[END] Love friend กลุ้มใจนักดันแอบรักเพื่อนสนิท [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75,805 Views

  • 624 Comments

  • 3,352 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    109

    Overall
    75,805

ตอนที่ 17 : แอบรักครั้งที่ 14 เป็นเพื่อนเหมือนเดิมได้มั้ย?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    13 ส.ค. 59

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/48456/1170889119-member.jpg

 

 


 

Part 14# Chonnatee เป็นเพื่อนเหมือนเดิมได้มั้ย?

กี่วันแล้วนะที่ไอ้วินหายไปโดยที่ผมไม่สามารถติดต่อได้เลยสักทาง?

ช่องการทางสื่อสารทั้งโทรศัพท์ ไอจี อีเมล์ หรือว่าทวิตเตอร์ของมันก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งนั้น ไม่มีข่าวคราวและไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ราวกับว่ามันได้หายสาปสูญไปก็ไม่ปาน

หลังจากที่ไอ้วินเดินออกจากห้องไปไม่กี่ชั่วโมง ผมก็พยายามโทรติดต่อมันหลายครั้งแต่ว่ามันก็ปิดเครื่องตลอด แล้วไม่ว่าจะโทรหาใครทั้งพี่แก้ว พี่คิน มาริ หรือเพื่อนสนิทในวงการที่ไอ้วินสนิทด้วย แต่ก็ไม่มีใครรู้ใครเห็นเลยสักคน จนผมมืดแปดด้านเพราะไม่รู้ว่าจะติดต่อไปที่ใครแล้ว

แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือไอ้คลื่นนี่แหละ ที่มันปิดเครื่องหนีแล้วก็หลบไปอยู่ที่บ้านเพื่อน ราวกับจะรู้ว่าผมจะถามซักไซ้เรื่องของมันกับไอ้วินยังไงยังงั้น แต่ก็นะ...เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของผมเอง เพราะงั้นผมเลยไม่กล้าที่จะโทษใคร...

ผมผิดที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจจนทำให้ไอ้วินกลายเป็นของผม...

ผมผิดที่พูดจาประชดประชันเพราะความหึงหวงทั้งๆ ที่ผมไม่มีสิทธิ์...

และผมก็ผิดที่ผมแอบรักมันทั้งๆ ที่มันเป็นเพื่อนสนิท และไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย...

“กูขอโทษนะไอ้วิน” ผมพูดกับรูปของมันที่ผมแอบเก็บซ่อนเอาไว้ในกระเป๋าตัง รูปใบนั้นมันยิ้มกว้างอย่างสดใส รอยยิ้มนั้นมันช่วยเยียวยาความเศร้าในหัวใจของผมตลอด 3 – 4 วันนี้ได้เป็นอย่างดี ซึ่งผมก็หวังว่าวันนี้มันจะยิ้มแบบนี้ให้ผมบ้าง ผมตื่นเต้นแล้วก็ดีใจมากๆ ที่จะได้เจอมันอีกครั้ง หลังจากที่ได้หยุดพักงานมาตลอด สัปดาห์

“ผมเข้าบริษัทก่อนนะครับแม่” ผมสะพายกระเป๋าเป้ลงมาจากห้อง แล้วยกมือไหว้แม่ที่กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่

“ยิ้มได้แล้วหรอลูก? คืนดีกับวินแล้วหรอจ๊ะ?” แม่เดาได้เลยตั้งแต่วันแรกที่ผมนั่งทำหน้าเศร้าๆ แล้วก็เอาแต่เหม่อลอยเพราะคิดถึงไอ้วิน ผมคิดว่าแม่คงรู้แหละว่าผมรู้สึกยังไงกับมัน เพราะคนอื่นที่ผมห่วงใยและใส่ใจแบบนี้ไม่เคยมีเลยแม้แต่คนเดียว

“ยังครับ ผมยังติดต่อมันไม่ได้เลย แต่คิดว่าวันนี้คงได้เจอมันที่บริษัทแน่ๆ แหละครับ”

“อ๋อ ถ้างั้นแม่ก็ฝากความคิดถึงให้หนูวินด้วยนะลูก ขี่รถดีๆ นะจ๊ะ แม่รักลูกนะ” แม่พูดจบก็ยืดตัวขึ้นมาหอมแก้มผม ผมเลยหอมแก้มแม่คืนแล้วก็โอบกอดร่างผอมบางเอาไว้แน่นๆ จากนั้นจึงเดินตรงไปยังรถคู่ใจ แล้วก็ขี่ออกไปสู่ท้องถนนเพื่อตรงไปยังบริษัททันที

ผมมาถึงบริษัทตอน โมงนิดๆ ซึ่งเร็วกว่าเวลาที่นัดประชุมประมาณ ชั่วโมง ผมเลยตรงขึ้นไปเก็บของแล้วก็จัดการเก็บกวาดห้องเพื่อรอไอ้วิน

แต่จนแล้วจนรอดมันก็ยังไม่ยอมมา แม้ว่าเวลาจะผ่านล่วงเลยไปจนเกือบจะถึงเวลาประชุมแล้วก็ตาม และทั้งๆ ที่ผมพยายามโทรหาเพื่อที่จะติดต่อสอบถา แต่ว่ามันก็ยังคงปิดเครื่องเหมือนเดิม

“มาพอดีเลยที นี่พี่ก็ว่าจะโทรหาพอดีเลยเนี่ย” พี่ภัทรซึ่งเป็นเลขาและผู้ช่วยของคุณรามินทร์พูดขึ้น เมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในห้องประชุม ที่มีคุณรามินทร์และมารินั่งอยู่ข้างในด้วย

“ขอโทษนะครับทุกคนที่ผมมาสาย” ผมยกมือไหว้ขอโทษแล้วก้มมองดูนาฬิกาที่ตรงข้อมือ...ก็ไม่สายนี่นา ยังเหลือเวลาอีกเกือบๆ นาทีแน่ะ

“เฮ้ยไม่ต้องขอโทษ ทีไม่ได้มาสายสักหน่อย ว่าแต่วินล่ะ? ไม่ได้มาด้วยกันหรอ?” พี่ภัทรถามแล้วพยายามชะเง้อมองด้านหลังของผม

“เปล่าหรอกครับ ผมกับไอ้วินไม่ได้ติดต่อกันหลายวันแล้ว ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนผมยังไม่รู้เลย” พอผมพูดอย่างนี้แต่ละคนก็เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที การที่ติดต่อไอ้วินไม่ได้แบบนี้มันมีผลกระทบต่อบริษัทอย่างมหาศาล

ผมว่าการที่ไอ้วินเอาเรื่องส่วนตัวมากระทบกับงานแบบนี้ มันไม่เหมาะสมแล้วก็เป็นไม่มืออาชีพเท่าไหร่เลย แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังเชื่อว่าไอ้วินมันไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ

และขณะนั้นเอง...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดพรวดเข้ามาทันทีโดยที่ยังไม่มีใครอนุญาต...ไอ้วินนั่นเอง

“ผมขอโทษนะครับที่มาสาย พอดีเครื่องบินมันดีเลย์นิดหน่อยน่ะครับ” ไอ้วินหอบแฮ่กๆ เพราะคงจะรีบวิ่งขึ้นตึกมาอย่างสุดฝีเท้า ก่อนที่มันจะเดินด้วยอาการเหนื่อยจัดมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ ผม

“เอ่อ...มึงไปอยู่ที่ไหนมาหรอ? กูกับทุกคนไม่มีใครติดต่อมึงได้เลยน่ะ” ผมกลั้นใจถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะไม่รู้ว่าไอ้วินมันยังจะโกรธผมอยู่มั้ย แต่มันกลับยิ้มอย่างสดใสส่งมาให้ผม ซึ่งนั่นมันก็ทำให้ความกังวลที่หนักอึ้งในหัวใจของผมหายวับไปทันที

“กูไปอยู่กับแม่แล้วก็ยายที่เชียงใหม่น่ะ ที่นั่นอยู่บนดอยเลยไม่มีสัญญาณ โทษทีนะเว่ยที่ทำให้มึงเป็นห่วง...ทุกคนด้วยนะครับ ผมขอโทษจริงๆ” ไอ้วินยกมือไหว้ขอโทษทุกคนอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรมันมากเพราะว่ามันก็มีเหตุฉุกเฉินจริงๆ แล้วก็มาสายเพียงแค่ นาทีเท่านั้น

จากนั้นคุณรามินทร์ก็เริ่มต้นพูดเรื่องงาน โดยไล่โปรเจคคร่าวๆ ว่าในปีนี้พวกผมจะมีงานอะไรบ้าง โดยโปรเจคสำคัญๆ ก็คือ โฆษณาที่ร่วมมือกันระหว่าง 3 บริษัทยักษ์ใหญ่ ได้แก่ บริษัทนี้ นิตยสาร และน้ำอัดลม ส่วนงานเพลงก็จะมีมินิอัลบั้ม ชุดตอนกลางปี และอัลบั้มเต็มชุดใหญ่ตอนท้ายปี เพื่อที่จะได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตได้ในต้นปีหน้า

“งานทั้งหมดทั้งโฆษณาและอัลบั้มจะมีคอนเซ็ปต์เดียวกันคือ Devil & Angel มันจะเป็นคอนเซ็ปต์ที่เริ่มจากการขึ้นปกนิตยสารก่อน จากนั้นก็จะเป็นการถ่ายโฆษณา ต่อด้วยมินิอัลบั้มเพื่อเรียกกระแส แล้วปิดท้ายปลายปีด้วยอัลบั้มเต็ม ซึ่งการที่มีคอนเซ็ปต์แบบนี้แน่นอนว่าทั้ง คนเลยต้องแบ่งออกเป็น ฝ่าย คนที่จะเป็นฝ่าย Devil คือที ส่วนคนที่จะเป็นฝ่าย Angel คือมาริแล้วก็วิน” พอพี่ภัทรพูดแบบนี้มาริที่นั่งประชุมอย่างเบื่อๆ ก็ทำตาเป็นประกาย แล้วอุทานขึ้นมาอย่างตื่นเต้นทันที

“ว้าวววววววว ผมจะได้เป็นนางฟ้างั้นหรอ?” มาริยก มือขึ้นมากุมแก้มแล้วบิดไปบิดมาอย่างชอบใจ แต่แล้วก็ถูกคุณรามินทร์พูดขัดขึ้นมาด้วยใบหน้านิ่งๆ ว่า...

“ไม่ใช่นางฟ้า แต่เป็นเทวดาต่างหาก” เท่านั้นแหละมาริก็พองลมที่แก้ม แล้วทำท่างอนตุ๊บป่องขึ้นมาทันที

“จะนางฟ้าหรือเทวดามันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละว่าแต่ผมจะได้ใส่ปีกขนนกสีขาวมั้ยครับพี่ภัทร?” มาริหันไปค้อนใส่คุณรามินทร์ ก่อนจะหันไปถามพี่ภัทรด้วยดวงตาเป็นประกาย

“อันนี้พี่ก็ยังไม่แน่ใจ แต่เท่าๆ ที่พี่เห็นฉากกับคอสตูมคร่าวๆ ก็คิดว่าน่าจะมีให้ใส่อยู่มั้ง ทั้งปีกของเทวดาแล้วก็ซาตาน แต่พี่ว่าเรื่องชุดเรื่องปีกค่อยเอาไว้ไปดูเองพรุ่งนี้ ตอนถ่ายแบบที่สตูเลยแล้วกัน ส่วนตอนนี้เรามาพูดกันถึงเรื่องรายละเอียดของคอนเซ็ปต์กันก่อนดีกว่า...”

แล้วพี่ภัทรก็กล่าวถึงเรื่องราวของคอนเซ็ปต์ในครั้งนี้ให้พวกเราฟัง จากนั้นก็เป็นการบรีฟเรื่องการถ่ายแบบในวันพรุ่งนี้คร่าวๆ แล้วก็ยาวไปถึงเนื้อหาโฆษณา ปิดท้ายด้วยเพลงในอัลบั้ม ซึ่งพอได้ฟังก็ทำเอาผมอึ้งขึ้นมาจริงๆ ว่าคนคิดคอนเซ็ปส์คิดขึ้นมาได้ยังไง เพราะแต่ละขั้นตอนล้วนมีสตอรี่แล้วก็รายละเอียดยิบย่อยเต็มไปหมด แถมยังเชื่อมโยงกันจนสามารถรวมเข้าเป็นโปรเจคยักษ์แบบนี้ได้ด้วย

แต่แน่นอนล่ะว่าโปรเจคครั้งใหญ่แบบนี้มันต้องทุ่มทุนลงไปอย่างมหาศาล ถ้ามีอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวอาจส่งผลกระทบอย่างรุนแรงกับบริษัทเลยก็ได้ เพราะงั้นคุณรามินทร์เลยพูดย้ำอยู่บ่อยๆ ตลอดการประชุมว่า ถ้าหากใครมีปัญหากันจนส่งกระทบมาถึงงาน คุณรามินทร์จะลงมาจัดการด้วยตัวเอง!

“เอาล่ะทุกคน เนื้อหาในการประชุมวันนี้ก็มีแค่นี้ล่ะนะ แยกย้ายกันขึ้นไปพักผ่อนได้เลย แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ลงมาเจอกันที่ลานจอดรถด้านหลังตอน โมงตรง” พี่ภัทรพูดจบก็ปิดแฟ้มงานในมือลง ในที่สุดการประชุมตลอดทั้งช่วงเช้าก็เสร็จสิ้นจนได้ ผมเลยลุกขึ้นแล้วจะเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับทุกคน แต่ว่าคุณรามินทร์ก็เรียกผมเอาไว้ซะก่อน

“เดี๋ยวก่อนที ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายนิดหน่อย...เป็นการส่วนตัว” พอคุณรามินทร์พูดขึ้นแบบนี้ทุกคนเลยหยุดชะงัก แล้วหันมามองกันอย่างสนอกสนใจ แต่พอได้ยินคำพูดสุดท้ายที่เน้นย้ำด้วยเสียงเข้มๆ แต่ละคนเลยสลายหายวับออกไปจากห้องทันที

“คุณรามินทร์มีอะไรตะคุยกับผมหรอครับ?” ผมถามพร้อมกับลงมานั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ คุณรามินทร์

“นายกับวินมีปัญหาอะไรกัน?” พอโดนถามแบบนี้หัวใจของผมก็หล่นวูบลงไปเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบคุณรามินทร์กลับไปตามตรงว่า...

“ก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันนิดหน่อยครับ แต่ว่าตอนนี้เราสองคนไม่ได้มีปัญหากันแล้ว เมื่อกี้ไอ้วินมันก็ยังยิ้มแล้วก็คุยกับผมตามปกติอยู่เลย” แต่แทนที่ผมพูดแบบนี้คุณรามินทร์จะหายสงสัย กลับทำเสียงขึ้นจมูกแล้วยิ้มหยันออกมาซะงั้น

“หึนายนี่มันซื่อจริงๆ เลยนะที แต่ก็เอาเถอะถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งด้วยหรอก แล้วที่ฉันเรียกนายมาคุยก็ไม่ได้ตั้งใจจะถามเรื่องนั้นด้วย ฉันตั้งใจจะถามเรื่องน้องชายของนายต่างหาก” พอคุณรามินทร์พูดแบบนี้ผมก็ถึงกับงงเลยสิ

“เรื่องของไอ้คลื่นหรอครับ?”

“ใช่ ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้น้องของนายอยู่ที่ไหน?” เอาล่ะสิ ยิ่งถูกถามแบบนี้ผมก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เพราะว่าไอ้คลื่นกับคุณรามินทร์ไม่เคยพบเจอหรือคุยกันมาก่อนเลยสักครั้ง ถ้าจะเคยเห็นหน้าก็เป็นแค่รูปถ่ายครอบครัวที่ผมใส่ไว้ในแฟ้มประวัติเท่านั้น เพราะงั้นสองคนนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยไม่ใช่รึไง?

“เอ่อ...คุณรามินทร์อยากรู้ไปทำไมหรอครับ?”

“คือเพื่อนฉันมันกำลังเลี้ยงเด็กผู้ชายคนนึงเอาไว้อยู่น่ะ เห็นมีชื่อแล้วก็ลักษณะคล้ายๆ น้องชายของนายฉันก็เลยลองถามดู เห็นตอนนี้สองคนนั้นก็กำลังอยู่ด้วยกันแล้วด้วย”

“อ๋อ ถ้างั้นก็คงไม่ใช่หรอกครับ น้องชายผมตอนนี้คงกำลังนอนเล่นเกมที่บ้านเพื่อนอยู่ ไม่น่าจะไปรู้จักหรือสนิทสนมกับเพื่อนคุณรามินทร์ได้เลยนะครับ” คนระดับคุณรามินทร์ก็คงจะคบเพื่อนที่มีฐานะและหน้าตาทางสังคมเหมือนๆ กัน เพราะงั้นเด็กมัธยมธรรมดาๆ แถมนิสัยเกรียนๆ อย่างไอ้คลื่นไม่มีทางที่จะไปรู้จักกับคนระดับนั้นได้แน่ๆ ยิ่งอยู่ด้วยกับด้วยแล้วยิ่งไม่มีทางเข้าไปใหญ่

“ถ้านายยืนยันแบบนั้นก็แล้วไป ฉันจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดเท่าไหร่ที่ช่วยให้ 2 คนนั้นลงเอยกัน...เอาล่ะ ตอนนี้ฉันไม่มีธุระอะไรกับนายแล้ว นายขึ้นห้องไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปประชุมงานต่อ” พูดจบคุณรามินทร์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผมเลยรีบลุกขึ้นบ้างแล้วก็ยกมือไหว้บอกลา

จากนั้นผมก็เดินออกจากห้องประชุมแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 19 ที่เป็นห้องพักของผมกับไอ้วิน ผมยิ้มมาตลอดทางและคิดประโยคชวนมันคุยหลายอย่าง ตอนนี้ผมดีใจมากๆ ที่เราสองคนได้กลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมแล้ว

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องผมก็จะหยิบคีย์การ์ดออกมาสแกน แต่มันก็ช้าไปเมื่อประตูถูกเปิดออกมาโดยไอ้วิน ที่ตอนแรกผมคิดว่ามันเปิดให้ผมเข้าไป แต่พอเห็นกระเป๋าสะพายใบใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของมัน ผมก็คิดว่าผมคงจะเข้าใจผิดไปเอง

“นั่นมึงจะไปไหนน่ะไอ้วิน?”

“ไปนอนที่อื่น” มันตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ ส่วนสายตาก็มองมาทางผมอย่างเบื่อหน่ายปนรำคาญ การกระทำนั้นของมันทำเอาผมแทบจะล้มทั้งยืนไปเลย

“ถอยไปซิ เกะกะ ยืนขวางทางอยู่ได้” ไอ้วินออกปากไล่แล้วดันผมให้หลบออกไปจากประตู แต่ว่าผมก็ไม่ยอม

“มึงจะไปนอนที่ไหน?”

“เรื่องของกู”

“งั้นกูก็ไม่ให้ไป”

“เอ๊ะไอ้นี่!” ไอ้วินขึ้นเสียงใส่แล้วมองผมด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ยอมหลบไปไหนอยู่ดี

“บอกกูมาก่อนว่ามึงจะไปนอนที่ไหน?” ผมถามมันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อแสดงให้มันรู้ว่า ที่ผมเซ้าซี้แล้วก็ซักถามมันแบบนี้เป็นเพราะผมเป็นห่วงมันมาก เผื่อว่ามันจะได้ใจเย็นลงบ้าง แต่แล้วคำตอบของมันก็กลับทำให้ผมร้อนเป็นไฟขึ้นมาเอง

“กูจะไปนอนกับผู้ชาย ได้คำตอบแล้วก็ถอยออกไปซะ”

“ไม่ถอยกูไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้น!” ผมขึ้นเสียงใส่แล้วก็คว้าที่ข้อมือของไอ้วินเอาไว้แน่น มันจึงรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วสะบัดมือของผมออก ก่อนจะผลักผมจนเซออกไปจากหน้าประตู

“แต่กูจะไปมึงเป็นใครถึงคิดว่ามีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับกูน่ะห้ะ!

“ก็สิทธิ์ของความเป็นเพื่อนมึงไงมึงรู้มั้ยว่าตลอดเวลาที่มึงหายไปกูเป็นห่วงมึงมากแค่ไหน! เรื่องร้ายๆ มันเข้ามาในสมองของกูเต็มไปหมดจนกูแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!” แต่ทั้งๆ ที่ผมโพล่งออกไปขนาดนั้น ไอ้วินมันกลับตอบผมกลับมาแค่ว่า...

“งั้นหรอ?” สีหน้าของมันเรียบเฉย ติดจะเบื่อหน่ายและรำคาญผมด้วยซ้ำไป ตอนนี้ผมเครียดและกลุ้มใจมากจนไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อไปแล้ว

“ไอ้วิน กูขอร้องล่ะ มึงช่วยกลับมาเป็นเพื่อนกับกูเหมือนเดิมได้มั้ย?” ผมพูดด้วยเสียงเบาหวิวราวกับจะขาดใจ พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนร้องขอไอ้วิน

ก่อนหน้านี้ตอนที่มันหายตัวไปจนไม่สามารถติดต่อจากทางไหนได้ ตอนนั้นผมก็เครียดแทบบ้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่แล้ว แต่พอเจอหน้ามันแล้วมันปฏิบัติกับผมแบบนี้ มันกลับยิ่งทำให้ผมแทบจะเป็นบ้าขึ้นมาจริงๆ ผมไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายจนแทบจะขาดใจขนาดนี้มาก่อนเลย

“มึงนี่เป็นคนที่ดื้อด้าน แล้วก็ฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องยิ่งกว่าที่กูคิดซะอีกนะไอ้ที” ไอ้วินยิ้มหยันแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ ผม ก่อนที่จะพูดต่ออีกว่า...

“ครั้งที่แล้วกูว่ากูก็พูดชัดแล้วนะว่า เราสองคนไม่มีทางกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้อีก ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์สวยงามแบบนั้นมันจบลงไปแล้ว ตอนนี้มึงกับกูเป็นได้แค่ Sex friend กันเท่านั้น คำคำนี้มึงเป็นคนพูดออกมาเองไม่ใช่หรอ? แล้วอย่างนั้นมึงจะยังมาเรียกร้องความเป็นเพื่อนจากกูอีกทำไม”

ไอ้วินพูดด้วยเสียงแข็งๆ พร้อมกับส่งสายตาเคียดแค้นชิงชังระคนเจ็บปวดมาให้ผม สายตาแบบนั้นทำเอาผมจุกจนพูดอะไรแทบไม่ออก

ตอนนั้นผมทั้งลน ทั้งสับสน ทั้งเครียด ทั้งกลุ้มใจ และอะไรอีกมากมายที่ถาโถมเข้ามาใส่จนทำอะไรแทบไม่ถูก ผมทำให้ไอ้วินกลายเป็นของผม ผมฉวยโอกาสระหว่างที่มันกำลังอ่อนแอและเสียใจ แทรกเข้าไปตรงกลางระหว่างมันกับไอ้คลื่น

การที่ไอ้คลื่นนอกใจไอ้วินไปหาผู้หญิง อาจเป็นเพราะมันกำลังสับสนอยู่ก็ได้ว่าชอบผู้ชายจริงรึเปล่า ผมที่เป็นคนกลางก็ควรจะไกล่เกลี่ยแล้วก็หาทางให้ทั้ง คนกลับมาคืนดีกัน ไม่ใช่ฉวยโอกาสแอบไปมีอะไรกันกับไอ้วินแบบนี้

สิ่งที่ผมทำลงไปมันเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างไม่น่าให้อภัยทั้งในสถานะพี่แล้วก็เพื่อน เพราะถึงแม้ว่าผมจะรักไอ้วินแค่ไหน อยากบอกรักแล้วก็อยากรับผิดชอบที่ทำเรื่องแบบนั้นกับมันลงไป แต่ว่าผมก็ต้องตัดใจแล้วทำเป็นไม่รู้สึกอะไร เพื่อที่จะทำให้คนที่ผมรักทั้ง คนกลับมาคบกันแล้วก็มีความสุขเหมือนเดิม

แต่ว่าคำพูดของผมคงจะไปทำร้ายจิตใจของไอ้วินเข้าสินะ ผมมันผิดแล้วก็ไร้หัวคิดเองที่ไปบอกให้มันคิดซะว่าผมเป็นแค่ Sex friend ของมัน เรื่องทุกอย่างผมเป็นคนผิดเองตั้งแต่ต้น เพราะงั้นการที่โดนไอ้วินทั้งโกรธทั้งแค้นใส่แบบนี้มันก็สมควรแล้วล่ะ

เพราะงั้นจากนี้ไปไม่ว่ามันจะตะคอกใส่หรือสั่งให้ผมทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น ถ้านั่นจะทำให้มันหายโกรธแล้วก็ยอมยกโทษให้ผม

ผมยอมทุกอย่างจริงๆ ถ้าจะทำให้ไอ้วินคนเดิมกลับคืนมา...

“กูขอโทษ...” ผมพูดอย่างเศร้าสร้อยด้วยน้ำเสียงเบาหวิวและเจ็บปวด ไอ้วินเลยชะงักไปแป๊บนึงก่อนที่มันจะพูดออกมาอย่างไร้เยื่อใยว่า...

“เอากองไว้ตรงนั้นแหละกูไม่ต้องการ” ไม่เป็นไร ผมฉวยโอกาสกับมันขนาดนั้น แถมยังพูดจาไม่ดีใส่มันไปด้วย เพราะงั้นก็สมควรแล้วล่ะที่ผมจะโดนแบบนี้กลับมา

“วันนี้มึงนอนที่นี่กับกูไม่ได้หรอ? อย่าไปนอนที่อื่นเลยนะกูขอร้อง” ผมอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ แค่คิดว่ามันจะไปนอนกับผู้ชายหน้าไหนผมก็แทบทนจะไม่ได้อยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นไอ้วินกลับเหยียดยิ้มที่มุมปาก แล้วก็พูดออกมาว่า...

“ไม่ใช่เฉพาะวันนี้ แต่จากนี้ไปกูจะไม่กลับมานอนที่นี่อีกแล้ว ต่อไปนี้เราสองคนจะเจอกันเฉพาะเวลาทำงานเท่านั้น แล้วมึงก็อย่าลืมปั้นหน้าให้ดีๆ ด้วยล่ะคุณ Sex friend” ไอ้วินพูดจบก็ยกยิ้มที่มุมปากแล้วโบกมือลาผม ก่อนจะเดินผ่านหน้าไปโดยไม่วายเหลือบสายตามามองผมอย่างสมเพชเวทนา แล้วก็เดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่เสียเวลาหันกลับมามองผมเลยแม้แต่น้อย

ส่วนผมก็ได้แต่มองไอ้วินเดินไปแบบนั้นจนกระทั่งลับสายตา ก่อนที่ขาจะไร้เรี่ยวแรงจนทรุดตัวลงกับพื้นแล้วเอาหลังพิงกำแพงเอาไว้ จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปที่หัวเข่าพลางใช้สองมือจิกทึ้งที่ศีรษะ เมื่อความเครียดและความกลัดกลุ้มที่มันอัดแน่นอยู่ในหัว กำลังจนจวนเจียนที่จะระเบิดออกมาอยู่แล้ว...

2BC

 สวัสดีค่ะทุกคน Love friend ตอนที่ 14 ก็จบลงไปเรียบร้อยแล้วน้า ยินดีต้อนรับสู่โลกดราม่าค่ะทุกคน เราเตือนทุกคนแล้วน้าว่าให้เตรียมทิชชู่มาให้พร้อม ได้เตรียมกันมาบ้างรึเปล่าน้อ?
อ่านจบตอนนี้แล้วอยู่ทีมสงสารใครมากกว่ากันเอ่ย ระหว่าง #ทีมสงสารที กับ #ทีมสงสารวิน แต่ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ก็ค่อยตอบตอนหน้าก็ได้น้า บางทีถ้าได้อ่านตอนที่วินบรรยายอาจจะเข้าใจอะไรๆ ได้มากขึ้นเนอะ 
ซึ่งก็รอกันไม่นานหรอกค่า อีก วันเดี๋ยวเรามาลงให้อ่านกันน้า ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือขอขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ รวมทั้งคนเม้น ไลค์ เข้ามาเม้ามอยกับเราที่แฟนเพจ แล้วก็คนที่สั่งจองหนังสือเข้ามาด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะ  บ๊ายบายบายๆ
(11 ส.ค. 59)

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

42 ความคิดเห็น

  1. #605 nidnid2530 (@nidnid2530) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:37
    อ่านไปเจ็บไป
    #605
    0
  2. #575 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 19:08
    หน่วงมากกกกกอยากให้ดีกันอ่าาาาา
    #575
    0
  3. #502 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 00:21
    ทีมทีวินงี่เง่า
    #502
    0
  4. #325 HanXinLing (@xinling) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:39
    สงสารทั้งคู่เลยยยย อ่านแล้วจี้ดสุดๆ มันหน่วงๆ ในใจ T^T
    #325
    1
  5. #323 boumbim (@boumbim2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 10:14
    ยังตัดสินใจไม่ได้ อยู่ทีมทั้งสองคนเลยได้มะ?? 55+ ทีก็น่าสงสาร เพราะเป็นคนดีเกี๊น~!!! ถ้าเป็นคนเลว คงแย่งมา และไม่สนใจไม่ว่าจะเป็นแฟนใครก็ตาม เราเข้าใจ รอตอนต่อไปค่า อยากรู้ความรู้สึกของวิน ว่าคิดยังไง? รีบมาต่อเร็วๆน่า~!! สู้ๆค่ะ
    #323
    1
  6. #322 pumandpe044 (@pumandpe044) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 23:38
    อ๊ากกกกกรู้สึกปวดตับอย่างรุนแรง ทีหยุดบื้อซะทีวินแสดงออกซะขนาดนั้นยังไม่รู้อีกนิสัยพระเอกเกิ๊นนน
    วินก็หยุดงี่เง่าหน่อยใช้อารมณ์อยู่นั้นแหละ"ไปนอนกับผู้ชาย"กล้าพูดได้ยังไง//จับตีก้นแมร่ง
    ปล.มาริมีบทซะที
    ปลล.มาต่อเร็วนร้าาาา
    #322
    1
    • #322-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      13 สิงหาคม 2559 / 00:36
      ทีน่ะพระเอ้กพระเอกจริงๆนั่นแหละ 5555555 ฝากฟาดวินแรงๆด้วยนะ อิอิ เดี๋ยวมาริมาอีกเรื่อยๆจ้า พรุ่งนี้มาต่อค้าบผม
      #322-1
  7. #321 palmy3050 (@palmy3050) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 22:38
    เพิ่งมาตามอ่าน โอ๊ยยยสงสารร ฮือออ เค้าจะรอไรท์ที่ท่าน้ำนะะ
    #321
    1
    • #321-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      13 สิงหาคม 2559 / 00:34
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะเตงที่ติดตามนิยายเค้า พรุ่งนี้มาต่อแน่นอนไม่ปล่อยให้รอเก้อน้าาาา
      #321-1
  8. #320 คุณหนูดวงดาว (@phacharamaniee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 18:56
    ไม่ได้ร้องไห้นะ แต่...หัวใจหยุดเต้นแบบกระทันหันเลยทีเดียว O_O!!!
    #320
    1
    • #320-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      12 สิงหาคม 2559 / 19:00
      แงงงงงง ใจเย็นๆน้า เดี๋ยวส่งพี่คินไปผายปอด >< อั้ยยยยย
      #320-1
  9. #319 GukolaItachi (@GukolaItachi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 16:23
    #ทีมสงสารวิน ตะไมพี่ทีไม่บอกไปตรงๆตั้งแต่แรกกกก ฮรื่อพี่ทีผีทะเลล~~
    #319
    1
  10. #318 วินไม่มีเหตุผล.... (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 13:17
    วินเห็นแก่ตัว!!! ทีไปมีคนอื่นเลย..... ปล่อยนังวินไป อยากเซ็กซ์เฟรนเองช่วยไม่ได้~
    #318
    1
  11. #317 นายสายรุ้ง (@kimmy_nng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 12:07
    มาม่าๆๆ รู้สึกอิ่มๆเลย5555 กินมาม่าไปเยอะ5555
    #317
    1
  12. #315 Phantom. (@g-h-o-s-t) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 09:13
    คนนึ่งก็ปากแข็ง คนนึงก็ใจแข็ง แล้วเมื่อไรมันจะลงเอยกันซะที่หรือต้องให้พี่คินพาคลื่นมาเปิดตัวก่อน คิดถึงพี่คินกะน้องคลื่นนนนยย
    #ทีมพี่คินกับน้องคลื่น
    #315
    1
  13. #314 Unza Unza (@an_161022) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 08:47
    โง่อิหลีนั่นหล่ะบักที เฮ้อ
    #314
    1
  14. #313 Sakurasou58 (@0899128089) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 07:01
    วินใจร้าย ทีต้องโดนปั่นกัวเท่าไหร่ถึงจะพออ่ะวิน ทีต้องโดนวินเย็นชาใส่แบบไม่รู้อ่ะไรเนี่ยนะ!#ทีมที
    #313
    1
    • #313-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      12 สิงหาคม 2559 / 11:33
      เนอะ ทีคนซื่ออ่าถ้าไม่บอกก็ไม่รู้หรอก
      #313-1
  15. #312 _nwb19 (@_nwb19) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 03:34
    วินใจร้าย สงสารทีที่เป็นคนไม่รู้อะไรที่สุด โดนวินปั่นหัวอยู่ตลอด แล้วทำไมต้องเป็นคนโดนโกรธด้วย ทีวินโกหกสารพัด ปั่นหัวเค้าก่อน ยังไม่รู้สึกผิดเลย เข้าใจว่าวินก็รอให้ทีบอกรัก แต่ทีตัวเองยังไม่กล้าเลย แล้วทีที่คิดว่าวินเป็นแฟนน้องตัวเองจะไม่กลัวมากกว่าเหรอที่ต้องบอกชอบ มันผิดต่อทั้งน้องและเพื่อน #ทีมที
    #312
    1
  16. #311 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 00:55
    ทำไมวินไม่มองถึงความผิดในส่วนของตัวเองบ้างล่ะ ถ้าลองเป็นทีดู เราเองก็ลำบากใจนะ การมีสัมพันธ์กับคนที่คิดว่าเป็นคนรักของน้องอ่ะ มันแย่อยุ่แล้ว วินเอาแต่มองในมุมที่ตัวเองโดนทำร้าย พยายามที่จะได้ความรักมาในแบบที่ผิดๆ จนลืมแสดงความจริงใจต่อความรักมากไป เราไม่ได้เข้าข้างทีนะ แต่ลองมองในมุมทีสิ จะให้บอกรักแฟนน้องตัวเองเนี่ยนะ คงเป็นพี่ที่แย่มาก ในจะเพื่อนอีก ของแบบนี้ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปอ่ะ สองคนนี้เดินกันมาผิดทางแล้ว นี่มองไม่ออกเลยว่าจะไปต่อยังไง อีกคนก้อฝังใจกับคำว่าเซ็กเฟรนที่ทำร้ายจิตใจ อีกคนก็เจ็บเจียนตายหาทางออกไม่ได้
    #311
    1
    • #311-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      12 สิงหาคม 2559 / 01:23
      ที่เตงพูดมาใช่ทั้งหมดเลยจ้า ต้องมาลุ้นแล้วล่ะว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง จะมีอะไรเกิดขึ้นมั้ยน้อ?
      #311-1
  17. #310 โลหิตสีม่วง (@usui-takumi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 00:05
    โอ้ย คนนึงไม่พูดอีกคนก็คิดไปเอง อ๊ากกกก คลื่นมาจัดการดิ๊^_^ขอยืมตัวจากพี่คินแปปนึงมาจัดการคู่นี้ให้ที #ทีมน้องคลื่น ถึงไม่ใช่พาร์ทคลื่นแต่เราจะยังอยู่ข้างคลื่นตลอดไปปปป*-*
    ปล.อยากดูคลื่นโดนกด>3<
    #310
    1
    • #310-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      12 สิงหาคม 2559 / 01:22
      จัดการอัลไล น้องคลื่นยังเอาตัวเองให้รอดพ้นจากพี่คินไม่ได้เลยค่า อิอิ
      #310-1
  18. #309 polypoly99 (@polypoly99) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 00:00
    เศร้าเลยง่า
    #309
    1
  19. #308 phatphs (@phatphs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 23:07
    #ทีมที โคตรหน่วง;(
    #308
    1
  20. #307 Parn Themoon (@02055632300) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 22:06
    อะไรกันทำไม่ทีไม่พูดออกไป บอกออกไป
    ทำไม่เปันแบบนี้เขาไม่ชอบเลย
    #307
    1
    • #307-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      12 สิงหาคม 2559 / 01:20
      คำว่าแฟนน้องมันติดปากอยู่ค่ะเตง แงงงงง
      #307-1
  21. #306 Mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 22:01
    เห้อออออ!! วินวินวินพี่วินเอาเลย! เอาให้พี่ทีเจ็บ!ปวด!ทรมาณที่ทำให้พี่เจ็บ!//แค้นที่ไม่ห่วงว่าคลื่นโดนจับไปขืนข่ม ถึงจะคิดว่าไปบ้านเพื่อน...สนใจน้องบ้าง!!
    #306
    3
    • #306-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      11 สิงหาคม 2559 / 22:07
      ใจย้ายยยยย ทีเจ็บพอแล้ววววว
      #306-1
    • #306-3 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      12 สิงหาคม 2559 / 18:54
      ทีไม่รู้นี่นา บ้านนี้ซื่อกันหมดเลย 5555555
      #306-3
  22. #305 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 21:51
    เมื่อไหร่มันจะผ่านปายยย เราไม่ชอบมาม่านะไรท์ ไม่อร่อยเลยยย T_T
    #305
    1
    • #305-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      11 สิงหาคม 2559 / 22:01
      เลยต้นเดือนมาแล้วมาม่าเท่านั้นค่ะที่คู่ควร 55555555
      #305-1
  23. #304 fukumoji (@momochiyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 21:45
    สงสารคลื่น
    #304
    1
    • #304-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 17)
      11 สิงหาคม 2559 / 22:00
      อย่าสงสารน้องเลยน้องออกจะมีความสุข อิอิ
      #304-1
  24. #303 Yaoi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 21:12
    เนื้อหาดราม่ายิ่งกว่าชื่อตอนอีก ทีมสงสารที
    #303
    1
  25. #302 RAONLY (@malangpor0710) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 20:57
    งืออออ นทีพูดไปสิว่ารักอะ
    #302
    1