต่ร่างเล็กก็ไม่ขยับหนีไปไหน ก่อนจะขยับลงไปกระซิบที่ข้างหูเล็ก

 

มินนี่น่ะน่ารัก

 

“…”

 

ตัวเล็กๆนิ่มๆน่ากอดนัก

 

“…”

 

ยิ่งเวลาว่ายลอยไปมา ข้าก็ชอบ มองเพลินตาไปหมด

 

“…”

 

ท่านจะเขินแก้มแดงไปทำไม ข้าไม่ได้พูดถึงท่านซักหน่อย

 

ปั่ก!

 

เสียงกำปั้นเล็กๆที่หันไปทุบไหล่หนา เรียกเสียงหัวเราะอย่างขบขันจากร่างสูง ยิ่งเห็นว่าอีกคนยังหัวเราะอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร จีมินก็หงุดหงิด พอหันไปว่าจะทุบอีกสักรอบก็ถูกรวบมือเอาไว้ก่อนที่จะได้ทำตามใจนึก

 

ข้าเลิกแกล้งท่านแล้วๆ

 

ท่านนี่ยังไงกัน แกล้งเราไม่หยุดเลย

 

ก็ท่านน่าแกล้งเองนี่

 

ท่านแม่ทัพ!”

 

เรียกข้าว่าจองกุกเฉยๆก็พอ จีมินอา

 

พอแกล้งจนพอใจ ก็ชอบมาพูดอ้อนขอนั่นนี่ด้วยการเรียกชื่อ เหอะ

 

แต่เขาก็แพ้ลูกไม้เดิมตลอดนี่แหละ

 

จองกุก

 

ดีมากรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข พาให้จีมินมองค้อนอย่างหมันไส้เล็กๆ แต่พอเห็นรอยยิ้มกว้างที่ดันให้ดวงตากลมโตนั่นหยีลงอย่างน่ารัก ก็ทำเอาจีมินยิ้มตอบกลับอย่างอดไม่ได้

 

ไปงานเลี้ยงข้างนอกกันเถอะ วันนี้ข้ากับท่านได้เหนื่อยกันไปข้างแน่ๆ

 

เราได้ยินเงือกที่นี่บอกว่าทางฝั่งใต้มีปะการังสวยๆ

 

เดี๋ยวข้าพาท่านไปพรุ่งนี้

 

จริงหรอ?!  แล้วก็ แล้วก็มีหน้าผาที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดด้วย

 

ข้าพาท่านไปได้ทุกที่นั่นแหละ เพราะเรามีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนาน

 

 

 

 

 

And in the last, we SEA somewhere to belong

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สกรีม  P32  พร้อมติด  #kmsomewhere

ที่สำคัญ!  อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นการติชม และเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนกันนะคะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #864 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:43
    น่ารักมากเลย ละมุน
    #864
    0
  2. #830 micmicbungee04 (@micmicbungee04) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:15
    หวานนละมุนละไม
    #830
    0
  3. #828 MildLoveMini (@MildLoveMini) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 08:21
    ละมุนไปหมด ฮือออออออ จองกุกคืออบอุ่นจ๊นนนน จีมินก็เป็นยัยตัวน่ารัก ดีเอาะะะะ อยากอ่านเรื่องยาวเลยค่ะ :)
    #828
    0
  4. #757 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 18:22
    น่ารักจังเลยค่ะะะ ภาษาสวยมาก เขียนได้ลื่นไหลมากเลยค่ะ ชอบมินนี่จังเลย55555 จองกุกก็อบอุ่นอ่อนโยน จีมินก็น่ารักน่าทะนุถนอม โอ้ยน่ารักมากๆเลยค่ะ ชอบพล็อตมากๆด้วย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #757
    0
  5. #678 IYUN (@alliyun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 14:36
    ปล.ไรท์ภาษาสวยมากเลย ชอบจังเลยค่ะๆๆๆ
    #678
    0
  6. #677 IYUN (@alliyun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 14:36
    ฮรือออ เป็นเรื่องที่ละมุนมาก
    #677
    0
  7. #534 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 23:23
    เรื่องนี้ดีมากชอบบบบบ น่ารักอบอุ่น งื้อออ
    #534
    0
  8. #518 dryiceee.k (@daecat1994) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 08:15
    น่ารักอ่ะ มันน่ารักมากๆ น้องจีมินมีแต่คำว่าน่าเอ็นดูเต็มไปหมด เราอยากสิงร่างท่านแม่ทัพมากค่ะ ณ จุดๆนี้ น้องจีมินน่าแกล้งน่าเอ็นดูเหลือเกินเราอยากจะเป็นคนทะนุถนอมน้องจีมินเอาไว้เองแต่งงานกับพี่นะคะคนดี กี้ดดดดดดดด =.,= น้องจีมินที่แสนนุ่มนิ่มแต่เข้ากันได้ดีกับจองกุกผู้แข็งแกร่งมากๆเหมือนขาวกับดำ หยินกับหยางอ่ะ เป็นความต่างที่ลงตัวมากๆ คนนึงก็เป็นความอ่อนโยนที่ต้องมีความความแข็งแกร่งมาคอยปกป้องส่วนอีกคนก็เข้มแข็งดั่งหินผาที่ต้องมีความอ่อนหวานเข้ามาลดทอนความแข็งให้นุ่มนวลแต่ไม่อ่อนแอ โอ้ย กรี้ดดดดดดดดดด คุณคะะะะ มันดีต่อใจมากๆเลยยยยยย T//////T
    #518
    0
  9. #516 ccherbill (@ccherbill) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 01:48
    น่ารักมากและดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เหมือนเราเป็นส่วนหนึ่งของงานแต่งงานครั้งนี้เลยยยย พล็อตดีทุกอย่างดีไปหมดดดดดด ภาษา การบรรยาย อือออ
    บรรยายจีมินออกมาได้แบบว่าเอ็นดูไปด้วย ดูนุ่มนิ่มไปหมด สลับกับจองกุกที่ดูแข็งแกร่งดุดัน แต่เขาก็อ่อนโยนกับจีมินนะเอออ กรี๊ดดดดดดดดดด
    ดีมากๆๆๆๆๆ เลยค่ะ เราค่อยๆ อ่านมากเพราะรายละเอียดในเรื่องนี้เยอะมากกกกก ทุกฉากทุกความรู้สึกของตัวละครเลยค่ะ ฮือออ ชอบมากจนอยากอ่านเป็นตอนต่อไปว่าจองกุกจะขี้แกล้งได้ถึงขนาดไหนอีกกกกก น่ารักและชวนเขินไปด้วยมากๆๆๆๆ
    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆ และสนุกมากมากกกกกกกกกนะคะะ เราจะโหวตเรื่องนี้!
    #516
    0
  10. #512 JaneDrp (@pinchcheeks) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 00:57
    น่ารักมากเลยค่ะะะะ แงงงงงง
    ชอบมากกกไรท์บรรยายจีมินได้น่ารัก น่าทะนุถนอมมากกกก จองกุกก็ดีงามม
    ชอบพล็อตนี้มากเลยค่ะ คือเราชอบอ่านแนวแฟนตาซีอยู่แล้ว พอได้มาอ่านเรื่องนี้คือถูกจริตเรามากเลย ภาษาดีมาก บรรยายได้ดีแล้วก็กระชับด้วย งืออออ ชอบ ขอบมากจริงๆนะคะ //ไรท์คนไหนคะเนี่ยเก่งจังง รอเฉลยนะคะ //ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องราวดีๆแบบนี้มาให้อ่าน
    #512
    0
  11. #471 Thanvarat 'Eomsin (@eomsin2010) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 18:18
    น่าร้ากกกกกกก น่ารักจังเลยยยน
    #471
    0
  12. #456 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 00:21
    น่ารักกกกกกกกกกก
    #456
    0
  13. #442 lobilo (@lobilobilo) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 19:44
    น่ารักอ่ะน่ารักมากๆเลย นั่งเขินจิกเท้าไป426980952ครั้งแล่ว ท่านแม่ทัพขี้แกล้งกะเจ้าชายตัวน้อย ทำไมถึงได้น่ารักกันแบบนี้
    #442
    0
  14. #440 ศาสนาKOOKMIN (@bee1704) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 17:08
    น่ารักมากก อยากอ่านเเบบเรื่องยาวๆเลยเเงงงงงง ชอบมากกก
    #440
    0
  15. #438 Louboutin (@jooooopz) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:21
    ชอบเรื่องนี้จังเลยนน ดีมากอ่ะะะะ น่าทำเป็น sf ได้เลยย
    #438
    0
  16. #432 yokty_yok (@yokty_yok) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:04
    เขินจังชอบค่ะ
    #432
    0
  17. #431 Meawyu (@MeawMeawyu) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:00
    น่ารักมากกๆๆๆ ก ไก่ล้านตัว อยากได้ท่านเเม่ทัพขึ้นมาทันทีเลยคะ ปล.ฉลาทชื่อเจเค น่ารักมากกเลย จากกระต่ายกลายเป็นฉลามแล้วสินะ กุกกี้
    #431
    0
  18. #430 เมถุนนฯ (@koryaaaaaaa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 11:28
    น่ารักมากๆเลย ใจน้อนTT
    #430
    0
  19. #426 ARMA_B (@baibee) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:20
    น่ารักมากๆเลย น้องจีมินน่ารักจัง ฮื่ออ
    #426
    0
  20. #425 INCHANN (@INCHANN) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:18
    ดีจังเลยค่ะ ฮืออ ชอบมาก
    #425
    0
  21. #423 Jimme (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 03:34

    ไรท์ทำให้เราเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับคำว่า ตลอดไป มันอบอุ่นมากๆเลยค่ะ

    #423
    0
  22. #422 blugarxx (@sehunyehet92) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 00:44
    น้องงงง นุ่มนิ่มมากลูกจ๋าา แง น่ารักๆๆ
    #422
    0
  23. #419 PYT_CREAM42 (@PYT_CREAM42) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 00:06
    น่ารักมากๆเลย อยากอ่านต่อออ แง๊y-y
    #419
    0
  24. #418 SaiRung'za (@sairungza) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 23:59
    ฮือออออ เรื่องนี้น่ารักมากกกละมุนละไมสุด คือเพลินมากกกก อยากอ่านต่อเลย
    #418
    0
  25. #417 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 23:51
    ฮอลลล น่ารักแบบมากๆๆๆ ชอบมีเจเคกับมินนี่ด้วย 555555
    #417
    0