ตอนที่ 2 : เริ่มขยันขั้นที่ 1 : ห้ามถามมากความ [Re]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 681 ครั้ง
    29 พ.ย. 61



     ปรือตาขึ้นเชื่องช้า ก่อนปิดเปลือกตาลงหลับต่ออย่างรวดเร็ว

    ...ก็ง่วงอะ ไม่มีใครที่ตื่นขึ้นตั้งแต่ปรือตาจากการหลับปุ้ยครั้งแรกหรอก จริงไหม?

     ผลั๊วะ...!

    "โอ้ย!!!"

     จู่ ๆ ศรีษะของผมก็ถูกฟาดเข้าอย่างรุนแรงจนสะดุ้ง เหมือนผู้ทำตั้งใจกลั่นแกล้งให้ตื่น 

     ผมลืมตาโพลง อาการง่วงงุนแทบหดหาย มือขยี้ตาเพื่อลด (ขี้ตา) ความงัวเงียให้หายสนิท ก่อนบิดขี้เกียจยืดยาว ปากหาวหวอด ต่อมาจึงนั่งนิ่งชั่วขณะเพื่อรอสติสัมปะชัญญะจูนเข้าหากัน แล้วจึงหันมองสำรวจรอบกาย

     ผมนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำเงางาม (เงาคือเงาจริง เงาเหมือนกระจก อีกนิดก็ส่องเห็นขนขาอ่อนสล็อธแล้ว!) ด้านหน้ามีโต๊ะทำงานตั้งตระหง่าน รอบห้องเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ทำความสะอาด ทั้งไม้กวาด ไม้ถูพื้น เครื่องดูดฝุ่น จนกระทั่งฝอยขัดหม้อก็ยังมี

     เอะ...นี่ที่ไหนอะ? หรือว่าผมจะพลัดตกลงมาในห้องเก็บสมบัติของแม่?!

     ผมยกฝ่ามือปิดปาก ทำหน้าตื่นตะลึง อย่างนี้สิตะ ผมจึงต้องได้ค่าขนมและแค่ข้าวแค่ 100 บาทต่อวัน เป็นเพราะแม่เอาไปใช้ซื้อของพวกนี้หมด!

     เห็นเตารีดดีกว่าลูกในไส้! มันน่าน้อยใจนัก!

     "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ ที่นี่มันห้องทำงานของผมครับ" ผมลดมือลงข้างตัว พร้อมกับหันไปตามเสียงพูด และภาพตรงหน้าก็ทำให้ต้องอึ้ง!

     ผู้ชายท่าทางเจ้าระเบียบ เซ็ตผมเรียบแปล้ แต่งตัวกึ่งสูทกึ่งชุดพ่อบ้านที่เรียบตึง ไร้รอบยับ ในมือเขาถือน้ำยาเช็ดกระจกกับผ้าผืนเก่า ๆ เอาไว้ ส่วนมืออีกข้างดันตัวแว่นขึ้นเหมือนเก๊กหล่อ ทั้งยังยืนหลังตรงเคารพธงชาติ สายตาเฉียบคมพุ่งตรงมายังผมที่นั่งหลังค่อม ไร้ท่าทีสง่าเช่นเขา

     แต่อะไรก็ไม่หนักกว่าที่เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพู ลายหมีน้อยโบแดง

     "ผ้ากันเปื้อนน่ารักจังฮะ พี่พนักงานทำความสะอาด---"

     เพี๊ยะ...!

     ไม่ทันได้พูดจบประโยค ไม้เรียวยาวก็โผล่ออกมาจากอากาศฟาดลงบนศีรษะของผมทันที เล่นเอาน้ำตาเล็ดเลย

     "โอ้ย..! เจ็บบบ" ผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บ พลางกุมหัว ช้อนตามองคนโหดร้ายตรงหน้า แล้วว่าเสียงอ่อย "พี่ ตีผมทำไมอะ..."

     "ผมไม่ใช่พนักงานทำความสะอาด คุณต้องเรียกผมว่าระบบครับ"

     "ฮะ? ระบบ?" ผมฉงน "ทำไมนายถึงเป็นระบบล่ะ? ใช่ระบบแบบ AI ในตู้เกมหรือเปล่า หรือว่าคือหุ่นยนต์? ว่าแต่ที่นี่คือที่ไหนอ่ะ? ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วผมจะโดนแม่ตีไหมที่ออกมาข้างนอกแล้วไม่บอกเขา? แล้วตอนนี้ผมก็หิวด้วยอะ มีขนมไหมบ้างมั้ย?"

     ผมรัวคำถามที่สงสัยออกมาจนหมด เพราะกลัวว่าหากไม่รีบพล่ามตอนนี้ อาจถูกตีหัวอีกหลายรอบ ถ้าจะต้องโดนก็โดนแค่ครั้งเดียวนี่แหละ...

     คุณระบบใช้สายตาตำหนิมองผม ให้ความรู้สึกเหมือนอาจารย์ฝ่ายปกครองโดยแท้จริง

     ขนแขนลุกอะ ทำไมดูดุจังครับพี่หมีโบแดง...

    "หยุดถามมากความ ผมไม่ใช่ทุกอย่างที่คุณว่ามา และที่นี่ก็ไม่มีขนมให้คุณทานเล่น หยุดถามเป็นเจ้าหนูจำไมได้แล้วครับ" คุณระบบตอบเสียงเรียบ "แล้วก็หยุดโยกหัวไปมาด้วยครับ น่ารำคาญมาก"

     สองมือจับใบหน้าของสีดำให้ตั้งตรงเผ่งคงเพราะตอนที่พูด ผมเอียงศรีษะไปมาเหมือนคนไม่มีแรง ...ก็ไม่มีจริง ๆ นั่นแหละ พลังกายหมดไปตั้งแต่เล่นพละตอนป.6 แล้วล่ะ..

     "บุคลิกของคุณสมควรจะถูกปรับแก้โดยเร็วที่สุด..." คุณระบบงึมงำเสียงเบา ในหัวขบคิดวางแผนการบางอย่าง?

      คุณระบบนั่งลงตรงกันข้ามกับผม เขาดันแว่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกล่าว "คุณถูกเลือกให้ทำภารกิจจากเราเพื่อแก้บุคลิกสุดย่ำแย่ของคุณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"

      หา? พูดอะไรอะ คนโง่ไม่เห็นเข้าใจเลย...

     "มีเตียงไหมอะ,คุณระบบ ผมง่วง" เมื่อไม่เข้าใจ ผมจึงเลือกที่จะเมิน และถามถึงสวรรค์ที่โหยหาบ้าง ลองกวาดตามองหาสิ่งที่พอจะใช้นอนได้ แต่น่าเศร้า ไม่มีของแบบนั้นในที่นี้เลย

     งีบหลับบนเก้าอี้ คุณระบบจะด่าไหมฮะ?

     "คุณมันเกินเยียวยาจริง ๆ" คุณระบบกุมขมับ ท่าทีเหนื่อยใจเหลือทนกับพฤติกรรมเรียกหาแต่การนอนทุกวินาทีของผม "ถ้าคุณยังไม่เลิกนิสัยขี้เกียจตัวเป็นขนแบบนี้ คุณก็จะไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้กินขนม ไม่ได้นอนอีกเลยครับ"

       ผมชะงักกึก ปากอ้าค้าง "ทำไมผมจะกลับไม่ได้อะ นั่นบ้านผมนะ ทำไมกินขนมได้ นี่ปากผมนะ แล้วทำไมถึงนอนไม่ได้ นี่ก็ตัวของผมเองด้วย" ผมเถียงสุดใจ เรื่องอะไรมาห้ามผม ผมไม่ยอม! "ถ้าผมอยากกลับ ผมก็จะกลับ อยากกินก็จะกิน ผมจะนอนด้วย!"

     "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธครับ เราควรเริ่มภารกิจกันได้แล้ว" คุณระบบใจร้ายง้างไม้เรียวขึ้นสูง แล้วว่า "ตอนนี้เลยยิ่งดี"

     "เอ๋..?!"

     เพี๊ยะ...!

     ไอ้! ...คุณระบบฟาดไม้เรียวใส่สีข้างผมเต็ม ๆ แรง ทำเอาต้องร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บแสบ พนันได้เลยว่ามันจะมีรอยแดงขึ้นเป็นปรื้นแน่ ๆ!

     คนโหดร้ายยย กล้าทำร้ายสล็อธได้ไงกัน!

     ครั้งนี้ไม่ได้เป็นหลุมเย็นสบายดั่งครั้งแรก แต่มันกลับกลายเป็นเครื่องดูดฝุ่นยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาดูดผมลงไปใต้พื้นดิน!

     สล็อธจะกลับมาทวงแต้นแน่นอน! คุณระบบบัดซบ!



     ผมโผล่มาที่คฤหาสน์หลังโตแห่งหนึ่ง ภายในนี้ ทั้งพื้น และผนังเต็มไปด้วยเศษฝุ่น คราบเขมาดินปืนทุกอณูพื้นที่ สกปรกเสียจนคนขี้เกียจอย่างผม ยังไม่กล้าล้มตัวลงนอนเลยด้วยซ้ำ!

     เลวร้าย!

     [ ภารกิจ : เก็บกวาดคฤหาสน์หลังนี้ให้สะอาดหมดจด ]

     "..." ผมเงียบกริบ หมุนตัวสำรวจรอบกายอีกครั้ง เงยหน้ามองบันไดก้นหอย คาดว่าน่าจะสูงขึ้นไปถึงฟากฟ้าเหนือหมู่เมฆ เหมือนปราสาทที่แม่มดร้ายใช้ขังราพันเซล

     ก้มมองถังน้ำกับผ้าสีขาวผืนเล็กกระจิ๊ดลิ๊ดตรงปลายเท้า น้ำตาก็แทบจะไหลออกมา "ผมต้องทำตามที่คุณระบบบอกจริง ๆ เหรอ...?"

     [ หากไม่ทำ โฮสต์จะไม่ได้นอนอีกชั่วชีวิต ]

     โอ้มายก็อด

     ผมสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด จำยอมคุกเข่าลงกับพื้นสกปรก หยิบผ้าขึ้นมาชุบน้ำในถัง และค่อย ๆ ลากผ้าเช็ดพื้นไปทีละส่วนของห้องโถงที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าสนามกีฬาแห่งชาติอย่างอิดออด

     ผมพยายามทนเช็ดไปเรื่อย ๆ หวังว่ามันจะเสร็จเร็ว ทว่าผ่านไปนานเท่าไร ห้องโถงนี้ก็ยังคงมีความสกปรกเพียบ ที่นี่มันใหญ่เกินกว่าที่จะทำความสะอาดได้ด้วยตัวคนเดียว ยิ่งกับผมที่ขี้เกียจด้วยแล้ว... 

     แขนขาเริ่มเมื่อยล้า ทั้งที่ผ่านไปแค่ 5 นาที จิตสำนึกกล่าวโทษด่าทอตนเองในอดีตที่ไม่ยอมออกไปวิ่งมาราธอนกับเพื่อนในเฟซบุ้คทั้งที่เขาชวนตั้งหลายรอบ แต่ก็ยังปฏิเสธทุกครั้ง

     น้ำตาสีใสคลอเบ้า ส่งผลให้วิสัยทัศน์พร่าเลือน ริมฝีปากของผมสั่นระริก ความเหนื่อย และท้อแท้กัดกินจิตใจ

     ทำไมต้องมาทำอะไรที่เสียเวลานอนขนาดนี้ด้วย

     เสียงสะอื้นดังขึ้น ก่อนผมจะปล่อยโฮออกมา เพราะเริ่มไม่ไหวจริง ๆ "ฮึก..ฮืออออ" ผมโยนผ้าสีขาวซึ่งแปรเปลี่ยนเป็นสีดำปี๋เหมือนกระเป๋าเป็ดใบโปรดของผมทิ้งไปไกลตัว แล้วใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่ไหลทะลักไม่หยุด

     [ ทำงานต่อไป ห้ามอู้ ]

     "เงียบไปเลย! คุณระบบเฮงซวยลองมาทำเองสิ มันเหนื่อยมากนะ! แค่ห้องเดียวก็จะสลบแล้ว นี่เล่นเอาคฤหาสน์มา ผมไม่แห้งตายเลยเหรอ?! ฮืออออออ!"

     ผมก็แค่ขี้เกียจ และอยากเกิดเป็นสล็อธเท่านั้นเอง ทำไมต้องโหดร้ายใส่กันถึงขนาดนี้ด้วย...!

     เสียงส้นเท้าหนัก ๆ ดังกระทบพื้นห้องโถงจนดังสะท้อน บ่งบอกว่ามีใครคนนึงเข้ามาในนี้ ผมนั่งคอตก รีบปาดน้ำตา และสูดน้ำมูกทันที ร้องไห้ให้ใครมาเห็น น่าอายแย่

     "นายเป็นอะไร? ทำไมถึงจึงร้องไห้ล่ะ?" เหมือนว่าคนมาใหม่จะสังเกตเห็นผม จึงตรงมาหาและถามไถ่ ผมแหงนมองเห็นอย่างสงสัยคนที่มาคุยกับคนแปลกหน้าอย่างผม 

     สีหน้าของเขาดูเป็นห่วงกันจริง ๆ มันทำให้เขาดูอ่อนโยน ถึงจะเป็นผู้ชายแต่ก็ทำผมใจกระตุกไปนิดนึงเลย เขามีผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีมรกตจ้องตรงมา เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน "เฮ้ นายไม่เป็นไรใช่ไหม?"

     ค-ใครอ่ะ..? หรือเขาจะเป็นเจ้าของคฤหาสน์นี้? ถ้าบอกไป เขาอาจจะใจอ่อนยอมให้ผมพักบ้างก็ได้...ไม่ต้องสนคุณระบบมันหรอก!

     "ผมเหนื่อย...มีใครคนนึงขังผมเอาไว้ในนี้ แถมยังบังคับให้ความสะอาดที่นี่ ไม่งั้นผมจะไม่ได้กลับบ้าน" ผมสะอื้นให้ดูน่าสงสาร ถึงจะรู้ว่าผู้ชายด้วยกันคงไม่เอ็นดู แต่อย่างน้อยให้ดูน่าเห็นใจก็ยังดี... "ผมไม่อยากทำความสะอาดแล้วอะ นี่มันเหนื่อยมาก ผมอยากพักผ่อน ผมไม่ได้นอนมา 2 วันแล้ว.."

     [ ตอแห×ครับ! หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ! โฮสต์! ] คุณระบบโวยวายเสียงดัง แต่ใครจะสนใจ ทำตามที่เขาบอก ผมก็ไม่ได้นอนน่ะสิ! หึ ให้มันรู้เสียบ้างว่าสล็อธก็มีเขี้ยวเล็บเหมือนกัน!

     "ไม่เป็นไร นายจะได้พัก คฤหาสน์นี้มีห้องนึงที่มีเตียงอยู่ นายน่าจะนอนได้" คุณพ่อพระมาโปรดยกมือลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน ผมยิ้มแก้มปริ แล้วก็เคลิ้มหลับไปเสียดื้อ ๆ...

   หมอนี่ใจดีจริง ๆ! สล็อธจะไม่ลืมบุณคุณ!

______________

ระบบ : ถามเยอะแล้วยังอู้งานอีก ครั้งต่อไปทำงานเพิ่มอีก 2 เท่านะครับ
สีดำ : ...//นอนตาย
______________

ยิ่งรีไรท์ก็ยิ่งกาว...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 681 ครั้ง

171 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 มกราคม 2562 / 06:19
    ยัยสล็อตโว้ยยย ยอมทุกอย่างเพื่อนอนจริงๆ 5555
    #153
    1
  2. #131 moshimoshiiiii (@moshimoshiiiii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 06:11
    น้องตอขั้งสุดมากก
    #131
    1
    • #131-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      2 ธันวาคม 2561 / 14:26
      ตอขั้ง...คืออะไรเหรอคะQAQ???
      #131-1
  3. #129 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 21:07
    แก เขาบอกมีเตียงเดียวอ่ะ แกจะตามไปอย่างนั้นไม่ด้ายยยย
    #129
    1
    • #129-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      2 ธันวาคม 2561 / 14:24
      ไม่เป็นไรค่ะ เตียงเดียวน้องก็นอนได้ ไม่ซี ถถถถ
      #129-1
  4. #127 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 13:42
    ดัดให้ตายกันไปข้าง เขาว่ากันว่า ไม้อ่อนดัดง่ายไม้แก่ดัดยาก หึ แต่น้องมันเป็นท่อนซุงแล้วว้อยยยยยยยยยยยย
    #127
    1
    • #127-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      2 ธันวาคม 2561 / 14:23
      แหม่จะเป็นท่อนซุงเปราะ ๆ นะคะ ใช้ขนมก็ยอมอ่อนตามแล้วค่ะ ฟฟฟฟ
      #127-1
  5. #113 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 11:00
    ตอแหลเพื่อความอยู่รอด 555
    #113
    1
    • #113-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      29 พฤศจิกายน 2561 / 12:25
      อ่านเมนท์แล้วขำ 55555555 มันต้องมีกันบ้างงงงง
      #113-1
  6. #89 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 21:55
    ระบบนี่ DADDY เลยอ่ะ ใจบาง สเปค♥
    #89
    1
  7. #85 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:43
    ระบบโคตรเจ้าระเบียบ ถถถถ
    #85
    1
    • #85-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      15 พฤศจิกายน 2561 / 02:36
      มาเพื่อดัดสันดานสล็อธโดยเฉพาะค่ะ 5555
      #85-1
  8. #74 HellomyDid (@HellomyDid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 18:34

    ระบบเริ่มเกรี้ยวกราด555

    #74
    1
    • #74-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 22:09
      สุดจะทนค่ะ เจอคนแบบนี้ 555555
      #74-1
  9. #72 ink_poppy (@ink_poppy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 12:20

    อิ_อิ สนุกคร่า
    #72
    1
    • #72-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      10 พฤศจิกายน 2561 / 22:49
      ชอบความกาวสินะคะ (หัวเราะ)
      #72-1
  10. วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:53
    น่ารักๆๆๆๆ ระบบอย่าทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใตร้ายสิคฤหสน์หลังหนึ่งไม่ใช่เล็กๆนะ!
    #59
    1
  11. #58 maplety (@maplety) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 17:09
    โอ้ยยย สีดำน่ารักอ่าา ไม่เหมือนในอีกเรื่องนึงเลย งือออออ ระบบก็ดูแบดๆหน่อย ไม่เหมือนกับระบบสุดน่ารักของเราเลยย
    #58
    1
  12. #51 MooK_IGOT7 (@momokokojang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 01:41
    ทำไมแกล้งสีดำ
    #51
    1
    • #51-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      9 กันยายน 2561 / 22:03
      หนุกหนานค่ะ 55555555
      #51-1
  13. #22 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 22:59

    นางน่ารักกกกกก

    #22
    1
    • #22-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      29 กรกฎาคม 2561 / 00:25
      นางแค่งอแงเองงง ไม่ได้น่ารักเล้ยยยย
      #22-1
  14. #21 Naki Risa (@kornon82) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:00
    สีดำสล็อตมันไม่ได้ขี้เกียจลูกกกกกก ถ้าหนูไปเกิดเป็นสล็อตลำบากยิ่งกว่านี้อีกกกกกโอ้ย55555😂😂😂
    #21
    1
    • #21-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      29 กรกฎาคม 2561 / 00:31
      แต่สล็อธสโลว์ไลฟ์นะคะ สีดำ(ver.สดใสย์)ใฝ่ฝันจะเป็นค่ะ ถถถ
      #21-1
  15. #20 Shirumo (@Ammie-Natnicha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 08:45
    หวังผลตอบแทนแน่นอน หุๆ
    #20
    1
  16. #18 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 22:48

    รออออออออออออออออ

    #18
    1
    • #18-1 (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      16 กรกฎาคม 2561 / 17:56
      (>w<)/
      #18-1
  17. #10 Robe_Tower004 (@Robe_Tower004) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 17:43
    อู้ววว เราเข้าใจรสนิยมคุณตะไึคร้นะคะ!! สีดำเซะซี่ขยี้ใจจ ฮุฮุ //แต่นิสัยแซะน้องนี่5555555555
    #10
    2
  18. #4 Beam-Bubi (@Beam-Bubi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    รุกแรงงงงงง
    #4
    1
    • #4-1 สล็อตสีขาว (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      6 พฤษภาคม 2561 / 01:10
      มันก็ต้องรุกแรงหน่อย เดี๋ยวสีดำขี้เกียจสนใจค่ะ ฟฟฟ
      #4-1
  19. #3 .C F. (@clarefasai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 20:24
    น้องสีดำแต่ซีดทั้งตัวมิหนำซ้ำดันขี้เกียจตัวเป็นขนอีก! อยากได้เป็นเมียต้องไปฝึกทักษะพ่อบ้านใจกล้าก่อนนะคุณตะไคร้!!

    ขอบคุณค่ะ
    #3
    1
    • #3-1 ko_kurose (@ko_kurose) (จากตอนที่ 2)
      5 พฤษภาคม 2561 / 21:15
      ฟฟฟ พระเอกเรากลายเป็นตระไคร้ซะแล้ว ก๊ากก ตองรีบบอกชื่อคุณพระเอกแล้วล่ะ555
      #3-1