[OS KOOKMIN] SOMEWHERE ONLY WE KNOW PROJECT 2018

ตอนที่ 9 : PLACE 07 | ห้องว่างข้างๆ9795 {04.06.18}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    24 ก.ค. 61


PLACE 07 | ห้องว่างข้างๆ9795

-–– Empty room

by : ฟารยไรท์ { @FlyLift }


เป็นกระต่ายมันไม่หิวหรอกนะ

ก็เป็นกระต่ายที่หิวผักชี






เดี๋ยวรบกวนขนตรงนี้ออกไปด้วยนะครับ

 

ครับ แล้วกล่องนี้ขนไปไว้บนรถด้วยไหมครับ

 

ไม่ต้องครับ เดี๋ยวกล่องนั้นผมถือเอง

 

จองกุกยืนเท้าประตูมองชายหนุ่มสองคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องของเขาชายคนแรกคือพนักงานของคอนโดแห่งนี้ ส่วนชายอีกคนก็คือเพื่อนข้างห้องที่พึ่งอยู่กับเขาได้เพียง 6 เดือน ชายพนักงานที่ทำหน้าที่เคลื่อนย้ายของกำลังยกลังที่ถูกแพ็คของใส่ไว้อย่างดีใส่บนรถเข็น จนครบกล่องสุดท้าย แล้วลงลิฟต์ไปก่อน ส่วนชายเจ้าของห้องเดินเข้าไปตรวจห้องของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะออกจากห้อง

 

แกร๊ก

 

จะไปแล้วหรอ หลังจากที่ยืนตรงหน้าประตูอยู่นานจองกุกจึงเอ่ยทักทายอีกฝ่ายที่กำลังล็อคประตูห้อง

 

ครับ ลาก่อนนะครับชายที่ถูกทักตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนจะก้มโค้งให้จองกุกอย่างสุภาพ

 

ปัง!

 

ยังไม่ทันที่ชายคนดังกล่าวจะเงยหน้าขึ้นมา จองกุกปิดประตูเข้าห้องตัวเองทันที ชายคนนั้นยิ้มน้อยๆอย่างรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้โดนกลั่นแกล้งก่อนจากไป เขาก็แค่พนักงานบริษัทคนหนึ่งที่อยากมีคอนโดอาศัยใกล้ที่ทำงาน ทีแรกก็ชอบใจอยู่หรอก แต่เพื่อนข้างห้องของเขานี่แหละตัวปัญหา เขาแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะทุกคืนจองกุกจะส่งเสียงดังรบกวนมาถึงห้องเขาตลอด ครั้งแรกก็เตือนอีกฝ่ายดีๆ แต่จองกุกก็ทำตีมึนซ้ำยังเสียงดังกว่าเดิม ยิ่งคอนโดชั้นนี้มีเพียงแค่สองห้องคือห้องของเขากับจองกุกแล้ว แน่นอนว่าเขานี่แหละรับกรรมเต็มๆ พอแจ้งเรื่องไปทางนิติคอนโด ก็ไม่มีความคืบหน้าอย่างไร พอไปสอบถามก็พบว่าจองกุกค่อนข้างเส้นใหญ่พอสมควร เขาโดนจองกุกป่วนชีวิตพอสมควรลอยเลอะเปรอะเปื้อนหน้าห้องบ้าง กลิ่นบุหรี่ที่ลอยมากจากระเบียงแม้จะห่างกันพอสมควร เนื่องจากทนไม่ไหวจึงตัดสินใจย้ายออก ชีวิตนี้คิมซอกจินสัญญากับตัวเองว่า

 

อย่าได้เจอกันอีกเลย จอน จองกุก

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

1 อาทิตย์ผ่านไป

 

ปัก!

 

ครับ เดี๋ยวขนไว้ตรงนี้นะครับ

 

อืออ

 

ตุบ!

 

อ๋อ อันนั้นไว้ตรงนี้ครับ

 

เบาๆหน่อย!!

 

ช่วงสายของวันหยุดหลังจากผ่านวันนั้นมาได้ 1 อาทิตย์ชีวิตในคอนโดของจองกุกก็ค่อนข้างสงบ ไม่มีเสียงรบกวนแต่อย่างใด แต่ทำไมวันนี้ ถึงได้มีเสียงดังรบกวนเขาขนาดนี้นะ

 

โครม!!!

 

โว้ยยยยยย!!!” และความอดทนของจองกุกก็ขาดลงเมื่อเสียงที่ดังรบกวน จนทำให้เขาไม่สามารถนอนต่อได้ ร่างสูงสะบัดผ้าห่ม ลุกขึ้นออกจากเตียงเดินตรงไปยังประตูห้องทันที

 

เขาพึ่งจะได้นอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ผู้ชายข้างห้องก็ย้ายออกไปแล้ว มันจะมีใครทำเสียง อะไรที่ทำให้เขานอนไม่ได้ขนาดนี้

 

ปัง!!

 

เบาๆหน่อยได้ไหมวะ!! คนจะนอน!!” หลังจากเปิดประตูออกไปจองกุกก็ตะโกนใส่คนหน้า ห้องด้วยความฉุนเฉียวทันที พนักงานคอนโดที่กำลังยกของผ่านหน้าห้องจองกุกหยุดชะงักทันที

 

ขะขอโทษนะครับคุณจองกุก พวกผมจะระวังมากกว่านี้พนักงานคอนโดเอ่ยบอกจองกุกด้วยความเกรงใจ จองกุกตวัดสายตามองขวางทันที ผมที่ชี้ฟูยุ่งเหยิงกับกางเกงนอนสี เทาขายาว ตัวเดียวที่จองกุกสวมอยู่ ไม่ได้ทำให้ดูหน้ากลัวน้อยลงแต่เพียงอย่างใด

 

เอ้า ไม่ขนเข้ามา ล่ะครับ เสียงใสดังแทรกขึ้นระหว่างความเงียบของจองกุกและพนักงานคอนโด จองกุกมองไปยังทางเสียงของผู้มาเยือนก็พบ ผู้ชายผมสีส้มสวมแว่นตาที่แสนจะเกะกะ สูงประมาณไหล่ของเขา ร่างกายที่ดูบอบบางสวมฮู้ดโคร่งสีขาว กับกางเกงเดฟขายาวสีดำ ที่เดินออกมาจากประตูห้องของคนที่ย้ายไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ห้องว่างข้างๆเขา ห้อง 9795

 

เอ่อ ครับจะขนเข้าไปเดี๋ยวนี้ครับ คุณจีมินพนักงานคอนโดก้มหัวให้จองกุกเล็กน้อยก่อนจะขนกล่องเข้าไปในประตูห้องของคนที่พึ่งเดินออกมา

 

คุณจองกุกใช่ไหมครับ ฝากตัวด้วยนะครับจีมินยิ้มหวานให้อีกฝ่ายก้มโค้งตัวให้ด้วยความสุภาพ จองกุกไม่ตอบกลับ ยังคงมองอีกฝ่ายนิ่งๆ สายตาคมสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า จีมินที่เห็นสายตาการมองของจองกุกแบบนั้น ทำให้ใบหน้าของเขาหงิกขึ้นมาทันที จีมินไม่ชอบให้ใครมองด้วยสาตาแบบนี้มันเหมือนการดูถูก ซึ่งจีมินเกลียดมากๆ ร่างบางหันหลังกลับเดินเข้าห้องไปทันทีเมื่อเห็นว่าจองกุกยังคงนิ่งเงียบ

 

ไร้มารยาทอย่างที่พี่จินบอกจริงๆด้วย

 

จองกุกเดินหัวเสียเข้ามาในห้อง หลังจากที่ทุกอย่างสงบลงแล้วกว่า 2 ชั่วโมง เขายังคงอยู่ในสภาพเดิมเพราะหลังจากที่จีมินเดินกลับเข้าไปในห้องเขาก็โทรถามทางนิติคอนโดทันทีว่าเพื่อนข้างห้องของเขาคือใคร ได้คำตอบมาว่า ปาร์ค จีมิน นักศึกษาแพทย์ มหาลัยชื่อดังในโซลจะย้ายมาอยู่ข้างห้องของจองกุกตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป และแน่นอนว่าจองกุกโวยวายลั่น ว่าทำไมเขาไม่รู้เรื่องนี้ แต่ทางนิติคอนโดบอกว่าแจ้งเขาไปแล้วแต่จองกุกไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่นัก นั่นทำให้จองกุกหัวเสียเป็นอย่างมาก

 

คอนโดแห่งนี้เป็นคอนโดของพี่ชายของเขา ถึงจองกุกจะดื้อดึงเอาแต่ใจ ทำให้เสียคนที่อาศัยอยู่ข้างห้องของตัวเองมาแล้วหลายคน แต่จองกุกก็จะคอยจ่ายค่าสัญญาทางคอนโดกับผู้เช่าให้อยู่ตลอด เพราะคอนโดแห่งนี้มีสัญญาการอยู่อาศัย 1 ปีแต่คนอาศัยมักจะขอย้ายออกก่อนหมดปีเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้ไปถึงหูพี่ชายของเขาเสียเท่าไหร่

 

หึ เพราะฉันยังไม่จ่ายค่าเช่าเดือนนี้ให้สินะ ถึงคิดจะแก้เผ็ดกันน่ะ จองกุกบ่นออกมาด้วยความหัวเสีย หลังจากที่คนข้างห้องย้ายออกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน จองกุกก็ยังไม่ได้จ่ายค่าสัญญาเหมือนทุกครั้ง ซึ่งซอกจินคนที่อยู่อาศัยก่อนหน้านี้หรือแม้แต่คนอื่นๆก็ไม่รู้ว่าต้องจ่ายค่าสัญญานี้ด้วย

 

 

 

 “ครับ ถึงแล้ว จีมินเดินมาที่ระเบียงคุยโทรศัพท์กับพี่ชายคนสนิท หลังจากจัดของเข้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาออกมาสูดอากาศข้างนอก คอนโดชั้นนี้คือชั้นที่ 20 มองเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงามสมกับที่ซอกจินบอกมาจริงๆ

 

(แล้วเจอหมอนั่นไหม) เสียงปลายสายถามออกมาอย่างรวดเร็ว

 

ฮ่าๆ เจอครับจีมินขำออกมาน้อยๆ เมื่อนึกถึงจองกุก เด็กหนุ่มที่เป็นรุ่นน้องของเขา จากคำเล่าของซอกจินที่ว่าจองกุก เป็นคนเอาแต่ใจ โมโหร้าย และชอบปั่นประสาทซอกจินเป็นอย่างมาก จีมินเป็นนักศึกษาแพทย์ที่มหาลัยชื่อดังในโซล ตอนที่เขาอยู่ ปี 1 และปี 2 เขาก็อาศัยอยู่หอพักในมหาลัย แต่พอเขาเลื่อนชั้นก็จำเป็นต้องย้ายออกตามกฎของมหาลัย

 

แล้วก็พบซอกจินที่ย้ายออกจากคอนโดพอดี จีมินจำได้ว่าซอกจินเคยเล่าให้เขาฟังว่าคอนโดที่ซอกจินอยู่มองเห็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงามและใกล้กับที่ทำงานด้วย ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมถึงย้ายออกนั้นเพราะซอกจินไม่สามารถทนกับคนแบบจองกุกได้ทุกวันหรอกนะ เขาเหนื่อยจากงานแล้วยังต้องมาเหนื่อยกับจองกุกอีกมันก็ไม่ใช่เรื่อง

 

จีมินยิ้มขำเล็กน้อย คิดในในว่าคนแบบนี้ก็มีด้วยหรอ จึงขอย้ายเข้าไปอยู่แทนซอกจินทันทีและเป็นโชคดีขอจีมินที่จองกุกยังไม่จ่ายค่าสัญญาทำให้การเช่าสัญญาของซอกจินนั้นยังคงอยู่และเป็นจีมินที่มาขออยู่แทน

 

(เป็นยังไง) เสียงปลายสายถามกลับมาด้วยความตื่นเต้น

 

ก็ ปกตินะพี่

 

(บ้าน่า ตาบอดหรือไงกัน) ซอกจินถามกลับเสียงหลงทันทีเมื่อคำตอบของอีกฝ่ายไม่ตรงกับความคิดของเขาเท่าไหร่

 

ก็เขาปกติจริงๆอ่ะ ถึงจะไม่ค่อยชอบสายตาที่ใช้มองก็เถอะ จีมินตอบกลับ บอกตามความคิดตอนที่เขาเจอกับจองกุก

 

(นี่แหละข้อเสียของเขาเลย) ซอกจินตอบกลับอย่างเบื่อหน่าย

 

ฮ่าๆ เอาไว้ผมเจอแบบพี่ก่อนแล้วกันนะครับจีมินตอบกลับขำๆ อย่างปัดๆ ตั้งใจเปลี่ยนหัวข้อเรื่องที่คุย

 

(เอาเถอะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่) เหมือนซอกจินจะรู้เจตนาของอีกฝ่าย จึงเปลี่ยนเรื่องที่ถาม

 

มาดูวิวที่ระเบียงครับ วิวสวยมากเลย

 

(ระวังมลพิษทางอากาศข้างๆห้องนะ) ซอกจินยังไม่วายหยุดแซะคนห้องข้างๆ

 

พี่นี่ถ้าจะไม่ชอบเขา จริงๆนะครับเนี่ย

 

(ฉันล่ะอยากให้แกเจอมาก แล้วแกจะรู้ว่าคิดผิดที่มาอยู่ห้องนี้) ซอกจินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

เอาไว้ให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วกันนะครับจีมินตอบกลับอย่างไม่ใส่เท่าไหร่นักก่อนที่ทั้งสองจะเปลี่ยนเรื่องคุย ซอกจินเป็นฝ่ายวางสายก่อนเพราะเขามีหน้าที่ไปทำต่อ  ส่วนจีมินยังคงยืนชื่นชมวิวภายนอก

 

ระเบียงข้างห้องที่ห่างกันราวๆ สามเมตรได้ ทั้งชั้นนี้มีแต่เขากับจองกุกที่อาศัยอยู่มันคือความสงบที่จีมินค่อนข้างพอใจเลยทีเดียว เพราะเขาต้องใช้สมาธิในการอ่าหนังสือ แม้ซอกจินจะเตือนแล้วว่าข้างห้องชอบส่งเสียงดังรบกวนอยู่เรื่อย  แต่จีมินก็ยังดื้อด้านที่จะมาเพราะระเบียงที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ได้สวยขนาดนี้  เอาไว้เวลาจองกุกไม่อยู่เขาค่อยอ่านหนังสือก็ได้

 

แค่ก แค่กๆ จีมินสำลักควันบางอย่าง เขากำลังรู้สึกดีกับการที่อยู่ชั้นบนๆของคอนโด เพราะอากาศค่อนข้างดี หันไปมองทางต้นลมคือระเบียงข้างๆ ก็พบมลพิษที่ซอกจินบอก มลพิษที่ชื่อว่าจองกุกที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ชายหนุ่มยังอยู่ในสภาพเดิมเหมือนกับตอนที่เจอกัน

 

ซกมกจริงๆ

 

จองกุกปรายตามองเจ้าของเสียงไอ ยิ้มนิดๆอย่างผู้ชนะ หลังจากหายสำลักควัน จีมินย่นจมูกนิดๆมองอีกคนด้วยความไม่พอใจก่อนจะตัดสินใจเข้าห้องตัวเอง จีมินไม่ชอบกลิ่นบุหรี่แต่จะให้บอกคนอย่างจองกุกมันก็จะเกินไปหน่อย ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุดแล้ว

 

หลังจากที่จีมินเข้าไปในห้องจองกุกเพียงแค่ยืนยิ้มอย่างมีเรื่องสนุกในใจ เขาได้ยินที่จีมินคุยกับซอกจินทั้งหมด ก็เล่นเปิดลำโพงโทรศัพท์ดังขนาดนั้นไม่ได้ยินก็เกินไปแล้ว เขาตั้งใจจะออกไปสูบบุหรี่เพื่อดับอารมณ์ร้อน แต่ก็ได้ยินบทสนทนาเข้าเสียก่อน จึงมีมารยาทไม่เข้าไป ขัดจังหวะการคุยของทั้งสองคน แต่ทำเพียงยืนพิงประตูระเบียงที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย 

 

จองกุกไม่ได้แอบฟังนะ แค่บังเอิญได้ยินเท่านั้นเอง

 

 

 

วันที่หนึ่งของการอยู่ ห้อง 9795 ทุกอย่างปกติ เมื่อคืนไม่มีเสียงดังรบกวนใดๆทั้งสิ้น ซอกจินก็โทรมาคุยเป็นเพื่อนกับจีมินทั้งคืน ก็สุดแสนจะอึ้งกับความเงียบผิดปกติของห้องข้างๆ  ทุกอย่างปกติ ไม่มีขยะเปียกที่วางไว้หน้าห้องของเขาเหมือนที่ซอกจินเล่า จีมินยิ้มกริ่มเดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียงอีกครั้งก่อนจะไปมหาลัย ตอนนี้เป็นเวลาประมาณเจ็ดโมงเช้า ซึ่งจีมินมีเรียนตอนแปดโมงครึ่ง ร่างบางยิ้มกริ่ม เขากำลังจะไปมหาลัยหลังจากได้สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า

 

และขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับเข้าห้อง

 

เห้ยยยยยจีมินตะโกนร้องลั่นด้วยความตกใจที่อยู่ดีๆก็มีน้ำจากที่ไหนไม่รู้ฉีดใส่เขาเต็มๆ จีมินถอดแว่นของตัวเองออกเพราะหยดน้ำที่เกาะอยู่บนเลนส์ ใบหน้าหวานย่นคิ้วด้วยความงุนงงก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักมาจากระเบียงข้างๆ หรี่ตามองก็พบว่าเป็นมลพิษจองกุก ที่ในมือถือสายยางสีเขียวอยู่

 

ชัดเลย มาจากจองกุกแน่ๆ

 

นี่คุณฉีดน้ำใส่ผมหรอ จีมินถามออกไปหลังจากใช้เสื้อเช็ดแว่นอย่างลวกๆแล้วหยิบขึ้นมาใส่ ตอนนี้ทั้งตัวเขาเปียกไปด้วยน้ำจากสายยางนั้นแน่ๆจีมินมั่นใจ

 

เปล่า แค่จะรดน้ำต้นไม้จองกุกยักไหล่ตอบเขาด้วยน้ำเสียงกวนๆ ใบหน้าหล่อยักคิ้วใส่เขา จีมินมองสำรวจที่ร่างกายจองกุก ที่ใส่เสื้อยูนิฟอร์มมหาลัยเดียวกับเขา แต่คนละคณะกัน นี่แค่เจอกันข้างห้องไม่พอหรอ ยังจะมีโอกาสไปเจอกันที่มหาลัยอีกหรอ กรรมในกรรมจริงๆ

 

ระเบียงคุณมีต้นไม้ที่ไหนกันจีมินเถียงกลับ เห็นแต่ต้นกระบองเพชรแห้งๆ ต้องใช้สายยางรดน้ำด้วยหรอ

 

นี่ไง จองกุกตอบกลับ นิ้วยาวชี้ต้นกระบองเพชรเล็กๆที่อยู่บนโต๊ะติดระเบียง

 

แต่มันโดนผม

 

นายไม่ระวังเองต่างหาก

 

จีมินจิ๊ปากกับเหตุผลสุดกวนของจองกุก หรอจองกุกหรอ ไม่ระวังหรอ ระเบียงฉันกับนายห่างกันเกือบสามเมตร จะฉีดน้ำไกลขนาดนั้นเลยหรอ ที่สำคัญนี่มันชั้นที่ 20 นะ ไอ้บ้าที่ไหนเขา มาฉีดสายยางรดน้ำ มีแต่ไอ้บ้าอย่างนายเท่านั้นแหละ

 

จีมินมองนาฬิกาที่ข้อมือก็พบว่านี่เป็นเวลาเจ็ดโมงสิบนาทีแล้วเขาอาจจะเข้าเรียนไม่ทันถ้า ตัดสินใจต่อล้อต่อถียงกับจองกุก ร่างบางรีบเดินเข้าห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดทันที ไม่สนใจจองกุกที่ตอนนี้ยืนหัวเราะเยาะเขาอยู่ข้างนอกระเบียง

 

ฝากไว้ก่อนเถอะ จอนจองกุก!!

 

 

 

วันที่สอง วันนี้จีมินมีเรียนช่วงบ่าย เมื่อวานตอนเย็นหลังจากที่จีมินกลับมาถึงห้องก็พบว่าจองกุกนั้นไม่อยู่ห้อง จากคำบอกเล่าของแม่บ้านที่มาทำความสะอาดในห้องของจองกุกแล้วเดินสวนกับเขา แอบสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าคนอย่างจองกุกนั้นจะเรียนคณะอะไร นี่ก็สิบโมงกว่าแล้วที่จีมินไม่เห็นจองกุก ห้องข้างๆยังคงเงียบสนิท แต่ก็ดีแล้ว จีมินตัดสินใจลงไปมินิมาร์ทข้างล่างที่ใกล้กับคอนโด เพราะในตู้เย็นยังไม่มีของที่ใช้ประทังชีวิตอยู่เลย

 

จีมินกดลิฟต์ลงเป็นจังหวะเดียวที่ลิฟต์กำลังขึ้นมาพอดี  พอลิฟต์เปิด เป็นจองกุกที่เดินสวนออกมา ใบหน้าหล่ออิดโรย การแต่งตัวต่างจากเมื่อวานตรงที่จองกุกใส่เสื้อหนังสีดำ ข้างในเป็นเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงหนังสีดำขายาว เดินผ่านหน้าเข้าไปอย่างไม่คิดจะทักทาย เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่านี่พึ่งกลับ จีมินหันไปมองจนจองกุกเข้าห้องไป ร่างบางเกาหัวเดินเข้าลิฟต์ด้วยความงุนงง อะไรกันทำอย่างกับเขาเป็นธาตุอากาศ แต่ก็ดีแล้ว ต่างคนต่างอยู่ซะ ถึงจะแอบสงสัยอยู่ก็เถอะ

 

และตอนนี้ก็ยิ่งโคตรสงสัยเลยว่าไอ้คนที่เขาแอบนินทาก่อนลงไปซื้อของมายืนพิงประตูห้องของเขาทำไม หรือว่ามีอะไรจะแกล้งเขาอีก ไม่เอานะไม่พร้อมสู้บอกเลย จีมินยืนนิ่งอยู่หน้าลิฟต์หลังจากที่ออกมาเห็นคนตัวสูงที่ยืนพิงประตูห้องเขา ร่างสูงยืนใส่หูฟังเขี่ยโทรศัพท์ไปมา ปากหนาขยับฮัมเพลงตามเสียงในโทรศัพท์ จองกุกอยู่ในฮู้ดสีดำสนิทกับกางเกงขายาวสีเทา จองกุกยังไม่เห็นเขา เขาควรจะทำตัวยังไงดีโทรศัพท์ก็ลืมไว้ที่ห้อง เมื่อคืนก็ไม่ได้โทรบอกซอกจินด้วยว่าจองกุกแกล้งอะไรไว้

 

เดินผ่านเลยแล้วกัน จีมินตัดสินใจเดินไปที่ห้องทันที ในเมื่อตอนสวนกันตรงลิฟต์จองกุก ทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศได้ เขาก็ต้องทำเป็นว่าจองกุกเป็นธาตุอากาศได้เหมือนกัน

 

จีมินกลั้นใจสุดชีวิตเมื่อยิ่งเห็นว่าเข้าใกล้ร่างสูง ใครจะว่าเขาเว่อร์เขาก็ยอมรับ แต่จองกุกน่ากลัวมากๆสำหรับเขา จองกุกเป็นคนที่มองไม่ออกไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรกันแน่ จองกุกเป็นคนหน้าตาดีแต่การกระทำสวนทางกับหน้าตา ก็เหมือนคนที่กำลังฆ่าคนด้วยรอยยิ้มสดใสนั่น แหละ

 

ตุบ!

 

อีถุงผักเวร มาตกอะไรตอนนี้  แล้วตกตรงไหนไม่ตก ตกต่อหน้าจองกุกอีกด้วย

 

ไม่เห็นจะต้องรนขนาดนั้นเลย จองกุกก้มลงหยิบถุงผักที่ตกอยู่ตรงหน้าของเขา ส่งคืนให้จีมิน ถอดหูฟังออกหนึ่งข้าง รอยยิ้มหล่อยิ้มให้จีมินอย่างกวนๆ

 

ขะ...ขอบคุณจีมินตอบเสียงสั่นๆ ใบหน้าหวานก้มต่ำใช้มือข้างที่ว่างดันแว่นที่เหมือนใกล้จะหลุด

 

ไม่คิดจะขอบคุณหน่อยหรอ จองกุกพูดดักจีมินที่กำลังแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง

 

ก็ขอบคุณไปแล้วไงจีมินท้วงกลับเบาๆ ไอ้ที่ฝากไว้ก่อนก็ไม่คิดจะเอาคืนอยู่แล้ว ต่างคนต่างอยู่นี่แหละดีที่สุด ใบหน้าหล่อยืนกอดอกพิงผนังมองของที่อยู่ในมือของเขาแล้ว พูดออกมาคำเดียวสั้นๆว่า

 

หิว

 

.

 

.

 

.

 

จีมินคิดว่าตอนนี้ถ้าซอกจินรับรู้ว่าจองกุกกำลังนั่งเหยียดขาอยู่บนโซฟา นอนดูทีวีอย่างสบายโดยทิ้งเจ้าของห้องอย่างเขาทำอาหารให้กิน ซอกจินคงจะระเบิดแตกตายก็เป็นได้ อย่าคิดว่าจีมินยอมให้จองกุกเข้าห้องง่ายๆขนาดนั้น ไอ้บ้านี่เดินเขามาโดยไม่รับอนุญาตจากเขาเลยสักนิด

 

พอจีมินตั้งท่าจะโวยวาย ใบหน้าหล่อที่แสนร้ายกาจหันมามองเขาก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้จีมินหยุดนิ่งทันที

 

ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เย็นเมื่อวาน พี่ทำให้ผมกินหน่อยนะ

 

มันเป็นประโยคธรรมดาที่จีมินโคตรแพ้ เพราะจีมินอยากเป็นหมอเด็กพอเจอเด็กโข่งมาอ้อนใส่มันก็เลยนิ่งไป พยักหน้าส่งๆ ในใจก็คิดว่าแค่จานเดียวหลังจากนั้นก็ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุดแล้ว โดยที่ไม่รู้ว่าถ้ามีครั้งแรก ก็ต้องมีครั้งที่สองเป็นธรรมดา

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

จีมินไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ เขาคิดในใจว่า ต่างคนต่างอยู่มากี่ครั้งแล้ว นี่ก็เป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้วที่จองกุก มาใช้ชีวิตเข้าออกห้องของเขาอย่างตามใจ คอยแกล้งคอยใช้เขาสารพัดแล้วก็นั่งขำอย่างเอาเป็นเอาตายเวลาที่เขาโวยวายกลับแต่ก็ยอมทำให้ ซึ่งจีมินก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงยอมจองกุกขนาดนี้ ซอกจินก็ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะเขาไม่คิดจะบอก

 

หรือจีมินควรจะพูดคำว่าต่างคนต่างอยู่ได้ไหมจองกุก ออกไปดีล่ะ

 

แต่จะว่ายังไงดี ตอนนี้จีมินรู้สึกว่าการที่มีจองกุกมาแกล้งเขาทุกวัน คือความเคยชินแล้วล่ะ หลังจากที่อยู่ด้วยกันนานนับเดือน ตอนนี้จีมินก็รู้แล้วว่าจองกุกนั้นทำอะไร จองกุกมีเรียนช่วงบ่ายทุกวันหลังจากเลิกเรียนจองกุกก็ต้องไปทำงานคือการเป็น ดีเจที่ร้านของรุ่นพี่ในมหาลัย นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าตอนกลางคืนที่ทำเสียงใส่ซอกจินนั้น และกลับในตอนเช้าเพื่อมานอน เพราะจองกุกกำลังซ้อมกับการทำหน้าที่นี้ แต่เป็นโชคดีของจีมินที่จองกุกก็พึ่งเริ่มทำงานกับวันที่พวกเขาเดินสวนกันตรงลิฟต์นั่นแหละ

 

พรุ่งนี้เรียนกี่โมงจองกุกถามขึ้น ซึ่งตอนนี้กำลังนอนอยู่บนที่นอนของเขา ส่วนจีมินน่ะหรอ นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่พื้นไง

 

ไม่มีเรียน ทำไม

 

เดี๋ยวพาไปร้าน จองกุกตอบกลับ ใบหน้าหล่อยังคงจดจ่ออยู่กับเกมในมือถือ

 

ไม่อ่ะ จีมินตอบปัดๆ ลุกขึ้นนั่งบนปลายเตียงยืดแขนบิดขี้เกียจ

 

ทำไม จองกุกวางโทรศัพท์ลงทันทีเมื่อจีมินตอบคำตอบที่แสนขัดใจ ลุกขึ้นนั่งจ้องมองแผ่นหลังเล็กที่บิดตัวซ้ายทีขวาที

 

ขี้เกียจ เหวอออ ทำอะไรเนี่ย ร่างบางถูกดึงจากทางด้านหลังให้หงายหลังลงไปนอนที่ตักของจองกุกพอดีทั้งที่จองกุกยังนั่งอยู่ แขนสองข้างถูกจับไว้ด้วยมือของจองกุกกดลงกับที่นอน แว่นที่ใส่หลุดออกไปตามแรงหงายหลัง

 

ปล่อยเลยนะจีมินพยายามบิดข้อมือออกจากจองกุก ต้องหรี่ตามองเพราะแว่นของเขาได้หลุดออกไปแล้ว จองกุกก้มหน้าลงมาใกล้เขาเรื่อยๆ จีมินหลับตาทันที

 

ต้องไปจองกุกพูดเสียงนิ่งๆ จีมีนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่อยู่ห่างเหนือใบหน้าของเขาไม่กี่เซ็น

 

ฮื้อออ สกปรกจีมินลืมตาขึ้น ย่นจมูกสะบัดหน้านี้สัมผัสเปียกชื้นที่อยู่ปลายจมูกเขา จองกุกกำลังเลียจมูกเขาหรือไงกัน คิดว่าตัวเองเป็นหมาหรอ

 

เป็นกระต่าย และเหมือนจองกุกจะอ่านความคิดของจีมินออกจึงตอบสวนกลับไป

 

กระต่ายมันไม่เลียหรอกนะ จีมินเถียงไปเบาๆ

 

ก็เป็นกระต่ายที่หิวผักชี

 

อะไรจีมินขวมดคิ้วด้วยความงุนงง

 

ผักชีมินไง จองกุกก้มลงไปกระซิบข้างหู

 

ฮื่ออออ จีมินสะบัดหน้าหนีทันทีเมื่อจองกุกก้มลงมาใกล้กว่าเดิมก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันหัวจองกุกออกพร้อมกับลุกขึ้นนั่งทันที จองกุกรีบชิงแว่นของจีมินมาไว้ในมือทันที

 

เอาแว่นคืนมานะ

 

สั้นเท่าไหร่เนี่ย

 

เอาคืนมานะจีมินเริ่มเสียงดังขึ้นเพราะมองไม่เห็นจริงๆ เห็นเพียงลางๆเท่านั้นว่ามีคนอยู่ตรงหน้า

 

โหวว สายตาพี่โคตรสั้นอ่ะ จองกุกลองใส่แว่นจีมินดูก็ทำเอาเขาแทบปวดหัวเลยทีเดียว

 

เอาคืนมาเถอะ พี่มองไม่เห็นจริงๆจีมินพูดขอในน้ำเสียงที่อ่อนลง จองกุกจึงคืนแว่นให้จีมิน

 

พี่ต้องไปนะ ผมอยากให้พี่ไป จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากเงียบไปได้สักพักหนึ่ง

 

ไปทำไม พี่ไม่เหมาะหรอก

 

เอาอะไรมาตัดสินว่าไม่เหมาะ

 

พี่ไม่กินเหล้า ไม่กินเบียร์ บุหรี่ก็ไม่ชอบ เสียงดังๆยิ่งไม่ชอบ จีมินอธิบายบอกยาวเหยียดเพื่อให้จองกุกเลิกตื๊อเขาเสียที

 

ขอโทษนะ สิ่งที่พี่พูดมันออกมาอ่ะ ตอนนี้พี่ก็อยู่กับมันมาแล้วตั้งสามเดือน

 

จีมินยู่ปากอย่างขัดใจ ใช่ จองกุกเป็นทุกอย่างแบบที่จีมินพูดไป แต่จีมินก็ทนอยู่มาได้ถึงสามเดือน ยังไงก็ต้องไปกับจองงกุกอยู่แล้ว

 

 

 

พี่จีมินเป็นอะไรหรือเปล่าครับ แจฮยอน อ่าถ้าเขาจำไม่ผิดเอ่ยถามขึ้น นี่เป็นเวลากว่า 2 ชั่วโมงแล้วที่จองกุกพาเขามาที่ร้านนี้ ซึ่งจองกุกก็ปล่อยเขาไว้กับเพื่อนของตัวเอง ส่วนเจ้าตัวก็เตรียมตัวไปทำหน้าที่ดีเจหนุ่มสุดหล่อ จีมินอดสงสัยไม่ได้ว่ากลุ่มนี้นี่เลือกคบกันเพราะหน้าตาหรือเปล่านะ

 

มินกยูหนุ่มขี้เล่น ที่ตอนนี้มีสองสาวสวยมานั่งอยู่ข้างๆเขา

 

จุนฮเว หนุ่มหน้าหล่อมาดเข้มที่ ขี้เล่นพอๆกับมินกยู

 

ยูคยอม หนุ่มร่างสูงที่เอาแต่นั่งนิ่งๆ แต่ก็ชวนจีมินคุยบ้าง เช่น เอาเหล้าเพิ่มมั้ย แม้ว่ารู้ทั้งรู้ว่าจองกุกบอกทุกคนว่าห้ามเขาดื่มเหล้าเด็ดขาด

 

และ แจฮยอน หนุ่มคนนี้ดูจะเป็นกันเองกับเขาที่สุดแล้ว เพราะตั้งแต่เขามานั่งก็มีแจฮยอนชวนเขาคุยอยู่ตลอดเวลา

 

พี่อยากไปล้างหน้า จีมินตอบกลับ ตอนนี้เขามีอาการเวียนหัวเล็กน้อย เพราะเผลอดื่มเหล้าเข้าไป ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เหมือนโดนสลับแก้วน้ำ กับยูคยอมที่นั่งข้างๆเขา

 

ให้ผมพาไปไหมแจฮยอนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันกับเขา เสนอตัวไปส่งเขาเพราะทำตามหน้าที่ที่จองกุกสั่งเอาไว้ ชั่งเป็นเพื่อนที่รักเพื่อนดีจริงๆ

 

ไม่เป็นไรๆ เมื่อกี้มินกยูก็ไปเข้าห้องน้ำ พี่ตามมินกยูไปก็ได้จีมินตอบปฏิเสธก่อนจะลุกไปห้องน้ำทันที

 

จีมินเดินลัดเลาะตามทางมาเรื่อยๆ โดนเบียดเสียดเพราะคนที่อยู่เป็นจำนวนมาก ทำให้เขาไปถึงห้องน้ำช้ากว่าปกติ พอเข้าไปในห้องน้ำก็จัดการล้างหน้าไล่ความมึนเมา

 

มึงเอาจริงดิจองกุก เสียงหนึ่งดังออกมาจากห้องน้ำด้านใน เพราะในห้องน้ำค่อนข้างเงียบจึงทำให้ได้ยินเสียงคนคุยกัน แต่จีมินจะไม่เอะใจเลยถ้าเสียงที่ได้ยินไม่ใช่เสียงที่จีมินคุ้นหูอย่างมินกยูและชื่อที่คุ้นใจอย่างจองกุก

 

ให้มอมเลยหรอวะ จีมินเดินเข้าไปใกล้ต้นเสียงเรื่อยๆ มั่นใจในทันทีว่านี่คือเสียงมินกยู จีมินไม่รู้หรอกว่ามินกยูคุยกับใครเพราะไม่ได้ยินเสียงผู้สนทนาด้วย

 

แต่คนในกลุ่มก็อยู่ตลอดนะเว้ย...จองกุกมึงนี่เอาแต่ใจจังวะจะให้มอมเหล้าจริงจัง มินกยูกำลังคุยกับจองกุก ประโยคสนทนาของมินกยูที่ค่อนข้างแปลกๆทำให้จีมินงุนงง มอมเหล้า มอมใคร จองกุกจะให้มอมเหล้าใครกัน

 

กลัวแพ้ขนาดนั้นเลยหรอวะ…” แพ้อะไรเนี่ย จีมินกำลังคิดวิตกกับประโยคที่ค่อนข้างแปลก

 

เล่นอะไรไม่คิดนะมึงเนี่ย ถ้าโดนโกรธมากูจะขำให้...เออกูขออย่างหนึ่ง ขอคลิปด้วย กูจะเอาให้ว่อนเน็ตจีมินกำลังจับใจความที่มินกยูพูดออกมา ทำไมมันดูน่ากลัวขนาดนี้ โชคดีของจีมินที่มีใครเข้ามาในห้องน้ำไม่อย่างนั้นคงเห็นเขากำลังเงี่ยหูฟังอยู่หน้าประตูห้องน้ำด้านในแน่ๆ

 

คลิปอะไรนะจีมินตัดสินใจเดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าหวานคิดไม่ตกกับคำพูดของมินกยู คนเรียนหมอเรียบเรียงพยายามเรียบเรียงคำพูดให้ต่อกันเป็นเรื่องเป็นราวได้

 

จองกุกให้มินกยูมอมเหล้า มอมใคร กลัวแพ้แล้วแข่งอะไรกัน ถ่ายคลิป คลิปว่อนเน็ต

 

จีมินกลับไปนั่งที่เดิมด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก หลังจากนั้นไม่กี่นาทีมินกยูก็เดินมานั่งที่ตัวเองบ้างเขาเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาทางเขา

 

         อ่ะ จีมินให้ไปมองคนข้างๆที่ยื่นแก้วน้ำมาให้เขา

 

         ไม่เป็นไรจีมินส่ายหน้าปฏิเสธไป ยูคยอมเพียงแค่ไหวไหล่ให้เขา

 

นี่ก็เที่ยงคืนแล้วแต่จองกุกก็ยังไม่มาหาเขาเสียที โต๊ะที่พวกเขานั่งเป็นโต๊ะที่อยู่ในมุมอับพอที่จะเห็นบนเวที แต่ถ้าคนเยอะแบบนี้ก็มองไม่เห็นอยู่ดี จีมินว่าจีมินกำลังมึนเพราะเผลอหยิบแก้วผิดอีกแล้วนี่แค่ 2 แก้วเองนะ ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสีแดงจากแอลกอฮอล์

 

เห้ยยพอ จะมอมเหล้าหรือไงจุนฮเวเอ่ยท้วงมินกยูที่กำลังส่งแก้วเหล้ามาทางเขา

 

มอมอะไร กูแก่อยากให้ทุกคนดื่ม อ่ะไอ้ยูค อ่ะพี่จีมิน จีมินรับแก้วมาจากมินกยู ลืมไปเลยว่าจองกุกสั่งห้าม และเป็นพอดีกับที่แจฮยอนไปเข้าห้องน้ำ จึงไม่มีใครเอ่ยห้ามมินกยู จีมินมองแก้วในมือตัวเองมองยูคยอมที่จิบไปเพียงนิดๆ เมื่อกี้จุนฮเวพูดว่ามอม ความคิดของจีมินตีกลับขึ้นมาอีกครั้ง

 

อย่าบอกนะว่าจะมอมเขา แล้วคลิปที่ว่อนเน็ตนั่นอีก จะถ่ายคลิปเขาอย่างงั้นหรอ จีมินไม่ได้อยากโลกสวยและหลงตัวเอง แต่สถานการณ์แบบนี้มันอดคิดไม่ได้จริงๆ จีมินเม้มปากแน่น อยู่ดีๆก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาในอก เมื่อคิดว่าเขาจะโดนมอมเหล้าแล้วหลังจากนั้น เขาก็คงจะโด่งดังในโซเชี่ยล ในทางลบแน่ๆ จีมินลุกขึ้นออกจากโต๊ะทันทีร่างบางเดินออกจากร้านโดยที่ไม่บอกใคร ทิ้งให้เพื่อนๆของจองกุกมองตามกันอย่างงงๆ

 

เอ้า พี่จีมินไปไหนแจฮยอนที่เดินกลับมาจากห้องน้ำพอดีเอ่ยถามขึ้น

 

เอ้า พวกกูนึกว่าลุกไปห้องน้ำ อยู่ดีๆก็ลุกไปมินกยูเอ่ยบอก พลางมองผลงานที่เขาพึ่งทำไว้เมื่อกี้ อ่ายูคยอมกำลังเมาได้ที่เลยทีเดียว

 

ไปก็เหี้ยละ กูพึ่งเดินมาเนี่ยแจฮยอน ว่าอย่างหัวเสีย

 

เอ้า พวกกูจะไปรู้ไหม

 

ไอ้กุก โวยแน่ แจฮยอนพูดบอกออกมาอย่างปลงๆ

 

 

 

แค่คนๆเดียวมันจะหายไปได้ไงวะ จองกุกพูดขึ้นหลังจากที่รับรู้ว่าจีมินหายไปแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้ว พวกเขาอยู่กันหน้าร้าน มีมินกยูกับจุนฮเวที่พยุงร่างสูงของยูคยอมที่ตอนนี้เมาไม่ได้สติ

 

เขากลับห้องแล้วมั้งมึงมินกยูพูดบอก นี่เป็นเวลาตีสามแล้วปกติพวกเขาจะต้องไปนอนที่บ้านของมินกยูที่อยู่ใกล้ร้านมากที่สุด

 

งั้นกูกลับห้องนะ จองกุกภาวนาให้เป็นแบบนั้น และตั้งใจกลับคอนโด

 

ไม่อยู่เล่นผลงานหรอวะมินกยูถามพลางเหล่ตาไปทางยูคยอม

 

ไม่ว่ะ พวกมึงเอาเลย แต่อย่าแรงมากเดี๋ยวมันโกรธจองกุกพูดเตือน

 

เอ้า นี่มอมมันหรอแจฮยอนทักขึ้นเมื่อเริ่มเข้าใจความหมายของเพื่อน

 

เยสสส ขำๆ มินกยูตอบกลับขำๆ

 

เดี๋ยวได้ขำไม่ออกอ่ะพวกมึงจุนฮเวพูดเตือน

 

เอาหน่อย มันแกล้งพวกเราไว้เยอะมินกยูพูดบอกอีกครั้ง ทุกคนส่ายหน้าขำๆก่อนจะแยกกันไป จองกุกตรงดิ่งมาที่คอนโดทันที เขาไม่รู้ว่าจีมินกลับมาคอนโดหรือเปล่าแล้วกลับมาก่อนเพราะอะไร

 

 

 

แกร๊ก

 

ล็อคเมื่อมาถึงคอนโดก็ตรงมาที่ห้องจีมินทันที จองกุกแตะคีย์การ์ดสำรองที่เคยไปขอทางคอนโดมา แต่ไม่สามารเปิดได้เพราะจีมินคล้องโซ่ประตูเอาไว้

 

เป็นอะไรหรือเปล่านะจองกุกตัดสินใจกลับห้อง เพราะอีกคนคงอยากพักผ่อน

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

         นี่เป็นเวลากว่าห้าวันแล้วที่จองกุกไม่เห็นหน้าจีมิน และติดต่อไม่ได้อีกด้วย จะตามหาที่มหาลัยก็ไม่เจอ พอมารอที่ห้องของคนตัวบาง บางวันก็พบว่าจีมินไม่กลับห้อง จองกุกจะบ้าตายอยู่แล้ว ปาร์ค จีมินหายไปไหน

 

         หลบหน้ากันดีนักใช่ไหมจีมิน ได้เจอเขาแน่

 

 

 

จองกุกยังไม่กลับมาใช่ไหมครับ

 

ใช่ค่ะ

 

ขอบคุณครับ เมื่อได้รับคำตอบยืนยันจากแม่บ้านที่มาทำความสะอาดห้องให้ทั้งเขาและจองกุก ว่าจองกุกยังไม่กลับห้อง แม้ว่าเวลานี้เป็นเวลาตีห้าแล้ว ถึงเขาจะเป็นห่วงจองกุก แต่ความรู้สึกน้อยใจและเสียใจก็ยังคงอยู่ ตลอดห้าวันที่ผ่านมันจีมินหนีไปอยู่หอเพื่อนชั่วคราวเพราะเขายังไม่พร้อมมี่จะเจอจองกุก แต่วันนี้จีมินลืมของก่อนที่จะเข้ามหาลัย เขาต้องมาเอาของก่อนที่จองกุกจะมา

 

ติ๊ด

 

จีมินแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง ร่างบางมองสำรวจห้องที่ไม่มีร่องรอยของใครอีกคน คงจะไม่ได้เข้ามาหรือเป็นเพราะว่าแม่บ้านทำความสะอาดไปแล้วเรื่องนี้จีมินก็ไม่แน่ใจ

 

จีมินทิ้งตัวลงกับโซฟาหลับตาลงด้วยความเพลีย เรียนก็ว่าหนักแล้วต้องมาเจอเรื่องที่เกี่ยวกับหัวใจว่าหนักกว่าอีก จีมินรู้สึกชินกับการมีจองกุกไปแล้วแม้ว่าจะเป็นเวลาสั้นๆ เขาไว้ใจและเชื่อใจจองกุกมาก เขาไม่คิดว่าจองกุกจะทำแบบนี้กับเขา ความรู้สึกเจ็บในอกตีขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาไหลออกมาแบบไม่มีเสียงสะอื้น

 

ฉันไม่น่าชอบนายเลย จองกุก

 

พรึ่บ

 

จีมินลืมตาเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง ทุกอย่างมืดมิดไปหมด อาจจะเป็นเพราะไฟตกก็ได้ ร่างบางลุกขึ้นไปทางโทรศัพท์ห้องเพื่อจะโทรแจ้งทางคอนโด แต่เพราะมันมืดแล้วก็น้ำตาที่ไหลบังดวงตาทำให้สะดุดกับพื้นต่างระดับของห้องนั่งเล่น ล้มลงจนแว่นตาหลุดออกไป

 

ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนี้เนี่ย บ่นออกมาเบาๆ มือเรียวคลำหาแว่นตาที่หลุดออกไป แล้วเป็นจังหวะเดียวกันที่ไฟสว่างขึ้น พร้อมกับจีมินที่เจอแว่นแล้วจึงหยิบมาใส่ทันที

 

ชอบผมแล้วหลบหน้าผมทำไม เสียงที่คุ้นหู ทำให้จีมินเงยหน้าขึ้นมองทันที จองกุกยังใส่ชุดนักศึกษาแต่สภาพโทรมลงไม่ต่างจากเขา แล้วไหนแม่บ้านบอกว่าจองกุกยังไม่กลับไง นี่หลอกกันหรอเนี่ยย

 

จีมินก้มหน้าลงต่ำทันทีพยายามลุกขึ้นโดยมีจองกุกช่วยประครอง ถึงแม้จะพยายามสะบัดตัวออกยังไงก็ไม่หลุดขากจองกุกได้เลย

 

รังเกียจกันมากหรอ จองกุกถามออกเสียงนิ่ง เมื่อเห็นท่าทางของจีมินที่ก้มหน้าหลบตาเขาแล้วเดินหนีไปที่อื่น

 

 

พี่เป็นอะไร พี่ก็บอกดิวะ จองกุกเดินตามจีมินไปทุกที่

 

 

ตอบดิ ไม่งั้นผมจะรู้ไหมว่าพี่เป็นอะไร จีมินหยุดเดินแล้วหันหลังมาหาจองกุก ปากบางเม้มแน่นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา

 

ไหนเมื่อกี้พี่บอกว่าพี่ชอบผม ถ้าชอบแล้ว

 

พี่ไม่ได้ชอบนาย!!!!! แล้วต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกันอีก!!! พี่เหนื่อยที่อยู่กับนายแล้ว นายมันเอาแต่ใจ ทำอะไรไม่คิด ชอบบังคับนู่นนี่นั่นพี่ก็คนนะ!!!! ไม่มีใครทนนายได้หรอกนะ จีมินตะโกนออกไปอย่างสุดกลั้น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาชอบจองกุกแต่จองกุกใจร้ายกับเขาก่อน

 

…” จองกุกนิ่งเงียบมองใบหน้าเรียวที่กำลังร้องไห้ใส่เขา ความรู้สึกเจ็บขึ้นมาในอก

 

ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกันอีกเลยนะ จองกุก

 

พี่คงอึดอัดมากสินะครับจองกุกเงียบไปสักพัก ก่อนจะถามออกมายิ้มๆ ในตาคมที่จีมินเคยมองว่าดุ ตอนนี้กำลังเคลือบไปด้วยน้ำตาที่เจ้าตัวไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมา

 

...

 

พี่เป็นคนเดียวที่ผมอยากอยู่ด้วยมากที่สุดตั้งแต่มีคนย้ายมาห้องข้างๆของผม ผมเป็นชอบอยู่คนเดียว ทุกคนที่ผมทำให้เขาออกไป เพราะเขาเองก็ไม่ชอบในตัวผมเหมือนกัน

 

“...”

 

ผมไม่รู้ว่าพี่ฟังใครมามากน้อย แค่ไหน แต่ผมพยายามผูกมิตรแล้ว แต่มันเป็นแบบของผม ที่ผมชอบบังคับอาจจะเป็นเพราะว่าผมอยากให้พี่อยู่กับผม เพราะผมอยู่คนเดียวมาตลอด

 

“...”

 

พี่ทำให้ผมอยากเข้าหาพี่ ทั้งที่ผมไม่ชอบยุ่งกับใคร แต่เพราะอะไรไม่รู้ ที่ทำให้ผมถูกชะตากับพี่ บางครั้งผมก็แอบคิดนะที่พี่ไม่ย้ายออกไปไหนเหมือนกับที่ผมอยากอยู่ที่นี่เป็นเพราะระเบียงที่มองเห็นวิวได้สวยงาม ผมชอบวิวพี่เองก็ชอบนั่นทำให้ผมคิดว่านี่แหละ พรหมลิขิตเลย มันดูตลกใช่ไหมครับ ฮ่าๆๆ

 

จีมินยืนมองจองกุกที่ตอนนี้อีกฝ่ายมองไปรอบๆห้องของเขา เหมือนว่าอยากจะไม่มองหน้าเขา

 

มันคงจริงอย่างที่พี่พูดว่าไม่มีใครทนคนอย่างผมได้หรอก ผมคงรบกวนพี่มากจริงๆ ขอโทษนะครับ จองกุกโค้งคำนับอย่างขอโทษ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาฝืนยิ้มให้เขา จีมินไม่เคยเห็นจองกุกมุมนี้ มุมที่เจ้าตัวฝืนทำบางอย่างทั้งที่ไม่อยากทำ

 

...

 

มีอย่างนึงที่ผมอยากให้พี่รู้ไว้ ผมชอบพี่นะครับ พี่จะเป็นเพื่อนข้างห้องที่ผมจะจำไม่ลืมเลย จองกุกมองหน้าของเขาในดวงตายังคงมีน้ำตาเอ่อล้นมี่ไม่ยอมไหลออกมา

 

ถ้าชอบพี่ แล้วทำไมทำแบบนี้จีมินร้องไห้ออกมาอีกครั้งเอ่ยถามออกมาพร้อมน้ำตา

 

ผมทำอะไรจองกุกถามออกมาเสียงสั่นๆ เขาจุกในใจเหลือเกินที่เห็นจีมินร้องไห้แต่เขาทำอะไรไม่ได้แบบนี้

 

นายหลอกพี่ นายจะให้มินกยูมอมเหล้าพี่ แล้วจะถ่ายคลิปใช่ไหม จีมินร้องไห้ ปล่อยโฮออกมายิ่งนึกถึงตรงนี้แล้วยิ่งเจ็บในใจ

 

อะไรของพี่เนี่ย ใครจะทำแบบนั้นจองกุกที่ตอนแรกรู้สึกเจ็บในอกเปลี่ยนเป็นอาการงุนงงแทน

 

ไม่ต้องมางงเลย นายนั่นแหละ พี่ได้ยินที่มินกยูคุยกับนายหมดแล้วจีมินทรุดตัวลงกับพื้นร้องไห้เบะปากออกมาเป็นเด็กๆ จองกุกรีบถลาเข้าไปประครองจีมินไว้ทันทีทำให้ตอนนี้จีมินร้องให้อยู่ในอ้อมกอดจองกุก

 

ผมว่าพี่เข้าใจผิดยาวเลยแหละ จองกุกพูดออกมาขำๆ ความรู้สึกเจ็บในใจหายไปหมดเมื่อคิดว่าคนตัวบางต้องเข้าใจเขาผิดแน่

 

ก็พี่ได้ยิน...

 

พวกผมมอมไอ้ยูคมัน แล้วจะถ่ายคลิปตลกๆตอนมันเมาไง แต่ตอนแรกให้มันกินแบบชนิดที่มันแพ้แล้ว แต่มันดันหยิบกินแก้วอื่นน่ะสิ เลยต้องใช้แผนใหม่จองกุกกอดปลอบจีมินที่หยุดร้องไห้แล้วแต่ยังคงสะอื้นอยู่ นึกถึงเหตุการณ์นี้แล้วคุ้นที่บอกว่ายูคยอมกินแก้วอื่น น่าจะเป็นจีมินนั่นแหละที่หยิบแก้วยูคยอมไปกิน

 

แล้วทำไมต้องทำยูคยอมด้วย

 

มันแกล้งพวกผมไว้เยอะพี่เห็นนิ่งๆแบบนั้นอ่ะ

 

อ่อ จีมินตอบกลับเบาๆ

 

นี่อย่าบอกนะว่าหนีกลับก่อน เพราะเข้าใจว่าผมจะมอมเหล้าพี่ พาพี่ไปทำไม่ดีไม่ร้ายแล้วถ่ายคลิปประจานงั้นหรอ จองกุกก้มลงมองหน้าจีมินที่ตอนนี้หนีมุดอกเขาไปแล้ว

 

ก็มันมึนๆนี่ มันก็ชวนให้คิดทั้งนั้นแหละ จีมินเถียงกลับเบาๆ

 

โอ้โหว หลงตัวเองอะไรขนาดนี้

 

ไอ้!!.....

 

นี่เรียนหมอได้ไงเนี่ย โอ้ยยย กัดทำไม จองกุกร้องลั่นเมื่อจีมินกัดเข้าที่หน้าอกแกร่ง

 

 หยุดพูดเลย เป็นใครก็คิดทั้งนั้นแหละ!!!

 

……

 

แล้วก็นะ ไม่เกี่ยวกับเรียนหมอสักหน่อย มันใช้หัวใจไม่ใช่สมอง ใบหน้าเนียนขึ้นสี เงยหน้าสบตาจองกุก

 

ผมชอบพี่นะ

 

พี่ก็ชอบนาย

 

แต่ผมจะทำโทษ ที่ไม่ยอมคุยกันตรง แล้วหายไปตั้งห้าวัน ผมคิดถึงจะตายอยู่แล้ว

 

อย่านะ พี่ไม่ผิดคนตัวบางหน้างอพยายามนี้จากอ้อกอดจองกุกที่เพิ่มแรงกอดแน่นขึ้น

 

มาให้กระต่ายกินผักชีเร็วๆ มามะ จองกุกยื่นหน้าฟัดแก้มอีกคนอย่างสนุก

 

ฮ่าๆ ไม่ พอแล้วจองกุก จองกุกโว้ยยยจีมินโดนผลักให้นอนราบไปกับพื้น ร่างบางดิ้นไปมาเพราะจี๊กจี้กับการที่จองกุกห้อมแก้มเขาซ้ายทีขวาที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ซี๊ดดด ยังไม่อิ่มเลยอ่ะ

 

อ่ะ พอแล้วโว้ยยยยย สามรอบแล้วนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สกรีม  P07  พร้อมติด  #kmsomewhere

ที่สำคัญ!  อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นการติชม และเพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนกันนะคะ :)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

870 ความคิดเห็น

  1. #855 wgammyy (@gam_ss_sone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:08
    ดีอ่าาาา!!!!!! อ้ากกกกกกกก!!!!
    #855
    0
  2. #848 Annie6245 (@Annie6245) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:01
    เอออออออ มันต้องอย่างนี้~ เขิลเว้ยยยยย
    ชอบบบบบบ ขอโทษนะจองกุกเราด่าเธอไปแล้วอ้ะ555555 ไม่คิดว่าจะหักมุมแบบนี้
    #848
    0
  3. #833 Pimanuel42 (@Pimanuel42) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 15:46
    หิวผักชีไง ผักชีมินนน โง้ยยยม้วนไปเดะ
    #833
    0
  4. #778 Kam~Red Hood~ (@kam-nakthong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 06:15
    เขินนน ./////.
    #778
    0
  5. #743 ChoiIm2Jae (@BerryBisgert) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 12:35
    น่ารักกก
    #743
    0
  6. #730 realllllpop (@hopeypoppyheart) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 04:09
    น่ารักไๆๆๆๆๆๆๆ โหวต!
    #730
    0
  7. #715 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:28
    ตอนแรกจอนจองกุกผีมาก5555555 ใครอยู่ห้องข้างๆนี่เข็ด แต่พอรู้จักกับจีมินจริงๆน่ารักเลยนี่นาา
    #715
    0
  8. #702 kmGoodDay (@kmGoodDay) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 16:04
    ตอนแรกก็คิด ทำไมมจองงกุกเลวแบบนี หลังๆ อ้าวไม่ใช่นิหว่า ปจมมมม!
    #702
    0
  9. #485 YooAooo (@yooaooo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 06:51
    น่ารักกกกกกกกก กาตุ่ยแพ้ผักชีตลอด55555
    #485
    0
  10. #439 ccherbill (@ccherbill) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 16:41
    น้องงงงงงงงงงงงงงงงง จีมินเข้าใจน้องผิดหมดเรย ;-; น่ารักมากกกกกกก เอ็นดูไปหมดเลย ฮือออ
    #439
    0
  11. #359 minmout (@jygkast) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 12:48
    เรื่องนี้น่ารักมากกกกเลยค่ะ
    #359
    0
  12. #302 St_Serenity (@St_Serenity) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:46
    สารภาพว่าคิดเหมือนจีมินเป๊ะๆเลย และมองจองกุกแง่ร้ายไปแล้ว แงงง เค้าขอโทษนะจองกุก
    #302
    0
  13. #268 JaneDrp (@pinchcheeks) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:43
    น่ารักมากๆเลยค่ะะะ เป็นอีกตอนที่เราชอบมากๆของโปรเจคนี้เลยยย
    อยากรู้จักไรท์เป็นใคร ภาษาคุ้นๆ ชื่ิอเพื่ิอนๆในแก็งค์จองกุกก็คุ้นน(?)เหมือนเคยอ่านเจอสักเรื่อง แต่จะใช้คนที่เราคิดรึเปล่า รอเฉลยนะคะ อิอิ
    #268
    0
  14. #244 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 11:51
    กินผักแล้วแข็งแรงน้าาาาา กินเยอะๆ เลยจองกุก!
    #244
    0
  15. #217 boa1013 (@boa1013) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 03:46

    อ้อกินแล้วอย่าลืมแปรงฟันนะจองกุกเดี๋ยวผักจะติดฟัน >_<

    #217
    0
  16. #216 boa1013 (@boa1013) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 03:45

    กินดีๆอย่ามูมมามมากนะรูกกกกกก >\\<




    เล่าเรื่องกระชับดีค่ะแต่อ่านสนุกเลยหล่ะ

    ถ้ามี....


    ด้วยจะกรี้ดดดดมั่กแฮร่....

    #216
    0
  17. #175 INCHANN (@INCHANN) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 08:26
    น่ารักมากๆค่ะ ฮืออออ
    #175
    0
  18. #171 mirpprim (@mirpprim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 04:25
    กรี๊ดด เรื่องน่ารักมากกกกกกกกกก อยากให้มีตอนต่อเลยค่ะ ไม่ว่าไรท์เป็นใครขอชื่นชม เขียนได้น่ารักมากกก อยากติดตามผลงานอื่นๆเลย&#12640;&#12640;
    #171
    0
  19. #157 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:38
    กินผักจะได้เเข็งเเรงนะ5555
    #157
    0
  20. #136 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:42
    กินผักชีเยอะๆน้าาาาาาาาาาาาาา
    #136
    0
  21. #125 IYUN (@alliyun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 02:35
    โอ้ยยนน ใจคว่ำใจหาย เรื่องน่ารักมากอ่าาาาาาา ชอบมากๆเลย เชียร์ให้ไรท์แต่งต่อ/ทำตอนพิเษษ รอเฉลยไรท์แล้วจะไปตามอ่านนะะะะะะะ
    #125
    0
  22. #116 grumpyboy (@romeojojo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:47
    ชอบแก๊ง97ไลน์ค่ะพูดเลย55555 แหม่ตัวท้อปทั้งนั้น เกือบไม่เข้าใจกันละเนี่ยๆ ดีใจที่กุกไม่ได้ทำแบบนั้นค่ะเปงคนดีมากเลยลูกกกน่ารักกกก กินผักชีมินนี่เปงไงบ้างนะอร่อยเลยสิ
    #116
    0
  23. #112 cdpchiic (@cdpchiic) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:30
    ผักชีมินนนนนนนน คิคิ น่ารักจุง คุณผักชีก็คิดไปไกลเล้ยยยยย
    #112
    0
  24. #110 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:24
    น่ารักดีอ้ะ
    #110
    0
  25. #107 Paployz (@woranun28720) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:15
    อะไรยังไงค่ะ สามรอบเลยหรอคะจองกุกกก น่ารักมาก เป็นเราถ้าได้ยินก็เข้าใจผิดเหมือนกัน 5555
    #107
    0