(monsta x) ลิ้นชักมอนสตา ☂ เอ็มกี

ตอนที่ 13 : ( changkyun ♡ kihyun ) : ขอ ( +opv )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    12 ก.พ. 59

ขอ

 
( IM x KIHYUN )
by | namminzizi



ลง  28 ต.ค. 58



* ปิดเพลงหน้าบทความ แล้วฟังอันนี้แทนเนอะ / วนลูป *
ว่าจะทำอพวอย่างเดียว แต่อดไม่ได้แล้ว อยากแต่งด้วย TT
แล้วมาดูกันว่าตอนจบของฟิคจะเหมือนในอพวหรือเปล่า
ถ้าใครอ่านฟิคแล้วไม่ชอบ หรือชอบแค่ตอนดูอพวมากกว่า
ก็ขอโทษด้วยค่ะ TT แค่อยากแต่งจีจี อาจจะไม่ค่อยดีเท่าไร


ps. มีตัวหนาตัวเอียงเยอะ อ่านในแอพอาจงงได้











เสียงกริ่งติดประตูหน้าร้านกาแฟไม่ได้เรียกสติของเด็กหนุ่มวัย 19 ปี ได้เลย เขาทำเพียงทอดสายตามองออกไปนอกกระจกหน้าต่างใส นัยน์ตาคมเข้มดูเลื่อยลอย เขานั่งอยู่ในร้านแห่งนี้ได้ประมาณสามชั่วโมงแล้ว เวลาและทุกอย่างเดินไปของมันเรื่อยๆ ไม่ช้า และ ไม่เร็ว หากทว่าสำหรับ อิมชางกยุน แล้ว ทุกอย่างมันเหมือนกับหยุดหมุนและดับลง

 

ย่าห์! ชางกยุน อย่าแกล้งฉันสิ

 

เสียงหวานใสเด่นชัดขึ้นมาในความทรงจำ จุดรอยยิ้มจางๆบริเวณมุมปากเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดี กาแฟสีเข้มที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สีน้ำตาลอ่อนยังคงส่งกลิ่นหอมของมันให้ล่องลอยอยู่ตามชั้นบรรยากาศ  เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำและเพลงไพเราะที่เปิดคลอภายในร้านยังคงทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี

 

น่าแปลกที่อิมชางกยุนกลับไม่สนใจมันเลย

เขาไม่เพลิดเพลินต่อสิ่งเหล่านั้น

แม้แต่กาแฟสดไม่ใส่น้ำตาลที่เขาสั่งมา มันก็ยังไม่ได้ถูกยกขึ้นดื่มเลยแม้แต่นิด

 

 

……………………………

 

 

พี่กินเลอะไง

นายต่างหากแกล้งฉัน!” ใบหน้าจิ้มลิ้มพองลมขึ้นเวลาหงุดหงิด หากแต่มันกลับน่ามองมากกว่าเดิม บอกว่าอย่าสั่งครีมมาไง มันเลอะปากฉันนะ!”

เอ้า พี่ต่างหากที่กินเลอะเอง

เถียงฉันหรอ!?

มานี่ครับ เดี๋ยวผมเช็ดให้นะ

เพราะนายคนเดียวเลย..”

 

 

……………………………

 

 

เด็กหนุ่มหลุบตาลงต่ำก่อนจะเก็บกลืนก้อนเหนียวๆที่จุกอยู่บริเวณลำคอให้ลงไป ลงไปพร้อมกับหยาดน้ำสีใสที่ทำท่าจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อหยาดน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมาตลอด 8 เดือนที่ผ่านมาหยาดน้ำตาที่พร้อมจะล้นทะลักออกมายามที่ภาพความทรงจำเหล่านั้นได้ไหลย้อนเข้ามาตอกย้ำความรู้สึกของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

เหมือนสีของน้ำกาแฟตรงหน้า สีดำของมันไม่ได้ต่างจากสีชีวิตของเขาในตอนนี้

 

 

กริ๊ง

 

เสียงกริ่งหน้าประตูร้านดังขึ้นอีกครั้ง หากทว่าคราวนี้เด็กหนุ่มกลับเบนความสนใจไปที่มัน แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจเสียงกระดิ่งนั่นหรอก ใบหน้าคมคายที่แฝงไปด้วยความเศร้าหมองได้แต่ลอบมองลูกค้าคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในร้าน ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องและศีรษะทำให้เขาจุกแน่นที่อก ขอบตาร้อนผ่าวและมือสั่นเทา ในตอนนี้เขาพยายามที่จะเก็บอาการของตนไว้ให้มากที่สุด ถึงแม้มันจะยากลำบากมากแค่ไหนก็ตาม

 

ผู้ชายคนนั้นเป็นคนๆเดียวกับคนที่เขาเฝ้ามองอยู่เมื่อครู่ตั้งแต่อยู่นอกร้าน

ใช่เขาแอบตามอีกฝ่ายมา

และเขารู้ว่าอีกคนต้องมาที่นี่

 

แต่ไม่ใช่กับเขา

 

ลูกค้าคนนั้นยืนสั่งเมนูอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าละอ่อนแย้มยิ้มให้กับพนักงานดูน่ารักน่าชัง และนั่นมันยิ่งทำให้เจ้าตัวดูน่ามอง ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงและเป็นเส้นโค้งเวลายกยิ้ม จมูกเล็กรั้น พวงแก้มอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีเลือดฝาด บวกกับกลีบปากแดงระเรือ ทั้งหมดนั้น อิมชางกยุน คุ้นเคยกับมันดี

 

แต่นั่นมันก็สำหรับ 8 เดือนที่แล้ว

 

ยูกีฮยอน ยิ้มให้กับพนักงานอีกครั้งหลังจากสั่งเมนูเสร็จ เขาทำท่าจะเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างอยู่ หากทว่าช่วงจังหวะที่หันหลังนั้นดันไปชนกับพนักงานในร้านเข้าเสียก่อน มันจะไม่ใช่อะไรถ้าเกิดพนักงานคนนั้นไม่ได้ถือถาดวางแก้วกาแฟร้อนๆไว้ และตอนนี้มันได้หกใส่ร่างเล็กไปจนหมด

 

ครืดดด…!

 

เสียงขาเก้าอี้ที่ลากขูดกับพื้นดังขึ้นแทบจะจังหวะเดียวกันกับที่กาแฟแก้วนั้นตก เด็กหนุ่มรีบวิ่งออกจากเก้าอี้เพื่อหวังจะเข้าไปดูอาการของคนที่นั่งกุมแขนตนเองอยู่บนพื้น ริ้วแดงๆที่เกิดขึ้นทำให้เขารับรู้ได้ว่าอีกคนน่าจะเจ็บแสบไม่ใช่น้อยที่โดนน้ำร้อนลวกไปแบบนั้น หากทว่าอิมชางกยุนก็ต้องหยุดฝีเท้าลง

 

ทั้งๆที่เหลือเพียงแค่ 2 ก้าว

แต่เขาก็ไปไม่ทัน

 

มีคนที่เร็วกว่าเขาแล้ว

และเขาเป็นคนที่ช้าอยู่เสมอ

ช้าเสียจนไม่มีโอกาสได้แก้ตัว

 

คนมาใหม่จับแขนร่างเล็กด้วยความเป็นห่วงและคอยเป่าให้ ทั้งๆที่เขาอยากทำแบบนั้นทั้งๆที่เขาควรเป็นคนทำแบบนั้นทั้งๆที่ที่ตรงนั้นมันควรเป็นของเขา หากแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ มีคนมาแทนที่เขาแล้ว ใครบางคนที่เป็นเจ้าของ พี่กีฮยอนของเขา ตลอด 8 เดือนที่ผ่านมา

 

ไม่ใช่

 

พี่กีฮยอนไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว

 

 

เจ็บมั้ยอ้วน ไหนให้ฉันดูหน่อย

ย่าห์เรียกฉันว่าไงนะ??

เถียงแบบนี้แสดงว่าไม่เป็นอะไรมาก มานี่เลย

 

บทสนทนาของคนทั้งสองคนดังวนอยู่ในศีรษะของชางกยุนเหมือนมีคนมาติดตั้งเครื่องเล่นไว้ในนั้น มันทั้งดังและเล่นวนเวียนไปอย่างไม่รู้จบสิ้น บทสนทนาที่ดังขึ้นเรื่อยๆแม้เจ้าของบทสนทนาเหล่านั้นจะเดินออกไปนอกร้านแล้วก็ตาม

 

จากวันนั้น ฉันไม่รู้ว่านานเท่าไร ที่เราได้จากกัน

เหตุผลใดๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่

วันนี้ได้มองตา ตาดวงเดิมคู่นั้นอบอุ่นเหลือเกิน

เธอกับฉัน ความทรงจำมากมาย

 

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

พี่กีฮยอน

 

 

 

ท้องฟ้ามืดลงตามกาลเวลา รอบตัวถูกห้อมล้อมด้วยอากาศหนาวเหน็บและมืดสนิท น้อยคนนักที่จะเดินอยู่ตามถนนหนทางในช่วงเวลาค่ำมืดเช่นนี้ แต่ไม่ใช่สำหรับอิมชางกยุนเด็กหนุ่มเดินเดินลากเท้าไปตามพื้นถนน เขาไม่ได้สนใจสิ่งต่างๆรอบกาย เขาไม่รู้ว่าท้องฟ้าได้มืดลง เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ที่ใด และเขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าตนเองกำลังจะไปที่ไหน หากแต่เขารับรู้เพียงข้อความที่เขาส่งไปหาใครอีกคนยังไม่ได้รับการตอบกลับมา

 

ก่อนแรงสั่นของเครื่องมือสื่อสารจะเรียกความสนใจจากเขาได้อีกครั้ง

 

 

 

- คุณได้รับ 1 ข้อความใหม่จาก พี่กีฮยอน -

อืม

 

 

 

แค่ข้อความสั้นๆแต่มันก็ทำให้โลกที่หยุดหมุนและตายลงได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครา

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

วันนี้ผมเจอพี่ด้วย

 

 

เพียงแค่อีกคนตอบมา

เพียงแค่พี่กีฮยอนตอบกลับมา

เพียงแค่เท่านี้ตลอด 8 ปี ที่ไม่ได้คุยกันเลย

 

 

- คุณได้รับ 1 ข้อความใหม่จาก พี่กีฮยอน -

ไม่ทักล่ะ

 

 

ผมไม่กล้า

 

 

ใช่ เขาไม่มีความกล้าอะไรเลย

เป็นเพียงคนขี้ขลาดและโง่เง่าคนหนึ่งเท่านั้น

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

พี่สบายดีไหม

 

 

สำหรับคนขี้ขลาดอย่างเขาคงถามได้แค่ประโยคนี้

ถึงแม้มันจะเป็นคำถามที่ไม่สมควรจะถามอีกฝ่ายเลย

เพราะมันเป็นคำถามสำหรับเขาเสียมากกว่า

 

 

พี่กีฮยอนผมไม่สบายเลย

 

ผมคิดถึงพี่คิดถึงมาก

 

ผมคิดถึงพี่กีฮยอน

 

ได้โปรดกลับมาหาผม

 

กลับมาหาผมที

 

 

 

ไม่อยากจะขอ ให้เวลานี้เป็นของเรา

ไม่อยากจะถาม ว่าเราจะเหมือนเดิมได้ไหม

แค่อยากให้รู้ที่ผ่านมานั้น ฉันคิดถึงเธอสุดหัวใจ

 

ฉันคิดถึงเธอสุดหัวใจ

 

 

 

อ้วน ทำไรอยู่หืม?

อ่ะ..! คือฉัน…” เสียงหวานใสฟังดูตะกุกตะกักเล็กน้อย มันน่าแปลกใจเสียจนเจ้าของห้องอย่าง แชฮยองวอน ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย เป็นอะไร? ทำไมต้องตกใจ

เปล่า เปล่านิ แค่จู่ๆนายก็เข้ามา

ตลกหรอไงอ้วน? ปกติฉันก็เข้ามาแบบนี้ทุกทีไม่เห็นจะตกใจเลยร่างสูงโปร่งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จล้มตัวนอนลงบนเตียงนุ่มที่มีกระต่ายน้อยตัวนิ่มของเขานอนเล่นโทรศัพท์อยู่ก่อนแล้ว ไม่ใช่ว่าแอบคุยกับผู้ชายที่ไหนนะ มีเรื่องแน่

อะไรเล่า! ฉันก็เป็นผู้ชายนะ ถ้าจะคุยกับผู้ชายด้วยกันแล้วมันจะผิดตรงไหนฮะ!?กีฮยอนเถียงคอเป็นเอ็นพลางวางเจ้าโทรศัพท์เครื่องสวยไว้บนโต๊ะตัวเล็กข้างๆเตียง ร่างเล็กที่อยู่ในชุดนอนสีอ่อนบู้หน้าใส่แฟนหนุ่มของตนก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟขนาดย่อมบนหัวเตียงหากแต่ฮยองวอนกลับรั้งมือเล็กเอาไว้เสียก่อน

จะนอนแล้วหรอ

อือ ก็ดึกแล้วนี่เอียงคอถามพลางจ้องมองคนสูงกว่าด้วยท่าทีสงสัย เลยได้มือหนามาบีบจมูกตนเองด้วยความหมั่นเขี้ยว อ๋า…! ฉันเจ็บนะฮยองวอน

น่ารักไม่เข้าเรื่องไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายความน่ารักของยูกีฮยอนได้จริงๆ รู้บ้างไหมว่าท่าทางเมื่อกี้มันน่าเอ็นดูมากขนาดไหน ถ้าเกิดว่าไปทำแบบนี้กับใครที่ไหนเข้า รับรองว่าเขาไม่มีทางปล่อยยูกีฮยอนเอาไว้แน่ๆ เดี๋ยวฉันสูบบุหรี่แปบ เดี๋ยวมานอนด้วยนะว่าจบแค่นั้นก่อนจะฉวยโอกาสบริเวณแก้มใสไปหนึ่งทีแล้วลุกออกจากเตียงไป

นี่ ฮยองวอน…” เรียกไปก็เท่านั้น ฮยองวอนไม่ฟังหรอก ก็อีกฝ่ายติดบุหรี่ยิ่งกว่าอะไรดี

ฮยองวอน..”

หืม?

เลิกบุหรี่ไม่ได้หรอกีฮยอนเอ่ยถามเสียงแผ่วกับคนที่กำลังหยิบซองบุหรี่ภายในลิ้นชักเพื่อออกไปสูบนอกระเบียง ก็รู้นี่ว่าบุหรี่มันไม่ดี นายอย่าสูบเลยนะพยายามหาประโยคมาหว่านล้อมไม่ให้อีกฝ่ายออกไปสูบเจ้าควันสีเทาข้างนอก แต่เหมือนจะกลายเป็นบทสนทนากับพ่อเสือหัวรั้นเสียมากกว่า

ก็มันติด ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า

 

แล้วนายไม่อยากอยู่กับฉันนานๆหรือยังไง

 

 

 

ไม่ได้หรอ ฮยองวอนเลิกบุหรี่ได้มั้ย…”

ไม่ได้หรอ ชางกยุน เลิกบุหรี่ได้มั้ย…”

 

 

นายก็รู้นี่ว่าฉันทำไม่ได้

พี่ไม่ชอบมันใช่มั้ย?

 

 

ก็แค่พยายาม.. นายยังไม่เคยพยายามเลิกมันเลยนะ

ใช่.. ฉันไม่ชอบมัน แล้วก็ไม่ชอบให้นายสูบด้วย

 

 

พยายามไปก็เท่านั้น ฉันเลิกไม่ได้หรอก

งั้นผมจะไม่สูบอีก ถ้าผมเผลอสูบมันนะ พี่เอามือมาตีผมแรงๆได้เลย

 

 

นายมันก็เป็นซะแบบนี้ ฮยองวอน..”

ย่าห์ฉันตีแรงนะบอกไว้ก่อน

 

 

เลิกบ่นเถอะน่าอ้วน เวลาฉันสูบก็ออกไปสูบข้างนอก ไม่ให้นายได้กลิ่นหรอก

ถ้าเป็นพี่ตีนะ ให้แรงเท่าไหนผมก็ยอม แค่อยู่ตีผมไปตลอดก็พอ

 

 

กีฮยอนมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินออกไปนอกระเบียงก่อนจะถอนหายใจออกมา มือเล็กเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยมาเปิดดูอีกครั้ง ข้อความก่อนหน้านั้นที่ถามมาว่า พี่สบายดีไหม เขายังไม่ได้ตอบมัน ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดที่จะเมินมัน

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

แล้วนายคิดว่าไง

 

 

ดวงตากลมใสจ้องมองหน้าจอสี่เหลี่ยมด้วยความหวัง

กีฮยอนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วหรือยัง เพราะมันเนิ่นนานแล้วที่เขาปล่อยคำถามนี้ทิ้งไว้

หากแต่เขากลับคิดผิด เมื่อเห็นว่าหน้าจอแชทกำลังมีการเคลื่อนไหว

 

 

หากแต่มันขึ้นว่า กำลังพิมพ์ ก่อนจะหายไป

แล้วมันก็ขึ้นคำว่า กำลังพิมพ์ อีกครั้ง แต่มันก็หายไปเช่นเดิม

 

 

นายอยากจะบอกอะไรกับฉันอย่างนั้นหรอ ชางกยุน

 

 

ก่อนการรอคอยที่ยาวนานจะถูกตัดด้วยหัวเรื่องที่เปลี่ยนไป ชางกยุนเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องสัพเพเหระทั่วไป ซึ่งกีฮยอนเองก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเลี่ยงที่จะบอกอะไรกับเขาบางอย่าง ชางกยุนมีนิสัยเป็นอย่างไรเขารู้ดี เรื่องบางเรื่องถ้าเกิดมันจะทำให้เขาลำบากใจหรือไม่สบายใจอีกฝ่ายจะไม่มีวันทำ หรือพูดมันออกมา เขารู้นิสัยของอีกคนดี อิมชางกยุนที่เขารู้จักมาตลอด 5 ปี เป็นเด็กอย่างไรเขารู้ดี

 

คบ

 

กันมา 5 ปี

 

 

กว่าที่จะรู้ ว่าตัวเธอนั้นสำคัญเท่าไร

และก็ได้รู้ ในวันที่ฉันเสียเธอไป

 

 

- คุณได้รับ 1 ข้อความใหม่จาก ชางกยุน -

อยากไปหา

 

 

เป็นไปไม่ได้

ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้

ดวงตากลมใสลอบมองออกไปนอกประตูกระจกใสที่ฉากหลังเป็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งและกลุ่มควันสีเทาหม่นที่ถูกพ่นออกมาจากปากแชฮยองวอน และ อิมชางกยุน มีนิสัยที่ต่างกันสุดขั้ว ต่างกันมากจนเขาเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้เลยว่าทำไมถึงได้คบกับสองคนนี้ได้หากทว่าตอนนี้ เขากลับได้รับรู้อะไรบางอย่างบางอย่างที่ว่ามันก็คือความเหมือนเพียงอย่างเดียวของทั้งสองคนนี้

 

 

ตามใจนายก็แล้วกันฮยองวอน เลิกไม่ได้ก็เรื่องของนาย

ฉันจะตีนายอยู่อย่างนี้แหละ เลิกได้หรือไม่ได้ก็เรื่องของนายแล้ว

 

 

อา.. จริงๆเลยนะอ้วน ฉันจะพยายามก็แล้วกัน เพราะรักนายมากนะ รู้มั้ยเนี่ย

เลิกได้วันฮันเร็ดเปอร์เซ็นต์ชัวร์! ผมรักพี่นะครับ อยู่กับผมจนกว่าผมจะเลิกบุหรี่ได้นะ

 

 

 

ทั้งแชฮยองวอน และ อิมชางกยุน ต่างรัก ยูกีฮยอน เหมือนกัน

 

 

 

อดีต หรือ ปัจจุบัน

 

มันต้องมีสักทางที่ยูกีฮยอนต้องเลือก

 

 

และเขาเลือกปัจจุบัน

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

เขาอยู่นะ

 

 

เขาที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแชฮยองวอนปัจจุบันของยูกีฮยอน

และถึงแม้แชฮยองวอนจะไม่อยู่ เขาและชางกยุนก็ไม่ควรได้เจอกันอีก

 

 

- คุณได้รับ 2 ข้อความใหม่จาก ชางกยุน -

อ้อ

ผมขอโทษ

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

อืม

 

 

- คุณได้รับ 2 ข้อความใหม่จาก ชางกยุน -

อย่านอนดึกนะ

ตื่นเช้าแล้วพี่จะตาบวม

 

 

ร่างเล็กกระพริบตาเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆก็รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำที่กำลังรื้นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

 

 

- ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

จำได้ด้วยหรอ

 

 

- คุณได้รับ 1 ข้อความใหม่จาก ชางกยุน -

งอแงด้วย

 

 

 

มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ยูกีฮยอนไม่รู้ว่าตนเองกำลังอมยิ้มและหัวเราะ

 

 

- 2 ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

555555

ตอนนั้นนายเอาอะไรมาปลอบนะ

 

 

- คุณได้รับ 2 ข้อความใหม่จาก ชางกยุน -

เยลลี่ไง

ที่พี่ชอบกิน

 

 

ใช่ เขาชอบกินเยลลี่ นั่นเป็นอีกหนึ่งข้อที่ชางกยุนจำได้ดี

เพราะอย่างนั้นอีกฝ่ายจึงชอบซื้อเยลลี่ให้เขาทานเสมอ

ว่าแต่ตอนนี้เขาไม่ได้ทานมันมา 8 เดือนแล้วสิ

ทำไมถึงไม่รู้สึกแปลกอะไรเลยนะ

 

 

- 2 ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

อืม

ตอนนี้ก็ยังชอบอยู่

 

 

ไม่ใช่แล้วมันไม่ใช่เยลลี่

แต่เป็นอิมชางกยุน

ชอบชางกยุน

ชอบ มากๆ

ชอบชางกยุนมากๆ

 

 

คิดถึงชางกยุน

 

คิดถึงชางกยุน

 

คิดถึงชางกยุน

 

คิดถึงชางกยุน

 

 

- คุณได้รับ 2 ข้อความใหม่จาก ชางกยุน -

งั้นถ้าผมเจอพี่อีก

ผมจะซื้อให้พี่กินนะ

 

 

เป็นไปไม่ได้

นี่เป็นอีกข้อที่ไม่มีทางเป็นไปได้

เราจะไม่ได้เจอกันอีก ชางกยุน

เราเจอกันไม่ได้อีกแล้ว

ถ้าเราเจอกัน แล้วฮยองวอนล่ะ

ยูกีฮยอนไม่สามารถทำร้ายแชฮยองวอนได้เช่นกัน

 

 

- 2 ข้อความถูกส่งไปแล้ว -

ไม่ต้องหรอก

ฮยองวอนซื้อให้พี่อยู่แล้ว

 

 

โกหก

ฮยองวอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาชอบกินเยลลี่ เพราะเขาไม่เคยบอก

ยูกีฮยอนก็แค่อยากให้เรื่องบางเรื่องเป็นเรื่องระหว่างตนเองกับอิมชางกยุนก็แค่นั้น

 

 

 

 

 

อยากกลับไปหาเด็กนั่นหรอ

ฮยองวอน!!”

 

กีฮยอนสะดุ้งตัวขึ้นหลังจากนอนคว่ำเล่นโทรศัพท์อยู่เป็นเวลานาน และมันคงจะนานมากที่พาให้ร่างเล็กเพลินจนไม่รับรู้ว่าเจ้าของห้องได้สูบบุหรี่เสร็จตั้งนานแล้ว และอีกฝ่ายก็เข้ามาในห้องได้ระยะหนึ่งพร้อมกับเห็นภาพที่แฟนตนเองกำลังกดโทรศัพท์คุยกับใครบางคนด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม

 

ไม่ต้องขอโทรศัพท์ดู เขาก็รู้ว่ากีฮยอนกำลังคุยกับใคร

 

นายเป็นของฉันนะกีฮยอน อย่าคุยกับเด็กนั่นอีกประโยคคำสั่งมาพร้อมกับร่างโปร่งที่โน้มตัวลงมานอนคร่อมร่างเล็กเอาไว้ ข้อมือบางทั้งสองข้างถูกตรึงรั้งไว้กับผืนเตียง แววตาที่ปิดบังความโกรธเอาไว้ไม่มิดของแชฮยองวอนทำให้คนที่อยู่ใต้ล่างรู้สึกกลัว กลิ่นบุหรี่ที่ยังไม่จางหายทำให้กีฮยอนรู้สึกหายใจลำบากและติดขัด เขาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ และเขาก็กำลังกลัวแชฮยองวอนในตอนนี้

กีฮยอนไม่ได้กลัวถ้าเกิดฮยองวอนจะทำเรื่องแบบนั้นกับเขาในเมื่อพวกเขาทั้งสองคนผ่านมันมาแล้ว หากแต่กีฮยอนกำลังกลัวอารมณ์รุนแรงและโมโหร้ายของอีกฝ่าย ไม่มีใครรู้ว่าเวลาแชฮยองวอนโกรธมันน่ากลัวมากขนาดไหน และถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากเอาร่างกายของเขาไปเสี่ยงกับสถานการณ์ตรงหน้านี้

ฉันขอโทษ ฉฉันจะไม่คุยแล้ว..” น้ำเสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดให้รู้ว่าตอนนี้ยูกีฮยอนกำลังหวาดกลัว แต่ถึงอย่างนั้นดวงตากลมใสที่คลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำก็ไม่ได้หลบสายตาไปไหน ฉันรักนายนะฮยองวอน

 

 

ชางกยุนพี่รักนายนะ..ฮึก.. ชางกยุนอา

 

 

ยูกีฮยอนเกลียดตัวเอง

เขามันก็แค่คนขี้ขลาด

ถึงแม้ในใจจะร้องไห้ แต่ภายนอกต้องแสดงออกมาอย่างตรงกันข้าม

 

อย่าไปไหนเลยนะกีฮยอน อยู่กับฉัน...ฉันจะดูแลนายเองแววตาที่อ่อนลงของฮยองวอนทำให้กีฮยอนต้องปิดเปลือกตาลงเป็นเชิงรับรู้ คางเล็กเชิดขึ้นอย่างอัตโนมัติเมื่อจมูกโด่งคมสันได้กดลงมาเก็บเกี่ยวความหอมบริเวณลำคอ กระดุมเสื้อนอนสองเม็ดแรกค่อยๆถูกปลดออกอย่างเชื่องช้าและค่อยเป็นค่อยไป ริมฝีปากหยักได้รูปไล่ต่ำลงจนไปถึงบริเวณเนินอกสวย ชายหนุ่มเพิ่มแรงกดย้ำให้มากขึ้นจนได้ยินเสียงร้องอื้ออึงในลำคอของคนใต้ร่าง

..อือ..” ไหล่มนถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงระเรือตัดกับผิวนวลขาว เช่นเดียวกับหน้าอกและหน้าท้องสวยหลังจากที่เสื้อนอนตัวบางได้ถูกปลดออกไปวางไว้กับพื้นห้อง มือหยาบกร้านบีบเค้นไปทั่วเรือนร่างของยูกีฮยอน ริมฝีปากหยักที่บดเบียดจูบชั้นยอดยังคงทำหน้าที่ของมันได้เป็นอย่างดี ก่อนสุดท้ายมันจะไล่ขึ้นมาประกบกับกลีบปากเล็กที่กำลังสั่นไหวและแดงระเรือ

 

..ฮึก…”

 

“…..”

 

ฮึก…”

 

นายร้องไห้หรอ..” ฮยองวอนหยุดชะงักไว้เท่านั้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังสะอื้นเบาๆ หากแต่พอเขาถาม เจ้าตัวกลับปล่อยหยาดน้ำสีใสลงมามากกว่าเก่าเสียอีก ร้องทำไมอ้วน.. กลัวฉันหรอ

 

ฮึก.. อือ..ฮึก…”

 

 

ไม่ใช่แล้ว..

ไม่ใช่ยูกีฮยอนที่กลัว

 

แต่เป็นแชฮยองวอนต่างหากที่กำลังกลัว

 

 

ร้องทำไมหืม? ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย บ๊องรึไง?

 

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่กำลังนอนสะอื้นอยู่

 

หากทว่าเพียงเท่านี้แชฮยองวอนก็ได้คำตอบแล้ว

 

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนจะผละออกจากร่างเล็กที่นอนตัวสั่นเป็นลูกนก มือหนาเอื้อมลงไปหยิบเสื้อนอนตัวสวยขึ้นมาก่อนจะโยนมันให้ลูกนกตัวน้อยของเขาเบาๆ

 

 

ใส่สิ

 

“……”

 

แล้วอยากไปไหนก็ไป

 

 

ฮึกฮยองอึกฮยองวอน..” ทำได้เพียงสะอื้นและเรียกชื่ออีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาจุกอกเสียจนยูกีฮยอนแทบหายใจไม่ออก

 

ฮยอง..วอน…”

 

ท่าทางเด็กนั่นน่าจะเลิกบุหรี่ได้ก่อนฉันนะ

 

“..ฮึก…”

 

เด็กดีอย่างหมอนั่นทิ้งมาได้ยังไงกันยูกีฮยอน

 

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบพลางหยิบซองบุหรี่ที่เขาเพิ่งเก็บลงลิ้นชักออกมาอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวหยิบมวลสีขาวออกมาหนึ่งมวลก่อนจะคาบมันเอาไว้ ฮยองวอนจุดไฟแช็คให้กับมันทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาเองก็เพิ่งสูบสารนิโคตินเหล่านั้นเข้าไปเสียมากมาย หากทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอต่อร่างกายของเขาเลยแม้แต่น้อย ยิ่งสูบก็ยิ่งติด ยิ่งติดก็ยิ่งเลิกยาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมติดบุหรี่มากกว่าติดยูกีฮยอน

 

เพราะเขารู้ว่าการติดบุหรี่ยังพอมีทางแก้ไข

 

แต่การติดยูกีฮยอนมันไม่มีทางแก้ไขได้เลย

 

เขาไม่อยากแบกรับความเจ็บปวดจากการที่ต้องเลิกติดยูกีฮยอน

 

เพราะอย่างนั้น

 

ให้เขาจบมันตั้งแต่ตอนที่ความร้อนของไฟยังไม่ไหม้มาจนถึงก้นบุหรี่เสียจะยังดีกว่า

 

 

ขอโทษ.. ฮยองวอน.. ..ฮึกฉันขอโทษ…”

 

 

แล้วมันจะอีกนานแค่ไหนกัน ..ที่เขาจะเลิกบุหรี่ได้สักที

 

 

.

.

 

 

ซ่าาาซ่าาาาาา

 

สายฝนพร่ำหนักทำให้การมองเห็นแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด เช่นเดียวกับการเดินทางที่ยากลำบาก โดยเฉพาะกับเวลาตีสองกว่าๆแบบนี้ มันยากมากกับการก้าวเท้าแต่ละข้างให้เดินไปข้างหน้า เรี่ยวแรงที่มีแทบหมดไปกับการร้องไห้ โทรศัพท์ที่ถือติดมาแบตก็เพิ่งหมดไปก่อนหน้านี้ ไม่มีครั้งไหนเลยที่ยูกีฮยอนไม่คิดถึงอิมชางกยุน

 

..ชางกยุนอยู่ไหนฮึก.. ชางกยุนชาง..กยุน..หาฮึกหาชางกยุน…”

 

เวลานี้ที่ยูกีฮยอนกำลังสะอื้นไห้จะมีเด็กหนุ่มที่ชื่ออิมชางกยุนคอยปลอบอยู่ไม่ห่าง

เวลานี้ที่ยูกีฮยอนกำลังอ่อนแอจะมีเด็กหนุ่มที่ชื่ออิมชางกยุนคอยโอบกอดไว้ไม่ยอมไปไหน

เวลานี้ที่ยูกีฮยอนกำลังไร้ที่พึ่งจะมีเด็กหนุ่มที่ชื่ออิมชางกยุนอยู่เป็นที่พึ่งให้เขาเสมอ

 

 

ชางกยุนฮื่อ.. ชาง.. ฮึก.. ..ชางกยุนอยู่ไหน..ฮึกชาง…”

 

 

 

 

พี่กีฮยอน

 

 

 

 

เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่ด้านหน้าทำให้ร่างเล็กที่เดินก้มหน้าร้องไห้อยู่เป็นต้องเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ เรี่ยวแรงที่คิดว่าเหือดหายไปหมดแล้วกลับเพิ่มขึ้นมาเพื่อพาให้เท้าทั้งสองข้างวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนจะโผกอดเข้าเต็มแรง

ไปไหนมา.. ..ทำไม ฮึกทำไมเพิ่งมาชางกยุนทำไม พ..เพิ่งฮึกเพิ่งมา…” คนอายุมากกว่าหลับตาลง ศีรษะกลมมนซบลงกับเนินไหล่ของอีกฝ่ายอย่างที่เคยทำ หยาดน้ำตาไหลลงมาปะปนกับสายฝนจนไม่สามารถแยกออก เช่นเดียวกับอ้อมกอดของอิมชางกยุนที่ไม่ยอมแยกจากยูกีฮยอน

ผมขอโทษผมอยู่นี่แล้วนะ ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่ร้องนะครับพี่กีฮยอนริมฝีปากกดซับลงบนกลุ่มผมของคนอายุมากกว่าพลางโอบกอดปลอบประโลมเอาไว้ไม่ห่าง ก่อนหน้านั้นเขาได้สายเข้าจากพี่กีฮยอนหากแต่เขารับไม่ทัน ในใจของเขาตอนนั้นทั้งดีใจและสับสน เขาดีใจที่พี่กีฮยอนโทรหา หากแต่เขากลับคิดว่ามันช่างไม่น่าเป็นไปได้

 

เขากับพี่กีฮยอนไม่เคยโทรคุยกันอีกตลอด 8 เดือนที่ผ่านมา

 

แล้วทำไมตอนนี้

 

 

…………………………..

 

ทำอะไรห้ะเด็กบ้า

ตั้งเบอร์ผมไว้เป็นเบอร์ฉุกเฉินหมายเลขหนึ่งไง

ย่าห์เอามือถือฉันคืนมาเลยทำท่าจะเข้าไปแย่ง หากแต่เด็กหนุ่มกลับเบี่ยงตัวหลบ

แปบนึงนะครับ จะเสร็จแล้วกดนิ้วยุกยิกอยู่อีกสองสามทีก่อนจะส่งคืนให้เจ้าของ

ต่อไปนี้เวลามีอะไรให้โทรหาผมนะ โทรหาผมคนเดียวด้วย ผมจะมาภายใน 1 นาทีเลย

ขี้โม้เป็นซุปเปอร์แมนรึไง?

ไม่ใช่ซุปเปอร์แมน ซุปเปอร์อิมต่างหาก

ไอ่เด็กบ้า!”

 

…………………………..

 

 

ชางกยุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากลัวเขากลัวว่าพี่กีฮยอนจะเป็นอะไรไป เขาจึงโทรกลับหากทว่าได้รับเพียงเสียงฝากข้อความพี่กีฮยอนปิดเครื่องหรือไม่ก็อาจจะแบตหมด ซึ่งนั่นมันไม่ได้ทำให้ความกังวลใจของเขาลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว กลับเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขากดโทรออกหาอีกคนมากเท่าไรก็ได้ผลตอบรับกลับมาเช่นเดิม

เท้าทั้งสองข้างพาร่างของเด็กหนุ่มให้วิ่งออกจากบ้านตนเองไป วิ่งออกไปแม้สายฝนเบื้องบนกำลังเล่นงานตัวเขาอย่างหนัก ดวงตาคู่คมหรี่ลงและเพ่งมองทางข้างหน้าด้วยความยากลำบาก หากแต่อิมชางกยุนกลับไม่สนใจอะไรเลย ในศีรษะมีแต่ภาพของพี่กีฮยอนกำลังร้องไห้อยู่ เขาไม่รู้ว่าต้องวิ่งไปอีกเท่าไรกว่าจะเจออีกคน แต่เขารู้เพียงว่า เขาต้องไปหาพี่กีฮยอนในตอนนี้

 

พี่กีฮยอนกำลังร้องไห้.. พี่กีฮยอนต้องกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ

พี่กีฮยอนกำลังเรียกหาเขาอยู่ พี่กีฮยอนกำลังต้องการเขา

 

พี่กีฮยอนพี่กีฮยอนพี่กีฮยอน

 

 

ร่างกายมักจะเร็วกว่าความคิดเสมอ

 

 

เขาวิ่งกลับไปทางเก่า เส้นทางที่คุ้ยเคยเพราะเขาคอยเฝ้ามองอีกคนอยู่ตลอดทำให้การพบเจอกลายเป็นเรื่องง่าย

 

 

ถ้าในวันหนึ่งพวกเราทั้งสองคนจะได้เจอกันอีกครั้ง

 
 

 

พี่กีฮยอน ผมมีอะไรจะบอก

 

ถ้ามากวนๆฉันจะตีให้ร้องไม่ออกเลยนะ

 

โหยโหดอีกแล้วหรอครับคนดีของผม

 

ถ้าในวันนั้นเราสองคนไม่ทะเลาะกัน

 

นายพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไงชางกยุน

 

พี่ก็คิดเอาเองล่ะกันว่าใครกันแน่ที่ผิด

 

ไม่อยากจะขอ ให้เวลานี้เป็นของเรา

 

ย่าห์! อิมชางกยุน มานี่เลยนะ

 

อะไรเล่า ฮะๆ เมื่อกี้พี่แกล้งผมก่อนนะ

 

ยังจะเถียงอีก เพราะนายคนเดียวเลย มานี่เลยไอ่เด็กบ้า!”

 

ไม่อยากจะถาม ว่าเราจะเหมือนเดิมได้ไหม

 

เลิกกันดีไหม.. ชางกยุน

 

“…….”

 

ฉันเหนื่อยแล้ว

 

ตกลงมีอะไรจะบอกฉันกันแน่ห้ะ เด็กบ้า

 

ผมเลิกบุหรี่ได้แล้วนะครับ

 

พูดจริงหรอ?? ห้ามโกหกนะ

 

ผมเลิกได้สองอาทิตย์แล้ว ผมอยากให้แน่ใจว่ามันหายขาด เลยเพิ่งมาบอกพี่

 

ขอบคุณนะชางกยุน

 

แค่อยากให้รู้ ว่าในวันนี้ ฉันเหมือนได้เจอลมหายใจ

 

พี่แน่ใจแล้วหรอที่พูดแบบนี้ออกมา

 

เลิกกันเถอะ ชางกยุน

 

พี่กีฮยอน

 

ชางกยุนนนนน เลี้ยงขนมหน่อยสิ

 

ไม่เลี้ยงแล้ว แก้มเยอะขนาดนี้แล้วเนี่ย

 

นี่! ว่าไงนะ? นายว่าฉันหรอ??

 

อย่าเจอกันอีกเลยนะ อิมชางกยุน

 

กว่าที่จะรู้ ว่าตัวเธอนั้นสำคัญเท่าไร

 

ถ้าพี่ต้องการอย่างนั้นก็ได้

 

และก็ได้รู้ ในวันที่ฉันเสียเธอไป

 

ถ้าเวลามันสามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้

 

อิมชางกยุน และ ยูกีฮยอน จะไม่มีวันปล่อยมือออกจากกัน

 

ถ้าวันหนึ่งเราต้องเลิกกัน..”

 

ไม่มีทางเป็นแบบนั้นครับ ผมรักพี่มากนะ อย่าพูดแบบนี้อีก

 

แค่อยากให้รู้ที่ผ่านมานั้น ฉันคิดถึงเธอสุดหัวใจ

 

………………………………

 

 

เด็กหนุ่มยังคงหอบหายใจเพราะเหนื่อยจากการวิ่งตามหาคนที่เขารักมากที่สุด

 

ฮื่อปวดหัว ชางกยุนปวดหัว

 

เสียงใสที่ร้องงอแงออกมาทำให้ชางกยุนต้องกดยิ้มมุมปากก่อนจะลูบศีรษะกลมมนอยู่หลายที

 

ผมจะดูแลพี่เองเสียงทุ้มต่ำเอ่ยข้างใบหูของคนในอ้อมกอด คำพูดประโยคนี้เขาจะไม่มีวันทำลายมัน เขาจะรักษาคำพูดและดูแลคนตรงหน้าให้ดีที่สุด ที่ผ่านมาขอโทษนะครับ

“…คิดถึงคิดถึงชางกยุน คิดถึงมากๆ…” คนขี้งอแงก็ยังไม่ยอมเลิกงอแงเสียที

ผมก็คิดถึงพี่คิดถึงมากต่อไปนี้ผมจะดูแลพี่ให้ดีเอง

ชางกยุน…”

ยกโทษให้ผมนะครับ

 

เพราะการทะเลาะรุนแรงครั้งนั้น เขาเป็นคนผิดเอง

เขารักษาสิ่งสำคัญที่สุดเอาไว้ไม่ได้

แต่ตอนนี้เขาจะไม่มีวันปล่อยมันไปอีกแล้ว

 

อยู่กับผมนะพี่กีฮยอน ตลอดไป

ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป

 

ผมเคยละลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไป แม้กระทั่งวันสุดท้ายที่พอจะไขว่คว้ามันให้กลับมา ..ก็กลับไม่มีหนทาง

แต่เพราะมันเป็นสิ่งสำคัญต่อไปเวลาผ่านไปนานแค่ไหนมันก็ยังคงเป็นสิ่งสำคัญ

สิ่งสำคัญที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำและยากจะลบเลือน

แค่ดูแลรักษามันให้ดีที่สุดในวันที่มันยังมีโอกาสได้หวนกลับมา

 

 

 

 

อย่าร้องไห้อีกเลยนะครับ

 

 

 

 

 

ไม่มีใครทำให้ฉันร้องไห้ได้อีกแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

 

END

 






 
(c)  Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

459 ความคิดเห็น

  1. #355 กุกุ๊งนะฮะ (@candyjelly123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 17:40
    ดีนะที่สมหวัง ดูวีดีโอแล้วนึกว่าจะจบแบบไม่ดี
    #355
    0
  2. #344 Sky1823 (@boyfriend1823) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 21:37
    คือพออ่านเรื่องนี้แล้วมองแบบไม่สนใจคู่ที่ตัวเองชิป ก็สงสารฮยองวอนอ่ะ อยากให้กีเลือกฮยองวอนTT
    #344
    0
  3. #303 dd'chupe (@dearchupe) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 03:18
    งานน้ำตาต้องมาtt
    #303
    0
  4. #180 Princezaclub (@princezazaclub) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 22:54
    ดีงามมมมมมมมม? สงสารแช? แต่จบแบบนี้แหละเราต้องการ? TOT? #น้ำตาแตก?
    #180
    0
  5. #108 Thunthun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 00:07
    อ่านแล้วน้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัวเลย ;-;

    โอพีวีที่ว่าร้องแล้ว เจอฟิคนี่หนักกว่ามาก

    จบได้แบบคาดไม่ถึงเลยค่ะ 5555555555

    ไม่คิดว่าจะมาลงเอยแบบนี้ได้ สงสารชายแชมากเลยค่ะ ;-;

    ตอนแรกที่ดูโอพีวีนี่คิดว่าชางกยุนทิ้งกีมาแน่ๆ

    อ่านฟิคแล้วแบบ โอ้ยยยย ฉันเดาผิดไปหมดทุกสิ่ง 55555555



    ขอบคุณนะคะ สนุกมาก

    แต่งมาอีกนะไรท์เตอร์ ♡
    #108
    0
  6. #107 Sunrise Harmony (@sunriseharmony) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 16:33
    ดีงามประรามแปดดดดดดด 
    ในที่สุดก็อ่านจนจบ อ่านครึ่งๆกลางๆมาหลายวันละ555
    ตอนดูโอพีวีว่าพีคแล้ว ฟิคพีคกว่าอีก กลัวว่าจะจบเหมือนในโอพีวี
    "เด็กดีอย่างหมอนั่น ทิ้งมาได้ยังไงยูกีฮยอน" ใช่ ทิ้งมาได้ยังไง ทิ้งได้ยังงายยยยยยยยยย
    ชอบโทนเรื่องประมาณนี้ คิดถึง แอบมอง แอบรัก เข้ากับชางกยุนคนกากดี5555
    #107
    0
  7. #100 ` B.Y. (@blacktist) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 23:45
    โอ๊ยยยยย ไรท์คะคือว่ามันแบบ ...ปวดใจ หน่วงมาก TT ไม่ว่าจะฟิคหรือopvก็ตามแต่ มันหน่วงมากปวดใจมาก คือแบบ... opvก็เจ็บ ฟิคมาก็หน่วง ยิ่งอ่านไปฟังเพลงไป คือแบบ... โอ๊ยยยยยยยย น้ำตาเกือบร่วงแน่ะค่ะ TT
    #100
    0
  8. #99 yksxx (@yksxx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 23:07
    คือดีงามพี่แชก็ละมุน เอ็มก็รักพี่เขามาเลยใช่ไหม ฮือออออ
    #99
    0
  9. #98 Noina21 (@ireen996) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 21:21
    โอ้ยยยย ชอบ ซึ้งมาก
    #98
    0
  10. #97 auc;o (@muhyo88) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 16:18
    โอ้ยยยยยยย เกือบร้องงง ดูopvมาแล้วโศกมาก พออ่านจบพบว่าแฮปปี้แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อยค่ะฮาา ลุ้นจนใจหาย ชอบมากแงงง
    #97
    0
  11. #96 Winter Foggy (@winter-wind12) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 14:56
    คือดูแล้วไง พอมาอ่าน .. ไม่อ่านแล้ว เดี๋ยวร้องไห้ #แค่opvก็มากเกินพอ
    #96
    0
  12. #95 -GenieWonho- (@-GenieWonho-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 10:14
    ดูอพวแล้ววววโอ้ยยยมันเศร้ามากก แต่ก็ชอบนะ รอติดตามจ้าาาาา
    #95
    0