การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 42 : บทที่ 38 เปิดใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 ก.พ. 61

บทที่ 38

เปิดใจ

 

เด็กหนุ่มร่างสูงค่อยๆ รินน้ำเปล่าลงในแก้วพลางครุ่นคิดถึงเรื่องของเด็กสาวผู้เป็นเพื่อนคนสนิท...

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ….ที่เรากลัวว่าเราจะล้ำเส้น

กลัวว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะคิดเกินเลยไปมากกว่าเพื่อน

 

นายไม่คิดจะชอบฉันเลยจริงๆ เหรอ?’

 

แค่นึกถึงใบหน้าของเธอในตอนนั้นตอนที่เธอซบลงบนอกของเขาแล้วถามคำถามนี้เธอกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่นะ?

ขมขื่น? อึดอัด? รึเขินอาย?

 

เราเองต่างหากที่กำลังกลัว

กลัวว่าจะต้องผิดหวังเหมือนตอนที่ชอบลัลทริมา

ถึงยัยนั่นจะแสดงความรู้สึกออกมาชัดแล้วก็เถอะ แต่ก็กลัวอยู่ดีว่ามันจะไม่เหมือนเดิม

เราหลอกตัวเองมาตลอด

หลอกว่าเห็นยัยนั่นเป็นแค่น้องสาว….

 

“…เฮ้ย!?!”

รู้สึกตัวอีกทีน้ำที่เขารินลงในแก้วก็ล้นเอ่อออกมาจนเต็มโต๊ะ เขารีบวางขวดน้ำลงทันทีแล้วจึงหยิบผ้ามาเช็ดให้สะอาด

เฮ้อ…” รุทรถอนหายใจก่อนจะหยิบแก้วน้ำยกขึ้นดื่มดับกระหายรวดเดียวจนหมดแล้ววางมันลงบนโต๊ะดัง ปึง!’

นี่ฉันหมกหมุ่นกับเรื่องยัยนั่นมากขนาดนี้เลยเหรอ?”

ยิ่งเขานึกคิดตลอดที่ผ่านมา

ภายในหัวของเขามีแต่เรื่องของเธอมาโดยตลอดตั้งแต่วันแรกที่พบกัน

 

เป็นผู้หญิงที่ทำตัวได้น่ารำคาญซะจริงดูก็รู้ว่าพยายามเสแสร้งเป็นคนโลกสวยน่ะ

 

ทำไม…? เธอเป็นอะไรไป? ทำไมถึงได้เย็นชาแบบนั้นกัน….?’

 

ทำไมใบหน้าไร้อารมณ์นั่นถึงทำให้รู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้?’

 

ฉันทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ไม่ได้…’

 

ทำไมเขาจะต้องใส่ใจเธอขนาดนั้น? ทั้งที่เป็นแค่คำขอร้องของครูประจำชั้นทั้งที่เขารำคาญเธอตั้งแต่วันแรกที่ได้นั่งข้างกัน

ยัยนั่นสำคัญกับฉันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่…?”

 

เป็นเพื่อนกันก็ควรจะเชื่อใจ….ควรจะยิ้มจริงใจให้ เปิดใจให้ฉันแบบนั้นบ้างสิ…’

 

งั้นที่เราเป็นเพื่อนกันมันก็แค่หลอกลวงใช่มั้ย…?’

 

คำพูดของเด็กสาวเมื่อกลางวันทำให้เขาอดรู้สึกอึดอัดขึ้นมาไม่ได้ความรู้สึกบางอย่างมันจุกแน่นอยู่กลางอก

แม้เขาจะพยายามทำเพื่อเธอมากเท่าไหร่ถึงจะพยายามทำให้เธอกลับมามีความสุขได้อีกครั้ง แต่เขากลับยิ่งสร้างความทุกข์ให้เธอ หนำซ้ำยังทำให้เธอไม่เชื่อใจอีก

ราวกับสิ่งที่ทำมามันหักล้างกันจนหมดสิ้น

 

จะอ้างว่าใช้ไม้แข็งดัดนิสัยอะไรนั่นฉันไม่สนฉันไม่ชอบที่นายทำแบบนี้

 

รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบแต่เขาก็ยังทำ

ทั้งที่เราเป็นฝ่ายถามอดีตของเธอ แต่ตัวเองกลับปิดบังทั้งที่เราว่าเธอเป็นคนชอบโกหกแต่ตัวเองก็ไม่ได้ต่างกันเลยฉันนี่มันแย่จริงๆรุทรยกมือขึ้นกุมหน้าผากก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น

ฉันขอโทษขอโทษนะ…”

 

จะขอโทษกี่ร้อยครั้งคุณหนูก็ไม่ได้ยินหรอกนะ

เสียงของซาตานสาวดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา เด็กหนุ่มหันขวับไปมองเบื้องหลัง พบกับเด็กสาวร่างเล็กที่กำลังทำใบหน้าไร้ความรู้สึกจนเดาอารมณ์ไม่ถูก

เธอกลับมาอีกทำไม?” รุทรหรี่ตาลงราวกับจะจับผิด แต่เธอกลับไม่ได้ตอบอะไรแล้วยิ่งเดินมามาใกล้เข้ามากขึ้นจนประชิดตัว

อึดอัดมากงั้นสินะ? รู้สึกผิดขนาดนั้นเลยรึไง?” เมมฟิสโตเอ่ยถามร่างสูงโปร่งตรงหน้า ตอนนี้เจ้าคงจะรู้แล้วสินะว่าความรู้สึกของเจ้าคืออะไรข้าขอโทษแล้วกันที่พยายามจะชักจูงจิตใจของเจ้า แต่ในเมื่อเจ้าคิดเองได้แล้วข้าจะพูดอะไรอีกก็ไร้ประโยชน์

เธอหมายความว่ายังไง?”

ใจจริงแล้วข้าอยากให้เจ้าคู่กับลัลทริมามากกว่า มันเป็นทางเลือกที่ข้าคิดว่าดีที่สุดสำหรับคุณหนูและตัวข้าเองข้าเห็นนางต้องเสียน้ำตาให้เจ้ามานับครั้งไม่ถ้วนจนรู้สึกเบื่อภาพนั้นเต็มทนแล้ว ถ้าหากเจ้าคู่กับลัลทริมาซะนางคงจะทำใจได้ ข้าคิดแบบนั้น…” เมมฟิสโตก้มหน้าลงพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้สึกผิด

นี่ยัยนั่นร้องไห้เพราะฉันบ่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?”

อืมถ้าตอนนี้ล่ะก็ไม่ใช่ จะเป็นอนาคตก็ไม่เชิง ข้าบอกเจ้าไม่ได้เมมฟิสโตยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะทำท่าเหมือนนึกบางอย่างออก อ้อใช่! พรุ่งนี้ไม่ต้องไปเยี่ยมนางนะ

ทำไมล่ะ…?”

เมมฟิสโตไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่กลับบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นแทน

ช่างเถอะ แต่ว่าคิดซะว่านี่เป็นการไถ่โทษจากข้าแล้วกันเจ้าอยากให้ข้าทำอะไรล่ะ?”

รุทรมองซาตานสาวตรงหน้าที่พูดกับเขาด้วยใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสาราวกับเด็กจึงทำให้เผลออมยิ้มขึ้นมา

โอเค้อะไรก็ได้ใช่มั้ย?”

อื้ม อะไรก็ได้เลยพี่หมีเมมฟิสโตพยักหน้าและมองเขาด้วยดวงตาอันหนักแน่น

ถ้างั้น…” รุทรหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด แปลงเป็นยัยเบื๊อกให้หน่อย

หา? ทำไมล่ะ!?” เมมฟิสโตเบิกตาโพลง ให้แปลงเป็นอายาเมะ? เพื่อ? เขาจะทำอะไรเธอ?

ก็เธอบอกว่าอะไรก็ได้ไม่ใช่รึไงรุทรยิ้มอย่างมีเลศนัยพลางจ้องมองเมมฟิสโตที่กำลังตกอกตกใจ

มันก็ใช่แหละ แต่ว่า…!” เมมฟิสโตเม้มริมฝีปากแน่นระหว่างตัดสินใจ โอเคก็ได้ๆ! แต่เจ้าต้องหลับตาก่อนนะ

รุทรพยักหน้าแล้วจึงหลับตาลงตามคำสั่ง เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะให้หลับตาทำไม

ระหว่างรอรอแล้วรอเล่าราวห้านาทีได้ เขาก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่รดลงมาบนไหล่ของเขา

เอาล่ะลืมตาได้

น้ำเสียงหวานอันแสนคุ้นเคยดังขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบกับเด็กสาวผมสีทองในชุดนอนกระโปรงสีขาวอย่างที่เขาเคยเห็นมาก่อน นัยน์ตาสีมรกตจ้องมองเขาอย่างสนอกสนใจ อยากรู้ว่าปฏิกิริยาจะเป็นยังไง

เป็นยังไงบ้าง~ ใช้ได้รึเปล่า? อ๊ะ…!” เด็กสาวเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ รุทรก็รวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้จนแน่น เขาวางคางลงบนไหล่กลมมนพร้อมกับเป่าลมหายใจร้อนออกมา

ขอโทษนะช่วยฟังสิ่งที่ฉันจะระบายหน่อยก็แล้วกัน…” รุทรตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาหายใจแรงอยู่พักหนึ่งก่อนจะเริ่มระบายความรู้สึกออกมา ฉันขอโทษขอโทษที่ไม่ชัดเจนจนทำให้เธอเสียใจทั้งที่ก็รู้ว่าเธออ่อนไหวแค่ไหนฉันมันเป็นเพื่อนที่แย่เธอไม่ควรมีเพื่อนคนแรกเป็นคนอย่างฉันเลยขอโทษที่ตลอดมาทำให้เธอกังวล ขอโทษที่ไม่เชื่อใจขอโทษที่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังขอโทษที่ชอบฉวยโอกาสจนทำให้เธอรู้สึกไม่ดีกว่าจะรู้สึกตัวอีกทีเธอก็เป็นคนสำคัญของฉันไปแล้วขาดเธอไปไม่ได้ขอโทษนะยัยเบื๊อก…”

 

นี่เขาผูกพันกับคุณหนูขนาดนี้เลยเหรอ?

 

เมมฟิสโตค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบหัวของเขาพร้อมทั้งยิ้มหวานอย่างที่คู่สัญญาของเธอชอบทำ

ไม่เป็นไรนะฉันรู้ว่านายเองก็คงจะอึดอัดมาก…” เมมฟิสโตพยายามเลียนแบบทั้งน้ำเสียงและวิธีการพูดของอายาเมะ เธอสัมผัสได้ถึงร่างกายที่กำลังสั่นเทาของเด็กหนุ่ม...รู้สึกถึงความเศร้าผ่านน้ำเสียงและคำพูดเมื่อครู่นี้

ฉันถึงฉันจะรู้ดีรู้ว่าตัวเองทำสิ่งที่เธอไม่ชอบรู้ว่าตัวเองผิดจริงแต่อย่างอื่นล่ะ…? ฉันก็พยายามทำเพื่อเธอตั้งหลายอย่างมันชดใช้กับสิ่งที่ฉันทำผิดไปเลยไม่ได้เหรอ?”

นี่ถ้าอยากระบายจะร้องไห้ออกมาก็ได้นะฉันไม่แอบดูหรอกเธอใช้มือซ้ายโอบกอดเขาเอาไว้พร้อมทั้งลูบหัวอย่างอ่อนโยน พยายามกล่อมให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีขึ้น

จนกระทั่งซาตานสาวรู้สึกถึงน้ำหยดเล็กที่ร่วงลงมาบนไหล่ของเธอ

 

…………………………………………..

 

ก๊อกก๊อกก๊อก

เสียงเคาะโต๊ะของเด็กหนุ่มดังขึ้นมาเป็นจังหวะ การินนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะกินข้าวพร้อมทำสีหน้าเบื่อหน่าย

เฮ้ยเมื่อไหร่จะเสร็จ? หิวแล้ว…” เขายังคงใช้เล็บเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพื่อเร่งลัลทริมา

ค่าๆ คุณชาย ขอเวลาบ่าวแป๊บนึงนะคะลัลทริมาตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

 

บ่นหิวแทนที่จะออกไปหาอะไรกินข้างนอกยังมาใช้ฉันทำให้อีก!

 

ลัลทริมานึกย้อนไปถึงเมื่อครู่นี้ ตอนที่ยังอยู่ในห้องของรุทร

 

ไม่อยากไปกินร้านข้างนอก อยากกินที่บ้านเธอ

 

แหมใช้มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดขี่บิ๊กไบค์คันเป็นแสนกระเป๋าตังค์หนาหนักเพราะพ่อรวยแต่ไม่มีปัญญาไปหาข้าวกินเองข้างนอก การินนี่มันการินจริงๆ…!” ลัลทริมาบ่นอุบอิบพร้อมขมวดคิ้วแน่นในระหว่างที่กำลังตักสปาเก็ตตี้ใส่จานทั้งสองใบ ไม่มีคำด่าไหนจะมานิยามเขาได้นอกจากคำว่า การินอีกแล้ว

เธอยกจานทั้งสองหมายจะยกไปวางที่โต๊ะแต่แล้วเมื่อหันหลังไปกลับชนเข้ากับเจ้าของชื่อที่ตัวเองกำลังนินทาอยู่เมื่อกี้ในระยะประชิด

ไหน? เมื่อกี้นินทาอะไรฉัน?”

ว้าย…!” ลัลทริมาเซไปข้างหลังจนเกือบจะล้มเพราะความตกใจ รู้สึกเหมือนหัวใจร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

 

ตายแน่เลยฉัน…! นินทาระยะเผาขนขนาดนี้!

 

ลัลทริมาหลับตาปี๋เตรียมรับชะตากรรม แต่แล้วเธอกลับได้ยินแค่เสียงถอนหายใจเบาๆ และหยิบจานสปาเก็ตตี้ทั้งสองไปจากมือของเธอ

ซุ่มซ่ามจริงตกแตกเดี๋ยวฉันก็อดกินพอดีการินไม่ได้ว่าที่เธอนินทาเขาเลยสักนิดก่อนจะเดินไปนั่งยังโต๊ะกินขาว

 

นี่เขาไม่ได้ยินเหรอ?

 

อ้อแล้วก็ที่เธอนินทาฉันเมื่อกี้…” การินหันมามองเธอราวกับได้ยินความคิดเมื่อกี้นี้ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มยียวนกวนประสาทขึ้นมา ฉันไม่ได้ไม่มีปัญญาไปหาข้าวกินข้างนอกหรอกนะ…”

 

ฉันอยากกินฝีมือแม่มดอย่างเธอมากกว่า

ใบหน้าของลัลทริมาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ติดสตั้นยืนนิ่งจนลืมความหิวไปเลย

เฮ้ ไม่หยิบช้อนซ้อมแล้วจะกินยังไงห๊ะ?” การินลุกจากเก้าอี้เดินตรงมาหาลัลทริมาจนอยู่ในระยะประชิด เขาเอื้อมมือซ้ายทาบลงกับโต๊ะเพื่อปิดกั้นเธอไม่ให้หนีไปไหนก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้

..จะทำอะไรน่ะ? ออกไปนะ…!” ลัลทริมายิ่งรู้สึกถึงความอันตราย อันตรายจากเด็กหนุ่มคนข้างหน้าและข้างหลังเธอที่เป็นเตาแก๊ส!

ทำอะไรน่ะเหรอ? ฉันก็มาเอาของที่ต้องการยังไงล่ะ…” เขาโน้มตัวเข้ามาจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนที่รดลงบนใบหน้าของเธอ เด็กสาวหลับตาแน่นเตรียมรับชะตากรรมแต่โดยดี

แต่แล้วกลับรู้สึกว่าเขาเอี้ยวตัวไปทางซ้ายของเธอพร้อมกับได้ยินเสียงเปิดลิ้นชักบางอย่างจากด้านหลัง

เธอลืมตาขึ้นหันไปมองต้นเสียงจากด้านหลัง ที่แท้การินก็เอี้ยวตัวไปเปิดลิ้นชักเพื่อที่จะเอาช้อนส้อมออกมาต่างหาก

แต่เดี๋ยวก่อน

 

การินรู้ได้ไงว่าฉันเก็บช้อนส้อมไว้ตรงไหน!?!

 

เฮ้ เหม่ออยู่ได้ วันนี้เป็นอะไรของเธอ? หลายรอบแล้วนะ

เอ๊ะ…?” ลัลทริมามัวแต่เหม่อลอยจนไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าการินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วลงมือกินสปาเก็ตตี้ไปนานแล้ว

เธอหันหลังหมายจะหยิบช้อนซ้อมจากลิ้นชักแต่ก็โดนอีกฝ่ายพูดรั้งไว้ซะก่อน

ไม่ต้อง ฉันหยิบมาเผื่อแล้ว

หา?” เธอนึกแปลกใจที่จู่ๆ เขาก็ดันมีน้ำใจหยิบเผื่อเธอซะงั้น

 

นับวันหมอนี่ยิ่งทำตัวแปลกไปแฮะ

การินมีน้ำใจ นี่โลกใกล้จะถึงกาลอวสานแล้วเหรอ!?

 

ลัลทริมาได้แต่คิดในใจก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามแล้วหยิบช้อนส้อมที่การินวางไว้ให้ขึ้นมา แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นว่า

ช้อนกับส้อมนี่มันคนละคู่กันเลยนี่หว่า

 

การินนี่มันการินจริงๆ

 

ลัลทริมาได้แต่บ่นภายในใจ ก่อนจะใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปาก

อร่อยนะ…”

จู่ๆ การินก็พูดขึ้นมา ทำเอาเด็กสาวแทบจะสำลักอาหารในปาก

หา?”

ก็อร่อย ทำไม?” การินพูดด้วยใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ วันนี้เขาเป็นอะไรกันแน่เนี่ย? บทจะเรียบร้อยก็เรียบร้อยสุดๆ จนเธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่การินคนเดิม

"เปล่าช่างมันเถอะลัลทริมาได้แต่ก้มหน้าก้มตากินต่อไปเพื่อแก้อาการเคอะเขินนี่

 

จู่ๆ หมอนี่ก็ทำตัวดีขึ้นมาซะงั้น

 

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก จนกระทั่งทั้งสองคนกินข้าวจนอิ่ม พร้อมกับเสียงวางช้อนส้อมอย่างกระแทกกระทั้นของการิน

นี่ยัยโง่…”

“…?” ลัลทริมาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับการินจู่ๆ ก็ทำสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่เขาชอบทำเมื่อก่อน

รู้จักชมนาดเด็กผู้หญิงที่อยู่ห้องเดียวกันกับไอ้ขี้เก๊กมั้ย?”

ใครน่ะ? ฉันไม่รู้จักลัลทริมาหยิบกระดาษทิดชูขึ้นมาเช็ดริมฝีปากด้วยใบหน้าใสซื่อ

โอมาโมริที่ยัยปีศาจนั่นได้มาก็มาจากคนที่ชื่อชมนาดนี่แหละ เพราะงั้นก็น่าสงสัยที่สุดการินขมวดคิ้วส่วนอีกมือหนึ่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ยัยนั่นแค้นอะไรถึงได้ลงทุนทำทั้งพิธีโคโดกุและเผาพริกเผาเกลือ เขียนคำสาปแช่งด้วยเลือดบนกำแพง…”

 

อย่างกับว่า….แค้นมากจนไม่อยากอยู่ร่วมโลกกันเลยด้วยซ้ำ

ลัลทริมากลืนน้ำลายดัง เอื๊อกใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงทุกที

ทำไมถึงได้แค้นขนาดนั้นกันนะทำอย่างกับอายาเมะไปฆ่าคนสำคัญของเขาอย่างนั้นแหละ

เหอะ! แค่ต้องการแก้แค้นเพื่อคนที่ตัวเองรักงั้นเหรอ? ไร้สาระ…” การินพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แต่แล้วดวงตาสีรัตติกาลก็เบิกกว้างขึ้น คนรักงั้นเหรอ…?”

ทำไมเหรอการิน?”

เป็นไปได้มั้ยถ้าชมนาดจะทำไปเพราะยัยปีศาจไปแย่งคนที่เธอชอบมา เพราะจากที่ฉันเห็นยัยนั่นก็มีผู้ชายมีจีบเยอะอยู่นะ

ถามว่าเป็นไปได้มั้ย? มันก็เป็นไปได้ แต่ว่าเพราะเรื่องแค่นี้ถึงกับต้องพึ่งอาถรรพ์เลยเหรอ?” ลัลทริมาขมวดคิ้วแน่น จ้องมองเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามด้วยดวงตาเคลือบแคลงสงสัย

ไม่เคยได้ยินเหรอ? ที่เขาว่ากันว่า ความรักทำให้คนตาบอดน่ะถ้าเอาความรักเป็นใหญ่ก็คงหน้ามืดตามัวทำอะไรก็ได้ขอแค่ให้ตัวเองสมหวัง นี่แหละมนุษย์…”

 

อาถรรพ์ก็เป็นเพียงเครื่องมือที่ช่วยให้มนุษย์สมปรารถนาเท่านั้นแหละ เธอเองก็เหมือนกันใช้ญาณอาถรรพ์สนองความต้องการของตัวเองจนเกิดเหตุการณ์ไอริณวิทยานั่น

 

พอกันทีพอ…!!!’

 

หยุดส่งเสียงแบบนั้นออกมาซะทีได้มั้ย!?!’

 

ลัลทริมาใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เม้มริมฝีปากทันทีที่ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นไหลเข้ามาในความคิด ทั้งภาพของเหล่านักเรียนที่ฆ่าฟันกันเองอย่างบ้าคลั่งและใบหน้าของเหล่าวิญญาณที่เคยตามหลอกหลอนเธอ

หยุดพูดถึงแต่เรื่องไอริณฯ สักที!!” ลัลทริมายกมือขึ้นกุมศีรษะแล้วก้มลงจนเส้นผมปรกใบหน้าของเธอ เอะอะก็ว่าเป็นแม่มดไอริณฯ บ้าง หาว่าวันเกิดของฉันคือวันที่ไอริณฯ พังพินาศบ้าง พอกันทีนายเคยเห็นฉันเป็นคนจริงๆ บ้างมั้ย!? นายเคยเห็นฉันเป็นอย่างอื่นนอกจากของเล่นบ้างมั้ย!?!”

การินเบิกตากว้าง เขาปิดริมฝีปากแน่นไม่กล้าเอ่ยคำพูดใดๆ แต่ภายในอกรู้สึกเจ็บอย่างประหลาด

 

ทำไมเห็นยัยนั่นพูดแบบนี้ต้องรู้สึกเจ็บด้วย…?

จู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมา

 

ฉัน…” การินพยายามจะพูดบางอย่างออกไป แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย

 

อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก โถ่เว้ย…!

 

ครืด!

จู่ๆ เด็กสาวก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างกะทันหันพร้อมทั้งมองเด็กหนุ่มตรงหน้าดวงแววตาตัดพ้อ

กินเสร็จแล้วก็ช่วยกลับบ้านไปเลยด้วยนะ ป่านนี้ผอ. คงเป็นห่วงนายมากเธอเลื่อนเก้าอี้เก็บเข้าที่แล้วสาวเท้าเดินตรงไปยังบันได

เฮ้เดี๋ยวก่อน…!”

 

ยัยบ้าเอ๊ย…!!!

ก็พูดไม่ออกจะให้ทำไงวะ!!

 

การินรีบลุกขึ้นทันทีแล้วก้าวเท้าเดินตรงไปหาลัลทริมาพร้อมเอื้อมมือหวังจะคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แต่ก็วืด จับไม่ได้ซะอย่างนั้นเพราะอีกฝ่ายดันเดินเร็วกว่าเขา

เฮ้ฟังที่ฉันพูดก่อนสิ!” เขาพยายามเอื้อมมืออีกครั้ง แต่กลับเป็นการรวบตัวเด็กสาวตรงหน้าเข้ามากอดจากด้านหลังแทน

อะไรของนาย!?!” ลัลทริมาใบหน้าร้อนผ่าว ตั้งใจจะเหลียวไปมองหลังแต่เด็กหนุ่มก็วางคางของเขาลงมาบนไหล่กลมมนของเธอพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

..ฉัน…” การินพยายามที่จะพูดออกมาเขาเว้นวรรคไปนานพักหนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนรดไหล่ของเด็กสาวอีกครั้ง เออ ขอโทษ! พอใจรึยังล่ะ!?”

ลัลทริมาเบิกตากว้างด้วยความงุนงงระคนประหลาดใจ การินขอโทษเธอ? คนอย่างการิน จินตเมธรกำลังขอโทษเธอ!?

 

ฉันฝันไปใช่มั้ย…!?

 

เธอไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนว่าการินจะยอมพูดขอโทษออกมา คนอย่างการินเนี่ยนะ? เขาไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่า? แต่ก็คงจะไม่น่าใช่ เพราะพักนี้เขาทำตัวแปลกไปตั้งแต่อ่อนโยนขึ้น มีการพูดขอโทษ แถมยังจะเรื่องจูบ….

การินนาย…” ลัลทริมาพูดอ้ำๆ อึ้งๆ เธอจะขยับตัวก็ไม่ได้ รู้สึกเหมือนเด็กหนุ่มจะยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก นายเปลี่ยนไปนะ…”

เด็กสาวได้ยินเสียงถอนหายใจของเขา ใบหน้าอีกฝ่ายยังไม่ผละไปจากไหล่ของเธอแม้แต่น้อย ไมรู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหน

เปลี่ยนไปก็เพราะเธอนั่นแหละยัยบ้า เธอทำคุณไสยใส่ฉันใช่มั้ย? ตอบการินเอ่ยคำพูดที่ชวนให้ลัลทริมาขบคิด ทำไมเธอต้องทำคุณไสยใส่เขา? แล้วไอ้คุณไสยที่ว่านั่นคือคุณไสยแบบไหน?

หา? ฉันไปทำอะไรให้นาย แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้วนะ!” ลัลทริมาพยายามดิ้นหวังจะให้อีกฝ่ายปล่อย แต่พอเจอประโยคนี้เข้าไป

 

ถ้าไม่หายโกรธก็ไม่ปล่อย

แพ้ไปเลย แพ้ในทันทีพร้อมโดนดาเมจ 9999+

ลัลทริมรู้สึกสับสนไปหมด นี่มันไม่เหมือนการินที่เธอเคยรู้จักมาก่อน เด็กหนุ่มปากร้ายจอมเอาแต่ใจ ผู้ใช้เธอเป็นของเล่นโดยไม่สนใจว่าเธอจะยินยอมรึไม่ กลับมาทำตัวออดอ้อนง้อเธออยู่เนี่ยนะ!?!

 

นี่มันไม่ใช่การินแล้ว! นายเป็นสาวกเชียรปลอมตัวมาใช่มั้ย!? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ลัลทริมาพูดติดตลกไม่ได้จริงจังอะไร แต่กลับให้อีกฝ่ายชะงักไปครู่ใหญ่เลยทีเดียว

..หา…!?!” การินได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองทำอะไรลงไป เขารีบผละออกจากตัวของลัลทริมาพร้อมทั้งเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว

 

นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปอีกเนี่ย…!?!

 

ชิคิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกันการินยกมือขึ้นกุมท้ายทอยก่อนจะหันหลังให้กับลัลทริมา

ใครลืมได้ก็บ้าแล้วย่ะ!” ลัลทริมารั้งแขนเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้ จะให้ฉันลืมได้ยังไงในเมื่อนายทำตัวแปลกไปขนาดนี้? นายทำแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่…? สิ่งที่นายทำมันไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด

ไม่รู้…” การินตอบเพียงแค่นั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

นายคงไม่ได้ทำแบบนี้เพื่อให้ฉันยอมเป็นของเล่นของนายโดยไม่ขัดขืนใช่มั้ย?” ลัลทริมาถามเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นกัน ตอนนี้เธอไม่ได้โกรธเขาเลยสักนิด

ไม่มีทาง!” การินหันมาประชันหน้ากับเด็กสาว เมื่อเขาได้จ้องมองใบหน้าหวานกับดวงตาเศร้าสร้อยของเธอก็กลับรู้สึกจุกในอกขึ้นมาอีกครั้ง ฉันไม่ได้ทำเพราะแบบนั้น…”

แล้วเพราะอะไรกันแน่? ฉันไม่เข้าใจนายเลยจริงๆที่นายทำไปมันคืออะไร? ทั้งกอดหอมแก้ม แล้วไหนจะจูบอีก? มันเพื่ออะไรเหรอการิน…?”

เสียงของเด็กสาวเริ่มสั่นเครือ ดวงตาสั่นไหวราวกับกำลังจะร้องไห้ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกแย่เวลาคิดหาคำตอบของสิ่งที่เธอถามไปเมื่อครู่นี้ด้วย?

แต่เมื่อคิดว่าเขาทำไปโดยไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอในอกก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

 

ขนาดเธอยังไม่เข้าใจฉันแล้วคิดว่าฉันจะเข้าใจตัวเองรึไง?”

การินพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาฉายแววของความขมขื่นออกมาอยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น

ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงทำอะไรบ้าๆ กับเธอทำอะไรที่มันไม่ใช่ตัวเอง ฉันรู้สึก…”

 

กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปถ้าหากต้องโดนลูกหลงจากอาถรรพ์ที่ฉันพาเข้าไปยุ่งด้วย

กลัวว่าคำพูดถากถางของฉันจะทำให้เธอเจ็บปวด

 

การินไม่ได้พูดสิ่งที่คิดนั้นออกมา และรู้ตัวดีว่ายังไงซะญาณอาถรรพ์ของเธอก็คงไม่ได้ยินความคิดของเขาอยู่ดี

เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะสะบัดแขนของเธอออกแล้วถอยมาตั้งหลัก

เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ฉันกลับล่ะ….” การินเดินไปยังโต๊ะกินข้าว คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาแล้วเดินไปยังประตูบ้านก่อนจะหยุดนิ่งไป อ้ออย่าลืมล็อกบ้านให้แน่นหนาแล้วก็ล็อกประตูห้องด้วยล่ะ

 

ฉันเป็นห่วง

 

เขาคิดในใจอย่างนั้นก่อนจะเปิดประดูเดินออกไปและปิดมันเสียงดัง ปัง!’ โดยไม่กลัวว่าบ้านจะทรุด

ตลอดมาญาณอาถรรพ์มักจะอ่านความคิดของเขาไม่ได้ นอกซะจากเขาจงใจให้เธอได้ยิน

แต่ทว่า….สิ่งที่เขาคิดตอนยืนอยู่หน้าประตูนั้น ลัลทริมากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน

ใบหน้าที่เคยเศร้าสร้อยกลับร้อนผ่าวขึ้นมา ลัลทริมายกมือขึ้นปิดบังใบหน้าราวกับกลัวว่าเหล่าวิญญาณหรือสิ่งที่เธอมักสัมผัสได้จะเห็นตอนเธอหน้าแดง

โอ๊ยตาบ้านั่น ก่อนจะไปยังทำฉันหน้าแดงได้อีก


การินนี่มันการินจริงๆ

 

 -------------------------------------


 สวัสดีปีใหม่ค่ะ (?) พร้อมกับตอนแรกในปี 2561 นิยายเรื่องนี้ก็ใกล้จะ 2 ปีแล้ว....ยอมรับเลยว่าถึงจะไม่ได้ดองนานมากแต่เรื่องก็ยืดสุดๆ...นี่ยังไม่ถึงครึ่งของพล็อตที่วางไว้ในหัวเลยนะ T ^ T ฮืออออ เราจะพยายามทำให้เรื่องมันกระชับขึ้นนะคะ ถึงจะไม่รู้ว่าทำไงก็เหอะ (.....) เอ่อ...มีเรื่องมาสารภาพค่ะ พักนี้เราอัพช้าเพราะว่า 1 ติดแชท 2 กำลังเล่นคอมมูฮอกวอตส์อยู่ 3 ติดเล่นเกมองเมียวจิ ตอนนี้ได้ SSR ตัวแรกเป็นโยโตฮิเมะแล้วนะเออ อย่าตบเลาว์เลย (//ไหว้) 4 ซ้อมละครเวทีจนเย็น 5 เครียดจนไม่อยากเขียน 6 ขี้เกียจ (และเหมือนข้อนี้จะบ่อยสุด...)

เอาเป็นว่าพล่ามเยอะแล้ว ไปล่ะค่ะ บรัยส์ ยัย ยัย ยัย..... (ถ้ามองให้เป็นเสียงสะท้อนจะดีมากเลยฮิ)


15/1/2018

S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

415 ความคิดเห็น

  1. #297 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 16:40
    รินรินคุงมีความตัลล๊ากก รุทรคงรู้สึกเจ็บปวดมากเลยสินะ
    #297
    0
  2. #296 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 15:43
    หัวใจจะวายและสลายไปกับความน่ารัก(เค้ามีเเต่สายลมไม่ใช่เรอะ)
    ยังไงถึงเรื่องจะยืดเยื้อก็เถอะเเต่ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นหรือเปล่าที่ชอบอะไรที่มันยืดเยื้อเพราะจะได้รออ่านได้นานๆถ้าจบเร็วมันจะเเบบ"เฮ้ย!! จบเเล้วหรอวะ"และนั่งแบบคนวิญญาณหลุดแล้วก็คิดแค่ว่า"อยากอ่านต่ออ่ะ"
    สรุป:ถึงเรื่องจะยืดแต่ก็ดีกว่าจบแบบสั้นๆเนื้อเรื่องกระชับเกินไป
    (จะขยันพิมเกินไปแล้ววว)
    #296
    2
    • #296-2 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 42)
      20 มกราคม 2561 / 23:05
      ถ้าชอบเราก็ดีใจค่ะ เพราะคงยืดอีกนาน 55555
      #296-2
  3. #295 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 13:32
    5555555555555 หนูเล่นYUME100 เจ้าชายหล่อตรึม....

    มีกาชาที่ใดนกมาตรึมที่นั่น........ดีนะไม่เติม เก็บๆเอา 555
    #295
    2
    • #295-2 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 42)
      16 มกราคม 2561 / 20:29
      นี่ก็เล่นยูเมะ 100 นะเออ 5 ดาวก็พอมีบ้าง โคงะ ชแตร์ อพอลโล เจรัลด์ วิล ฯลฯ.........
      #295-2
  4. #294 Sarah Lee (@Baimon09072546) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 09:57
    การินนี่มันการินจริงๆ...
    #294
    0
  5. #293 Pirayapi (@Pirayapi) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 09:06
    น่ารักเกิน
    #293
    1
    • #293-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 42)
      16 มกราคม 2561 / 20:28
      น่ารักเกินนี่มันดีหรือไม่ดีเหรอคะ ; _ ;
      #293-1
  6. #292 kuroko-love18 (@kuroko-love18) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 06:29
    อร๊ายยยย รินรินน่ารักมากค่ะเจ้ เนื้อเรื่องยังคงความดีงามไม่มีตกค่ะ รอต่อไปนะคะท่านหญิง😊
    #292
    0