[END] Love friend กลุ้มใจนักดันแอบรักเพื่อนสนิท [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75,799 Views

  • 624 Comments

  • 3,353 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    103

    Overall
    75,799

ตอนที่ 24 : แอบรักครั้งที่ 21 หนี!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    12 ต.ค. 59

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/48456/1623475125-member.jpg

 




 

Part 21#Kleun หนี!

เมื่อคืนพี่คินไม่ได้กลับมานอนที่ห้องกับผม

ช่วง 2 – 3 วันก่อนก็เหมือนกัน ที่มีคืนหนึ่งพี่คินไม่ได้กลับมา

ผมรู้สึกว่าเดี๋ยวนี้พี่คินเปลี่ยนไป เวลาอยู่กับผมแล้วชอบทำหน้าเครียดๆ และเป็นกังวลยังไงก็ไม่รู้ แถมยังไม่ค่อยดูแลเอาใจใส่หรือว่าสนใจใยดีผมเหมือนเมื่อก่อนอีกต่างหาก ตอนแรกผมก็คิดว่าผมทำอะไรให้พี่คินไม่พอใจรึเปล่าเลยว่าจะขอโทษ แต่พอคิดไปคิดมาผมก็ไม่เห็นจะรู้ตัวเลยว่าผมได้ทำอะไรแบบนั้นลงไป ผมว่าพี่คินเปลี่ยนไปเพราะว่ามีคนอื่นต่างหาก

ถึงแม้วันนั้นผมจะถามนายธีร์ว่าพี่คินมีคนอื่นใช่มั้ย แต่ว่านายธีร์ก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธใหญ่ แล้วยืนยันชัดเจนว่าพี่คินไม่ได้มีใครแน่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นพฤติกรรมของพี่คินที่เปลี่ยนไปมันก็ทำให้ผมเชื่อไม่ลง เพราะถ้าพี่คินไม่มีคนใหม่แล้วทำไมพี่คินถึงได้เปลี่ยนไปได้ล่ะ

แต่จะว่าไปแล้วพอลองๆ นึกดู ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่คินในตอนนี้มันเรียกว่าอะไรผมก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ พวกเราสองคนไม่เคยบอกรักหรือว่าชอบกันเลยสักครั้ง ที่ทำอยู่เกือบทุกวันก็มีแค่เซ็กส์เพียงอย่างเดียว

นี่ผมเป็นแค่คู่นอนหรือว่าเมียเก็บของพี่คินงั้นหรอ?

พอคิดได้แบบนี้น้ำตาของผมมันก็อดที่จะรื้นขึ้นมาไม่ได้ ปกติผมก็คิดว่าผมเป็นคนที่เข้มแข็งคนนึงเลยนะ แต่กับเรื่องของความรักผมคิดว่าผมคงไม่สามารถทำแบบนั้นได้แน่ๆ แค่พอคิดว่าตอนนี้พี่คินอาจจะกำลังกกกอดอยู่กับใครที่ไม่ใช่ผม น้ำตาของผมมันก็ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายซะแล้ว

ถ้าไม่คิดจริงจังตั้งแต่แรกพี่คินจะใจดีแล้วก็อ่อนโยนกับผมทำไม วัยรุ่นน่ะมันจิตใจอ่อนไหวมากเลยนะ อย่ามาทำให้ผมรักแล้วก็ทิ้งผมไปแบบนี้สิ

“ฮือออออออออ” ผมล้มตัวลงนอนแล้วก็กอดหมอนร้องไห้ทันที บางทีคืนนี้พี่คินอาจจะไม่กลับมาที่นี่อีกคืนก็ได้ ผมคงต้องนอนเหงาแล้วก็ร้องไห้อย่างเดียวดายคนเดียวสินะ

แต่ขณะที่ผมกำลังพลิกตัวเพื่อเปลี่ยนท่านั่นเอง ข้อศอกของผมก็ดันไปกดรีโมทเปิดทีวีจนภาพและเสียงมันปรากฏขึ้นมา ผมที่ไม่มีอารมณ์จะดูอะไรทั้งนั้นเลยว่าจะหยิบรีโมทไปกดปิด แต่ก็มีข่าวด่วนแทรกขึ้นมาก่อนทำให้มือของผมหยุดชะงัก

“ข่าวด่วนวันนี้ เมื่อเวลาประมาณ 21.00 นาฬิกาที่ผ่านมา นายชลนที สมุทรเทวา หนึ่งในนักร้องชื่อดังจากวง Triangle ได้ถูกห้ามตัวส่งโรงพยาบาลเข้าฝ่าตัดฉุกเฉิน เนื่องจากถูกมีดปลายแหลมเสียบเข้าไปตรงบริเวณช่องท้อง ในขณะที่กำลังถ่ายทำโฆษณากับสมาชิกในวงจนอาการสาหัส หากมีความคืบหน้าอย่างไรทางสำนักข่าวจะแจ้งให้ทราบอีกครั้งในภายหลัง สวัสดีค่ะ”

เสียงของผู้ประกาศข่าวสาวและภาพของพี่ทีที่กำลังนอนอยู่บนรถเข็นอย่างโชกเลือด ทำให้ผมถึงกับหยุดชะงักราวกับวิญญาณได้หลุดออกไปจากร่างยังไงยังงั้น

ไม่จริงใช่มั้ย? เมื่อกี้ผมหูฝาดตาฝาดไปสินะ พี่ทีไม่มีวันจะถูกแทงจนอาการสาหัสได้หรอก...ไม่มีวัน ไม่มีวัน!

“พี่ที!!!” ผมรีบถลาเข้าไปประชิดทีวีแล้วเรียกชื่อพี่ทีพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งๆ ที่ภาพตอนนี้ได้ฉายอย่างอื่นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่ได้เป็นภาพของพี่ทีที่ร่างกายโชกเลือดเลยสักนิด

“ฮืออออออออ พี่ที พี่อย่าเป็นอะไรไปนะ” ผมสะอึกสะอื้นพร้อมกับกอดทีวีร้องไห้อยู่อย่างนั้นราวกับว่ามันเป็นตัวแทนของพี่ผม ที่ตอนนี้คงกำลังเข้ารับการผ่าตัดอยู่ที่โรงพยาบาล

ใช่แล้ว...โรงพยาบาล...ผมต้องรีบไปหาพี่ที!

พอคิดได้แบบนั้นผมก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ประตูห้อง เพื่อทุบประตูแล้วก็ตะโกนร้องดังๆ เผื่อว่าจะมีใครมาได้ยินแล้วก็สามารถช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ได้

ผมจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว ผมจะหนีแล้วก็จะไม่มีวันกลับมาหาคนใจร้ายอย่างพี่คินอีกเป็นอันขาด!

แต่ไม่ว่าผมจะทุบประตูหรือว่าจะโกนร้องเรียกเสียงดังแค่ไหน เสียงเพลงจากคลับที่อยู่ด้านล่างมันก็ดังจนกลบเสียงของผมมิดจนไม่มีใครสักคนได้ยิน ความหวังสุดท้ายก็คือพี่คินที่คืนนี้อาจจะกลับมานอนกับผม แต่มันก็คงเป็นแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ เพราะแม้เวลาจะผ่านไปกี่นาที กี่ชั่วโมง พี่คินก็ไม่ได้กลับมาหาผมที่นี่เลยแม้แต่น้อย

คนใจร้าย...

ในเวลาแบบนี้ทำไมพี่ถึงทิ้งผมไป ทำไมพี่ถึงไม่ยอมอยู่กับผม...

....................................................................................
........................................................
............................

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมที่กำลังนอนหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เมื่อคืนผมเคาะประตูพร้อมกับร้องไห้อยู่นานเป็นชั่วโมงจนเผลอหลับไปจนถึงเช้าเลยหรอเนี่ย ให้ตายสิ นอนตรงนี้ปวดหลังชะมัด

“ใครครับ? พี่ธีร์หรอ?” ผมยังคงถามคำถามเดิมทุกทีที่มีคนเคาะประตู แม้ว่าผมจะรู้คำตอบอยู่เต็มอกแล้วก็ตาม

“ใช่ ผมเอง ผมเอาข้าวมาให้คุณน่ะ”

“อ๋อ ถ้างั้นก็เข้ามาเลยครับ” ผมว่าผมเจอคนที่จะพาผมหนีออกไปจากที่นี่ได้แล้วล่ะ หวังว่านายธีร์คงจะไม่เปลี่ยนใจไม่ยอมช่วยเหลือผมหรอกนะ

พอได้ยินเสียงอนุญาตจากผมนายธีร์ก็ไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาข้างในทันที แต่พอเห็นสภาพของผมตอนนี้ นายธีร์ก็เบิกตากว้างแล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“นั่นคุณไปทำอะไรมาน่ะทำไมหน้าตาถึงได้เป็นแบบนี้!” ไอ้แบบนี้ที่ว่าก็คงจะเปลือกตาปูนโปน ใต้ตาดำคล้ำ สภาพอิดโรย แล้วก็มีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่เต็มใบหน้าสินะ

“ผมร้องไห้ แล้วก็เคาะประตูทั้งคืน แต่ก็ไม่มีใครได้ยินเลยสักคน” พูดจบผมก็ชูนิ้วมือที่บางนิ้วมีรอยสีม่วงๆ เขียวๆ ที่มันฟกช้ำจากการเคาะประตูรัวๆ ของผมเมื่อคืน

“ปัดโธ่! มันจะไปมีใครได้ยินได้ยังไง ก็ในเมื่อข้างล่างมันเปิดเพลงเสียงดังจะตาย เอางี้คุณไปนั่งที่ตรงเก้าอี้นะ เดี๋ยวผมจะไปหยิบยามาทามือให้” นายธีร์ยัดถุงกล่องข้าวใส่มือของผม แล้วรุนหลังผมเพื่อให้ไปยังเก้าอี้ตรงหน้าคอมพิวเตอร์ แต่ว่าผมก็ขืนตัวไว้ไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น

“ไม่ต้องหรอกครับพี่ธีร์มันเสียเวลา ตอนนี้ผมอยากรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด พี่ช่วยพาผมออกไปเถอะนะครับ” ผมจ้องมองไปที่ดวงตาของนายธีร์อย่างอ้อนวอนเพื่อขอร้องให้ยอมเห็นใจ นายธีร์จึงได้เงียบไปเพื่อคิดและตัดสินใจอยู่สักพัก ก่อนจะยอมพยักหน้าเพื่อตอบตกลงคำขอของผมในที่สุด

“ได้ ผมจะพาคุณออกไป แต่ว่าผมมีข้อแม้อยู่ ข้อนะ”

“อะไรก็ได้ครับพี่ธีร์ ผมยอมทุกอย่างเลย” ตอนนี้ผมอยากรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ให้หลุดพ้นจากการกักขังของคนใจร้าย แล้วก็จะได้ไปหาพี่ชายของผมที่ตอนนี้ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง

“โอเค ถ้างั้นก็ข้อ 1.คุณรีบไปล้างหน้าล้างตาซะ ส่วนข้อ 2.ก็มากินข้าวที่ผมเอามาให้จนหมดโดยไม่มีเหลือ” นายธีร์ยิ้มบางๆ แล้ววางมือลงบนศรีษะของผมอย่างแผ่วเบา นายธีร์ให้ความรู้สึกอบอุ่น ใจดี แล้วก็อ่อนโยนไม่แพ้พี่ทีพี่ชายแท้ๆ ของผมเลย

พอคิดได้แบบนี้ น้ำตาของผมมันก็ซึมออกมาอยู่ที่หางตาทันทีด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณนะครับพี่ธีร์” ผมพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาอย่างที่นายธีร์สั่ง จากนั้นจึงออกมาทานข้าวในกล่องที่ถูกวางเอาไว้ตรงโต๊ะคอมพิวเตอร์

“ทำไมจู่ๆ คุณถึงได้ตัดสินใจจะหนีออกไปจากที่นี่ล่ะ? ก่อนหน้านี้คุณยังบอกว่ามีความสุขมากอยู่เลยไม่ใช่หรอ?” นายธีร์ถามขึ้นระหว่างที่ผมกำลังทานข้าว ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ได้เอายามาทาและนวดบริเวณหลังนิ้วมือ ที่เป็นรอยฟกช้ำให้ผมเรียบร้อยแล้ว

“เมื่อคืนผมเห็นข่าวที่พี่ชายของผมถูกแทง ผมเลยอยากไปเยี่ยม แล้วก็...ผมไม่มีความสุขที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแล้ว...”

“เรื่องข่าวของคุณชลนทีผมเห็นแล้วล่ะ แต่ผมคิดว่าคุณคงไม่เป็นไรเพราะมีนายคอยปลอบอยู่ข้างๆ นายไม่ได้โทรมาหาผมเลย ผมเลยนึกว่าพวกคุณอยู่ด้วยกัน” พอนายธีร์พูดถึงตรงนี้ ก็เหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกอยู่ที่อกของผมจนแทบหายใจไม่ออก

“พี่คินไม่ได้กลับมาที่นี่ คืนแล้ว พี่คินคงเบื่อผมแล้วล่ะ อีกไม่นานก็คงจะเฉดหัวผมส่งกลับบ้าน เพราะงั้นผมเลยอยากออกมาเองมากกว่า อย่างน้อยผมจะได้เหลือศักดิ์ศรีที่มีเหลืออยู่น้อยนิดเอาไว้ได้บ้าง สถานะของผมตอนนี้มันยิ่งกว่าพวกเมียน้อยเมียเก็บซะอีก ผมมันไม่ต่างจากทาสหรือว่าผู้หญิงที่ขายบริการให้กับพี่คินเลย...”

พูดถึงตรงนี้ผมก็กัดริมฝีปากล่างแน่นจนมันสั่นและเจ็บไปหมด แต่นั่นมันก็เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดรวดร้าวตรงจิตใจ ผมไม่น่าหลวมตัวไปหลงรักผู้ชายแบบพี่คินเลยจริงๆ

“ทำไมคุณถึงพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้นกันล่ะ ตั้งแต่ที่ผมทำงานกับนายมา นายไม่เคยดูแลเทคแคร์ใครเท่าคุณมาก่อนเลยจริงๆ นะ ผมว่าคุณคือคนสำคัญสำหรับนาย” พอได้ยินนายธีร์พูดแบบนี้ น้ำตาที่ผมพยายามกักเก็บมันเอาไว้ก็ไหลทะลักลงมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่

คนสำคัญงั้นหรอ?

ถ้าสำคัญแล้วทำกับผมแบบนี้ สู้เกลียดผมเหมือนเดิมตั้งแต่แรกยังจะดีซะกว่า เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงไม่ยอมยกหัวใจให้กับพี่คินไปหมด จนต้องเจ็บปวดและทรมานแบบนี้หรอก...

“พี่ธีร์ครับ ตอนนี้ผมกินข้าวหมดแล้ว พี่ช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ตามสัญญาด้วยนะครับ” ผมพูดขึ้นอย่างแน่วแน่ แล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ไหลลงมาออกไป

ตอนนี้ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะหนีออกไปจากที่นี่ ไปให้พ้นจากคนใจร้าย แล้วก็จะไม่กลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด...

ผมจะตัดใจจากพี่คิน!

“โอเค ถ้างั้นคุณก็หาเสื้อหรือว่าผ้าอะไรก็ได้มาคลุมที่หัวเอาไว้ ผมจะพาคุณแอบออกไปทางด้านหลังร้านเอง”

Kin

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่บนรถแท็กซี่ที่บอกให้โชเฟอร์รีบขับไปที่คลับ แต่มันก็ยังเร็วไม่ทันใจจนผมแทบจะลุกไปขับเองอยู่แล้ว!

 ผมอยากรีบกลับไปหาไอ้เด็กคลื่น ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะเริ่มพูดอะไรกับมันเป็นประโยคแรกดี ผมรู้แต่ว่าผมต้องขอโทษ จะให้ผมกราบ ผมไหว้ หรือจะให้ผมทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น ตอนนี้ผมรู้สึกผิดกับมันมากจนแทบอยากจะบีบคอตัวเองให้ตายอยู่แล้ว

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ไอ้เด็กคลื่นย้ำและปฏิเสธกับผมตลอดว่ามันไม่ได้ทำอะไรวินทั้งนั้น แต่ผมก็ไม่ยอมเชื่อมันเลยสักนิด ผมเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นที่ตั้ง แล้วทำร้ายความรู้สึกของมันจนแตกยับไม่มีชิ้นดี นอกจากนี้ผมยังปู้ยี่ปู้ยำทำลายศักดิ์ศรีของมันอีกต่างหาก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่โกรธหรือว่าเกลียดผมเลยสักนิด

เด็กที่บริสุทธิ์ น่ารัก สดใส และจิตใจดีแบบนี้ แต่ผมกลับไปทำร้ายมันลงซะได้ ผมนี่มันเลวเกินกว่าที่จะให้อภัยได้จริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังหน้าด้าน ผมจะไปง้อไอ้เด็กคลื่น และจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้มันยกโทษให้ผมให้ได้ ผมจะไม่ยอมเสียมันไปแน่ๆ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นหัวใจของผมมันคงต้องแตกสลาย...

ผมรักไอ้เด็กคลื่น

รักมาก...แล้วก็รักตั้งแต่ที่ยังไม่รู้ความจริงว่ามันเป็นผู้บริสุทธิ์เลยด้วยซ้ำ...

“พี่ๆ เดี๋ยวพี่ช่วยจอดตรงหน้าร้านดอกไม้ข้างหน้านี่หน่อย” ผมรีบบอกโชเฟอร์ เมื่อเห็นร้านดอกไม้ร้านหนึ่งอยู่ข้างหน้า ผมว่าถ้าผมจะไปง้อไอ้เด็กคลื่นมือเปล่ามันก็คงจะดูไม่ดี อย่างน้อยถ้ามีดอกไม้ช่อใหญ่ๆ สักช่อติดไม้ติดมือไปบ้างก็คงจะดีกว่า

ผมบอกโชเฟอร์ให้จอดรอตรงนี้ ก่อนที่ผมจะรีบเดินเข้าไปในร้าน ซึ่งข้างในต่างก็มีดอกไม้สวยๆ สีสันสดใส แล้วก็นานาชนิดเต็มไปหมด จนผมชักเลือกไม่ถูกแล้วสิว่าจะเอาดอกไหนไปง้อไอ้เด็กคลื่นดี

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าต้องการดอกไม้ชนิดไหนดีคะ?” พนักงานสาวที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์เอ่ยปากถาม ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วก็พูดอย่างเก้ๆ กังๆ ออกมาว่า...

“เอ่อ...คือผมอยากเอาดอกไม้ไปขอโทษแฟนน่ะครับ แต่ผมไม่รู้ว่าควรจะซื้อดอกอะไรดี” อันที่จริงผมไม่เคยขอไอ้เด็กคลื่นเป็นแฟนเลยด้วยซ้ำ ขนาดบอกรักหรือว่าบอกชอบก็ยังไม่เคยมีเลย แม้ว่าผมจะรู้สึกกับมันมากแค่ไหน แต่ผมก็พยายามที่จะตัดใจ เพราะคิดว่ามันคือคนที่วินรัก

เกือบๆ สัปดาห์ทีผ่านมานี้ผมจงใจทำตัวห่างเหินกับไอ้เด็กคลื่น เพื่อที่จะบังคับหัวใจตัวเองไม่ให้รู้สึกรักมันไปมากกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังกักขังตัวมันเอาไว้ เพราะใจไม่กล้าพอที่จะยอมปล่อยมันออกไป แถมยังทนไม่ไหวขึ้นไปนอนกกกอดมันเกือบทุกคืนอีกต่างหาก

ยิ่งผมพยายามจะตีตัวออกห่างจากมันเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายและคิดถึงมันมากขึ้นเท่านั้น แต่พออยู่กับมันผมกลับยิ่งรู้สึกเครียดแล้วก็เป็นทุกข์ ผมไม่สามารถมีความสุขได้อย่างเต็มร้อยจริงๆ ถ้าหากต้องแย่งคนที่วินรักไป

ถึงผมจะเลวจะชั่วแค่ไหน แต่ผมก็ตัดใจทำร้ายน้องชายของผมไม่ลงหรอกนะ

ด้วยเหตุนี้ตอนที่วินบอกว่าเรื่องที่กำลังคบกับไอ้เด็กคลื่นเป็นเรื่องโกหก ลึกๆ ผมถึงได้รู้สึกโล่งอกแล้วก็ยินดีปรีดา แม้ว่าตอนนั้นจะสติหลุดจนเกือบกู่ไม่กลับแล้วก็ตาม

“ถ้างั้นเอาเป็นดอกไฮเดรนเยียหรือว่าลิลลี่สีขาวดีมั้ยคะ? ดอกนี้สามารถใช้แทนคำขอโทษได้น่ะค่ะ” เสียงของพนักงานที่แนะนำความหมายของดอกไม้พูดขึ้น ผมที่แทบไม่คุ้นเคยอะไรกับของสวยๆ งามๆ พรรค์นี้อยู่แล้วก็เลยพยักหน้าเออออตามไปเลย ปกติถ้าจะส่งดอกไม้ไปให้ผู้หญิงที่ไหน ผมก็สั่งให้ธีร์จัดการให้ตลอด ไม่มีหรอกที่ผมจะเดินลงมาเลือกดอกไม้ด้วยตัวเองแบบนี้

“ครับ ไปจัดมาเลย ผมขอช่อใหญ่ๆ เลยนะ”

“เอ่อ...จะให้จัดรวมกันเลยหรอคะ?” เวรกรรม ทำไมแค่ซื้อดอกไม้มันถึงได้ยากเย็นแบบนี้วะเนี่ย!

“ไม่ได้หรอครับ? ถ้างั้นก็เอาเป็น...เอ่อ...ลิลลี่สีขาวก็แล้วกัน ช่วยเร่งจัดให้ผมด้วยนะ พอดีว่าผมรีบใช้” ผมอยากเจอหน้าไอ้เด็กคลื่นให้ไวขึ้นเพียงแค่ นาทีก็ยังดี ตอนนี้ผมคิดถึงมันใจจะขาด เพราะว่าผมไม่ได้เจอหน้ามันมานานตั้ง วันแล้ว ป่านนี้ก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงบ้าง จะเหงามั้ย จะนอนร้องไห้เพราะอยู่คนเดียวรึเปล่า

ผมคิดถึงมันเหลือเกิน...

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ทั้งหมด 2500 บาทค่ะ” พนักงานยื่นช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่มาให้ ผมเลยรีบหยิบกระเป๋าตังแล้วก็ควักเงินจ่ายไปอย่างไม่รีรอ ถึงช่อมันจะยังดูเล็กไปหน่อยไม่ใหญ่สะใจอย่างที่ผมคิดไว้ก็ตาม

“ขอบคุณมากๆ นะคะ โอกาสหน้าเชิญมาใช้บริการใหม่ได้ค่ะ” พนักงานสาวยิ้มหวาน ส่วนผมก็ยิ้มคืนพอเป็นพิธีแล้วก็รีบกลับเข้าไปนั่งในรถแท็กซี่ ที่โชว์เฟอร์จอดรอนานเป็น 10 นาทีแล้ว

“ซื้อดอกไม้ไปง้อเมียหรอไอ้หนุ่ม?” เออเว่ย โชเฟอร์แกก็ถามได้ตรงไปตรงมาดีเหมือนกัน

“ใช่แล้วพี่ พอดีผมทำเรื่องเลวๆ กับเขาเอาไว้เยอะเลยน่ะ เลยอยากจะหาอะไรเพื่อไปขอโทษ” พูดถึงตรงนี้ผมก็อดที่จะรู้สึกผิดขึ้นมาอีกไม่ได้ ยิ่งนึกย้อนกลับไปเท่าไหร่ การกระทำของผมมันก็เลวร้ายจนยากที่จะให้ไอ้เด็กคลื่นยกโทษให้เลยจริงๆ เพราะถ้าเป็นผมที่จู่ๆ ก็โดนใครไม่รู้จับมาข่มขืนแล้วก็กักขังเอาไว้แบบนี้ ผมคงไม่มีทางให้อภัยมันชั่วชีวิตแน่ๆ

“ดีแล้วที่เอ็งยังรู้สึกตัวแล้วก็คิดได้ แต่พี่นี่สิมารู้สึกตัวเอาก็เมื่อสาย เมียพี่มันหอบลูกหนีไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้” น้ำเสียงของโชเฟอร์ฟังดูเจ็บปวดแล้วก็ทรมานมากจริงๆ ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าแกไปทำอะไรไว้ จนเมียทนไม่ไหวถึงกับหอบลูกหนีไปแบบนั้น ผมยังโชคดีกว่าแกเยอะที่อย่างน้อยก็รู้ว่าไอ้เด็กคลื่นมันอยู่ที่ไหน ถ้าเกิดมันหายไปผมคงไม่ใช่แค่จะสติแตก แต่คงจะคลั่งแล้วก็อาจจะเป็นบ้าไปเลยก็ได้

“ผมเอาใจช่วยพี่นะ สักวันพี่ต้องตามหาเมียกับลูกเจอแน่ๆ”

“ขอบใจนะไอ้หนุ่ม” โชเฟอร์ยิ้มออกมาบางๆ แม้ว่าดวงตาจะแสนเศร้าแค่ไหนก็ตาม

20 นาทีต่อมาโชเฟอร์ก็พาผมมาถึงหน้าคลับจนได้ เวลานี้เป็นช่วงสายๆ คลับยังไม่เปิดบริการจึงมีพนักงานอยู่ในนี้แค่ไม่กี่คน อย่างเช่นฝ่ายบัญชี บุคคล หรือว่าเช็คสต็อกแล้วก็ขนของ ซึ่งพอแต่ละคนเห็นผมเดินเข้ามา ฝ่ายที่มีเอกสารต้องให้ผมเซ็นก็รีบวิ่งกรูกันเข้ามายกใหญ่

แต่เวลานี้มันใช่เวลาที่ผมจะมาทำอะไรแบบนี้มั้ยล่ะ? ผมเดินยิ้มหน้าระรื่นแล้วก็ถือช่อดอกไม้ใหญ่ๆ มาแบบนี้ คงจะมีอารมณ์มาอ่านเอกสารแล้วก็เซ็นให้หรอก!

หลังจากที่ตวาดไล่พวกที่มาเกะกะจนแตกกระเจิงออกไปไม่มีเหลือแล้ว ผมก็กลับมายิ้มร่าเช่นเดิมแล้วก็เดินขึ้นบันไดไปยังชั้น โดยที่ในใจก็พยายามคิดประโยคสวยๆ เพื่อที่จะใช้ง้อไอ้เด็กคลื่น

แต่แล้ว...

พอเดินไปถึงที่หน้าประตูห้องผมก็ต้องหยุดชะงักขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้กุญแจที่ผมเอาไว้ล็อกประตูเพื่อกันไอ้เด็กคลื่นหนี มันกลับไม่ได้คล้องอยู่ที่ประตูซะแล้ว

ตอนนี้ผมรู้สึกใจหายวาบ ส่วนมือไม้ก็เริ่มสั่นขึ้นมา เมื่อจู่ๆ ความคิดที่ว่าไอ้เด็กคลื่นมันจะหนีหายไปเหมือนกับเมียของโชเฟอร์แท็กซี่ก็ผุดขึ้นมาในสมอง

ไม่หรอกน่า...มันจะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง?

ผมพยายามพูดปลอบใจตัวเองแล้วยื่นมืออันสั่นเทาออกไปจับลูกบิด ก่อนที่จะหมุนเพื่อเปิดเข้าไปในห้อง ซึ่งก็พบแต่เพียงความว่างเปล่าอย่างเดียวเท่านั้น...

ฝุบ!

ช่อดอกไม้หลักพันที่อยู่ในมือของผมร่วงหล่นลงมาที่พื้นทันทีราวกับของไม่มีค่า แขนขาของผมมันเริ่มอ่อนแรง ก่อนที่จะเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องอันว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งเงาของไอ้เด็กคลื่น

“อย่าเล่นแบบนี้เลยนะคลื่น พี่ใจไม่ดีแล้วนะรู้มั้ย?” ผมพูดด้วยเสียงสั่นๆ และเบาหวิวราวกับจะขาดใจ ในขณะที่กำลังเดินสำรวจตามมุมต่างๆ ที่คิดว่าไอ้เด็กคลื่นอาจจะกำลังหลบอยู่เพื่อแกล้งผม เพราะเอาคืนที่ผมไม่ได้กลับมานอนด้วยถึง คืน

แต่ไม่ว่าจะหายังไง ผมก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของไอ้เด็กคลื่นเลย...

ผมทรุดตัวลงนั่งที่ปลายเตียงแล้วยก มือขึ้นมาจิกทึ้งที่ศีรษะอย่างแรงด้วยความกลัดกลุ้ม ตอนนี้ดวงตาของผมมันกำลังเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตา ทั้งริมฝีปากและมือไม้ของผมมันกำลังสั่น แถมยังสั่นอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าตอนที่อยู่โรงพยาบาลซะอีก

ผมเจ็บ...

เจ็บราวกับจะตาย...

ไอ้เด็กคลื่นมันหนีออกจากชีวิตของผมไปแล้ว...

“กลับมาเถอะคลื่น...พี่ขอร้อง...ได้โปรด...” น้ำตาของผมมันไหลออกมาทันทีที่ผมพูดจนจบประโยค ตอนนี้หัวใจของผมมันแทบจะแตกสลายไปแล้วจริงๆ ในชีวิตนี้ผมไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้กับอะไรหรือว่าใครทั้งนั้น ไอ้เด็กคลื่นเป็นคนแรกแล้วก็เป็นคนเดียว

ผมรักไอ้เด็กคลื่นจริงๆ...

ผมนั่งเศร้าและหมอาลัยตายอยากอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่สติจะเริ่มกลับมาและสมองก็เริ่มใช้งานได้จึงคิดออกว่า ถึงไอ้เด็กคลื่นมันอยากจะหนีออกไปจากผมมากแค่ไหน แต่ยังไงก็ไม่มีทางทำได้แน่นอนเพราะประตูมันถูกล็อกจากกุญแจที่อยู่ด้านนอก ซึ่งคนที่มีกุญแจนี้มีเพียงแค่ คนคือผมกับธีร์ เพราะงั้นถ้าผมไม่ได้เป็นคนเปิด คนที่เปิดก็ต้องมันอยู่แล้วอย่างไม่ต้องสงสัย

“ไอ้ระยำเอ๊ยมึงอยากตายนักใช่มั้ยไอ้ธีร์!” ผมสบถออกมาพร้อมกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว จากนั้นจึงได้หุนหันเดินลงไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นล่าง แล้วก็หยิบปืนที่อยู่ในลิ้นชักออกมาทันที

“ทุกคนมีใครเห็นไอ้ธีร์บ้างมั้ย!” ผมตะโกนดังลั่นจนน่าจะได้ยินกันทั่วทั้งคลับ พนักงานแค่ละคนเลยมองหน้ากันก่อนจะหันมาส่ายหน้าบอกผมว่าไม่รู้ ผมที่กำลังเลือดขึ้นหน้าเลยว่าจะตวาดออกไปด้วยความโมโห แต่ก็มีพนักงานคนหนึ่งที่ทำหน้าที่ขนของยกมือขึ้นมาซะก่อน

“ผะ...ผมเห็นครับบอส พี่ธีร์พึ่งเดินสวนกับผมออกไปทางด้านหลังคลับเองครับ” พนักงานคนนั้นพูดอย่างตะกุกตะกักด้วยร่างกายอันสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว

“แล้วเห็นมั้ยว่ามันออกไปกับใคร?”

“หะ...เห็นครับ แต่ผมไม่รู้ คะ...คือ...คนที่มาด้วยเอาเสื้อขึ้นมาคลุมจนไม่เห็นหน้าน่ะครับ” งั้นชัดเลย คนที่ไอ้ธีร์พาออกไปด้วยต้องเป็นไอ้เด็กคลื่นไม่ผิดแน่ๆ!

“โอเค ไม่เป็นไร ขอบใจมาก เดี๋ยวสิ้นเดือนนี้ฉันจะเพิ่มเงินเดือนให้นายเป็น เท่า” พูดจบผมก็รีบเดินตรงไปยังหลังร้านทันที เพราะคิดว่าไอ้ธีร์จะพาไอ้เด็กคลื่นไปขึ้นรถของมันที่จอดอยู่ที่นั่น แล้วก็จะพาไอ้เด็กนั่นหนีไปจากชีวิตของผมตลอดกาล

ผมก้าวขายาวๆ ด้วยความเร่งรีบ แต่ก็พยายามไม่กดส้นเท้าลงไปหนักๆ เพราะว่ากลัวจะเกิดเสียง เดี๋ยวไอ้ลูกน้องจอมทรยศมันจะไหวตัวทันแล้วก็พาไอ้เด็กคลื่นมันหนีไปจากผมได้ ผมก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ตามทางเดินอันคับแคบ จนกระทั่งถึงลานกว้างที่อยู่ข้างร้าน ซึ่งเป็นที่จอดรถของพนักงาน แล้วก็ที่จอดรถของรถขนสินค้า

ผมพยายามเดินหลบตามมุมรถ แล้วมองซ้ายมองขวาเพื่อสอดสายตาหาไอ้ธีร์กับไอ้เด็กคลื่น ซึ่งใช้เวลาไม่นานผมก็เจอ ตอนนี้ไอ้ธีร์กำลังหันหลังคุยกับไอ้เด็กคลื่นอยู่ข้างๆ รถของมัน ไอ้เด็กคลื่นที่มองเห็นผมยืนอยู่ข้างหลังแล้วยกปืนจ่อหัวไอ้ธีร์ จึงได้เบิกตากว้างแล้วกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

“พี่คิน!! อย่า!!

2BC

สวัสดีค่ารีดเดอร์ที่น่ารักทุกคน รอกันนานแล้วใช่มั้ยกับเรื่องนี้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆที่ทำให้รอกันนาน  แบบว่าเราลงเรื่อง Change with me จนจบก่อนถึงค่อยมาลงเรื่องนี้ต่อ เพราะว่าเรื่องนั้นเริ่มเรื่องก่อนเลยอยากให้จบก่อน หวังว่าคงจะเข้าใจเราน้า ตาใส

ตอนนี้แอบดราม่าเล็กน้อย (เอ๊ะหรือว่ามาก) น้องคลื่นน้อยใจเรื่องพี่คินอยู่แล้ว พอมาเจอเรื่องทีอีกก็แทบจะสติแตกไปเลย สงสารน้องคลื่นเนอะ  ส่วนพี่คินก็น่าสงสารไม่แพ้กัน พอสำนึกผิดจะเอาดอกไม้มาง้อเมียแต่เมียดันหนีซะไหน นี่ดีนะที่น้องคลื่นยังไปไหนไม่ได้ไกล แต่ความซวยจะไปอยู่ที่ธีร์รึเปล่ามาลุ้นตอนหน้าพรุ่งนี้กันนะคะ แล้วมาเอาใจช่วยให้พี่คินกับน้องคลื่นกลับมารักกันแฮปปี้เหมือนเดิมน้า 
ก่อนลากันตรงนี้ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ขอขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ คนที่เม้น ไลค์ แล้วก็เข้ามาเม้ามอยกับเราที่แฟนเพจด้วยนะคะ 
 ตอนนี้มีกิจกรรมแจกนิยายที่หน้าเพจ Sameejaejung ของเราด้วยน้า ถ้ายังไงก็มาร่วมเล่นกันได้นะคะ เพราะกติกาง่ายมากกกกก แล้วเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ บ๊ายบายยยย บายๆ
(11 ต.ค. 59)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #582 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 22:42
    สงสารคินง่าาาาาาาา แต่คินอย่าทำไรธีย์นะ
    #582
    0
  2. #533 ME.BAM (@Passakonrew) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 18:23
    ให้เดานะ คลื่นถูกยิงแทนธีร์ แน่ ๆ
    #533
    1
  3. #532 Mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 18:02
    ตอนนี้ผันคัวมาเป็นแฟนคลับเลยเป็นของหนูค่--//
    #532
    1
  4. #529 pat8352 (@pat8352) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 08:35
    อยากอ่านอีก
    #529
    1
  5. #528 Beer Sakunrat (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 07:58
    พี่คิน ฟังน้องคลื่นก่อนนนนนน จิcryล้าววววว T^T
    #528
    1
  6. วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 02:05
    อ้าววเห้ย ไม่พูดไม่จามาถึงจะยิงเรยรึ พี่คินใจร้ายยยย
    ไรท์ด้วย ตอนมันค้างอ่ะ เค้าลุ้นนะเนี่ย//ขออย่าให้พี่ธีร์เป็นอะไรด้วยเถอะ
    #527
    1
  7. #526 Chomview-cute (@Chomview-cute) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 01:53
    เอ้ย! คินใจเย็นๆสิ
    #526
    1
  8. #525 Mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:35
    ไรท์แกล้งหนูใช่ไหมคะ? มันค้างไรท์! ค้างมาก! ถ้าพี่ธีร์ตายนายคินอย่าได้คิดจะเอา พี่คลื่อนของหนู(?)นะ!
    #525
    1
  9. #523 bblg (@bblg) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 22:46
    มาต่อเร็วๆน้าาา ค้างแรงงงงงง
    #523
    1
  10. #522 fahpsk (@fahpsk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:06
    เฮ้ยยยย!! พี่คินใจเย็นนนน ///มีความหึงโหด
    #522
    1
    • #522-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 24)
      11 ตุลาคม 2559 / 21:50
      สติแตกตั้งแต่รพ.ละค่ะ พอเมียหายนี่กู่ไม่กลับเลย 5555555
      #522-1
  11. #521 Tonyaoi (@ampaga652) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:29
    นิยายของไรต์ทุกเรื่องสนุกน่ะ แต่มันติดตรงหนึ่ง คือมิติของตัวละครที่ทำให้ตัวละครดูสมจริง บางทีตัวละครก็เปลี่ยนบุคลิกไวมาก อ่านแล้วสับสน
    #521
    1
    • #521-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 24)
      11 ตุลาคม 2559 / 20:41
      ดีใจที่เตงชอบนิยายของเค้าน้า ที่เตงบอกว่าตัวละครเปลี่ยนบุคลิกคือพี่คินรึเปล่า ถ้าหมายถึงพี่คินจริงๆแล้วพี่แกเป็นคนอารมณ์ร้อนนะคะ ดูจากตอนที่จับน้องคลื่นมาเลยก็ได้ รุ่นสั่งให้ลูกน้องไปจับมาและใช้ปืนขู่ขนาดนั้นก็ถือว่าโหดพอตัวเลยล่ะ แต่ที่เตงคิดว่าโดดเป็นเพราะเค้าไม่ได้มาต่อหลายอาทิตย์รึเปล่าเลยจำได้แต่ตอนสวีทมุ้งมิ้ง อิอิ
      #521-1
  12. #520 Yaoi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:53
    ดาร์กเกินไปแล้วไม่เอาแบบนี้
    #520
    1
  13. วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:39
    โหยยย เรื่องมันเศร้าขอเมาท์รัวๆ #เกี่ยว?
    #519
    1
  14. #518 GukolaItachi (@GukolaItachi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:11
    อือหือ มาม่าไม่พอ พี่ธีร์ฉันจะตายอีกหรอ ไม่น่าาT^T
    #518
    1
  15. #517 Aommiiz Samruai (@aommiieee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 18:34
    เฮ้ยยยย ค้างงงง
    มาต่อเร็ว ๆ เน้ออออ
    #517
    1
  16. #516 Holla K (@hollakujira) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 17:40
    ป๊าดดดดด!! นี่ไม่ใช่ฟิคดราม่าธรรมดาแล้วววว นี่พี่คินจะฆ่าจะแกงกันเลยหรือออ ม้ายยย!!!
    #516
    1
  17. #515 Na_Nicha (@Na_Nicha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 17:33
    เฮียอย่า ทำตัวเองเอง ทำร้ายคนอื่นมันไม่โอเค ที่เคยทำอะไรอะไรน้องมันก็มากพอแล้ว
    #515
    1