[END] Love friend กลุ้มใจนักดันแอบรักเพื่อนสนิท [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75,805 Views

  • 624 Comments

  • 3,352 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    109

    Overall
    75,805

ตอนที่ 21 : แอบรักครั้งที่ 18 ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 ก.ย. 59

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/48456/1623475125-member.jpg

 


 

Part 18#Kleun ทางเลือก

กริ้งงงงงงงงงงงง กริ้งงงงงงงงงงงง

“อืม...” เสียงโทรศัพท์มือถือของพี่คินที่ดังขึ้นตั้งแต่เช้าทำให้ผมรู้ตัวงัวเงียตื่นขึ้นมา พี่คินที่มีอาการงัวเงียเหมือนกันเพราะพึ่ง ทำกิจกรรมเข้าจังหวะ ร่วมกันจนเกือบรุ่งเช้า เลยใช้มือค่อยๆ ควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ใต้หมอนทั้งๆ ที่ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาสักนิด

“วาคินพูดคร้าบ...” พี่คินกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปอย่างยานคาง โดยที่ไม่ได้มองรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาเลยแม้แต่น้อย แต่ทันทีที่ได้ยินปลายสายพูดขึ้นเท่านั้นแหละ พี่คินก็สะดุ้งตกใจจนตาเบิกกว้าง แล้วรีบลุกพรวดขึ้นจากที่นอนทันที

“เดี๋ยวแป๊บนึงนะ” พี่คินมองมาที่ผมด้วยสายตาหวาดระแวงแว้บหนึ่ง ก่อนที่จะเดินลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมมาใส่ปกปิดร่างกายอันเปลือยเปล่า แล้วก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่นอกห้องทันที

น่าแปลก...ช่วงนี้ทำไมถึงมีแต่คนโทรหาพี่คินในช่วงกลางวันบ่อยจังก็ไม่รู้ ถ้าจำไม่ผิดเมื่อวานก็มีโทรเข้ามาตอนช่วงเที่ยงๆ สายนึงนี่นะ ปกติถ้าเป็นเวลาแบบนี้พี่คินจะไม่เปิดรับสายใครทั้งนั้นยกเว้นแต่คนสำคัญ หรือว่าจะเป็นลูกค้า VIP ที่โทรเข้ามากันน้า?

แต่ถึงจะเสียเวลาคิดไปผมก็ไม่มีทางรู้อยู่ดี เพราะงั้นผมเลยเลิกคิดแล้วก็หยิบ PSP หรือ Playstation Portable ซึ่งเป็นเครื่องเกมแบบพกพา ที่พี่คินซื้อให้ผมเล่นฆ่าเวลาตอนที่พี่คินลงไปดูแลคลับขึ้นมาเล่น อันที่จริงตอนนี้ผมก็ง่วงอยู่หรอก แต่ว่าไม่อยากนอนคนเดียวเพราะชินกับการถูกนอนกอดโดยพี่คินแล้ว เลยอยากจะรอนอนพร้อมกันมากกว่า

ผมเล่นจบไป ตาแต่พี่คินก็ยังไม่ยอมเข้ามาสักที ผมเลยกดเริ่มเล่นตาที่ ต่อซะเลย ซึ่งขณะที่เล่นไปได้ประมาณแค่ครึ่งเดียวพี่คินก็เดินกลับเข้าห้องมาซะแล้ว

“อ้าว ตื่นขึ้นมาทำไม นี่ยังเช้าอยู่เลยนะไม่นอนต่อล่ะคลื่น” พี่คินถามขึ้นแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะใกล้ๆ ตามด้วยการถอดผ้าคลุมที่พึ่งสวมใส่ แล้วก็ขึ้นเตียงสอดตัวเข้ามาใต้ผ้าห่ม

“ผมก็รอพี่คินนั่นแหละ ถ้าไม่มีพี่นอนกอดผมนอนไม่หลับหรอกนะ” ผมพูดตามสิ่งที่คิดโดยที่ไม่ได้ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน เพราะมัวแต่ใจจดใจจ่อกับเกมที่อยู่ตรงหน้า เลยไม่เห็นสีหน้าของพี่คินที่กำลังอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อยู่

“ก็ถ้าคลื่นจะต้องการพี่ถึงขนาดนั้น พี่ก็จะจัดให้ตามคำขอ” พี่คินพูดจบก็ขยับตัวเข้ามาแนบชิดแล้วสอดแขนเข้ามากอดเอวผมเอาไว้ ตอนแรกผมก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะคิดว่าพี่คินคงจะกอดผมเฉยๆ แต่ไปๆ มาๆ มือของพี่คินกลับกำลังลูบไล้และไต่ยุบยับตามร่างกายของผมซะงั้น

“พะ...พี่คิน...ไม่เอานะ...ผมไม่เล่นด้วยนะ...” ผมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ นี่ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ผมกำลังเคลียร์ภารกิจสุดหินให้เสร็จอยู่ล่ะก็ ผมคงไล่ตีไล่ถีบมือปลาหมึกที่ยุ่มย่ามตามร่างกายของผมไปแล้ว

“ใครบอกว่าพี่จะเล่นล่ะห้ะ? พี่ เอา’ จริงต่างหาก” พี่คินพูดจบก็รุกผมหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดความต้องการมันก็สามารถเอาชนะภารกิจที่อยู่ในเกมจนได้ ซึ่งกว่าที่ผมจะเสร็จสมจนได้นอนหลับไปอีกครั้ง ก็อีกเกือบ ชั่วโมงนู่นแน่ะ

....................................................................................
........................................................
............................

ผมตื่นมาอีกทีในช่วงเย็นจนเกือบค่ำ เพราะบทเรียนรักแบบจัดหนักตั้งแต่กลางคืนรวมไปถึงเมื่อเช้า มันทำให้ผมเหนื่อยล้าจนนอนหลับสนิทและยาวๆ จนขนาดที่พี่คินออกไปทำงานเมื่อไหร่ผมก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

ผมนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงต่อแบบนั้นเพื่อให้ตัวเองหายจากอาการง่วงนอน เมื่อโอเคแล้วจึงได้ลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย ซึ่งส่วนของเมื่อคืนน่ะพี่คินจัดการให้ผมเรียบร้อยแล้ว มีแต่ของเมื่อเช้านี่แหละที่หมดแรงข้าวต้มกันทั้งคู่เลยนอนกอดกันแล้วหลับไปเลย

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จผมก็หยิบเสื้อผ้าจากในตู้ออกมาใส่ ก่อนที่จะไปนั่งกินแซนด์วิชกับนมสดที่วางคู่กันอยู่ตรงโต๊ะคอมพิวเตอร์ พลางเริ่มคิดถึงอนาคตระหว่างพี่คินกับผมว่า ต่อจากนี้ความสัมพันธ์ของเราสองคนจะดำเนินต่อไปยังไง

แรกเริ่มความสัมพันธ์ของเราสองคนเกิดขึ้นจากความเกลียดชัง ซึ่งปัจจุบันพี่คินจะยังคิดแบบนั้นอยู่รึเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ แต่ว่าผมนี่สิกลับให้ใจกับพี่คินไปเรียบร้อยแล้ว และถึงแม้ว่าจะยังให้ไม่หมด แต่ผมก็เชื่อว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเวลานั้นคงจะมาถึงอีกไม่นาน เพราะแค่ขนาดห่างกันไม่กี่ชั่วโมงผมยังรู้สึกเหงาแล้วก็อยากอยู่กับพี่คินตลอดเวลาเลย

ผมนี่ติดพี่คินเข้าขั้นเลยเนอะ ถ้าพี่คินคิดแบบเดียวกันกับผมบ้างก็คงจะดีไม่น้อย แต่ว่ามันคงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะพี่คินไม่ได้เป็นวัยรุ่นที่พึ่งหัดชอบหัดรักใครสักคนแบบนี้นี่นา

ผมเลิกคิดอะไรฟุ้งซ่านแล้วตั้งหน้าตั้งตากินแซนด์วิชอีกชิ้นที่เหลือจนหมด ตามด้วยนมอีก แก้วเต็มๆ ที่ทำให้ผมท้องป่อง จนต้องมานอนอืดดูทีวีบนเตียงอย่างขี้เกียจ หรือว่าหยิบ PSP มาเล่นเพื่อฆ่าเวลา

แต่จะว่าไป การที่ผมตื่นนอนขึ้นมาจนเกือบจะค่ำแบบนี้มันก็มีข้อดีอยู่เหมือนกันนะ เพราะว่าผมจะได้หาอะไรทำฆ่าเวลารอพี่คินเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง พี่คินก็จะเคลียร์งานเสร็จขึ้นมาหาผมที่ห้องแล้ว ซึ่งแต่ละวันพี่คินจะขึ้นมาไม่ตรงเวลานักหรอก อย่างเร็วก็ ทุ่ม อย่างช้าก็เที่ยงคืน แต่ไม่มีคืนไหนสักคืนที่พี่คินไม่กลับมานอนกับผม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมรีบดีดตัวขึ้นมาจากที่นอนทันทีด้วยความดีใจ แต่พอคิดไปคิดมาแล้วนึกได้ว่า พี่คินไม่มีทางเคาะประตูก่อนเข้าห้องแบบนี้ ผมก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาทันทีเพราะคิดว่าคนที่อยู่หน้าห้องต้องเป็นนายธีร์แน่ๆ

“พี่ธีร์หรอครับ?” ผมตะโกนถามทั้งๆ รู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่เสี้ยวหนึ่งก็แอบหวังว่า ถ้าคนที่อยู่หน้าห้องเป็นพี่คินก็คงจะดี

“ใช่แล้ว นี่ผมเอง” คำตอบนั้นทำให้ผมหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที การที่นายธีร์ขึ้นมาหาผมแบบนี้ก็แสดงว่าพี่คินคงจะขึ้นมาหาผมช้าหน่อย ตอนนี้มันก็ปาไป ทุ่มครึ่งแล้วนะ ดึกป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมขึ้นห้องมาอีกก็ไม่รู้

“เข้ามาเลยครับพี่ธีร์” ผมตอบอย่างเซ็งๆ นายธีร์จึงไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาทันทีที่ผมอนุญาต สีหน้าของนายธีร์ดูเป็นกังวลและลำบากใจเล็กน้อย คงเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดยังไงสินะ

“พี่ธีร์จะมาบอกว่า พี่คินจะขึ้นมาหาผมช้าหน่อยใช่มั้ยครับ?” ผมชิงพูดขึ้นก่อนเลย นายธีร์จะได้ไม่ต้องคิดหาคำพูดมาพูดกับผมให้มันวุ่นวาย เพราะผมก็ไม่ใช่คนงี่เง่าเอาแต่ใจที่จะให้พี่คินทิ้งงานมาอยู่กับผมสักหน่อย

“เอ่อ...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” เวรกรรม นี่ผมเดาผิดหรอเนี่ย? แสดงว่าเมื่อกี้ก็หลงปล่อยไก่ตัวเบ้อเร่อไปน่ะสิ น่าอายชะมัด

“หรือว่าพี่คินจะให้ผมลงไปหาข้างล่าง?” ผมลองเดาดูใหม่อีกรอบ บางทีการที่ให้ผมอุดอู้อยู่แต่ในห้องอาจจะคิดว่าผมเบื่อก็ได้

แต่แล้ว...

“อันนี้ก็ไม่ใช่เหมือนกัน” โวะนู่นก็ไม่ใช่ นี่ก็ไม่ใช่ พอเดาไม่ถูกไปเรื่อยๆ แบบนี้ผมก็เลยขี้เกียจเดาแล้วน่ะสิ

“แล้วพี่ธีร์ขึ้นมาที่นี่ทำไมครับ แล้วพี่คินล่ะ เมื่อไหร่จะขึ้นมา?” ผมถามไปตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม นายธีร์จึงเม้มปากแน่นแล้วทำหน้าลำบากใจมากกว่าเดิม ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมาว่า...

“นายสั่งให้ผมมาบอกคุณว่า คืนนี้นายไม่กลับให้คุณนอนไปก่อนได้เลย”

นายไม่กลับให้นอนก่อนได้เลย...

นายไม่กลับให้นอนก่อนได้เลย...

นายไม่กลับให้นอนก่อนได้เลย...

ประโยคนี้มันดังก้องแล้วก็วนเวียนอยู่ในหัวของผม จนผมมึนงงและนั่งตัวแข็งทื่อไปนานหลายวินาทีจึงค่อยรู้สึกตัว

ตั้งแต่ที่ผมมาอยู่ที่นี่ไม่เคยมีเลยสักคืนที่พี่คินจะทิ้งผมไปนอนที่ไหน ไม่ว่าจะงานหนักหรือว่างานยุ่งเท่าไหร่ พี่คินก็จะรีบเคลียร์ให้เสร็จแล้วก็ขึ้นมานอนกับผมอยู่ดี

แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว การที่พี่คินทิ้งผมให้นอนคนเดียวนั่นก็หมายความว่า คืนนี้พี่คินคงจะไปนอนที่อื่น เพราะถ้าพี่คินอยู่ข้างล่างก็คงจะสามารถแวะขึ้นมาหาผมได้บ้าง หรือถ้าปลีกตัวขึ้นมาไม่ได้จริงๆ ก็คงจะสั่งให้ผมลงไปหาข้างล่างแล้ว

หรือว่าบางทีมันอาจจะเกี่ยวกับโทรศัพท์จากสายปริศนา ที่โทรมาหาพี่คินบ่อยๆ ในช่วงนี้ก็เป็นได้ ซึ่งความคิดนั้นมันก็ทำให้ผมเผลอหลุดปากถามนายธีร์ออกมา ด้วยเสียงอันเบาหวิวราวกับวิญญาณกำลังจะออกจากร่างไปว่า...

“พี่คิน...มีคนอื่นหรอครับพี่ธีร์?”

Kin

 

วันนี้ผมตื่นสายกว่าเดิมเล็กน้อย...ไม่สิ ต้องเรียกว่าตื่นบ่ายเลยต่างหาก เพราะว่าผมอดใจไม่ไหวที่จะขย้ำไอ้เด็กคลื่น ที่ชอบพูดจาน่ารักๆ จนทำให้ผมสติของผมเตลิดได้อยู่ตลอด

ตั้งแต่ที่ไอ้เด็กคลื่นมาอยู่ที่นี่ผมก็ กิน’ มันอย่างเต็มอิ่มทุกวัน จนไม่ต้องไปหากินจากที่อื่นเหมือนอย่างเคย บรรดาผู้หญิงที่เคยเป็นคู่ขาของผมต่างก็แปลกใจกันยกใหญ่ ที่ช่วงนี้ผมไม่โทรไปเรียกใช้บริการพวกเธอเลย แต่ขนาดตัวผมเองก็ยังนึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน

ในชีวิตนี้ผมผ่านผู้หญิงมาเยอะมาก แถมยังหลายเชื้อชาติจนผมไม่สามารถนับมันได้ไหว อย่างที่ผมเคยบอกไปว่าผมมันเป็นผู้ชายเซ็กส์จัด เพราะงั้นบางวันเลยจัดผู้หญิงมาเป็นครึ่งโหลแล้วก็ปาร์ตี้มีเซ็กส์วนกันอยู่อย่างนั้น แต่ว่ามันก็ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกพอได้เลย

เห็นผมเป็นคนรักสนุกแบบนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดอยากจะมีคนรักเป็นของตัวเองหรอกนะ แน่นอนล่ะว่าผู้หญิงที่รักสนุกเหมือนกันผมไม่คิดที่จะสานสัมพันธ์เป็นครอบครัวเดียวกันด้วยแน่ เพราะงั้นผมเลยลองจีบผู้หญิงแบบที่ชายไทยทุกคนฝันว่า อยากจะได้มาเป็นแม่ของลูกตัวเองซะเหลือเกินดู แต่ว่าผมก็ทนทำแบบนั้นได้แค่ วันแล้วก็ชิ่งหนีเธอมาเลย

การที่ผมจะเข้าไปจีบผู้หญิงที่เป็นกุลสตรีแบบนั้น เลยทำให้ผมต้องสร้างภาพเป็นสุภาพบุรุษด้วย ผมต้องพูดเพราะๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ และลงท้ายว่าคะ, ขา ตลอด จนผมแทบจะเอาหัวโขกกำแพงแล้วก็กลั้นใจตายอยู่ตรงนั้นให้มันรู้แล้วรู้รอด

นี่ยังไม่รวมการที่ต้องเดทกันแบบจืดชืด จะจับมือถือแขนหรือแตะต้องตัวกันสักนิดก็ไม่ได้ แถมยังต้องรักษาฟอร์มและมารยาทให้สมกับเป็นผู้ดีที่ตัวผมเองแทบจะไม่มีอีกด้วยนะ นี่ผมยังแปลกใจตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าทนเข้าไปได้ยังไงตั้ง วัน ความจริง ชั่วโมงแรกผมก็น่าจะหมดความอดทนแล้วหาเรื่องชิ่งได้แล้วเถอะ

หลังจากนั้นผมก็ล้มเลิกความคิดที่จะมีคนรักหรือว่าสร้างครอบครัวไปเลย เอาจริงๆ ผมยังคิดอยากจะสร้างฮาเร็มมากกว่าซะอีก เพราะในชีวิตนี้คงไม่มีใครอีกแล้วที่ผมถูกใจ เพราะผู้หญิงประเภทไหนก็ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกเต็มอิ่มแล้วก็เพียงพอจนอยากหยุดทุกอย่างได้เลย...

จนผมมาเจอเด็กผู้ชายอย่างไอ้เด็กคลื่นนี่แหละ!

ในชีวิตนี้ผมไม่เคยอยากลองกับผู้ชายเลยแม้แต่น้อย แต่ว่าผมก็ไม่ได้รู้สึกแอนตี้หรือว่าต่อต้านอะไรหรอกนะ แค่ผมไม่ค่อยเข้าใจว่าผมจะมีอารมณ์กับผู้ชายด้วยกันได้ยังไง เพราะว่าสรีระของร่างกายมันก็เหมือนๆ กันไปหมด

แต่พอมาเจอไอ้เด็กคลื่นความคิดนั้นของผมมันก็หายไป ร่างกายผู้ชายมันยั่วยวนแล้วก็เร้าอารมณ์กว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะ จนตอนนี้ผมหลงร่างกายนั่นแล้วก็นิสัยของมันจนโงหัวแทบไม่ขึ้น ไม่สนใจใคร แล้วก็ไม่ไปมีอะไรกับคนไหน ผมสนใจแต่มันแค่คนเดียว

ผมยิ้มให้กับใบหน้าอันน่ารักและอ่อนเยาว์ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ เวลาหลับมันช่างเป็นเด็กใสๆ ไร้พิษสง ต่างจากเวลาตื่นที่เป็นจอมพยศแล้วก็ดื้อด้านเป็นที่หนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังมองว่ามันน่ารักอยู่ดี

ผมก้มหน้าลงไปจูบที่หน้าผากของไอ้เด็กคลื่นอย่างเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงเพราะกลัวว่ามันจะตื่น เนื่องจากเมื่อคืนกับเมื่อเช้ามันรับศึกหนักจากผมจนเกือบจะสลบ แต่เรื่องนี้จะมาโทษผมฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอกนะ ต้องโทษมันด้วยแหละที่ชอบทำตัวยั่วยวนจนผมอดใจไม่ไหว

ผมลงไปข้างล่างเพื่อเช็คสต็อกและคุณภาพสินค้า ก่อนที่จะมานั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่าย ผมทำอย่างนี้ทุกวันและทำด้วยตัวเองเพราะไม่ไว้ใจใครหน้าไหน เรื่องเงินๆ ทองๆ กับคนที่ไว้ใจมันถูกหักหลังมานักต่อนักแล้ว

หลังจากที่ผมตรวจเอกสารทุกอย่างเสร็จ ก็ว่าจะเดินไปตรวจตราความเรียบร้อยของคลับเป็นลำดับต่อไปเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่ว่าเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมันก็ทำให้ผมหยุดชะงัก ก่อนจะหยิบขึ้นมารับสายแล้วก็นั่งคุยในห้องทำงานก่อน

“ว่าไงวิน?” ผมยิ้มอย่างเอ็นดูเพราะไม่รู้ว่าวันนี้วินจะโทรมาอ้อนอะไรผมบ้าง

ช่วงนี้วินโทรมาหาผมบ่อยมาก เป็นเพราะว่าอยู่คนเดียวแล้วเหงาเลยชอบโทรมาอ้อนมาคุยกับผมบ่อยๆ ถึงผมจะแปลกใจที่วินเลือกที่จะโทรหาผมแทนที่จะโทรหาทีที่สนิทกันมาก แต่ผมก็ชอบแล้วก็ดีใจนะที่วินโทรมาหาผมแบบนี้ เพราะมันทำให้ผมรู้สึกว่าเราสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น พี่ทุกคนล้วนดีใจกันทั้งนั้นแหละที่มีน้องโทรมาอ้อน

แต่ถึงอย่างนั้นถ้าวินโทรเข้ามาเวลาที่ผมอยู่กับไอ้เด็กคลื่นผมก็จะเกิดอาการลนลานทันที เพราะผมไม่อยากให้มันรู้ว่าตอนนี้วินกลับมาแล้ว และผมก็สามารถติดต่อกับวินได้ ผมทำใจไม่ได้หรอกถ้าต้องเสียไอ้เด็กคลื่นไป ผมต้องการกักขังมันเอาไว้ที่นี่จนกว่ามันจะรักผม แล้วตอนนั้นผมจะสารภาพเรื่องที่ทำไปทั้งหมดกับวินเอง

หลังจากที่ติดต่อกับวินได้ ผมก็อยากถามใจจะขาดว่าวินโดนไอ้เด็กคลื่นฟันแล้วทิ้งจริงๆ รึเปล่า เพราะผมค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่จิตใจดีและสดใสแบบนั้นไม่น่าจะทำเรื่องแบบนั้นลงได้ แต่ว่าผมก็ไม่กล้าถามออกไป เพราะกลัวว่าวินจะซักไซ้จนรู้ว่าผมจับตัวไอ้เด็กคลื่นไป แล้วก็ยังทำใจไม่ได้ถ้าหากวินยืนยันว่าไอ้เด็กคลื่นทำแบบนั้นจริงๆ

ผมจะกล้าหยุดแล้วก็เปิดใจรักคนที่ทำกับวินถึงขนาดนั้นได้ลงจริงๆ น่ะหรอ?

[“พี่คินคร้าบ ตอนนี้พี่คินว่างมั้ยอ่า”วินพูดด้วยเสียงยานคาง ราวกับว่ากำลังเหนื่อยล้าหรือว่าไม่สบายยังไงยังงั้น

“ถามว่าว่างมั้ย? จริงๆ พี่ก็ไม่ได้ว่างหรอกเพราะต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยของคลับ แต่ว่าหน้าที่นี้มันให้คนอื่นทำแทนได้อยู่ เรามีอะไรรึเปล่า?”

[“ผมขับรถกลับคอนโดไม่ไหวอ่า วันนี้ผมโดนเจ้านายปีศาจอย่างเพื่อนพี่ใช้งานหนักมากจนแทบไม่มีเหลือแรงแล้ว พี่คินช่วยมาหาแล้วพาผมกลับทีน้า นะๆๆๆ”ผมยิ้มแล้วก็หัวเราะออกมาทันทีที่วินเปรียบไอ้มินว่าเป็นเจ้านายปีศาจ แต่คำคำนี้ก็เหมาะสำหรับมันจริงๆ นั่นแหละ

“ได้สิ แล้วจะให้พี่ไปหาที่ไหนล่ะ?” แล้ววินก็บอกที่อยู่ในตอนนี้ให้กับผม ซึ่งก็คือสตูดิโอนิตยสารที่ไอ้คิมเป็นเจ้าของนั่นเอง จากที่นี่ไปน่าจะใช้เวลาประมาณ ชั่วโมงถ้ารถไม่ติดมาก วินเลยบอกว่าจะนอนรอผมในห้องแต่งตัว ถ้าใกล้จะถึงเมื่อไหร่ค่อยโทรหาวินอีกที

ผมให้ธีร์ขับรถพาไปหาวินที่สตูดิโอโดยใช้เวลาไม่ถึง ชั่วโมง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่ารถไม่ค่อยติด แต่อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะผมอยากรีบกลับไปหาไอ้เด็กคลื่นที่ห้อง เนื่องจากกลัวมันเหงาที่ต้องอยู่คนเดียวนานๆ

พอไปถึงผมก็สั่งให้ธีร์หารถของวินแล้วก็จอดข้างๆ พร้อมกับสั่งให้ขับรถตามถ้าหากผมกับวินออกมาแล้ว จากนั้นผมก็เดินเข้าไปข้างในโดยแจ้งว่าเป็นพี่ของวิน สตาฟเลยพาผมเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวซึ่งวินกำลังเอนตัวนอนที่โซฟาอยู่ สภาพแบบนี้ดูท่าไอ้มินจะใช้งานน้องผมหนักจริงๆ นะเนี่ย

“วินตื่นได้แล้ว พี่มารับแล้วนะ” ผมพูดพร้อมกับเขย่าร่างกายอันผอมบางของวินเบาๆ ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าวินดูผอมลงนิดหน่อย เป็นเพราะเครียดเรื่องที่โดนไอ้เด็กคลื่นหักอกเอารึเปล่านะ?

“อืม...พี่คิน...” วินลืมตาขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะอ้าปากหาวแล้วก็ลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ

“ไง ลุกไหวมั้ย?”

“ไหวคร้าบ” ถึงปากจะบอกว่าไหว แต่สีหน้านี่สิทั้งเหนื่อยแล้วก็อิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วจู่ๆ ทำไมไอ้มินถึงได้ใช้งานเราหนักขนาดนี้ล่ะหืม? เราไปทำอะไรให้มันโกรธรึเปล่า?” เท่าที่รู้จักกันมา ปกติไอ้มินมันจะคิดก่อนทำอยู่เสมอ มันไม่น่าใช้งานวินหนักขนาดนี้โดยไม่มีเหตุผล ซึ่งคำถามของผมมันก็ทำให้วินหน้าแดงวาบขึ้นมาทันที

“มะ...ไม่รู้สิครับ ตะ...แต่ว่าตอนนี้ผมว่าเรารีบกลับกันเลยดีกว่า นี่มันก็ดึกแล้วด้วย” วินจงใจเปลี่ยนเรื่อง แล้วควงแขนผมออกจากห้องแต่งตัวไปที่รถทันที แต่ในเมื่อวินไม่อยากพูดผมก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ล่ะนะ

“เหนื่อยขนาดนี้ทำไมถึงไม่ทิ้งรถไว้ที่นี่ แล้วก็กลับกับรถของบริษัทล่ะวิน?” ผมถามวินหลังจากที่เราสองคนเข้ามานั่งในรถ ก่อนที่วินจะจัดการปรับเอนเบาะลงจนสุดเพื่อที่จะได้นอนได้อย่างสบาย

“ไม่เอาอะ ผมไม่อยากกลับไปอยู่ที่นั่น”

“ถ้างั้นทำไมไม่ให้ทีไปอยู่ที่คอนโดด้วยเลยล่ะ อย่างน้อยๆ เราจะได้มีเพื่อนไม่ต้องทนเหงาอยู่คนเดียวไง” พอผมพูดอย่างนี้วินก็ลืมตาขึ้นมาทันที แล้วตีมาที่ขาของผมอย่างสุดแรง

“โอ๊ยเราตีพี่ทำไมเนี่ย!” ผมพูดอะไรผิดไปงั้นหรอ?

“พี่จะบ้าหรอเกิดเรื่องขนาดนั้นแล้วจะยังให้ผมไปอ้อนวอนขอร้องมันทำไมมันสิที่ต้องเป็นฝ่ายมาขอโทษแล้วก็ง้อผม!” วินขึ้นเสียงใส่ อะไรกันวะเนี่ย สองคนนี้มีเรื่องอะไรกันงั้นหรอ?

แต่จะว่าไปไอ้เด็กคลื่นก็เป็นน้องของทีนี่หว่า ถ้างั้นก็คงไม่แปลกหรอกที่วินกับทีจะมีปัญหากันจนไม่คุยกันแบบนี้ คิดแล้วก็สงสารทีเหมือนกันที่เป็นคนกลางระหว่างวินกับคลื่น มันคงรู้สึกลำบากใจและกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนกับผมตอนนี้สินะ

“ใจเย็นๆ น่า พี่ว่าเราอย่าพาลนักเลย ลดทิฐิลงมาหน่อยนะ” ผมพยายามพูดเพื่อให้วินใจเย็นๆ เพราะเพื่อนดีๆ แบบทีหายากจะตายไป ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีทางหาเจออีกแล้วแน่ๆ

แต่แล้ว...คำพูดของผมมันกลับทำให้วินยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ซะงั้น

“นี่พี่คินเข้าข้างไอ้ทีมันงั้นหรอเออถ้างั้นผมก็ไม่คุยกับพี่แล้ว!” วินพูดจบก็ล้มตัวลงไปนอนที่เบาะอีกครั้งแถมยังหันหลังให้ผมอีกต่างหาก ไอ้ผมก็อยากจะง้ออยู่หรอกนะ แต่ว่าต้องขับรถนี่สิเลยทำอะไรไม่ได้ เลยปล่อยให้วินนอนหันหลังให้แบบนั้นจนกระทั่งถึงคอนโด

“ถึงแล้วนะวิน” ผมพูดหลังจากจอดรถและดับเครื่องยนต์เรียบร้อย แต่วินก็ยังคงนิ่งเงียบเหมือนเดิม สงสัยจะงอนและเหนื่อยจนหลับไปแล้วล่ะมั้ง

ผมส่ายหน้าไปมาน้อยๆ ก่อนจะลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งที่วินนอนอยู่ แล้วช้อนร่างอันผอมบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงเข้าไปในคอนโดโดยพยายามเดินให้เบาที่สุด เพราะกลัวคนที่กำลังหลับสบายจะตื่นเอา

พอไปถึงห้องผมก็วางวินที่กำลังนอนหลับตาพริ้มลงบนเตียงอย่างเบามือ จากนั้นจึงจัดแจงท่าทางกับห่มผ้าให้ โดยที่ผมอดใจไม่ไหวที่จะลูบเส้นผมบนศีรษะอันนุ่มลื่นด้วยความเอ็นดู...ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ แต่ยังไงวินก็เป็นน้องชายตัวน้อยที่น่าปกป้องสำหรับผมอยู่ดี

“หลับฝันดีนะวิน พี่กลับแล้วนะ” ผมพูดจบก็ยืดตัวขึ้นแล้วว่าจะเดินออกจากห้องไป แต่ก็โดนฝ่ามือเล็กๆ ยื่นมาคว้าที่ข้อมือเอาไว้ซะก่อน

“อย่าไปนะ...ไม่เอา...ไม่ให้ไป...” วินพูดด้วยน้ำเสียงขาดๆ หาย ด้วยดวงตาหรี่ปรือขึ้นเล็กน้อย

“แต่ว่าพี่ต้องกลับไปทำงานนะวิน” แต่ความจริงผมจะรีบกลับไปหาไอ้เด็กคลื่นมากกว่า เวลาป่านนี้แล้วมันอาจจะกำลังรอผมอยู่ก็ได้ แต่คำพูดของผมกลับทำให้วินร้องไห้ออกมาซะงั้น

“ฮึ่ก...คนใจร้าย...ขอร้อง...อย่าไปเลยนะ...คิดถึง...” คำพูดนั้นทำให้ผมรู้ทันทีว่าคนที่วินพูดด้วยไม่ใช่ผมแต่เป็นไอ้เด็กคลื่น ตอนนี้วินอาจจะกำลังละเมอหรือว่าเพ้อจนเห็นภาพหลอนก็เป็นได้ ซึ่งนั่นก็ทำเอาผมถึงกับหมดแรงแล้วทรุดตัวลงข้างๆ เตียงที่วินกำลังนอนอยู่ทันที

วินรักไอ้เด็กคลื่นถึงขนาดนี้ แล้วผมยังจะกล้าทำร้ายจิตใจของวินได้ลงคองั้นหรอ?

“วินพี่ขอโทษ...พี่ขอโทษนะวิน...” ผมพูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมาพลางกุมมือของวินเอาไว้แน่น ก่อนที่จะซุกหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ผมควรจะเลือกเส้นทางไหนดี ระหว่างความสุขของน้องกับความสุขของตัวเอง...

2BC

 

แงๆๆกระซิกๆ เศร้า1 สวัสดีค่ะทุกคน อ่านตอนนี้จบใครรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบบ้าง ช่วยบอกพี่คินดีว่าควรจะเลือกทางไหน ตอนนี้อย่าว่าแต่คู่หลักอย่างทีกับวินจะหน่วงเลยจ้า เพราะคู่รองอย่างพี่คินกับน้องคลื่นก็หน่วงเหมือนกัน แงงงงงงงงงงงงงง 
แต่เรื่องจะมาโทษเราไม่ได้ต้องไปโทษตัวต้นเหตุเลย  ซึ่งจะเป็นใครล่ะ?...ทีที่ซื่อบื่อทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแต่ก็ตามหึงหวงตลอด ,  วินที่ทำได้ทุกอย่างยกเว้นบอกรัก , น้องคลื่นที่เป็นคนเสนอให้วินแกล้งเมาแล้วอ่อยให้ทีมีอะไรด้วย , พี่คินที่ใช้กำลังจับตัวน้องคลื่นมาแล้วข่มขืน (เอ๊ะ อันนี้หรือว่าน้องสมยอม? )
จริงๆทุกคนทำผิดพลาดกันหมด และกำลังได้รับผลจากการกระทำของตัวเอง ก็มาเอาใจช่วยทั้ง คนกันเนอะว่าจะสามารถแก้ปัญหาและเลือกทางเดินได้ถูกรึเปล่า แล้วมาลุ้นกันวันศุกร์นะคะ แต่ว่าเป็นตอนของทีวินนะ พี่คินน้องคลื่นรอไปก่อน อิอิ 
ก่อนจากกันไปเราก็ขอให้พื้นที่ตรงนี้ขอขอบคุณทุกคนนะคะ ก็ไม่รู้ว่าจะเบื่อกันมั้ยถ้าเบื่อก็ข้ามๆไปเนอะ แหะๆ แต่เราอยากขอบคุณทุกคนจริงๆที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้  รวมถึงคนเม้น ไลค์ เข้ามาเม้ามอย แล้วก็สั่งจองนิยายเข้ามาด้วย คือเราปลื้มมากจริงๆแล้วก็ไม่รู้อะไรนอกจากขอบคุณกับกอดแน่นๆ  แล้วเจอกันอีก วันน้า บ๊ายบายค่าาาาาาาาาาาา บายๆ
(30 ส.ค. 59)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #579 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 20:11
    อ๊ากกเข้าใขไผใหญ่แล้ววว แง่งๆ
    #579
    0
  2. #506 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 01:23

    เดี๋ยวเลือกให้เอง บอกความจริงกับวินแล้วไปบอกรักน้องคลื่นเป้นอันจบ

    #506
    0
  3. #450 onlin (@sumaleer) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 10:46
    น่าสงสารอ่ะ น้องคลื่น ก้อยังไมรู้เรื่องก้อเริ่มจะมาม่ากันไปยาวๆๆ ถ้าไม่คุยกันให้รู้เรื่อง
    #450
    1
  4. #439 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 21:24
    สงสารคลื่นอ่ะ555 ไม่รู้เรื่องอะไรแต่ก็โดนจับไปข่มขืน(?) ทีกับวิน..2 คนนี้ก็ปากแข็ง ถ้าบอกกันไปตรงๆก็จบ ส่วนพี่คิน..บทเรียนคน(เคย)เจ้าชู้ละกัน5555 มีความรักก็มีอุปสรรคบ้างไรงี้

    รอต่อค่าาา
    #439
    1
    • #439-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      1 กันยายน 2559 / 00:55
      เนอะความรักก็มีอุปสรรคอย่างนี้แหละค่ะ วันศุกร์เจอกันน้า
      #439-1
  5. #438 PATPAT69 (@s-1-a-8-i-7) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:50
    สงสารคลื่นสุดแล้ว
    #438
    1
  6. #437 palmy3050 (@palmy3050) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 17:50
    ละเมออกไปเลยลูก "ที่ผมพูดคือทีพี่คลื่นไม่ใช่คลื่นนน"
    #437
    1
  7. #436 Holla K (@hollakujira) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 11:59
    จับทั้ง4มานั่งหันหน้าคุยกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยได้ไม จะต้องมีการต่อยกันแน่นอน!! ความสนุกก้อเกิดสิครับ5555
    #436
    3
    • #436-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      31 สิงหาคม 2559 / 17:00
      พี่คินคงระดมต่อยทีไม่ยั้ง 5555555
      #436-1
    • #436-3 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      1 กันยายน 2559 / 00:54
      5555555 ทีบอกว่าต่อยมาต่อยกลับไม่โกง
      #436-3
  8. #435 Parn Themoon (@02055632300) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 08:51
    วีนลูกทำไมไม่พูดอะไรมันออกไปลูก ทีด็งอวีนไว้ๆ คู่ของพี่คีนกับคืนจะได้รักกันไว้ๆ
    #435
    1
  9. #434 otpc (@otpc) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 06:19
    หนูไม่อยากกินมาม่านะๆT^T(ไรต์ใจร้าย)
    #434
    1
    • #434-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      31 สิงหาคม 2559 / 16:59
      สิ้นเดือนแล้วมันต้องมาม่านี่แหละเตง อิอิ
      #434-1
  10. #433 Mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 22:49
    เข้าใจผิดสามคน! เจริญโยม! รีดจะไม่ทน ง่ายๆเอาคลื่นให้รี--
    #433
    5
    • #433-3 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      1 กันยายน 2559 / 00:53
      555555555 เลี้ยงไหวหรอนั่น
      #433-3
    • #433-5 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      2 กันยายน 2559 / 01:55
      ช่ายเลย ให้หมดใจ แงงงงงง
      #433-5
  11. #432 phngshwanp (@phngshwanp) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:57
    เศร้าอีกและหือๆๆๆ
    #432
    1
  12. #431 HanXinLing (@xinling) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:53
    ไปกันใหญ่แล้วววววว ช่างวุ่นวายดีจัง 5555
    #431
    1
  13. #430 _Mmaild.CH (@quizsyjang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:15
    ขี้มโนสาชชชช
    #430
    1
  14. #429 Sakunrat Saipan (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:13
    เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วววววว ไรต์ใจร้าย
    #429
    1
  15. #428 Maprang Vnr Sunanta (@sunantamaprangch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:06
    ทำไมต้องเลือกงื้อออ????????????
    #428
    1
  16. #427 Chomview-cute (@Chomview-cute) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:00
    โหยอยู่แบบนี้อึดอัดอะ ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง55555555
    #427
    1
    • #427-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 21)
      30 สิงหาคม 2559 / 21:14
      ใช่แล้ว แล้วใครจะเริ่ม ปากหนักกันทั้งหมด 555555
      #427-1
  17. #426 Yaoi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:54
    ทำไมต้องเลือกจะเลือกทำไมโอ๊ยกลุ้ม
    #426
    1
  18. #425 palmy3050 (@palmy3050) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:52
    โอ๊ยยยย อึดอัดอะฮืออ
    #425
    1
  19. #424 Phantom. (@g-h-o-s-t) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:49
    พี่คินเลือกได้ทั้งสองทางเลยค่าาาาา
    แต่ต้องทำให้วินกับทีเขาใจกันก่อนนะคะ ^^
    ลูกคลืนผู้หน้าสงสารของแม่หนีคะหนีเลยลูกคุณแม่อยากเห็นพี่คินคลั้งคะ หึๆๆๆๆ
    #424
    1
  20. #423 MarkBam05 (@markbam05_fah15) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:43
    เอาล่ะทีนี้ ต่างคนต่างคิดเบยยยย = = ดะสั่งให้น้องคลื่นกับไปแว่นเหมือนเดิมเลยยยยยยย
    #423
    1
  21. #422 whankallyy (@whankallyy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 22:35
    พี่คินไม่นะ คลื่นอุสาให้ใจ
    #422
    1
  22. #421 Cherdlee62 (@Cherdlee62) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:23
    เอาแล้วๆๆๆ
    #421
    1
  23. #420 Chomview-cute (@Chomview-cute) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 20:36
    พี่คินอาจไม่ได้มีคนอื่นก็ได้นะอย่าเพิ่งคิดไปไกลนะคลื่น T^T
    #420
    1
  24. #419 Sakunrat Saipan (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 12:18
    คนที่โทรมาน่าจะเป็นวิน คลื่น ใจเย็นๆนะ ไม่ร้องๆๆๆ
    #419
    1
  25. #418 palmy3050 (@palmy3050) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 11:40
    น้องหนีไปเล๊ยยยย ไปใกลๆเล๊ยยยย พี่คินจาได้รส.ตัวบ้าง
    #418
    1