การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 37 : บทที่ 33 ไม่อาจยอมรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    6 ก.ย. 60

บทที่ 33

ไม่อาจยอมรับ

 

เด็กหนุ่มยันตัวเด็กสาวให้แนบกับผนังเอาไว้ ดวงตาไร้ซึ่งการแสดงอารมณ์จ้องพินิจร่างตรงหน้าโดยไม่ปริปากใดๆ

รุทร มีอะไรงั้นเหรอ?’ ลัลทริมาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเพราะร่างกายที่ใกล้กันจนเกินไป

หึก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่คิดถึงวันเก่าๆที่เคยได้สัมผัสตรงจุดนี้เท่านั้นเอง

นิ้วมือเรียวยาวจรดลงบนริมฝีปากของลัลทริมา มุมปากของเขายกขึ้นสูง ใบหน้าเริ่มแสดงความเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาในระยะประชิด

ฉันอยากจะลิ้มลองมันอีกครั้งริมฝีปากของเธอน่ะ

‘…!?’

สิ้นคำเด็กหนุ่มก็ประกบริมฝีปากโดยที่เด็กสาวไม่ทันได้ตั้งตัว จูบแสนหวานยิ่งทำให้เด็กสาวไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืน อีกฝ่ายละเลียดอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ทวีความรุนแรงและลึกซึ้ง

แต่แล้วฝ่ายศัตรูของเด็กหนุ่มก็ได้ผ่านมาพบเข้า!?! ภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าทำเอาสติของเขากระเจิงไปในพริบตา

 

นั่นแกกำลังทำอะไรกับยัยโง่ของฉัน!!!

รุทรเมื่อเห็นก้างขวางคอชิ้นใหญ่จึงตัดสินใจถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะหันมายิ้มอย่างมีชัยให้พี่รหัสของตน

ก็กำลังจูบกับของเล่นของนายอยู่ไง เป็นไงล่ะความรู้สึกที่ถูกแย่งสิ่งสำคัญไปต่อหน้าต่อตา…’

การินกำหมัดแน่น กัดริมฝีปากของตนจนเลือดเนิ่มไหลซึมออกมาเล็กน้อย

แก…!!’

ก็เหมือนกับที่นายพยายามดึงตัวยัยเบื๊อกไปเป็นของเล่นไงล่ะ

 

…………………………………………..

 

บัดซบ!!! เด็กอย่างแกกล้าดียังไงมาแตะต้องยัยโง่น่ะห๊ะ!!!

การินเบิกตาโพลงและสำรวจรอบตัวเมื่อรู้ว่ามันเป็นแค่ความฝันแต่มันก็เป็นฝันที่ทำเขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความโกรธที่คุกรุ่น

ภาพที่ริมฝีปากของสองคนนั้นแนบสนิทกันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ไม่สามารถนึกถึงเรื่องอื่นได้เลยสักนิด

โถ่เว้ยฝันบ้าอะไรเนี่ย…!!!” การินขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

 

ชิ! ไม่สบอารมณ์แต่เช้าเลย…!!”

การินลุกขึ้นนั่งบนโซฟาก่อนจะแหงนศีรษะขึ้นมองเพดาน หลังจากผ่านมาหลายวันแล้วเขาก็ยังคงทำใจยอมรับมันไม่ได้

 

หากเจ้านิยามความรักคือการคาดหวัง…เพราะฉะนั้นเจ้าก็กำลังรักลัลทริมา

 

คำพูดของซาตานสาวยังคงติดอยู่ในหัวของเขา ถึงแม้การกระทำจะสอดคล้องกับคำพูดนั้นก็ตาม

แต่มันก็ยากที่เขาจะยอมรับ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาหมกมุ่นมากไปรึเปล่าถึงได้ฝันอะไรบ้าบอแบบนี้

ฉันไม่ได้ชอบยัยโง่นั่น…”

 

ที่ทำไปก็แค่แสดงความเป็นเจ้าของเท่านั้นแหละ

ใช่ก็แค่ของเล่น ของฉัน

จะให้ใครมาแย่งไปไม่ได้เด็ดขาด

ไม่ได้รักไม่ได้หึง ไม่มีทาง

 

เลิกคิดมากเรื่องนั้นเสียเถอะแทนที่เจ้าจะเอาเวลาไปหาว่าคุณหนูอยู่ไหน สงสัยคุณหนูคงตายก่อนเป็นของเล่นเจ้าซะล่ะมั้ง~” ซาตานสาวในชุดผ้าขี้ริ้วสีดำเดินมานั่งลงบนโซฟาข้างๆ กับการิน เขาไม่ได้สนใจสักนิดว่าเธอโผล่มาได้ยังไง

สงสัยการนึกอยากจะมาก็มาของเมมฟิสโตกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับการินไปซะแล้ว...

 

เรื่องอะไรฉันต้องคิดเรื่องยัยปีศาจนั่นด้วย

ก็ได้ที่อยู่มาแล้วนี่

 

อรุณสวัสดิ์นี่ ได้ยินข้ามั้ยเนี่ย?” เมมฟิสโตกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะโบกมือผ่านหน้าการินเพื่อเช็กดูว่าอีกฝ่ายเหม่ออยู่รึเปล่า แต่ก็ถูกเขาคว้าข้อมือไว้เป็นเชิงให้หยุดทำ

เรื่องอะไรฉันต้องตอบ? แล้วก็ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย ดูเหมือนเด็กชะมัด น่ารำคาญ

นี่เจ้ากล้าเมินข้างั้นเรอะ!?! ไม่มีความเกรงกลัวซาตานเช่นข้าเลยรึไงห๊ะ!! ข้าเป็นถึงซาตานก็ควรสนใจสักหน่อยสิ!” เมมฟิสโตสะบัดมือของตนออกทันทีพร้อมกับตะโกนเสียงกร้าว แต่ทว่า

มันกลับดูเหมือนเป็นแค่เด็กน้อยงอแงเมื่อไม่ได้สิ่งที่ตนต้องการยังไงอย่างงั้น

แล้วแกล่ะเป็นถึงซาตานแต่กลับปรากฏตัวง่ายๆ แบบนี้ผูกพันกับมนุษย์มากเกินไปมันไม่ดีไม่ใช่รึไง?” การินเงยหน้าขึ้นมามองซาตานสาวที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอถอนหายใจก่อนจะยอกมือขึ้นกอดอก

ก็งานของข้าคือการรวบรวมดวงวิญญาณของมนุษย์ทำให้ความแน่วแน่ในความดีเสียไปจนกลายเป็นวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ และข้าก็ไม่สามารถหยุดทำงานนี้ได้จนกว่าจะถึงวันแห่งการพิพากษา...”

เหมือนเคยอ่านผ่านๆ มาในไบเบิลเขียนว่า จงต่อต้านมาร ยืนหยัดมั่นคงในความเชื่อ ด้วยรู้ว่าพี่น้องทั่วโลกกำลังเผชิญความทุกข์ยากแบบเดียวกัน (1 เปโตร 5:9)” แกใช่มั้ย?”

จำได้เป๊ะขนาดนั้นข้าไม่เรียกว่าอ่านผ่านๆ แล้วนะ…” เมมฟิสโตทำใบหน้าเอือมระอาพลางกรอกตาด้วยความเบื่อหน่าย

เรื่องปกติสำหรับฉันน่ะ…” การินมองดูเมมฟิสโตจู่ๆ ก็ลุกขึ้นสำรวจดูรอบห้องแต่ทว่าเธอก็ขมวดคิ้วพลางทำแก้มป่อง

ไม่มีอะไรให้ข้ากินเล่นเลยเหรอ? มีน้ำอัดลมมั้ย?”

มี อยู่ข้างล่างการินตอบนห้วนๆ ท่าทางซุกซนเยี่ยงเด็กของเธอสำหรับเขามันไม่ได้น่ารักสักนิด ออกจะน่ารำคาญด้วยซ้ำไป

งั้นข้าถือว่าเจ้าให้ข้าแล้วนะ~” เมมฟิสโตดีดนิ้ว พลันน้ำอัดลมกระป๋องก็อยู่ในมือของเธอทันที ขอบคุณก็แล้วกัน

เด็กสาวเปิดกระป๋องน้ำอัดลมออกแล้วกลับมานั่งข้างเด็กหนุ่มดังเดิม

ทำไมไม่เสกเองล่ะห๊ะ?”

ก็แหมข้าไม่อยากสร้างสิ่งของโดยไม่จำเป็นนี่นา เวลาข้าเสกของสักชิ้นขึ้นมาก็แค่นำสิ่งที่มีอยู่บนโลกนี้ให้มาปรากฏตรงหน้าแล้วค่อยหาของที่มีมูลค่าเท่ากันไปไว้แทนที่ไง แต่ในกรณีนี้เจ้าให้ข้าแล้ว ข้าจะไม่คืนอะไรให้หรอกนะ

กฎการอนุรักษ์พลังงาน… “ในกระบวนการเปลี่ยนแปลงต่างๆ นั้น พลังงานจะไม่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่และไม่มีการสูญหายไป แต่สามารถเปลี่ยนไปอยู่ในรูปอื่นได้งั้นสินะ…”

รู้ด้วยเหรอ…? เห็นว่าเรียนข้ามชั้นนึกว่าจะไม่รู้ซะอีก

เหอะ! ก็แค่ความรู้ทั่วไปเท่านั้นแหละการินยักไหล่พร้อมกับยิ้มมุมปาก ฝ่ายซาตานสาวก็ยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มก่อนจะกล่าวสิ่งที่เขาเองไม่แน่ใจว่าคือคำชมรึเปล่า?

หรา~ ข้าว่าเด็กที่อายุเท่าเจ้าบางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำนะ ถึงจะเป็นหลักสูตรม. 3 ก็เถอะ

เป็นซาตานก็ต้องสนใจความสมดุลย์งั้นเรอะนึกว่าจะทำอะไรตามใจชอบซะอีก

ดวงตาสีอำพันจ้องใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างสนอกสนใจ

จะว่าไปแล้วเจ้ายอมรับแล้วนี่ว่าข้าเป็นซาตานน่ะ

ตอนแรกก็นึกว่าเป็นจุติญาณที่นึกว่าตนเองเป็นซาตาน ถึงตอนนี้ฉันจะยังไม่เชื่อสนิทใจก็เถอะแต่เรื่องพระเจ้าฉันไม่มีทางเชื่อหรอกนะ

ทำไมถึงไม่ยอมเชื่อกันน้า~ ทั้งที่แท้จริงแล้วพระเจ้าก็ให้เจตจำนงอิสระแก่เจ้ามันก็เป็นเหตุผลเพียงพอแล้วมิใช่รึ?” เธอยกน้ำอัดลมขึ้นดื่มแก้กระหายก่อนจะเลียริมฝีปาก

ทำไมซาตานอย่างแกถึงได้พยายามทำให้ฉันเชื่อในพระเจ้านักหนาห๊ะ…? เซ้าซี้แบบนี้น่ารำคาญจริง…”

เมมฟิสโตก้มใบหน้าลงจนเส้นผมปรกใบหน้ามิอาจเห็นดวงตาคู่สวย ริมฝีปากสีสดค่อยๆ เอื้อนเอ่ยเรื่องราวครั้นอดีตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อนานแสนนานมาแล้วตัวข้านั้นถือกำเนิดขึ้นมาด้วยฤทธิ์อำนาจของพระจิตเจ้า สมบูรณ์แบบทั้งสติปัญญารูปโฉมอันงดงาม ข้านั้นปราศจากตำหนิใดๆ ได้เป็นถึงหัวหน้าเครูบและมีปีกทั้ง 12…แต่บัดนี้ตัวข้านั้นคือซาตานผู้เป็นปฏิปักษ์กับพระเจ้า แล้วเจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงพยายามทำให้เจ้าเชื่อกันล่ะ?”

 

เพราะเมื่อมีแสงสว่าง ย่อมเกิดเงามืดเช่นนั้นการดำรงอยู่ของพระเจ้าก็คือหลักฐานแสดงถึงการมีอยู่ของซาตานอย่างข้าเช่นกัน

เมมฟิสโตยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจเพราะรู้ดีว่าการินก็คงไม่เชื่ออีกตามเคย

ช่างเถอะ…” เมมฟิสโตดื่มน้ำอัดลมอีกครั้งจนหมดกระป๋องก่อนจะวางลงบนโซฟา ข้าไม่มีธุระอะไรกับเจ้าแล้ว

เดี๋ยวสิ! แล้วแกมาที่นี่ทำไมกันแน่!?!”

มาเพื่อตอบคำถามของเจ้าไงล่ะข้าจำได้นะว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนเจ้าก็เคยถามข้าแบบนี้

 

พูดให้ฉันเชื่อเรื่องพระเจ้าทั้งที่แกเป็นซาตานเพื่ออะไร…?’

 

แต่ว่าถ้ามาถึงแล้วจะพูดขึ้นมาเฉยๆ เจ้าคงจำไม่ได้ก็เลยเกริ่นก่อนน่ะนะเมมฟิสโตยิ้มหวานก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปยังหน้าต่าง ฝ่ามือเรียวเปิดหน้าต่างบานนั้นให้เปิดออกรับลมยามเช้า อ้อลัลทริมาน่ะถ้าเจ้าไม่เอาล่ะก็ข้าจะผลักไสนางไปอยู่กับคนอื่นแล้วนะ

 

ฉันไม่ยอมให้แกทำแบบนั้นหรอก!”

ครั้นพูดจบลมก็พัดแรงเสียจนข้าวของในห้องกระจัดกระจาย หนังสือร่วงลงมาจากชั้น ข้าวของบนโต๊ะตกเกลื่อนกลาด อุปกรณ์อาถรรพ์หลายชิ้นที่เสียหายจากครั้งก่อนตกแตก เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติเขาจึงละความสนใจจากสมบัติของเขา และได้พบว่าซาตานสาวหายไปเสียแล้ว

โถ่เว้ย! ยัยเด็กน่ารำคาญนั่น…!”

 

นอกจากจะมาปั่นหัวแล้วยังทำของพังอีก

มาเสกคืนให้เดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!!!

 

…………………………………………..

 

ในความฝันของเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งผู้ที่กำลังหมกมุ่นในบางสิ่งเหมือนกันกับการิน

หมกมุ่นกับการตามหาเพื่อนคนสำคัญของเขา

รุทรฉันขอร้องล่ะมันทรมานไม่ไหวอีกแล้วเด็กสาวที่สภาพร่างกายทรุดโทรมเต็มทีนอนอยู่บนเตียงสปริงขนาดใหญ่ ข้างๆ กับเตียงนั้นมีถังใส่ถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยเลือดที่ออกมาจากการอาเจียนของเธอ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงฝันแบบนี้…?

ดูเหมือนรุทรจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขากำลังฝันไป

 

ฉันอยากตาย…’

เด็กสาวเอื้อมมากุมมือรุทรพร้อมกับส่งยิ้มหวาน ฝ่ามือเย็นเฉียบใกล้เคียงกับศพยิ่งขึ้นทุกที

ไม่ได้นะอย่าคิดอะไรแบบนี้สิ…!’

ขอบคุณนะรุทรขอบคุณสำหรับทุกอย่างอายาเมะยังคงยิ้มทั้งที่น้ำตากำลังไหลอาบแก้ม เธอค่อยๆ ละมือจากรุทรก่อนจะหยิบมีดที่ซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มขึ้นมา ฉันมีความสุขมากเลยล่ะขอบคุณนะสำหรับการที่นายเปลี่ยนแปลงตัวฉันให้กลับมาสดใสได้แบบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายให้กับฉันฉันจะไม่ลืมมันเลย

หมายความว่ายังไง!?!’

 

ฉันก็แค่อยากจะเป็น มนุษย์เหมือนเดิมเท่านั้นเอง

ยัยเบี๊อก! นี่เธอคิดจะทำอะ…!?!’

 

ฉั๊วะ!

ยังพูดไม่ทันจบดีเด็กสาวก็ยกมีดขึ้นปาดคอของตัวเองในขณะที่กำลังฉีกยิ้ม

ฉันน่ะไม่ได้เป็นอมตะอย่างสมบูรณ์แบบหรอกนะ เพราะอย่างนั้น…’ เด็กสาวค่อยๆ แทงมีดเข้าไปราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดเธอยังคงมีสติและแทงมันให้ลึกกว่าเดิม

อย่า…!’ รุทรคิดจะหยุดเธอแต่ร่างกายก็กลับขยับเขยื้อนไม่ได้ หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยบ้า!! ฉันฉันไม่อยากให้เธอตายนะห้ามตายเด็ดขาด!!!’

เสียงความคิดของเธอเข้ามาภายในหัวของเขา ในขณะที่ร่างตรงหน้าค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง ร่างกายกำลังตายลงอย่างช้าๆ

 

ฉันน่ะอยากจะตายตั้งแต่แรกแล้ว

แต่เพราะมีนายฉันก็เลยทิ้งความคิดนั้นไปได้พักหนึ่งพอเริ่มได้รู้จักความสุขของการมีชีวิตฉันก็เริ่มเสพมันจนพอใจแล้วล่ะ

จำได้มั้ย? วันที่ฉันขอให้นายฆ่าฉันขอโทษที่เอาแต่ใจนะ

เพราะงั้นฉันทำเองก็ได้ จะได้ไม่ต้องรบกวนนายไงล่ะ

 

ไม่นะยัยเบื๊อก!! หยุดขอร้องล่ะ!!!’ รุทรพยายามฝืนร่างกายตนเองเพื่อหาช่วยเธอ แต่ยิ่งขยับร่างกายก็ยิ่งเจ็บปวดราวกระดูกถูกบีบให้แหลกละเอียด

 

ลาก่อน

 

ไม่!!!!”

รุทรสะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝัน แม้จะเป็นความฝันที่ไม่สมจริงสักเท่าไหร่แต่ทั้งความเจ็บปวดนั่นและความรู้สึกปวดที่หัวใจกับความอึดอัดตรงบริเวณคอมันกลับยังหลงเหลืออยู่ในโลกความจริง

ดวงตาของเด็กหนุ่มสั่นคลอนเพราะน้ำตาที่เอ่อจนแทบจะล้น เขายกมือขึ้นปาดน้ำตานั้นออกก่อนจะหลับตาลง

 

ความรู้สึกเจ็บปวดนี่มันอะไรกัน?

ทำไมทำไมฉันถึงกลัวจะสูญเสียเธอไป…?

นี่คงไม่ใช่การมาลาหรอกนะ

ยัยเบื๊อกตอนนี้เธออยู่ไหนกันอย่าทำให้ฉันทรมานแบบนี้อีกเลย

ขอร้องล่ะกลับมาหาฉันที

 

กิ๊งก่อง~

เสียงกดกริ่งดังขึ้นมาทำให้รุทรชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าหวังให้อารมณ์สงบลง

ใครมาหาแต่เช้าเนี่ย…?” รุทรลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกันขยี้ผมด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับเดินไปยังประตูห้องอย่างไม่สบอารมณ์

 

หลังจากไปต้อนรับแขกผู้มาเยือนยามเช้าเขาก็หยิบแก้วมาวางบนโต๊ะและค่อยๆ รินน้ำเปล่าลงในแก้วสำหรับ ลัลทริมา

ขอบคุณนะรุทรลัลทริมายิ้มหวานก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย

แต่รอยยิ้มนั้นก็ดูไม่จริงใจสักนิดเขารู้สึกได้ว่ามัน ปลอม

มาหาแต่เช้าเลยนะเข้าเรื่องเลยเถอะรุทรจ้องรุ่นพี่ที่มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลใจ

ฉันเห็นภาพบางอย่างจากพิธีกรรมที่การินเพิ่งทำเมื่อหลายวันก่อนลัลทริมากุมมือของตัวเองแน่น เธอเริ่มไม่มั่นใจว่าหากพูดไปแล้วรุทรจะรู้สึกยังไงบ้าง

เขาจะยิ่งกังวลมากขึ้นรึเปล่านะ?

มีอะไรจะพูดก็พูดมารุทรพยายามทำใจเตรียมรับฟังเพราะเห็นลัลทริมามีสีหน้าลำบากใจ ฝ่ายเด็กสาวยังคงมีท่าทีลังเลเล็กน้อย สักพักจึงยอมปริปากบอก

 

ฉันเห็นอายาเมะกำลังจะถูกวิทูรฆ่า

หา…!?!”

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างแต่ว่าตอนนี้เธออาจจะตายไปแล้วก็ได้…” ลัลทริมาเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมก้มใบหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด แต่แล้ว

 

ครืด

โทรศัพท์ในมือของลัลทริมาสั่นขึ้นมาเพราะข้อความเข้า หน้าจอแสดงผลข้อความที่ถูกส่งมาโดย

 

การิน…?

 

เธอเปิดหน้าจอและอ่านข้อความที่เขาส่งมาในทันที ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างพร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

..นี่มันที่อยู่บ้านอายาเมะงั้นเหรอ?”

ขอฉันดูหน่อย!” รุทรคว้าโทรศัพท์มาจากมือของลัลทริมาอย่างถือวิสาสะเพื่ออ่านข้อความ แล้วหมอนั่นไปเอามาจากที่ไหน…?”

คงจะเอามาจากเอกสารประจำตัวของนักเรียนที่อยู่กับผอ. น่ะ…”

นั่นสิ ลืมไปซะสนิทเลยว่ายัยนั่นออกจากบ้านตัวเองมาอยู่ที่นี่…” รุทรขมวดคิ้วด้วยความหัวเสีย นี่เขาลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันนะ

ถ้าอายาเมะหายตัวไปการตามหาเธอตามที่อยู่นี่น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดนะลัลทริมามองรุทรที่มีสีหน้าขุ่นเคืองจนเธอเองก็รู้สึกแย่ไปด้วย รุทรเป็นอะไรไป?”

ฉันรู้สึกแย่ถ้าฉันคิดได้เร็วกว่านี้บางทีอาจจะเจอยัยนั่นเร็วขึ้นก็ได้

อย่าโทษตัวเองเลยน่ารุทร…” ลัลทริมาถอนหายใจ งั้นเราไปที่บ้านอายาเมะด้วยกันดีมั้ย?”

รุทรใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งคิดทบทวนถึงสิ่งที่ซาตานสาวได้บอกเขามาทั้งหมด

 

เศษเสี้ยวของญาณอาถรรพ์มันก็ยิ่งทำให้ร่างกายคุณหนูอ่อนแอลงเรื่อยๆ

คุณหนูน่ะชอบกลิ่นของดอกไม้เอามากๆ เลยล่ะ

เจ้าก็รู้ดีนี่ว่านางกำลังเผชิญกับพิธีกรรมอะไรอยู่ วิญญาณของนางสักวันก็จะกลายเป็นเช่นนั้น ตายอย่างผิดธรรมชาติเพราะ อาถรรพ์’ ’

 

หลังจากได้ข้อสรุป

เขาไม่ควรให้ลัลทริมาไปด้วยเลยหากญาณอาถรรพ์ทำปฏิกิริยากับร่างกายของเธอแล้วอาจจะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

ลำพังแค่เศษเสี้ยวญาณอาถรรพ์ก็ทำเธอลำบากซะขนาดนี้แล้ว

 

“…ไม่ล่ะ ฉันอยากไปคนเดียว
 

----------------------------------
 

กลับมาแล้วค่าหลังจากเขียนอย่างยืดเยื้อมานานมาก (ก็รู้ตัวนี่ = _ =) จริงๆ แล้วเขียนเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ แต่เขียนเสร็จตอน....ห้าทุ่ม โอ๊ยเดี๊ยนง่วงเดี๊ยนอยากนอน เลยเลื่อนมาอัพวันนี้แทนค่ะ จริงๆ ตั้งใจจะให้รินลัลหวานกว่านี้นะ แต่ถ้าทำแบบนั้นเรื่องจะยืดเยื้อมาก อายาเมะคงขึ้นอืดพอดี 555 อ้อ ตอนหน้าเราจะไปกันที่ 'คฤหาสน์อาโอกิ' บ้านอายะเองค่าาา เอ่อ...เชื่อว่าหลายคนคงไม่ค่อยได้อ่านตรงนี้ งั้นขอชี้แจงนะคะ....
 

เรากำลังจะสอบตอนสิ้นเดือนนี้ค่ะ อาจจะอัพช้าลงนะคะ


ก็ตามนั้นค่ะ ไปละนะคะ ^ w ^

6/9/2017


O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

416 ความคิดเห็น

  1. #266 แฟนรุทร วิศวะก---ศิวะกร (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:55
    ตั้งใจสอบให้ผ่านนะคะ 'สอบได้' อย่า 'ได้สอบ' ล่ะะ
    #266
    0
  2. #265 leena and linna (@leenatalesrunner) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 18:02
    ขอให้อายะไม่ขึ้นอืดดน้าเดี๋ยวไม่สวยอ่า
    #265
    0
  3. #264 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 16:52
    รอตอนที่รินลัลจะได้หวานกันต่อนะคะ
    #264
    0
  4. #263 สาวกจีเจ็ด (@nanny-g7) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 02:40
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ อาจไม่หวานไม่ซึ้งเหมือนเก่า ~~ แต่ก็ไม่เปลี่ยนใจนะคะ ยังคงติดตามเหมือนเดิม สู้ๆ ขอให้ไรต์สอบผ่านๆๆๆๆ คะแนนดี จะรอไรต์มาค่ะ
    #263
    0