[END] Love friend กลุ้มใจนักดันแอบรักเพื่อนสนิท [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75,799 Views

  • 624 Comments

  • 3,353 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    103

    Overall
    75,799

ตอนที่ 23 : แอบรักครั้งที่ 20 สารภาพรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 ก.ย. 59

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/48456/1389382526-member.jpg

 

 

 

Part 20#Chawin สารภาพรัก  

“คะ...ใครก็ได้ช่วยด้วย...กริชมันเป็นของจริง...ไอ้ทีถูกแทง...ผมเป็นคนแทงไอ้ที...ฮืออออออออออ” ผมปล่อยโฮออกมาดังลั่นด้วยอาการมือไม้สั่นจนทำอะไรไม่ถูก เท่านั้นทุกคนที่อยู่ในห้องก็ต่างกรูกันเข้ามาหาผมกับไอ้ทีทันที

ตอนนี้แต่ละคนต่างก็แย่งกันมุงแล้วก็ตะโกนถามอะไรก็ไม่รู้โหวกเหวกโวยวายกันไปหมด บางคนที่พอมีสติหน่อยก็รีบโทรเรียกรถพยาบาลมาที่นี่ แต่ว่าตอนนี้ผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น นอกจากร่างกายที่กำลังหายใจรวยรินภายในอ้อมกอดของผม

ถ้างั้นก่อนจะตาย ขอให้กูนอนได้ตายที่ตักมึงก็แล้วกันนะ

ประโยคนั้นที่ไอ้ทีพูดก่อนจะเริ่มถายทำลอยเข้ามาในหัวของผมทันที ตอนนั้นผมไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เลยไม่คิดว่าเป็นลางแถมยังออกอาการเขินอายซะด้วยซ้ำ

“ฮือออออออ กูขอโทษนะไอ้ที มึงอย่าเป็นอะไรนะ มึงต้องไม่ตายนะไอ้ที” ผมร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจ ถ้าหากไอ้ทีเป็นอะไรไปผมจะไม่ยอมให้อภัยตัวเองแน่ๆ

“วะ...วิน...” ไอ้ทีพยายามฝืนตัวเองเพื่อเรียกชื่อของผม น้ำเสียงของมันแหบพร่าและเบาหวิวมากจนถ้าไม่ได้ตั้งใจฟังดีๆ ก็คงไม่ได้ยิน เพราะเสียงโหวกเหวกโวยวายของคนที่อยู่รอบๆ ตัวผมมันดังมากเหลือเกิน

“มึงไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยิ่งพูดมึงก็ยิ่งเจ็บนะไอ้ที อดทนไว้นะ อีกเดี๋ยวรถพยาบาลก็จะมาแล้ว” ผมร้องไห้สะอึกสะอื้น ที่ใบหน้ามีน้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ไอ้ทีเลยค่อยๆ ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่แก้มของผมช้าๆ พร้อมกับเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบากว่า...

“อย่า...ร้องไห้...” เท่านั้นแหละน้ำตาของผมมันก็ทะลักลงมามากกว่าเดิม จนบางส่วนมันไหลลงไปตามข้อมือกับใบหน้าของไอ้ทีแล้ว ผมก็อยากจะทำตามที่มันขอนะ แต่ว่าความรู้สึกตอนนี้มันทำให้ผมหยุดร้องไห้ไม่ได้จริงๆ

“ฮืออออออออ มึงห้ามเป็นอะไรไปนะไอ้ที ถ้ามึงตายกูจะไม่ยกโทษให้ แล้วก็จะโกรธมึงไปทั้งชีวิตเลยนะ” ผมร้องไห้จนตัวสั่น แล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากอบกุมฝ่ามือของไอ้ที ที่กำลังแนบอยู่ที่แก้มของผมเอาไว้ ตอนนี้สีหน้าของมันดูเจ็บปวดที่เห็นผมร้องไห้ มากกว่าเจ็บปวดที่ตัวเองถูกแทงซะอีก

“สัญญากับกูนะว่ามึงจะไม่ตาย ถ้าหากมึงฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่กูมีความในใจที่จะบอกกับมึง...มึงต้องตื่นขึ้นมาฟังให้ได้นะไอ้ที” ผมหันใบหน้าไปจุมพิตที่ฝ่ามือของไอ้ที ต่อจากนี้ผมสัญญาเลยว่าจะไม่หยิ่งในศักดิ์ศรีหรือว่าวางฟอร์มอะไรแล้วทั้งนั้น ผมจะบอกว่ารักมันเป็นคำแรกเลยหลังจากที่มันฟื้น

ไอ้ทีไม่ได้ตอบอะไรเพราะแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรแล้ว สิ่งเดียวที่มันทำได้คือยิ้มออกมาบางๆ ตามด้วยดวงตาที่ค่อยๆ ปิดลง ส่วนแขนก็หล่นลงไปที่พื้น ก่อนที่ร่างของมันจะแน่นิ่งไร้สิ้นการรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

“ไอ้ที!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ผมกรีดร้องออกมาดังลั่นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา พร้อมกับก้มหน้าสวมกอดร่างของไอ้ทีเอาไว้แน่น ตอนนี้เพียงแค่คิดว่ามันจะจากโลกนี้และผมไปจริงๆ หัวใจของผมมันก็ทรมานจนแทบจะแตกสลายไปอยู่แล้ว

“ฮืออออออออออออออ” ผมร้องไห้อย่างเป็นวรรคเป็นเวรแล้วกอดร่างของไอ้ทีแน่นอยู่อย่างนั้น ไม่แม้แต่จะสนใจหรือว่ารับรู้ความเคลื่อนไหวของผู้คนที่อยู่รอบกาย จนกระทั่งมีคนแหวกฝูงชนที่กำลังรุมล้อมผมเข้ามาหา

“วินนี่มันเกิดอะไรขึ้นทีถูกแทงได้ยังไงแล้วใครเป็นคนทำ!” เป็นพี่คินนั่นเองที่ฝ่าฝูงชนเข้ามาหาผมพร้อมกับคุณรามินทร์และคุณคิมหันต์ ซึ่งทั้ง คนก็มีใบหน้าตกใจและเป็นกังวลไม่ต่างจากพี่คินเลย

“ทุกคนถอยออกไปให้หมดใครใช้ให้มายืนมุงคนเจ็บกันแบบนี้!” คุณคิมหันต์ตวาดดังลั่น จนสตาฟและทีมงานที่กำลังรุมล้อมผมกับไอ้ทีอยู่ สลายตัวออกไปยืนมุงดูอยู่ห่างๆ

“แล้วนี่มีใครเรียกรถพยาบาลแล้วรึยัง?” คราวนี้คุณรามินทร์เป็นคนถามขึ้นบ้าง มาริที่กำลังยืนเอามือปิดปากด้วยเนื้อตัวสั่นเทาอยู่ใกล้ๆ จึงได้ยกมือขึ้น

“ฉะ...ฉันโทรเรียกแล้ว...นะ...นายมิน...พี่นทีจะเป็นอะไรมั้ย?” มาริที่กำลังตัวสั่นเดินเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของคุณรามินทร์ แต่ก็ได้เพียงแค่การส่ายหน้าแทนคำตอบ

“วิน ได้ยินที่พี่ถามมั้ย? ตอบพี่มาหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ทีถูกแทงได้ยังไง? แล้วใครเป็นคนทำ?” พี่คินถามผมอีกครั้ง ผมเลยพยายามเรียกสติกลับมา แล้วก็ตอบพี่คินด้วยเสียงสั่นเครือไปว่า...

“ผะ...ผมไม่รู้...ผมรู้แต่ว่าผมเป็นคนแทงไอ้ทีเองกับมือ...ไอ้ทีมันกำลังจะตาย...มันกำลังจะตายเพราะผม ฮืออออออออออ” แล้วผมก็ปล่อยโฮออกมาดังลั่นอีกครั้ง แค่คิดว่าไอ้ทีมันจะตายเพราะน้ำมือของผม ผมก็แทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว

“ใจเย็นๆ สิวิน นี่พี่งงไปหมดแล้วนะว่าวินจะแทงทีทำไม? วินได้ยินที่พี่ถามมั้ย?...โธ่เว่ยใครก็ได้ช่วยเล่าเหตุการณ์ให้ฟังที!” พี่คินถามขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อผมสติแตกจนไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น มาริจึงได้เริ่มเล่าเหตุการณ์ให้พี่คินฟังตั้งแต่เริ่มถ่ายทำจนมาถึงตอนนี้

“ถ้าตอนซ้อมช่วงเช้าปกติดี ก็แสดงว่าช่วงบ่ายต้องมีคนแอบเอาใบมีดของจริงมาสับเปลี่ยน ดูสิ ของนายที่ถือก็ยังเป็นใบมีดของปลอมอยู่เลย” คุณรามินทร์หยิบกริชของมาริพลิกไปมา ก่อนจะถอดใบมีดที่ทำจากพลาสติกออกมาจากด้าม

พอได้ยินคุณรามินทร์พูดแบบนี้สติของผมก็เริ่มกลับมา ความทรงจำเรื่องที่เจนเอากริชไปขัดแล้วยื่นมาให้ผมก็ผุดขึ้นมาในหัว ตอนนั้นผมก็ยังแปลกอยู่ใจเลยว่าทำไมกริชมันถึงได้ใสกิ๊งแล้วก็เงาแว้บขนาดนั้น ผมยังแอบคิดเลยด้วยซ้ำว่ามันเหมือนของจริงเอามากๆ แต่ก็นึกไม่ถึงว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

“เจนเป็นคนทำใช่มั้ย?” ผมหันไปมองเจนที่กำลังยืนก้มหน้าอยู่ที่มุมห้อง ทุกสายตาเลยหันควับมองไปที่เจนที่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้ม

“ใช่...เจนเป็นคนทำเอง วินจะขอบใจเจนใช่มั้ย? ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรหรอกนะ เจนบอกแล้วไงว่าเพื่อวินเจนทำได้ทุกอย่าง” คำพูดที่ไร้วี่แววสลดและสำนึกนั้น ทำให้ผมถึงกับอึ้งแล้วก็โมโหขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะมีคนแบบนี้อยู่บนโลกด้วย

“เจนเป็นบ้าไปแล้วงั้นหรอเจนทำแบบนี้ทำไมไอ้ทีมันทำอะไรให้เจนไม่พอใจหรอห้ะ!

“เปล่า...ทีไม่ได้ทำอะไรเจนหรอก” เจนพูดอย่างเนิบๆ แล้วส่ายหน้าช้าๆ แต่ประโยคถัดมากลับเหลือกตาขึ้นแล้วก็แผดเสียงร้องออกมาดังลั่น

“แต่มันทำให้วินไม่พอใจมันเป็นตัวน่ารำคาญที่ตามเกาะแกะจนวินรำคาญแล้วอยากให้ไปตายไม่ใช่หรอนี่เจนก็ทำให้วินแล้วไง...เจนส่งมันไปตายตามที่วินต้องการแล้วนะ วินต้องขอบคุณเจนสิถึงจะถูก” ประโยคท้ายๆ เจนพูดพร้อมกับยิ้มหวาน ราวกับว่ากำลังรอรับคำชมจากผมอยู่

โรคจิต...ผู้หญิงคนนี้มันโรคจิตชัดๆ!

“ใครก็ได้แจ้งตำรวจมาจับผู้หญิงคนนี้ที ก่อนที่ผมจะทนไม่ไหวแล้วลุกขึ้นไปฆ่าเธอให้ตายซะก่อน” ผมกำหมัดแน่นแล้วมองไปที่เจนอย่างเคียดแค้นชิงชัง ตอนนี้ผมกำลังตัวสั่นเพราะโมโหจนเลือดแทบจะขึ้นหน้าอยู่แล้ว!

“ใจเย็นๆ นะวินอย่าพึ่งสติแตก เดี๋ยวพี่รีบโทรแจ้งตำรวจให้เดี๋ยวนี้เลย” พี่คินพยายามพูดเพื่อให้ผมใจเย็นๆ แล้วรีบต่อสายหาตำรวจเพื่อโทรให้มาจัดการกับเจน ที่ตอนนี้คุณคิมหันต์กำลังสั่งให้สตาฟผู้ชายจับตัวเอาไว้ แล้วเอาเชือกที่อยู่ใกล้ๆ มามัดมือมัดเท้า

“มาริ นายโทรตามรถพยาบาลอีกครั้งซิ ฉันว่ามันชักจะนานเกินไปแล้วนะ” มาริรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ตามรถพยาบาลอีกครั้งตามคำสั่งของคุณรามินทร์ แต่ยังไม่ทันที่จะได้กดโทรออกเลยด้วยซ้ำ ก็มีสตาฟคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมกับพูดขึ้นว่า...

“รถพยาบาลมาแล้ว!” เท่านั้นแหละผมก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ จนน้ำตามันไหลลงออกมาอาบแก้มอีกครั้ง

“อดทนไว้นะไอ้ที มึงต้องไม่เป็นอะไรทั้งนั้น รีบตื่นขึ้นมาฟังคำบอกรักจากกูเถอะนะ กูขอร้อง...” ผมพูดด้วยเสียงขาดห้วงและเบาหวิวราวกับจะขาดใจ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกอดกระชับร่างของไอ้ทีที่แน่นิ่งไปตั้งนานแล้ว...

.................................................................................
......................................................
...........................

ไอ้ทีสลบไปนานเกินครึ่งวันแล้ว...

ตอนนี้มันกำลังนอนหลับตานิ่งๆ ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน ด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวเพราะว่าเสียเลือดมากจนเกือบจะช็อก

หมอบอกว่าถ้าพาไอ้ทีมาช้ากว่านี้มันคงจะไม่รอดเพราะใบมีดได้แทงทะลุลำไส้ ถ้าหากไม่ได้รับการรักษาและผ่าตัดจะมีการติดเชื้อและอักเสบอย่างรุนแรงในช่องท้อง โชคดีที่มาริมีสติจึงโทรเรียกรถพยาบาลมาได้ทัน ไม่อย่างนั้นหัวใจของผมต้องแตกสลายแน่ๆ ถ้าหากว่าไอ้ทีตายไปจริงๆ

“วิน พี่ว่าเราไปนอนพักก่อนดีกว่ามั้ย เราไม่ได้นอนมาข้ามวันแล้วนะ” พี่คินที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งพูดขึ้นกับผม หลังจากที่เดินไปส่งตำรวจที่พึ่งสอบปากคำผมเสร็จ ซึ่งคดีนี้ผมไม่ได้เป็นผู้ต้องหาแต่เป็นพยานคนสำคัญในคดี ส่วนผู้ต้องหาที่แท้จริงอย่างเจนก็ถูกคุมขังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้วยข้อหาพยายามฆ่า

ส่วนคนอื่นๆ อย่างเช่นมาริ คุณรามินทร์ คุณคิมหันต์ แล้วก็สตาฟบางส่วนที่เข้ามาเฝ้าไอ้ที ก็กลับบ้านไปแต่กลางดึกที่รู้ว่ามันพ้นขีดอันตรายแล้ว เพราะหมอไม่ค่อยอยากให้คนหมู่มากเข้าไปเยี่ยมมันเท่าไหร่ หมออยากให้มันนอนพักผ่อนอย่างสบายมากกว่า

“ไม่เป็นไรครับพี่คิน ผมยังไหว ผมอยากเป็นคนแรกที่ไอ้ทีเห็นหลังจากฟื้นขึ้นมา” ผมมีเรื่องที่อยากจะพูดกับมันเยอะแยะมากมาย ทั้งอยากขอโทษ อยากสารภาพความในใจ แล้วก็อยากบอกรักมันใจจะขาด

“แต่วิน ถ้าเกิดฝืนร่างกายแบบนี้แล้วเราเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”

“ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับพี่คิน พี่ไม่ต้องห่วงผมหรอกนะ” ผมพูดกับพี่คินทั้งๆ ที่ตายังคงจ้องไปที่ไอ้ทีอยู่อย่างนั้น แถมยังกุมมือข้างขวาของมันเอาไว้ไม่ยอมปล่อยอีกด้วย

“จะไม่ให้พี่ห่วงเราได้ยังไง เราเป็นน้องของพี่นะวิน!” พี่คินขึ้นเสียงใส่ผมเล็กน้อย แต่ผมก็ไม่โกรธหรอกเพราะผมรู้ว่าพี่คินเป็นห่วงผมมาก ไม่งั้นคงไม่ยอมทิ้งงานที่คลับแล้วมานั่งเฝ้าไอ้ทีเป็นเพื่อนผมแบบนี้หรอก

“เรื่องนั้นผมรู้ครับพี่คิน แต่ว่าไอ้ทีเป็นเพื่อนผม เป็นเพื่อนคนสำคัญที่ผมรัก เพราะงั้นต่อให้ใกล้จะตายหรือว่าจะหมดแรงอยู่ตรงนี้ ผมก็จะไม่ทางยอมห่างไอ้ทีไปไหนแน่ๆ” พอพูดถึงตรงนี้ผมก็บีบมือของไอ้ทีแน่นขึ้น โดยหวังว่าความรักและความห่วงใยจากผมจะส่งไปถึงจนทำให้มันฟื้นขึ้นมาได้

แต่การที่ผมยังคงจ้องมองไอ้ทีอย่างไม่ละสายตาอยู่แบบนี้ มันก็เลยทำให้ผมไม่เห็นสีหน้างุนงงและตกใจของพี่คินที่อยู่ข้างๆ

“เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้วินบอกว่ารักทีงั้นหรอ?”

“ครับ ผมรักไอ้ที แล้วรักมันมาตั้งนานแล้วด้วย” ผมพูดพร้อมกับอมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เมื่อนึกถึงช่วงเวลาเก่าๆ ที่ผมอยู่กับไอ้ที ตั้งแต่ประถม ม.ต้น ม.ปลาย มหาลัย จนกระทั่งทำงาน ผมอยากกลับไปมีความสุขเหมือนช่วงเวลานั้นอีกครั้ง จึงได้รอ...รอไอ้ทีฟื้นขึ้นมา...และเมื่อถึงเวลานั้นผมจะไม่รีรอที่จะบอกรักมันออกไปเลย

“ห้ะ? ถ้าวินรักที แล้วไอ้เด็กคลื่นที่เคยบอกว่ากำลังคบกันอยู่แต่โดนมันฟันแล้วทิ้งไปล่ะ?”

“อ๋อ อันนั้นมันเรื่องโกหกน่ะครับ ตอนนั้นผมอยากให้ไอ้ทีหึงเลยเตี๊ยมกับไอ้คลื่นเพื่อหลอกไอ้ทีเฉยๆ แต่เอ๊ะ นี่ผมยังไม่ได้บอกพี่คินงั้นหรอครับ?” ผมทำหน้างงแล้วหันไปมองพี่คิน ซึ่งตอนนี้กำลังเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง ราวกับว่าพึ่งได้ยินเรื่องช็อกโลกยังไงยังงั้น

“เชี่ย...” พี่คินสบถออกมาแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นจิกทึ้งที่ศีรษะ จากนั้นจึงค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างเซๆ จนไปนั่งอย่างหมดแรงอยู่ที่โซฟา อาการแบบนั้นของพี่คินทำเอาผมถึงกับงงไปเลยน่ะสิ

“พี่คินเป็นอะไรไปครับ?” ผมถามด้วยความเป็นห่วง แต่พี่คินกลับไม่ได้ยินหรือว่าไม่ได้สนใจก็ไม่รู้ มัวแต่เอามือจิกทึ้งเส้นผมด้วยอาการหน้าซีด ตัวสั่น ราวกับว่าได้ไปทำเรื่องที่มันผิดกฏหมายหรือว่าร้ายแรงยังไงยังงั้น นี่ผมงงไปหมดแล้วนะเนี่ย

“พี่คินครับได้ยินที่ผมถาม...” แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดให้จบประโยค พี่คินที่ดูเหมือนว่าจะสติแตกไปแล้ว ก็พ่นคำสบถที่เป็นภาษาอังกฤษออกมารัวๆ ทันที

Oh my god! God damm it! Holy shit! What the hell! What the fuck! Fuck! Fuck! Fuck! Fuck!...” อาการคลั่งที่ไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อนของพี่คิน ทำให้ผมตกใจมากจนจะรีบถลาเข้าไปดูอาการ แต่ดูเหมือนว่าเสียงของพี่คินจะดังเข้าไปกระทบโสตประสาทของไอ้ทีเข้า มือของมันก็เลยกระตุกเบาๆ ก่อนที่เปลือกตาจะขยับไปมา

“ไอ้ทีมึงรู้สึกตัวแล้วหรอมึงกำลังจะลืมตาใช่มั้ยได้ยินที่กูพูดมั้ยไอ้ที!” ผมลุกจากเก้าอี้อย่างตื่นเต้นจนควบคุมอาการไม่อยู่ ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากไอ้ทีที่กำลังจะฟื้น

แต่ละวินาทีที่รอคอยให้ไอ้ทีลืมตา มันทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจและลุ้นมากว่ามันจะฟื้นขึ้นมามั้ย ตลอด 30 วินาทีที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับว่าเป็น 30 ปียังไงยังงั้น

“ฟื้นสิๆๆๆ” ผมกุมมือไอ้ทีเอาไว้แน่นแล้วพูดแต่คำเดิมๆ ซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งในที่สุดการรอคอยของผมก็สมหวัง เมื่อไอ้ทีมันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นแล้วก็จ้องมองตรงมายังผม

“วิน...” ไอ้ทีพูดด้วยเสียงเบาหวิวและแหบพร่า แต่เพียงแค่นั้นมันก็ทำให้น้ำตาของผมไหลทะลัก แล้วก็ก้มตัวลงไปกอดมันเอาไว้แน่นทันที

“ฮือออออออออ ในที่สุดมึงก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว มึงรู้มั้ยว่ากูรอมึงมานานแค่ไหน จนกูจะขาดใจตายอยู่แล้วนะไอ้ที ฮือออออออออ”

“กูขอโทษ” ไอ้ทีพูดจบก็ค่อยๆ ยกมืออันสั่นเทาและไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาลูบที่ศีรษะของผม การกระทำที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นแบบนี้ ผมคิดว่าผมจะไม่มีวันได้สัมผัสมันอีกแล้วตลอดชีวิตซะอีก

“มึงจะขอโทษกูทำไม มึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย คนที่ควรขอโทษต้องเป็นกูต่างหาก เพราะกูเป็นคนทำร้ายมึงจนเจ็บตัวถึงขนาดนี้” ผมยืดตัวขึ้นแล้วก็เอาหลังมือเช็ดน้ำตาออกไป แต่มันก็คงยังไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายอยู่ดี

“อย่าโทษตัวเองเลยนะ กูรู้ว่ามึงไม่ได้ตั้งใจ” ถึงจะเจ็บแค่ไหน แต่ไอ้ทีก็ยังคงส่งยิ้มอันอบอุ่นมาให้ผมเหมือนเดิมอยู่ดี ผมมันไม่น่าทิฐิมัวแต่คิดเรื่องศักดิ์ศรีอะไรนั่นเลย เพราะถ้าผมทำแบบนั้นตั้งแต่แรก ผมก็จะได้ไม่ต้องไปทะเลาะกับไอ้ทีให้เจนเห็น เหตุการณ์ร้ายๆ แบบนี้ก็จะได้ไม่เกิดขึ้น

“แต่ยังไงกูก็ต้องขอโทษมึงอยู่ดี แล้วกูก็มีอะไรอยากจะบอกกับมึงด้วย...ความรู้สึกของกูน่ะ ช่วยรับมันไปหน่อยได้มั้ย?” พอพูดถึงตรงนี้ผมก็อดที่จะหน้าร้อนวาบ แล้วก็อมยิ้มออกมาอย่างเขินอายไม่ได้ การรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะสารภาพรักทำไมมันถึงได้ยากเย็นแบบนี้กันนะ

“มึงรู้มั้ยว่าการที่กูฟื้นขึ้นมาได้ ก็เพราะอยากฟังความรู้สึกของมึงนี่แหละ” ไอ้ทียิ้มบางๆ แล้วพยายามจะยกมือที่กำลังสั่นเทาขึ้นมากุมที่แก้มของผม ผมจึงได้เป็นฝ่ายก้มหน้าลงไปหามันซะเลย แถมยังใช้มือข้างหนึ่งกุมทับที่หลังมือของมันเอาไว้อีกต่างหาก

“ถ้างั้นก็ตั้งใจฟังให้ดีนะ...กูรักมึง รักมึงมากที่สุด แล้วก็รักมึงคนเดียวมาตั้งนานแล้วด้วย เรื่องที่กูบอกว่ากำลังคบกับไอ้คลื่น มันเป็นแค่เรื่องโกหกที่กูอยากให้มึงหึงเฉยๆ กูขอโทษนะที่ทำอะไรงี่เง่าแล้วก็ไม่กล้าสารภาพความรู้สึกออกไปตั้งแต่แรก” พอไอ้ทีได้ฟังคำสารภาพจากผมทั้งหมด มันก็ถึงกับอึ้งแล้วก็นิ่งไปเลย ผมเตรียมใจเอาไว้แล้วล่ะว่าอาจจะถูกมันโกรธจนปฏิเสธความรักจากผมก็ได้

แต่ถึงจะคิดอย่างนั้น ไอ้ทีกลับยิ้มออกมาบางๆ แล้วทำหน้าโล่งใจราวกับได้ยกภูเขาออกมาจากอกก็ไม่ปาน ก่อนที่มันจะพูดออกมาว่า...

“ที่แท้เรื่องของมึงกับไอ้คลื่นมันก็เป็นแค่เรื่องโกหกงั้นหรอเนี่ย พอได้ยินแบบนี้กูก็โล่งใจแล้วล่ะ นี่กูก็หลงกลุ้มใจอยู่ตั้งนานว่าจะไปแย่งคนรักของน้องเข้ารึเปล่า”

“นะ...นี่...มึงไม่โกรธกูงั้นหรอไอ้ที?”

“ไม่เลยสักนิด ที่มึงทำก็เป็นเพราะว่ามึงรักกูไม่ใช่หรอ?” ไอ้ทียิ้มกว้าง ดวงตาของมันฉายแววเป็นประกายอย่างมีความสุขจนเห็นได้ชัด

“ใช่ กูรักมึง แล้วมึงล่ะคิดยังไงกับกู?” ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของไอ้ที แล้วลุ้นกับคำตอบของมันจนแทบจะลืมหายใจ

ขอร้องล่ะ ช่วยตอบว่ารักกูเหมือนกับที่กูรักมึงด้วยเถอะนะ

“กูแสดงออกชัดเจนขนาดนี้มึงยังไม่รู้อีกหรอ?”

“ไม่รู้ จนกว่ามึงจะพูดมันออกมา” ผมแสร้งทำเป็นโง่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไอ้ทีเลยยิ้มแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะใช้มือกวักเรียกผมให้ก้มลงไปหา

“ถ้าอยากได้ยินก็ก้มหน้าลงมาฟังสิ” โดยไม่ต้องให้ไอ้ทีได้สั่งซ้ำ ผมก็รีบก้มหน้าลงไปจนแทบจะเอาหูแนบกับริมฝีปากของมันอยู่แล้ว

“ทีรักวินนะครับ รักวินมาก แล้วก็จะรักวินตลอดไป...เป็นแฟนกับทีได้มั้ยครับวิน?” ไอ้ทีพูดจบก็ยื่นหน้าเอาจมูกขึ้นมาชนกับแก้มของผม คำพูดและการกระทำดังกล่าวมันทำให้ใบหน้าของผมรู้สึกร้อนฉ่าแล้วก็เขินอาย จนแทบจะละลายลงไปที่พื้นอยู่แล้ว

 “อื้มตกลง!” ผมพูดจบก็ก้มหน้าลงไปกอดไอ้ทีอีกครั้ง ซึ่งมันก็กอดผมเอาไว้เหมือนกัน แถมยังบอกรักผมอยู่แบบนั้นซ้ำๆ อีกต่างหาก เล่นเอาหัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาของผมมันกลับมาสดใสและพองโตอีกครั้ง แล้วก็ยังอัดแน่นไปด้วยความสุขจนแทบจะล้นทะลักออกมาเลยด้วย

ตอนนี้ผมกับไอ้ทีต่างก็ตกอยู่ในห้วงความรักที่เป็นสีชมพู ราวกับว่าโลกนี้มีกันอยู่เพียงแค่สองคน ไม่ได้สนใจและรับรู้ถึงใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างเก้ๆ กังๆ ที่ด้านหลังเลยสักนิด

“เอ่อ...พี่ขอโทษนะที่ต้องพูดขึ้นเพื่อขัดจังหวะ จะด่าพี่ว่าไร้มารยาทก็ได้นะพี่ไม่แคร์” เสียงของพี่คินที่พูดขึ้น ทำให้ผมกับไอ้ทีหลุดออกมาจากโลกสีชมพูของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ นี่ผมลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าพี่คินก็อยู่ในห้องนี้ด้วย

“โหยพี่คิน ผมจะไปกล้าด่าพี่ได้ยังไงกันเล่า พี่อุตส่าห์มาเฝ้าไอ้ทีเป็นเพื่อนผม แต่ผมยังไม่ได้ขอบคุณพี่เลย” ผมยกมือไหว้ที่คินแล้วก็ยิ้มกว้างด้วยความซึ้งใจ ผมโชคดีจริงๆ ที่มีพี่ชายที่แสนดีแบบนี้

“ผมก็ต้องขอบคุณพี่คินด้วยครับ” ไอ้ทีพูดขึ้นบ้างแล้วก็ยกมือไหว้พี่คินเช่นกัน

“ทีไม่ต้องขอโทษพี่หรอก พี่สิต้องเป็นคนขอโทษที แล้วก็ต้องกราบขอขมาพ่อกับแม่ทีด้วย” พูดถึงตรงนี้พี่คินก็เหลือบตาขึ้นไปมองเพดาน แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม ผมกับไอ้ทีเลยหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“เอ่อ...ทำไมพี่คินต้องกราบขอขมาพ่อกับแม่ผมด้วยล่ะครับ?” ไอ้ทีถามด้วยความสงสัย อย่าว่าแต่มันเลยเพราะผมเองก็คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน

“เดี๋ยวพี่ค่อยเล่าทีเดียวก็แล้วกันนะ ตอนนี้พี่มีธุระที่ต้องรีบไปจัดการ ยังไงถ้าพ่อกับแม่ทีมาแล้วก็อย่าพึ่งให้พวกท่านกลับล่ะ พี่มีเรื่องสำคัญที่จะพูดด้วย พี่ไปก่อนนะ” พี่คินพูดจบก็รีบวิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องทันที โดยไม่สนใจฟังคำบอกลาของผมกับไอ้ทีเลยสักนิด จะรีบไปไหนก็ไม่รู้

“แล้วนี่มึงเป็นไงบ้าง เจ็บแผลมากมั้ย?” ผมถามไอ้ทีด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ว่าตอนที่ก้มลงไปกอดตัวผมได้เผลอกดลงไปโดนที่แผลมันบ้างรึเปล่า

“ไม่เลย ตอนนี้กูรู้สึกชาๆ มากกว่าน่ะ”

“อ้อ สงสัยยาชาที่หมอฉีดไว้ตอนเช้ามืดยังไม่หมดฤทธิ์ล่ะมั้ง”

“อืม แต่ว่ากูหิวน้ำจัง มึงช่วยไปเอามาให้หน่อยได้มั้ย”

 “ได้สิ งั้นรอแป๊บนะ” พูดจบผมก็ลุกเดินไปยังตู้เย็นที่อยู่ใกล้ๆ แล้วรินน้ำเปล่าใส่แก้วจนเกือบเต็ม จากนั้นจึงเอาหลอดดูดที่หักงอได้ปักลงไปในแก้ว แล้วก็เดินไปยื่นให้ตรงหน้าไอ้ที

“ลุกไหวมั้ย?” ผมพยายามประคองตัวของไอ้ทีให้ลุกขึ้น แต่มือข้างเดียวมันก็แทบไม่มีแรงเลย อาจเป็นเพราะว่าผมยังไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วล่ะมั้ง

“ไม่ไหวอะ กูไม่มีแรงลุกขึ้นเลย” ไอ้ทีพูด

“แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะ แบบนี้มึงจะไม่คอแห้งตายงั้นหรอ” ผมพูดด้วยท่าทางเป็นกังวล ไอ้ทีมันฟื้นขึ้นมาหาผมได้แล้ว เพราะงั้นผมจะไม่ยอมให้มันตายจากผมไปเพราะอาการขาดน้ำหรอกนะ

“แต่มันยังมีวิธีอยู่อีกนะ” ไอ้ทีจ้องเข้ามาในดวงตาของผมแล้วอมยิ้มออกมาเล็กน้อย

“วิธีไหน?”

“ก็...มึงต้องป้อนกูไง...ทางปาก” พอไอ้ทีพูดขึ้นแบบนี้ ผมก็หน้าร้อนวาบขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย จริงอยู่ว่าผมกับมันเคยทำอะไรๆ ที่มันมากกว่าปากประกบปากไปแล้ว แต่ที่ผมไม่ชินมันคือคำพูดแบบนี้ของมันต่างหากล่ะ

“นี่มึงลุกไม่ขึ้นจริงๆ รึเปล่าเนี่ย?” ผมหรี่ตามองอย่างจับผิด

“จริงสิ กูเคยโกหกมึงรึไง?” ไอ้ทีตอบด้วยใบหน้าซื่อๆ นิ่งๆ ก็ใบหน้าแบบนี้แหละที่ผมคิดว่ามันโกหกได้เนียนนักล่ะ แต่ว่ามันเป็นคนป่วยนี่นะ เพราะงั้นผมจะยอมทำตามที่มันขอก็ได้

“เออๆ ป้อนก็ป้อน” ผมพูดจบก็ดูดน้ำเข้าไปในปาก ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงไปหาไอ้ทีจนริมฝีปากของเราสองคนประกบกัน ก่อนที่ผมจะปล่อยน้ำลงไปเพื่อให้ไหลลงคอของมันทันที

เมื่อไอ้ทีกลืนน้ำลงไปจนหมดผมก็ว่าจะชันตัวลุกขึ้น แต่ก็ถูกมือของมันสอดเข้ามาตรงท้ายทอยแล้วก็รั้งผมเอาไว้ ก่อนที่จะชอนไชปลายลิ้นเข้ามาข้างในริมฝีปากของผม

“อื้อ...อื้ม...” ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าไอ้ทีจอมซื่อบื่อจะเล่นแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยอมอ่อนให้มันแต่โดยดี แล้วตวัดลิ้นแลกจูบกับมันด้วยความโหยหา

“อา...” ผมร้องครางเสียงกระเส่าเมื่อไอ้ทีถอนจูบออกไป โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ดวงตาของผมมันหรี่ปรือ แล้วก็เผยอริมฝีปากราวกับรอให้ไอ้ทีจูบผมอีกครั้ง

“กูยังหิวน้ำอยู่เลย ขออีกสักคำได้มั้ยวิน?”

“ได้สิ กูจะป้อนจนกว่าจะหมดแก้วเลยล่ะ” พูดจบผมก็ดูดน้ำแล้วก้มลงไปหาไอ้ทีอีกครั้ง จากนั้นภารกิจ ป้อนน้ำ’ ให้มันก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งน้ำหมดแก้ว

2BC

 

สวัสดีค่ารีดเดอร์ที่น่ารักของเค้าทุกคน ถึงตอนนี้เค้าจะอัพช้าไปหน่อยเพราะธัญวลัยเว็บล่ม  แต่ในที่สุดเว็บก็กลับมาเป็นปกติแล้ว ซึ่งพอได้อ่านกันก็คงแบบ...อั้ยยยยยยยยEmbarrassed กำลังอมยิ้มไม่ก็เขินอยู่สิน้าที่ทีกับวินเข้าใจกันแล้ว แถมยังหวานกันม้ากกกกมาก  ทีแบบเป็นคนดีมากเลยเนอะ แต่ก็มีมุมเจ้าเล่ห์เหมือนกัน อิอิ แต่ยังไงก็หวังว่าทุกคนจะชอบแล้วก็ยินดีกับคู่นี้กันนะคะ แฮปปี้เอนดิ้งกันเลยทีเดียว
แต่ส่วนของพี่คินกับน้องคลื่นนั้น.................ก็ต้องรอหลังวันที่ ตุลานะคะว่าจะได้ลงเอยกันมั้ย งานเสียน้ำตาต้องมาสิ หึหึ  เพราะอย่างที่เราเคยแจ้งไปเนอะว่าตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่เราลงในเว็บ เพราะสนพ.ต้องการให้สิทธิ์คนซื้อหนังสือได้อ่านก่อน หวังว่าคงจะเข้าใจเค้าและไม่ดราม่าเนอะ ซึ่งเราจะมาอัพต่อจนจบแน่นอน แต่วันไหนยังไม่แน่ใจนะคะ แต่คงหลังงานฟิควันที่ 1 ตุลาคมไม่น่าเกิน 1 อาทิตย์ค่ะ จุ๊บๆ
ส่วนใครที่สนใจนิยายก็ติดต่อเข้ามาได้ที่แฟนเพจเลยนะคะ อ่านก่อน ฟินก่อน และตอนพิเศษแซ่บมว้ากกก ที่สุดใน โลก (มีตอนของคิมมิกซ์และมินมาริเพิ่มเข้ามาด้วยน้า จะได้ครบ คู่ไง อิอิ รักเธอที่สุด) ส่วนหนังสือปิดจองวันที่ 18 ก.ย. นี้จ้า
ปล.ขอขอบคุณทุกคนมากๆที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้  รวมทั้งคนเม้น ไลค์ เข้ามาเม้ามอยกับเราที่แฟนเพจ แล้วก็สั่งซื้อหนังสือเข้ามาด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะ รักทุกคนน้า แล้วเจอกันค่ะ บ๊ายบายยยยย บายๆ
ปล2.ตอนนี้ที่เพจเรามีกิจกรรมแจกหนังสือเรื่องนี้อยู่นะคะ กติกาง่ายมากก ถ้ายังไงก็มาเล่นกันเยอะๆน้า คลิกที่ลิงค์นี้เลยจ้า http://goo.gl/w3VTDO 
(12 ก.ย. 59)

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #618 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 16:34
    ทีบอกรักได้หวานมาก ตายสงบศพสีชมพูกันเลยทีเดียว

    แต่แอบงง ทีขอบคุณพี่คิน แต่พี่คินบอกทีไม่ต้องขอโทษหรอก พี่คินช็อกจนมึนเหรอ?? 555
    #618
    0
  2. #581 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 21:34
    น้ำคงหวานน่าดูเลยอ่าาาาา...
    น้องคลื่นจะเข้าใจผิดมั๊ยเนี่ยคินไม่ได้กลับหาเลย
    #581
    0
  3. #513 Phantom. (@g-h-o-s-t) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 01:31
    TT TT TT คิดถึงน้องคบื่นกับพี่คินจังเลยยยย คู่หลักเขาปากกับใจตรงกันแล้วนะ เขาลงเอยกันแล้วนะ เมื่อไหร่พี่คินตะอกแตกตายเพราะคลื่นหนีหายไปอะ #ธีมแนะหนับหนุนน้องคลื่นหนีพี่คิน
    #513
    0
  4. #511 DoKukukiki (@DoKukukiki) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:24
    รอรอรอ คิดถึงแล้วอ่าาา
    #511
    1
    • #511-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 23)
      6 ตุลาคม 2559 / 19:49
      คิดถึงเหมือนกันค่า วันสองวันเดี๋ยวมาอัพนะคะเตง
      #511-1
  5. #510 โลหิตสีม่วง (@usui-takumi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 17:39
    อยากอ่านต่ออ่าาาาาาา
    #510
    1
  6. #508 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 01:45

    เห้อออออเข้าใจกันซักทีเหลือแต่ของพี่คินซินะสู้ๆนะพี่คิน

    #508
    1
    • #508-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 23)
      14 กันยายน 2559 / 19:40
      อั้ยยยย ขอบคุณมากๆเลยนะคะที่เม้นให้ทุกตอนเลย น่าร้ากกกกกก รอหลังตุลาน้าเตง
      #508-1
  7. #493 Mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 14:30
    P'Kin Calm Dpwn and go to bow down to your wife! lick his feet will be gret too..wait! maybe คลื่นas a queen would be nice with sm Pla--กลับมาไทยก่อนนน ฟฟฟ พี่คินหลุดอังกฤษมานี่เลยเถิดเลย แล้วนี่พี่ทีกับวินไม่เกรงใจคุณพยาบาลที่มีโอกาสจะผ่านมาใช่ไหมคะ ฟฟฟ (แต่เราอยากผ้านไปจั--)
    #493
    1
  8. #492 jinjie (@jennies4298) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 10:12
    พี่คินค่ะ สติค่ะสติ 555 รีบไปเคลียร์กับคลื่นเลยนะค่ะ อยากอ่านฉากหวานของคินคลื่นแล้วววว *0*
    #492
    1
  9. #491 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 01:06
    พี่คินมีความตลก5555 เย้ๆทีวินเข้าใจกันแล้วแหละ เขินนนน
    #491
    1
  10. #490 Chomview-cute (@Chomview-cute) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 22:02
    งุ้ย ทีวิน นั้ลร๊ากก แต่พี่คลินสติหลุด55555555555
    #490
    1
  11. #489 Got7 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:52
    ทีวินเคลียร์

    แต่คินคลื่นยังไม่เคลียร์ โฮ&#128557;
    #489
    1
  12. #488 HanXinLing (@xinling) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:48
    สงสารพี่คินมากค่ะบอกเลย สติหลุดไปเลยแหะ 555555
    #488
    1
  13. #487 Holla K (@hollakujira) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 21:02
    เจาๆคินคลื่น เจาๆๆๆๆ5555
    #487
    1
  14. #486 Mint_watchirapan (@Mint_watchirapan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:53
    อยากมีคนมาป้อนน้ำบ้างจัง#อิจฉาทีสุดๆ
    #486
    1
  15. #485 fukumoji (@momochiyo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:17
    ใจเย็นลูกโดนแทงไส้แตกต้องงดน้ำ3วันนะ
    #485
    1
    • #485-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 23)
      12 กันยายน 2559 / 22:23
      ทีบอกว่าขาดจูบอาจจะขาดใจได้ครับ อิอิ
      #485-1
  16. #484 Sakunrat Saipan (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:11
    ในขณะที่ทีวินโลกสีชมพู ตัดไปที่คินคลื่น เหอๆๆๆๆ งานงอกละพี่คิน หึๆๆๆ
    #484
    1
  17. #483 natchagm14 (@natchagm14) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 19:26
    จะสารภาพแล้วอ่ะ
    #483
    1
  18. #482 Holla K (@hollakujira) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 12:36
    และแล้วก้อถึงเวลาที่วินจะสารภาพ หึๆ
    #482
    1
  19. #480 Sakunrat Saipan (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 09:36
    ถ้าทีตาย จะเอามีดไปแทงไรต์!!!!!
    #480
    1
  20. #479 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 23:19
    แงงง ชลนทีของเค้า อย่าเป็นอะไรนะตัวเอง

    ปล.หนังสือวางแผงเมื่อไรแจ้งด้วยน้าาา
    #479
    1
    • #479-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 23)
      9 กันยายน 2559 / 00:19
      ที่แรกคืองานฟิคค่ะ ต่อด้วยงานหนังสือ ส่วนตามร้านทั่วไปน่าจะปลายปีค่ะเตง
      #479-1
  21. #478 Mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 22:01
    อย่าเป็นอะไรนะที! ถ้านายเป็นอัไรไปแล้วใครจะมาเป็นพี่หัวน้องคลื่นไม่ให้คินกันเล่า(?)//อยู่ในโหมดสนใจคลื่นมากกว่าใครอื่--
    #478
    1
  22. #475 Parn Themoon (@02055632300) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:25
    ทีอย่าเป็นอะไรนะ . อี่เจนแกทำอะไรลงไปห้ะอี่บ้า!!!
    #475
    1
  23. #473 Yaoi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:04
    สงสารที ทีต้องฟื้นนะ เจนสมควรคุก
    #473
    1
  24. #472 palmy3050 (@palmy3050) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:00
    ทำไมชั้นชอบเจน นางก้รักของนางนะ นางน่ารักนะว่ามั้ยค่ะทุกคน4554455
    #472
    1
  25. #469 Phantom. (@g-h-o-s-t) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 20:34
    พี่คิน!!!!! ได้ยินเปล่า ได้ยินหรือเปล่าาาาาา #จงได้ยินจงได้ยินโอมเพี้ยง!!
    #469
    1