[END] Love friend กลุ้มใจนักดันแอบรักเพื่อนสนิท [Yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 75,870 Views

  • 624 Comments

  • 3,350 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    174

    Overall
    75,870

ตอนที่ 4 : แอบรักครั้งที่ 3 ความรู้สึกของวิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 ก.ค. 59

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/48456/1170889119-member.jpg





Part 3# Chonnatee ความรู้สึกของวิน

                “ไง...ไม่เข้าไปแจมกับพวกนั้นด้วยหรอ?” เสียงๆ หนึ่งพูดขึ้นมาจากทางด้านหลัง ผมเลยหันไปดูจึงพบว่าเป็นคุณรามินทร์ที่กำลังก้มลงเท้าแขนทั้ง ข้างกับพนักโซฟาห่างจากผมไปนิดหน่อย

                “ไม่ล่ะครับ ผมไม่ค่อยชอบอยู่กับคนเยอะๆ เท่าไหร่”

                “แล้วนายไม่หึงรึไง? เป็นฉันคงได้ไปกระชากคนของฉันออกมาพาลากกลับบ้านไปนานแล้ว” คุณรามินทร์คือคนเดียวที่รู้ว่าผมคิดยังไงกับไอ้วิน สายตาอันคมกริบนั้นมองความรู้สึกของผมออกอย่างทะลุปรุโปร่งราวกับมานั่งอยู่ในใจเลยทีเดียว

ตอนแรกผมก็กลัวว่าจะถูกสั่งถอดออกจากโปรเจคหรือสั่งให้เลิกชอบไอ้วิน แต่เปล่าเลย คุณรามินทร์กลับสนับสนุนความรู้สึกของผมด้วยซ้ำ เพราะผมจะได้เป็นคนกันไอ้วินที่ชอบสกินชิพแต๊ะอั๋วคนไปทั่วออกจากมาริ และเซอร์วิสสาววายที่นับวันจะยิ่งมีมากขึ้นให้ฟินกันไป

เรื่องหัวใจก็ราบรื่นส่วนตัวงานก็ก้าวกระโดด อย่างนี้สินะที่เขาเรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เจ้านายของผมนี่ฉลาดอย่างไม่มีใครเกินจริงๆ

ส่วนเรื่องที่คุณรามินทร์พูดเมื่อกี้ ผมเชื่อว่าคุณรามินทร์ทำจริงอย่างที่พูดแน่ถ้าคนที่เต้นนัวเนียกับกลุ่มแดนเซอร์คือมาริ ผมยังจำวันที่คุณรามินทร์ลากมาริที่เมาแล้วไปเต้นกับผู้ชายในผับกลับบ้านได้อยู่เลย สายตาน่ากลัวสุดๆ จนผมกลัวว่าคุณรามินทร์จะฆ่าคนตายได้เลยด้วยซ้ำ

                “ผมไม่หึงหรอกครับ” ผมตอบตามความจริง การที่ไอ้วินเจ้าชู้เปลี่ยนคู่ตวงไม่ซ้ำหน้าแบบนี้ผมไม่เคยรู้สึกหึงมันเลยสักนิด ไม่ว่ามันจะคบใคร ไปมีอะไรกันที่ไหนผมก็รู้สึกเฉยๆ เพราะมันบอกว่าไม่เคยคิดที่จะจริงจัง จำได้ว่านานสุดที่มันเคยคบก็คือ 1 เดือน ยังไม่เคยมีใครที่มันคบได้นานเกินนั้นเลยสักคน

                “ก็ไม่แปลกหรอก แต่ถ้ากลุ่มคนที่วินเต้นด้วยเป็นผู้ชาย พนันได้เลยว่านายคงไม่นั่งนิ่งเป็นหุ่นอยู่แบบนี้หรอก...ฉันขอบอกอะไรนายไว้นะที รีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป...ก่อนที่วินจะเลิกเจ้าชู้แล้วจริงจังกับใครสักคน” คุณรามินทร์ตบที่บ่าของผมเบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมมายังด้านหน้าโซฟา ก้มลงช้อนตัวมาริที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด แล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย

                ตอนนี้หัวใจของผมหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เมื่อสมองลองคิดตามสิ่งที่คุณรามินทร์พูดออกมาเมื่อกี้...

                ถ้าไอ้วินคิดจะจริงจังกับใครสักคนผมคงต้องเจ็บปวดเจียนตายแน่ๆ ผมทนไม่ได้หรอกถ้าต้องรู้ว่ามันมอบหัวใจของมันให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม

                แล้วอย่างนี้ผมควรจะต้องทำยังไงดี?

                สารภาพความในใจแล้วลุ้นกับคำตอบของไอ้วินว่าจะ Yes หรือ No ถ้า Yes ผมก็สมหวังได้คบกับมันอย่างที่ฝันไว้ แต่ถ้า No หัวใจของผมมันก็คงแตกสลายไปพร้อมกับคำว่าเพื่อน หรือว่า...ผมจะเก็บความในใจของผมเอาไว้แล้วเฝ้ามองมันอยู่ห่างๆ แบบนี้ เพราะอย่างน้อยความเป็นเพื่อนของผมกับมันก็จะคงอยู่ต่อไปเรื่อยๆ

                ซึ่งขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั่นเอง...

                “อ้าวที! ทำไมมานั่งตรงนี้คนเดียวล่ะ? พวกเรามาฉลองให้ทีนะวันนี้ต้องเต็มที่หน่อยสิ” เสียงใสๆ พูดขึ้นมาจากทางด้านข้าง เมื่อผมหันหน้าไปมองก็พบว่าเป็นลิซ่าหนึ่งในทีมสไตล์ลิสนั่นเอง

                “ไม่ล่ะลิซ่า ถ้าผมเมาแล้วใครจะเป็นคนพาไอ้วินกลับล่ะ” เวลาเมามันยิ่งไม่ค่อยมีสติอยู่ด้วย บางวันเรื้อน บางวันพูดมาก บางวันหลับ หรือสารพัดที่มันจะเป็น เรียกได้ว่า วัน สไตล์ไม่ซ้ำกันเลยล่ะ

“ทีเป็นคนดีจังเลย ชักอิจฉาวินแล้วสิที่มีเพื่อนแบบที ทำยังไงลิซ่าถึงจะมีเพื่อนดีๆ แบบนี้บ้างน้า” ลิซ่ายิ้มหวานแล้วหย่อนสะโพกลงมานั่งที่โซฟาตัวเดียวกันกับผม จากนั้นขยับเข้ามาใกล้จนขาของเราทั้งคู่สัมผัสกัน

“เอ่อ...” การกระทำและคำถามของลิซ่าทำเอาผมงุนงงทำอะไรไม่ถูกไปเลยทีเดียว ที่ผ่านมาผมเคยคุยกับเธอแบบนี้ซะที่ไหน คุยกันแต่ละทีก็มีแต่เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมทั้งนั้น

“ทีมีแฟนยังคะ? ถ้าเกิดยังลิซ่าว่าเรามา...” แต่ยังไม่ทันที่ลิซ่าจะได้พูดให้จบประโยค ก็มีเงาดำของร่างๆ หนึ่งพุ่งตรงมานอนคว่ำเกยที่ตักของผม ยื่นศีรษะไปที่ขาของลิซ่า และ...

“โอ้กกกกกกกกกกก...แหวะ!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดด” ลิซ่ารีบลุกขึ้นยืนดิ้นเร่าๆ แล้วแผดเสียงดังลั่นจนคนที่กำลังเต้นอย่างเมามันหันมามองเธอเป็นสายตาเดียว

ทำไมน่ะหรอ?

ก็เพราะว่าไอ้วินที่ไม่รู้ว่าดื่มไปมากเท่าไหร่พุ่งตรงเข้ามาอ้วกใส่ลิซ่าน่ะสิ!

“อ้าย...ที...กู...ปวด...หัว...” ไอ้วินพูดด้วยเสียงยานคาง เปลือกตาอันหนักอึ้งกำลังจะปิดลงรอมร่ออยู่แล้ว ผมเลยรีบพยุงร่างกายอันอ่อนเปลี้ยที่ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ของมันขึ้น เอาแขนข้างหนึ่งพาดบ่าของผม ก่อนที่ผมจะโอบไปที่เอวของมันอีกที

“เดี๋ยวกูรีบพามึงกลับห้องนะวิน มึงซ้อนท้ายกูไหวมั้ย ถ้าไม่ไหวกูจะได้เรียกแท็กซี่” ผมหันไปถามไอ้วินที่เมาคอพับซบไหล่ของผมอยู่ มันพยักหน้าลงช้าๆ แล้วทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค

“หวายอยู่แล้ว...ระดับกูวซ้าอย่าง...”

“โอเค งั้นกลับห้องกัน...ลิซ่าครับผมขอโทษแทนไอ้วินด้วยนะ ส่วนเสื้อผ้าของคุณที่เลอะอ้วกเดี๋ยวผมชดใช้ให้ ราคาเท่าไหร่แจ้งพี่แก้วไว้ได้เลยนะครับ” พี่แก้วคือผู้จัดการส่วนตัวของมาริที่เริ่มต้นจากการเป็นนักแสดง ซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของผมกับไอ้วินด้วย

“ตะ...แต่ว่า...” ลิซ่ากำลังจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง แต่ว่าไอ้วินก็ทำท่าเหมือนจะอ้วกแล้วพุ่งตรงเข้าไปหาเธออีกรอบ

“โอ้กกกกกกกกก”

“กรี๊ดดดดดดดดด” ลิซ่าแผดเสียงแล้วรีบถอยหนีอย่างรังเกียจ ส่วนผมก็รีบไปดึงตัวไอ้วินเอาไว้แล้วกอดที่เอวมันให้แน่น

“ขอโทษอีกนะลิซ่า ผมต้องรีบพาไอ้วินกลับห้องแล้ว ขอตัวก่อนนะ” พูดจบผมก็รีบพาไอ้วินที่เมาคอพับออกมาจากคลับทันทีในสภาพทุลักทุเล ซึ่งกว่าจะพามันเดินมาถึงรถที่ผมจอดเอาไว้ก็แทบเสียเหงื่อไปหลายลิตรหลายถังเลยทีเดียว

“กูขอถามอีกรอบนะไอ้วิน มึงนั่งซ้อนท้ายกูไหวมั้ย?” นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่มันกินเหล้าจนเมาไม่ได้สติขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้มันยังแดนซ์สะบัดไม่มีทีท่าว่าจะเมาเลยด้วยซ้ำ

“หวาย...กูหวาย...” ไอ้วินยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์โอเคอีกครั้ง มันฟังรู้เรื่องตอบโต้ได้แบบนี้ก็แสดงว่าน่าจะไหวจริงๆ ล่ะนะ เอาวะเป็นไงเป็นกัน พามันซ้อนท้ายกลับทั้งๆ แบบนี่แหละ!

ตลอด 20 นาทีของการเดินทางผมพาไอ้วินขี่บิ๊กไบค์กลับห้องด้วยความกังวล กลัวจริงๆ ว่ามันจะคอพับล้มกลิ้งลงไปยังพื้นถนน แต่ก็โชคดีที่มันก็สามารถทรงตัวได้อย่างดีเยี่ยม นั่งนิ่ง กอดเอว และซบหน้าลงที่แผ่นหลังของผมอย่างว่าง่าย จนกระทั่งผมพามันมาถึงที่บริษัทด้วยความปลอดภัย

“ค่อยๆ เดินนะมึง” ผมพาไอ้วินลงจากรถแล้วพยุงมันเดินเข้าไปในตึก กดลิฟต์ชั้น 19 ที่เป็นห้องพักของพวกเรา เมื่อขึ้นมาถึงแล้วผมก็รับพามันเข้าไปในห้องทันที

“ร้อนนนนนนนนน” ไอ้วินกระทืบเท้าเร่าๆ อยู่ที่พื้นราวกับเด็กตัวเล็กๆ

“คร้าบๆ งั้นเดี๋ยวกูพาเข้าไปในห้องนอนแล้วเปิดแอร์ให้นะ” พูดจบผมก็พาเด็ก (โข่ง) ที่ยังคงกระทืบเท้าอยู่เข้าไปในห้องนอน แล้วจัดการเปิดแอร์ให้คนขี้ร้อนทันที

“มึงอาบน้ำเลยมั้ยจะได้รู้สึกเย็นขึ้น?”

“ม่ายอาบ กูอาบก่อนไปแล้วงาน ตอนเน้กูง่วง กูจานอน”

“ก็ได้ แต่ว่ามึงต้องไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ” ไอ้วินครางรับคำแล้วพยักหน้าลง ผมเลยพยุงตัวพามันเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ แต่ด้วยความเมาขามันเลยอ่อนแรงทรงตัวไม่ค่อยอยู่ น้ำที่ผมวักมาล้างหน้าให้เลยเปียกโชกลงมาถึงเสื้อที่มันใส่รวมทั้งของผมด้วย...ช่วยไม่ได้แฮะคงต้องถอดเสื้อของผมกับมันออกแล้วล่ะ

“อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวกูถอดเสื้อออกให้ นอนทั้งๆ ที่เสื้อเปียกแบบนี้เดี๋ยวมึงจะไม่สบายเอา” ผมอธิบายให้ไอ้วินฟังเพราะกลัวมันเข้าใจผิด ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำเพราะตอนนี้มันเมาไม่รู้เรื่อง

ไอ้วินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่ก็ยืนอยู่นิ่งๆ ตามที่ผมสั่ง เพราะงั้นผมเลยโมเมเอาเองว่ามันอนุญาตเลยยื่นมืออันสั่นเทาเล็กน้อยไปแกะกระดุมเสื้อของมันออก ผมกลั้นหายใจและตัวเกร็งทันทีที่กระดุมเม็ดที่ 3 หลุดออกไปเผยให้เห็นยอดอกสีชมพูที่โผล่พ้นเสื้อออกมา

อา...อยากดูดอยากเลียชะมัด แต่ว่าผมก็ต้องพยายามข่มใจเอาไว้ แล้วเร่งแกะกระดุมออกจนถึงเม็ดสุดท้าย จนกระทั่งเสร็จสามารถถอดเสื้อของไอ้วินออกไปได้ผมเลยโยนมันลงไปที่ตะกร้า จากนั้นก็ถอดเสื้อของตัวเองแล้วโยนลงไปตาม เพราะกะว่าจะเข้าไปอาบน้ำให้สายน้ำเย็นๆ ดับความร้อนรุ่มของร่างกาย

แต่ว่ายังไม่ทันที่จะได้เดินไปไหน ผมก็ถูกไอ้วินฉุดที่แขนจนล้มลงไปนอนที่เตียงกับมันซะก่อน

“เฮ้ย!” ผมอุทานด้วยความตกใจ แต่ไอ้วินกลับหัวเราะคิกๆ คักๆ ออกมาซะงั้น แถมพอผมจะลุกขึ้นก็ยังโดนมันวาดแขนมากอดที่เอวเอาไว้แน่นด้วยอีก

“นอนด้วยกานน้า กูเหงา ม่ายอยากนอนคนเดียว” อ้อนอย่างเดียวไม่พอยังเอาศีรษะมาถูที่ไหล่ของผมอีกด้วย...เจอแบบนี้ก็ละลายเลยสิผม

“เอางั้นก็ได้ แต่ว่ามึงจะไม่เหม็นกลิ่นเหล้าจากตัวกูรึไง?”

“หนาย ขอกูพิสูจน์หน่อย” พูดจบไอ้วินก็ยื่นหน้าขึ้นมากดจมูกลงที่แก้มของผมฟอดใหญ่ แถมยังลากจมูกลงไปยังซอกคอช้าๆ เพื่อพิสูจน์กลิ่นอีกด้วย

โอ๊ยยยยยย ให้ตายยยย ตอนนี้ขนทุกเส้นรวมทั้งส่วนนั้นพากันลุกชันขึ้นมาทันที ความเสียวซ่านที่ได้รับทำเอาผมแทบจะสติแตกอยู่แล้ว!

“อื้ม...ไอ้วิน...พอแล้ว...” ผมดันที่ใบหน้าของไอ้วินออกไป โดยที่ในใจก็พยายามนึกถึงองค์พระเพื่อระงับกิเลสไปด้วย

พุทโธ ธัมโม สังโฆ...ใจเย็นๆ เว่ยไอ้ที ตอนนี้ไอ้วินมันกำลังเมา...ท่องเอาไว้ว่ามันแค่เมา!

“พอก้อด้าย ตัวเมิงหอมจาตาย ไม่เหม็นซ้ากหน่อย นอนด้วยกันกับกูน้า” ไอ้วินยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะกระชับอ้อมกอดที่เอวของผมให้แน่นขึ้น ซบหน้าลงที่ไหล่ แล้วก็นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

ส่วนผมน่ะหรอ?

ก็นอนตาค้างท่องพุทโธ ธัมโม สังโฆ วนไปเรื่อยๆ จนถึงเช้าน่ะสิ!

Chawin

                ผมกำลังแอบชอบคนคนหนึ่งอยู่...

คนคนนั้นคือเพื่อนสนิทของผมที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ประถม...

เขาอายุเท่ากันกับผมคือ 22 ปี แต่สูงมากกว่าผมประมาณ 4 – 5 เซนติเมตร มีหน้าตาหล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก แต่ว่าไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะเป็นคนเงียบๆ พูดกับคนอื่นไม่เก่ง แต่เป็นคนมีน้ำใจ คอยดูแล เอาใจใส่และปกป้องผมตลอดมาตลอดจนตอนนี้...ไอ้ทีนั่นเอง

ปัจจุบันเราสองคนเป็นนักร้องชื่อดังภายใต้สังกัดยักษ์ใหญ่อย่าง ‘Starship’ และถึงแม้ว่าจะผ่านมานานสักเท่าไหร่แต่ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็คือเพื่อนสนิทเหมือนเดิม ไม่มีการพัฒนาหรือว่าเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิดเดียว

ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับไอ้ทีตอน ม.ตอนนั้นด้วยวัยกำลังอยากรู้อยากเห็นผมเลยแอบจิ๊กแผ่น AV มาจากพี่วาคินพี่ชายของผมแล้วเอาไปดูกับไอ้ทีที่บ้าน ดูไปสักพักส่วนนั้นของผมก็ตื่นตัวขึ้นมา ผมที่ตกใจไม่รู้จะทำยังไงเลยบอกให้ไอ้ทีช่วยจนเสร็จ

ตั้งแต่วันนั้นมาผมก็มองไอ้ทีเปลี่ยนไป ผมใจเต้นแรงและเขินหน้าแดงทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้มัน แต่ว่ามันกลับนิ่งเฉยและทำตัวเหมือนปกติทุกอย่าง แถมยังไม่พูดถึงเรื่องในวันนั้นอีกด้วย ทำให้ผมโกรธ งอน น้อยใจ อยากจะลืมมันเลยยอมตกลงคบกับผู้หญิงคนนึงที่มาสารภาพรักกับผมพอดี แล้วก็คบต่อไปอีกหลายๆ คนเพื่อประชด แต่ถึงจะทำแบบนั้นผมก็ไม่สามารถลืมไอ้ทีได้เลย...

จนกระทั่งปัจจุบันผมก็ยังคบผู้หญิงหลายต่อหลายคนอยู่ ชอบแต๊ะอั๋งคนนู้นบ้างคนนี้บ้าง แต่ก็ทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากไอ้ทีเท่านั้น เพราะผมอยากเห็นมันหึงผมหรือหวงผมบ้าง แต่ว่ามันก็ไม่เคยมีอาหารแบบนั้นเลยสักครั้ง

ตอนแรกผมก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่หรอกว่าไอ้ทีก็อาจจะชอบผมเหมือนกัน แต่มันแค่ไม่กล้าสารภาพออกมาเฉยๆ เห็นหน้านิ่งๆ แบบนั้นบางทีมันอาจจะหึงจะหวงผมอยู่ในใจก็ได้ แถมตั้งแต่เด็กจนโตผมยังไม่เคยเห็นมันคบใครหรือมีทีท่าสนใจใครเลยสักคน มันเอาเวลาทั้งหมดมาให้ผมและดูแลผมอย่างเดียวเท่านั้น ผมเลยค่อนข้างมั่นใจว่ามันต้องมีใจให้ผมอย่างแน่นอน

เพราะงั้นผมเลยรอ...รอให้มันมาสารภาพรักกับผม...

ซึ่งผมก็ตั้งใจจะรอแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรัดอะไร เพราะทุกวันนี้มันก็อยู่กับผมแทบจะตลอด 24 ชั่วโมงอยู่แล้ว

ผมตั้งใจจะรอแบบนั้นจนกระทั่งยัยนั่นโผล่มา!

                ลิซ่า...นักล่า (ผู้ชาย) อันดับหนึ่งของทีมสไตล์ลิซ! หนอย...คราวนี้เป้าหมายเป็นไอ้ทีงั้นหรอ? ฝันไปเถอะว่าผมจะยกให้!

“โอ้กกกกกกกกกกก...แหวะ!!” ผมซดเหล้าที่อยู่ในมือของกลุ่มแดนเซอร์ที่เต้นอยู่ใกล้ๆ แล้วทำท่าเป็นเดินเซไปล้มพาดตักไอ้ทีที่นั้งติดกับยัยลิซ่า แล้วก็พ่นเหล้าที่อยู่ในปากรดขาของนางทันที!

“กรี๊ดดดดดดดดด” ยัยลิซ่าแผดเสียงร้องลั่นแล้วรีบลุกหนีอย่างนึกรังเกียจ ส่วนผมก็แสร้งทำเป็นเมาไม่รู้เรื่องอยู่ในอ้อมกอดของไอ้ทีที่ไม่รู้เรื่องอะไร

หึสะใจชะมัด!

หลังจากนั้นไอ้ทีก็รีบพาผมกลับห้อง มันดูเป็นห่วงผมมากจนผมเกือบหลุดยิ้มออกมาด้วยความดีใจหลายต่อหลายครั้ง แต่แล้วผมก็ต้องใจแป้วเมื่อพยายามอ่อยมันทุกวิถีทาง อย่างให้มันถอดเสื้อให้ ฉุดให้มันลงมานอนด้วยกัน หอมแก้มมัน ไซร้ที่ซอกคอมัน แต่ว่ามันก็ยังคงนิ่งเฉยไม่ต่างจากพระพุทธรูปเลยสักนิด!

ให้ตายผมอยากไล่มันไปบวชชะมัด!

ผมคิดอย่างหัวเสียแล้วเลิกสนใจที่จะอ่อยไอ้ทีเพราะคิดว่าทำไปเท่าไหร่ก็คงไม่มีประโยชน์ ก่อนที่ผมจะพยายามทำใจให้สงบแล้วนอนกอดมันอยู่อย่างนั้น โดยที่ในใจก็พยายามคิดหาวิธีที่จะทำให้มันสารภาพความในใจกับผมให้ได้ ผมไม่มีทางเป็นฝ่ายสารภาพรักก่อนแน่ เพราะถ้าเกิดไอ้ทีไม่ได้คิดอะไรกับผมจริงๆ ผมก็เสียเพื่อนที่ดีสุดอย่างมันไปสิ

เฮ้อออออ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ผมว่าตอนนี้ผมควรจะเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วมีความสุขกับไอ้ทีที่อยู่ข้างๆ ดีกว่า ผมกระชับวงแขนกอดไอ้ทีให้แน่นขึ้น ซุกศีรษะลงไปที่ซอกคอของมัน เมื่อสมองปลอดโปร่งและผ่อนคลายลงแล้ว ความง่วงงุนก็เข้ามาครอบงำจนผมหลับไปในที่สุด...

“อืม...” ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของอีกวัน เพราะได้กลิ่นหอมของข้าวต้มที่ลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ผมรีบสปริงตัวลุกขึ้นจากที่นอน แล้วเดินโดยที่ใส่แต่กางเกงยีนส์ไม่ใส่เสื้อตั้งแต่เมื่อคืน ตามกลิ่นอาหารไปเรื่อยๆ ผ่านโซนนู้นโซนนี้จนกระทั่งถึงโซนห้องครัว

ที่นั่นมีไอ้ทีกำลังยืนคนข้าวต้มอยู่ในหม้อ โดยใส่แต่ผ้ากันเปื้อนกับกางเกงยีนส์ตัวเดียว ไม่ได้ใส่เสื้อเหมือนกันกับผม...เห็นแบบนี้ผมก็ชักหิวอย่างอื่นมากกว่าหิวข้าวซะแล้วสิ

“หอม...น่ากินจังเลย” ผมเดินเข้าไปกอดไอ้ทีจากทางด้านหลัง เขย่งปลายเท้าเอาคางขึ้นไปเกยที่ไหล่มัน แล้วสูดดมความหอมเข้าไปเต็มปอด

ที่หอมและน่ากินผมหมายถึงไอ้ทีนะไม่ใช่ข้าวต้ม หึหึ

“ไปล้างหน้าล้างตาก่อนสิ นี่ใกล้จะเสร็จพอดี เดี๋ยวกูตักใส่ชามไปวางไว้รอที่โต๊ะ” ไอ้ทีตอบด้วยท่าทีเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ทั้งนั้น ก็แน่ล่ะผมชอบทำแบบนี้เป็นประจำเวลาที่มันกำลังทำกับข้าวให้ผมทาน มันคงชินที่มีผมคอยกอด คอยคลอเคลียอยู่ตลอดเวลาแล้วล่ะมั้ง

“โอเค งั้นเดี๋ยวกูมานะ” ผมผละออกจากไอ้ทีไปล้างหน้าล้างตาตามที่มันสั่ง โดยระหว่างนั้นก็พยายามคิดถึงวิธีที่จะทำให้มันสารภาพรักกับผมไปด้วย เพราะถ้าปล่อยไว้แบบนี้เรื่อยๆ อาจมีคนอื่นเข้ามางาบมาอ่อยไอ้ทีเหมือนเมื่อคืนก็ได้

หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว ผมก็เดินมานั่งยังโต๊ะอาหารที่มีข้าวต้ม ชาม และน้ำ แก้ววางอยู่ตรงข้ามกัน อาหารมีแต่ว่าไอ้ทีนี่สิหายไปไหน?

ผมมองซ้ายมองขวาแล้วกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะเจอเงาไอ้ทีกำลังยืนโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง ตอนนี้ผมชักไม่สบอารมณ์ซะแล้วสิ ใครกันนะที่กล้าโทรมารบกวนเวลาของมันตั้งแต่เช้า ถ้าเป็นยัยลิซ่าพ่อจะจัดการขั้นเด็ดขาดเลยคอยดู!

“...คิดถึงเหมือนกันครับ ไม่เชื่องั้นหรอ? งั้นเดี๋ยวกลับไปอยู่ด้วยทั้งอาทิตย์เลยก็ได้เอ้า!” คำพูดของไอ้ทีที่ได้ยินทำเอาผมที่กำลังแอบฟังอยู่สติขาดผึ่ง เลยรีบเปิดม่านขึ้นแล้วออกไปถามมันทันที

“มึงคุยกับใครไอ้ที” ผมถามตาขวาง ตอนนี้อารมณ์มันเดือดจนแทบจะพุ่งทะลุปรอทอยู่แล้ว แต่ไอ้ทีกลับมองไม่ออกไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แถมยังยิ้มแล้วตอบผมด้วยน้ำเสียงร่าเริงอีกว่า

“ยัยธารน่ะ นี่แอบเอาโทรศัพท์ไอ้คลื่นโทรมาอ้อนให้กูกลับบ้าน บอกว่าคิดถึงกูใจจะขาดแล้ว” เวรกรรม ที่แท้ก็สายธาร ลูกหลงวัย ขวบ น้องสาวของไอ้ทีนี่เอง ส่วนคลื่นเป็นน้องชายวัย 17 ที่เริ่มเฮ้วตามประสาวัยรุ่น แต่ก็เปล่งประกายความหล่อตามไอ้ทีมาติดๆ

“อ้อ งั้นมึงคุยไปเถอะ กูไม่กวนละ” ถึงจะแอบหน้าแตกที่เผลอไปหึงน้องสาวไอ้ที แต่ตอนนี้ผมก็โล่งใจแล้ว เลยว่าจะเดินเข้าไปข้างในห้องรอไอ้ทีอยู่ที่โต๊ะ แต่ก็โดนมันคว้าที่ข้อมือเอาไว้ก่อนแล้วยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าผม

“ไอ้คลื่นบอกมีเรื่องจะคุยด้วย”

“กับกูหรอ?” ผมชี้มือเข้าหาตัวเองอย่างงงๆ

“อืม มันบอกว่าเรื่องสำคัญมากกกกกก” ไอ้ทีลากเสียงยาว ผมเลยรีบรับโทรศัพท์มาแล้วกรอกเสียงลงไปถามไอ้คลื่นทันที

“ว่าไงไอ้น้องมีเรื่องอะไรให้พี่ช่วย?”

[“หวัดดีคร้าบพี่วิน เอาตรงๆ ไม่อ้อมค้อมเลยนะ คือเพื่อนผู้หญิงในห้อง...คนที่ผมกำลังตามจีบอะพี่ อยากได้โปสเตอร์ มินิการ์ด เฉพาะรูปของพี่ ที่แถมกับอัลบั้มรอบพรีพร้อมลายเซ็นอะคร้าบ เห็นบอกว่าตอนเปิดจองไม่ทัน เพราะงั้นพี่วินช่วยผมหน่อยน้า นะๆๆๆ”โธ่เอ๊ย ที่แท้ก็เรื่องแค่นี้ นึกว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรซะอีก

“ถ้าเรื่องแค่นั้นเดี๋ยวพี่จะรีบหาแล้วส่งให้ละกัน”

[“เย่!! พี่วินใจดีโคตรๆ ขอบคุณนะคร้าบ”ไอ้คลื่นแหกปากร้องลั่นด้วยความดีใจ เด็กวัยนี้ก็เป็นแบบนี้ละน้า พยายามทำทุกอย่างเพื่อตามจีบผู้หญิงที่ชอบ

แต่เอ๊ะ จะว่าไปผมเอาไอ้คลื่นมาใช้ประโยชน์ในเรื่องของผมกับไอ้ทีก็ได้นี่นา ของฟรีไม่มีในโลกอยู่แล้ว เพราะงั้นก็ทำงานให้คุ้มค่าของหน่อยแล้วกัน แต่ก่อนอื่นผมต้องหาทางไล่ไอ้ทีให้เข้าไปในห้องซะก่อน จะให้มันมายืนฟังแผนการของผมที่กำลังจะรวบหัวรวบหางมันอยู่ไม่ได้หรอกนะ

“คลื่นถือสายรอพี่แป๊ปนะ...ไอ้ที เมื่อกี้มึงลืมปิดไฟที่เตารึเปล่า? เหมือนก่อนออกมากูยังเห็นไฟสีแดงขึ้นอยู่เลยอะ” แน่นอนว่าที่พูดไปนั้นผมโกหก

“อ้าวจริง? งั้นเดี๋ยวกูรีบไปดูก่อนนะ”

“อือ เสร็จแล้วก็รอนั่งรอที่โต๊ะเลยก็ได้ เดี๋ยวกูคุยกับไอ้คลื่นต่อแป๊ปนึง”

“โอเค” พูดจบไอ้ทีก็รีบเดินเข้าไปในห้องทันที ส่วนผมเมื่อเห็นทางสะดวกก็เลยกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์อีกครั้ง

“ไอ้คลื่น ยังถือสายอยู่รึเปล่า?”

[“อยู่คร้าบ พี่วินมีอะไรจะพูดกับผมงั้นหรอ?”]

“พี่จะบอกว่า ของที่แกต้องการพี่สามารถหาให้ได้ไม่มีปัญหา แต่ว่า...มันต้องมีค่าใช้จ่ายนิดนึงนะ” ผมอมยิ้มที่มุมปาก

[“เท่าไหร่ล่ะพี่ กี่พันว่ามาเลยผมสู้ไม่ถอย”โห ไอ้นี่มันทุ่มจริงเว่ย ดูท่ามันจะชอบเพื่อนคนนั้นมากเลยนะเนี่ย

“พี่ไม่ได้จะให้แกจ่ายเป็นเงิน แต่อยากให้แกช่วยอะไรพี่สักอย่าง”

[“ว่ามาเลยพี่ ผมยอมทำตามทุกอย่างเลยครับ”]

“ดี เพราะพี่อยากให้คลื่นอย่างแกเข้ามาทำให้แม่น้ำที่นิ่งสงบปั่นป่วนไงล่ะ!

2BC

 

 สวัสดีค่ารีดเดอร์ที่ร้ากทุกคน Love friend ตอนที่ ก็จบลงไปเรียบร้อยแล้วน้า ครึ่งหลังเป็นตอนที่วินบรรยาย อ่านจบแล้วเป็นไงล้า วินนี่แสบไม่แพ้มาริเลยใช่มะ 55555555 laugh แต่ถึงวินจะอ่อยก็ยังอ่อยแบบกั๊กๆ อยู่ เพราะถ้าทีไม่คิดอะไรก็กลัวจะเสียเพื่อนไป ต่างกับมาริที่ใจตรงกับมินแล้วแต่มินไม่ยอมมีอะไรด้วยแค่นั้น 
จริงๆต่างคนต่างก็ชอบกันอยู่แล้ว แต่แค่ไม่กล้าสารภาพรักก่อนเท่านั้นเอง แล้วมาลุ้นและเอาใจช่วยทีกับวินกันดีกว่าเนอะว่าทั้งคู่จะได้ลงเอยกันเมื่อไหร่ แล้วแผนการของวินจะสำเร็จมั้ยนะคะ  ซึ่งเราจะอัพอีกทีในวันอังคารและวันศุกร์อย่างละ 50% น้า แล้วเจอกันค่ะ บ๊ายบายยย บายๆ
ที่ขาดไม่ได้เลยคือการขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่าน เม้น ไลค์ และเข้ามาเม้ามอยกับเราที่แฟนเพจนะคะ   กอดดดดด 
(10 มิ.ย. 59)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #623 Kamobee (@BeeSangprow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 00:34
    นี่เค้าเรียกหวงนะวินนน
    #623
    0
  2. #595 tbuykeid37 (@tbuykeid37) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 11:41
    เอาแร้วว555
    #595
    0
  3. #562 season1317 (@season1317) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 13:19
    เจ้าวินเธอร้ายกาจมาก!!
    #562
    0
  4. #474 pp_pawinee (@pungpond2427) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:07
    คนหนึ่งนิ่ง(แต่ข้างในร้อนรุ่ม)
    คนหนึ่งก็ขยันอ่อยจัง
    ตกลงงานนี้ใครจะเสร็จใครก่อนเนี่ย
    #474
    1
  5. #80 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 19:06
    วินร้ายอะ แต่ชอบบบบ
    #80
    1
  6. #74 Jaaaakz (@mymeze-7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 08:22
    ใช่คลื่นให้หึงสินะ
    #74
    1
  7. #73 AKB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:08
    วินจะเอาคลื่นมาทำให้ทีหึงใช่ป่าวจะได้วนกลับไปที่อินโทร
    #73
    1
  8. #72 Ladyyaoi211945 (@Ladyyaoi211945) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 13:22
    อยากให้ทีเคะอ่าา
    #72
    1
  9. #70 nambigel (@abteeraporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 00:59
    วินมันร้ายยย 555 รอติดตามค่ะ
    #70
    1
  10. #69 toom1567 (@toom1567) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 23:59
    มันได้ดั่งใจ5555555วินมันวินจริงๆแถมมีแผนดึงน้อง(ว่าที่)สามีมาช่วยอีกทีเอ๊ยยเค้าสงสารตัวมาอยู่กับเค้าก่อนมะไม่ใช่และ5555555555
    #69
    1
  11. #68 MarkBam05 (@markbam05_fah15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 20:48
    น๊านนน วินคนขี้อ่อยยยยยย ร้ายยยย555555
    #68
    1
  12. #67 PopzA (@popzalimited) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:05
    ต่อออออออออ มั่นใจว่าวินตั้งใจแกล้งลิซ่า
    #67
    1
    • #67-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 4)
      9 มิถุนายน 2559 / 09:40
      ขอบคุณเตงมากๆเลยน้าที่เม้นให้เค้าทุกตอนเลย ตั้ลล้ากกกกกก วินอ่อยหรือไม่ตั้งใจรึเปล่าเดี๋ยวมาลุ้นกันวันศุกร์นะคะ ^_^
      #67-1
  13. #63 Yaoi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 18:33
    วินแกล้งเมา?
    #63
    1
  14. #62 pasteley (@pasteley) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 17:47
    -วินมันแกล้งอ่ะป่าวเนี่ย แกล้งอ้วกใส่55555
    #62
    1
    • #62-1 *|=สามีแจจุง=|* (@kochinaka) (จากตอนที่ 4)
      8 มิถุนายน 2559 / 20:14
      นั่นสิน้าาา มาลุ้นอีกครึ่งกันเนอะ อิอิ
      #62-1
  15. #61 starglitter (@starglitter) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 13:07
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆ
    #61
    1
  16. #59 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 08:15
    วินก็รักเหมือนกันใช่ป่ะ แอบเนียนหึงนะ
    #59
    1
  17. #58 toom1567 (@toom1567) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 06:07
    หึหึหึเหมือนวินจะวินสมชื่อเนอะอารายยยมีอ้วกใส่ลิซ่าถึงจะยังไม่คิด(หรือคิด)ก็หวงทีใช่มั๊ยล่ะแอบเนียนนะวินมีพิสูจน์กลิ่นด้วยว๊ายยยย
    #58
    1
  18. #57 Jaaaakz (@mymeze-7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 23:25
    เห้ยยยยย วินนี่คิดอะไรใช่มั้ย แต่กั้นตัวเองเลยมั่วไปเรื่อยอะ แน่ๆเลย
    #57
    1
  19. #56 MarkBam05 (@markbam05_fah15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 22:00
    วินหึงก็บอกไปดิ 555 ไปอ้วกใส่เขาทำม้ายยยยย แถมอ่อยแรงอีก ><
    #56
    1
  20. #55 Haikyuu!! (@prashya34) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 21:48

    มั่นใจว่าวินตั้งใจแน่นอนเลยอ่าไรท์

    #55
    1