การิน ปริศนาคดีความรัก"สีเทา"

ตอนที่ 47 : บทที่ 42 หลอกตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    7 เม.ย. 61

 บทที่ 42 

หลอกตัวเอง

 

หลังจากเปิดเทอมเธอก็ย้ายกลับมานอนที่คอนโดมิเนียมเหมือนเดิม

เด็กสาวผมสีทองหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนหกฟุตด้วยความเหนื่อยล้า ข้างกันมีซาตานตัวน้อยนอนมองคู่สัญญาพร้อมยิ้มหวาน

ยังงดงามไม่เปลี่ยนเลยนะโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น…” เมมฟิสโตเอื้อมมือไปลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเด็กสาวตรงหน้า ใบหน้าของเธอทำให้จอมซาตานนึกถึงวันแรกที่เจอกันขึ้นมา

 

ข้าพบนางครั้งแรกที่สนามเด็กเล่นในญี่ปุ่น

 

ซาตานสาวนั่งเขียนไดอารี่อยู่บนม้านั่ง สลับกับมองกลุ่มเด็กเล็กเล่นกันในสนามเด็กเล่น แต่มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่นั่งแยกออกมาจากเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน ผิวขาวและเส้นผมสีทองคล้ายชาวต่างชาติทำให้เมมฟิสโตสนใจเธอที่กำลังเป่าฟองสบู่อยู่ไม่น้อย

 

เด็กคนนั้นน่ารักจัง

 

เด็กหญิงผู้รู้ตัวว่าถูกจับจ้องก็ละความสนใจจากฟองสบู่แล้วเดินตรงเข้ามาหาเมมฟิสโต

พี่จ๋าเด็กหญิงวัย 3 ขวบเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับยิ้มหวาน เธอล้วงกระเป๋ากระโปรงหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งยื่นให้ซาตานสาว ให้ค่ะ

โอ๊ะขอบใจนะ ว่าแต่ทำไมให้พี่ล่ะ? เมมฟิสโตเขยิบใบหน้าเข้าไปใกล้เด็กหญิง

พี่สาวสวยค่ะ

ใบหน้าของเมมฟิสโตแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏขึ้นมาก่อนจะถามไถ่ชื่อคนตัวเล็ก

ชื่ออะไรจ๊ะ?

อา ยา เมะ ค่ะ

อายาเมะเหรอ? พี่ชื่อเมมฟิสโตนะ

เมเมม…’ อายาเมะออกเสียงไม่ถูกเพราะกล้ามเนื้อเด็ก 3 ขวบยังออกเสียงได้ไม่ชัด

เอเรียกยากไปสินะ งั้นเรียกเมฟี่ก็ได้

เมฟี่~เธอยิ้มหวานพร้อมกับจ้องยังดวงตาสีอำพันของซาตานสาว

 

ดวงตาของนางสวยจริงๆ

 

งั้นเมฟี่เรียกเราว่าอายะแล้วกันนะ

ค่ะ~’ เด็กหญิงยังคงยิ้มหวานอยู่อย่างนั้นก่อนจะเอื้อมมากุมมือของจอมซาตาน ไปเล่นกับอายะหน่อยได้มั้ยคะ~’

เมมฟิสโตเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจพักหนึ่งก่อนจะตอบตกลง

ได้สิ~ อายะเล่นอะไรเมฟี่จะเล่นด้วยนะ

เย้ เมฟี่ใจดีจัง

 

หลายครั้งเมื่อข้ามองรุทรก็จะนึกน้อยใจขึ้นมา

เพื่อนคนแรกของนางไม่ใช่รุทร

แต่เป็นข้า...ที่ถูกลืมไปตามกาลเวลา

 

…………………………………………..

 

หลายวันผ่านไป หลังจากเปิดเทอมมาได้สักระยะห้องของรุทรก็ได้รับการบ้านที่ต้องจับกลุ่ม 2 คนมาจนได้

กลยุทธทางการตลาดงั้นเหรอ?” ลัลทริมาทวนหัวข้อรายงานอีกครั้งหลังจากอายาเมะกับรุทรบึ่งมาถึงห้องเรียนของเธอเพื่อปรึกษาเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ค่ะ ก็เลยอยากจะให้พี่ลัลพาไปเที่ยวแถวๆ สยามหน่อย จะได้ไปดูว่าเขาโปรโมทสินค้ายังไงอายาเมะกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่แล้วรุทรก็พูดแทรกขึ้นมา

เปล่า ยัยนี่มันอยากไปเที่ยวห้างในเมืองเฉยๆ แต่ไปไม่เป็น

รุทร!!!”

อ๋อ แค่นี้เอง เดี๋ยวฉันพาไปก็ได้~” ลัลทริมายิ้มหวาน ขณะมองเด็กสาวที่กำลังโมโหที่รุทรพูดไม่รักษาภาพพจน์เธอเลย

จริงเหรอคะ? ขอบคุณมากนะคะพี่ลัลเด็กสาวเอ่ยเสียงระรื่นพร้อมกุมมือลัลทริมาด้วยความดีใจ

ทำเอาการินที่นั่งอยู่ห่างๆ เกิดไม่พอใจขึ้นมา

 

ทำไมยัยนั่นต้องจับมือด้วยวะ…?

 

ใบหน้าของคุณลูกผอ. แสดงความไม่พอใจรุนแรงถึงขั้นเบะปาก แผ่ออร่าความอึดอัดออกมาเต็มที่พร้อมส่งสายตาอาฆาตแค้นจนอายาเมะขนลุกเกรียว

นี่ไม่พอใจอะไรก็บอกสิคะ อย่าทำสายตาน่ากลัวแบบนั้นใส่ฉัน…” อายาเมะเอ่ยพร้อมสบสายตากับการิน ส่งผลให้ทั้งสองคนหันไปมองเด็กหนุ่มเป็นตาเดียวกัน

อย่างแรกเลย ปล่อยมือยัยโง่ซะ

อุ้ย….” อายาเมะปล่อยมือลัลทริมาทันทีพร้อมยิ้มแห้งๆ

 

แหม ที่แท้ก็หึงนี่เอง

 

แล้วพวกแกมายุ่งอะไรกับยัยโง่ห๊ะ?” การินลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเดินตรงมายังลัลทริมา เขาทาบมือลงบนโต๊ะอย่างหาเรื่องพร้อมจ้องใบหน้าของรุทรและอายาเมะราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันจะไปด้วย

หา?” ลัลทริมาเงยหน้าขึ้นสบตากับการิน นายจะไปด้วยทำไม!?”

เด็กหนุ่มเหล่ไปมองรุทรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองเด็กสาวเจ้าของญาณอาถรรพ์ด้วยความไม่พอใจ โดยที่ก้างขวางคออีกสองคนหันมามองหน้ากันอย่างเหนื่อยหน่ายราวกับจะพูดว่า ขี้หึงเกินไปแล้ว

ไม่อยากให้ลัลทริมาอยู่กับฉันว่างั้น?” รุทรเอ่ยด้วยดวงตาแสดงความเบื่อหน่ายกับพฤติกรรมของรุ่นพี่ขี้หึงคนนี้

เข้าใจได้ก็ดีการินยิ้มเยาะ ราวกับตนเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า

ฉันไม่ว่าอะไร แต่นายต้องขออายาเมะก่อน ถ้าอายาเมะไม่อนุญาตฉันก็ไม่ให้นายไปด้วย

ท่าทางหยิ่งจองหองของการินเมื่อครู่หายไปในทันทีที่ลัลทริมาพูดจบ เหมือนสุนัขที่ทำท่าจ๋อยไม่มีผิด

ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย?”

ทำตามที่ฉันบอกก็พอน่า อย่างน้อยอุตส่าห์ทำตัวดีขึ้นก็ช่วยมีมารยาทหน่อยสิ

ปกติโดนด่าเขาก็ไม่เคยสะทกสะท้าน แต่วันนี้กลับรู้สึกสตั้นจนไม่กล้าปริปากพูดอะไร

อายาเมะกระตุกแขนเสื้อรุทรแล้วกวักมือให้เขาก้มตัวลงมาเพื่อฟังเสียงกระซิบ

นายคิดเหมือนฉันมั้ย R1 ?”

ฉันก็คิดเหมือนเธอนะ A2…”

เห็นเค้าคนกลัวเมียแต่ไกลเลย คิกคิก...” อายาเมะหัวเราะคิกคัก หาได้รู้ไม่ว่าการินกำลังจ้องเขาทั้งสองราวกับจะกินหัวเข้าไปอยู่แล้ว

 

เฮ้ย กระซิบดังไปมั้ย?”

ชะอุ้ย….” อายาเมะสะดุ้งพร้อมหันไปยิ้มเจื่อนๆ ให้การิน ราวกับรู้สึกว่ามียมทูตมารอเธอตรงหน้าจนเสียวสันหลังวาบ

การินอย่าเอาเรื่องน้องลัลทริมาเอ่ยเสียงเหนื่อยหน่าย ทำเอาการินที่กำลังจะว้ากชะงักไปและหันมามองเธอด้วยดวงตาขุ่นเขือง

แต่…!”

 

หยุด!”

การินนิ่งเงียบปิดปากสนิทไม่กล้าพูดอะไร ไม่รู้เพราะเหตุใดลัลทริมาถึงได้มีอำนาจเหนือเขาขึ้นมาได้

ฟังฉันไม่เข้าใจเหรอ? บอกว่าอย่าเอาเรื่องน้องไง

ชิ…!” การินเบะปากไม่พอใจแล้วยกมือขึ้นกอดอก

ส่วนเพื่อนซี้สองคนก็หันมองหน้ากันอย่างเอือมระอาพร้อมพูดผ่านสายตาบ่งบอกว่ากลัวเมียจริงๆ ด้วย

 

…………………………………………..

 

หลายวันผ่านไป

เด็กสาวชาวญี่ปุ่นกำลังใช้เครื่องม้วนผมดัดผมของตนให้เป็นลอนใหญ่ตามที่เคยทุกทุกวัน เธอยืนอยู่หน้ากระจกด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดจากความฝันเมื่อคืน

ซาตานสาวในชุดสไตล์พังค์และเสื้อเอวลอยสีดำเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายที่โต๊ะเครื่องแป้งด้วยใบหน้าส่อแววความสนอกสนใจ

ทำหน้าเครียดแบบนั้นทำไมเหรอคะ?”

เมื่อคืนฉันฝันแปลกๆ อีกแล้วล่ะ…” อายาเมะตอบไปตามความเป็นจริงพร้อมหยิบขวดแก้วใส่น้ำหอมสีม่วงมาฉีดพรมตามจุดชีพจร กลิ่นดอกไม้หอมหวานฟุ้งกระจายไปรอบๆ เป็นกลิ่นที่เมมฟิสโตและรุทรคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เล่าให้ฟังได้มั้ยคะ?”

ก็…” อายาเมะวางขวดน้ำหอมลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง มองดวงตาของเมมฟิสโตในกระจกครู่หนึ่งจึงเล่า ฉันฝันเห็นตัวฉันในชุดนักเรียนคอนแวนต์ลากกระเป๋าเดินทางเดินมาหยุดหน้าห้อง แล้วรุทรก็เปิดประตูออกมาจากห้องข้างๆ เราทักทายกันเหมือนบังเอิญเจอกันที่ไหนมาก่อน…”

 

อ้าวเจอกันอีกแล้วนะ

 

คุณที่เจอเมื่อเช้า?’ เด็กสาวยิ้มๆ อย่างเสแสร้ง ความจริงแล้วเธอไม่ได้รู้สึกดีกับการบังเอิญเจอกันเท่าไหร่นัก บังเอิญจังเลยนะคะเจอกันบนรถไฟฟ้าแล้วห้องยังอยู่ติดกันอีก

 

อายาเมะนึกถึงฉากในความฝันครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

หลังจากนั้นฉันจำไม่ค่อยได้น่ะแต่ที่นึกสงสัยคือทำไมฉันไม่ใส่ชุกนักเรียนนิศาฯ? แล้วทำไมเราทำเหมือนคนไมค่อยสนิทกันแถมฝันยังให้ความรู้สึกเหมือนจริงจนน่ากลัว

บางทีความฝันก็เกิดจากประสบการณ์หลายอย่างที่เราเคยพบเจอมารวมกันนะคะคุณหนู~” เมมฟิสโตตอบเสียงระรื่น แต่นั่นยิ่งทำให้อายาเมะสับสนหนักข้อขึ้นอีก

หา? แต่ฉันไม่เคยเรียนโรงเรียนคอนแวนต์นะ

แหมก็บอกว่า บางครั้งไงคะเมมฟิสโตหัวเราะคิกคัก สักพักจึงรู้ตัวว่าโดนอายาเมะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

ทำไมแต่งตัวโป๊จังฉันจำได้ว่าไม่เคยซื้อชุดนี้ให้เธอนะเมฟี่อายาเมะหรี่ตาลงอย่างจับผิด จ้องมองเมมฟิสโตหมายจะต้องการคำตอบ

ก็ข้าอยากแต่งแบบนี้บ้างนี่นา ทีข้าเป็นเทวดาข้ายังแต่งชุดเอวลอยได้ไม่เห็นเป็นอะไรเลย

 

เออก็จริงแฮะ

 

แล้วที่เธอแต่งตัวเนี่ย จะไปไหนเหรอ?” อายาเมะถามพลางวางเครื่องดัดผมลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

วันนี้ฉันจะตามไปด้วย!”

ห๊ะ!?”

ไม่ต้องห่วง ฉันจะแอบตามไปแบบที่เราเห็นกันแค่สองคน นะ น้า~” ซาตานตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ ด้วยความอ้อนวอน

จ้าๆ อยากตามไปก็เชิญ

เย้~ คุณหนูใจดีที่สุดเลย~” เธอกอดเจ้านายด้วยความยินดีก่อนจะผละตัวออกมา

ฝ่ายเด็กสาวผมทองเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาแต่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดน้ำหอมขวดเดิมมาฉีดพรมที่กระโปรงและข้อเท้า จะได้มีกลิ่นฟุ้งเวลาขยับตัว

แหมฉีดน้ำหอมซะอย่างกับจะไปเดทนะคะ

เป็นผู้หญิงสวยทั้งทีต้องทำตัวให้มีเสน่ห์สิอายาเมะยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยต่อ กลิ่นหอมเป็นความงามที่สัมผัสได้แม้จะไร้รูปร่างและสีสัน เพราะงั้นการเป็นสาวตัวหอมก็เป็นเสน่ห์เย้ายวนโดยไม่ต้องลงแรงอะไรให้เหนื่อยเลย

แล้วทีตอนนั้นคุณหนูกลับกล้าพูดได้เต็มปากว่า ไม่ฉีดน้ำหอมน่ะ

 

อ้อใช่ จะว่าไปฉันได้กลิ่นจากเธอบ่อยๆน้ำหอมเหรอ?’

 

เปล่า ตอนย้ายไปนอนคอนโดฯ ฉันไม่ได้เอาน้ำหอมไปด้วย

 

อายาเมะครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะนึกออกว่าเคยพูดอะไรไปบ้าง เธอหัวเราะในลำคอพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ก็ฉันไม่ได้ฉีดจริงๆ นี่ก็แค่ใช้ครีมอาบน้ำกลิ่น ดอกอายาเมะเท่านั้นเองเด็กสาวยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบลิปทิ้นต์สีแดงมาทาปากบางๆ ให้ดูแดงระเรื่อ การมัดใจผู้ชายเป็นงานอดิเรกของฉันนี่นะยิ่งกับรุทรที่ดูเกือบจะตายด้านแล้วมันก็ยิ่งท้าทาย แค่ถึงรุทรไม่หลงเสน่ห์ฉันก็ไม่ได้แคร์อะไรอยู่แล้ว

ไม่ใช่ว่าชอบรุทรเลยต้องการเขามากกว่าผู้ชายคนอื่นเหรอคะ?”

เปล่าสักหน่อย…” เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกด้วยความรู้สึกขมขื่น

ถ้าหากว่าเธอห้ามหัวใจของตัวเองได้ก็คงจะดี

จะไปด้วยไม่ใช่เหรอ? ไปกันเถอะอายาเมะลูบหัวของเมมฟิสโตก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมกันกับซาตานสาว

 

…………………………………………..

 

การินยืนพิงกับเสาต้นใหญ่ของสถานีรถไฟพลางมองนาฬิกา เขาสบตากับลัลทริมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะเริ่มขมวดคิ้ว

สองคนนั้นชักช้าจริง เป็นคนชวนแท้ๆ…”

เอาน่า รออีกหน่อยจะเป็นไรไปลัลทริมายิ้มแห้งๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแชทกับเอมิกาและมัณฑินี

การินที่แกล้งทำเป็นมองนาฬิกาแอบเหลือบมองลัลทริมาระหว่างที่เธอไม่รู้ตัว วันนี้เด็กสาวสวมเสื้อยืดสีขาวกับเอี้ยมสีน้ำตาลอ่อนดูเรียบร้อย

ใบหน้าเด็กหนุ่มปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ และยังคงมองเด็กสาวที่อายุมากกว่ากำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับข้อความที่ได้รับ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เขาไม่ได้สนใจยัยแม่มดเพราะญาณอาถรรพ์อีกต่อไป

เมื่อก่อนเขาสนใจเธอเพียงเพราะมีสิ่งที่เขาต้องการ สนุกและมีความสุขเมื่อเห็นของเล่นของเขาเสียใจ หรือเห็นเธอเสี่ยงตาย

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกมีความสุขที่เห็นเธอยิ้ม หัวเราะ กลัวเธอจะไปยุ่งกับอาถรรพ์จนเกิดอันตราย กลัวเธอจะหายไปจากชีวิตของเขา

แต่ยังไงซะพ่อหนุ่มซึนก็ยังไม่ยอมรับว่าตนกำลังมีความรัก เขาคิดแค่ว่า

 

มันก็คงเป็นอารมณ์คลั่งไคล้ของเล่นชิ้นนี้แบบแปลกๆ เท่านั้นแหละน่า…!

 

ดั่งคำกล่าวที่ว่า ยิ่งรักก็ยิ่งหวงของ บางทีมันอาจจะเป็นการหวงของเล่นก็ได้! (?)

วันนี้แต่งตัวเรียบร้อยดีนะการินเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้อีกฝ่ายละความสนใจจากโทรศัพท์มือถือในทันที

หา? ฉันเคยแต่งตัวไม่เรียบร้อยตอนไหน

วันอื่นกระโปรงสั้น

“….” ลัลทริมาที่ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเถียงดีได้แต่นิ่งเงียบ เพราะนั่นคือความจริง

หัดแต่งตัวให้มันเรียบร้อยซะบ้าง เธอเป็นเจ้าของญาณอาถรรพ์ก็น่าจะรู้ดีว่าจิตใจมนุษย์มันโสมมแค่ไหน

พูดอย่างกับเป็นห่วง

ใช่! เธอเป็นของเล่นของฉัน ฉันก็ต้องห่วงสิ เกิดเป็นอันตรายขึ้นมาฉันหาคนมาแทนเธอไม่ได้หรอกนะการินเหล่ตาไปทางอื่น นึกหงุดหงิดตัวเองที่พูดอะไรไม่ดีออกไปอีกแล้ว

 

โถ่เอ๊ย….เอาอีกแล้ว ยัยนั่นจะเสียใจมั้ยเนี่ย?

แล้วทำไมฉันต้องกลัวยัยนั่นเสียใจด้วย?

แค่ของเล่นของเล่นเท่านั้นแหละ!

 

นั่นสินะก็แค่ของเล่นนี่นา

น้ำเสียงของลัลทริมาดูเศร้าสร้อยตามใบหน้าของเธอ เล่นเอาการินกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่ได้

 

นั่นไงกระทบกระเทือนจริงๆ ด้วย

 

ถ้าฉันไม่มีญาณอาถรรพ์อีกนายคงไม่สนใจฉันสินะ…”

คำพูดของเด็กสาวทำให้การินนไม่กล้าตอบอะไรและนิ่งไปพักใหญ่

ความจริงถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงตอบว่า ใช่

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกลังเล

เมื่อก่อนเขามีความสุขกับการได้ใช้ลัลทริมาเป็นของเล่นเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ แต่ตอนนี้เขากลับไม่ต้องการให้เธอไปยุ่งกับอะไรที่อันตรายอีกแล้ว

ฉัน…” เขาพูดเพียงแค่นั้นก็ถูกเสียงตะโกนของบุคคลที่สามแทรกขึ้นมา

ขอโทษที่มาช้านะคะ!!”

ลัลทริมาและการินต่างก็มองไปยังเสียงนั่น เห็นอายาเมะกึ่งเดินกึ่งวิ่งจับมือพารุทรที่เดินมาอย่างเอ้อระเหยลอยชาย

โดยที่ไม่มีใครเห็นว่าซาตานสาวเดินตามหลังเธอมาไม่ห่าง

อายาเมะยืนหอบผิดกับรุทรที่ยืนทำหน้านิ่งเพราะเดินมาแบบสบายๆ ฝ่ายรุ่นพี่สาวที่เห็นดังนั้นก็เริ่มอมยิ้มก่อนจะแซว

แหมๆ~ ต้องเดินจับมือกันเลยเหรอจ๊ะ?”

ก็รุทรเดินช้านี่คะ! นี่สายเพราะรุทรมัวแต่ชักช้านะเนี่ย

แต่ได้จับมือก็ดีนะ มือเธอนุ่มดีรุทรพูดพร้มยิ้มมุมปาก อีกฝ่ายได้ฟังก็สะบัดมือออกพร้อมตีแขนเขากลับไปหนึ่งที

โรคจิตอายาเมะมองค้อนอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหันไปสบตากับลัลทริมา งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ~”

คำนั้นฉันควรจะเป็นคนพูดนะ ยัยเด็กเบื๊อก!” การินจงใจเน้นคำสุดท้ายจนอายาเมะสะดุ้งโหยง รีบเดินไปหลบหลังรุทรพร้อมกุมชายเสื้อเอาไว้

พี่หมีขาพี่คนนี้เขาแกล้งหนูอ่ะอายาเมะเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานแล้วทำแก้มป่อง เอียงตัวออกมาชะเง้อมองการิน

เดี๋ยวจัดการให้รุทรสบตากับการินด้วยใบหน้าไร้อารมณ์แต่ดวงตากลับดุดันจนลัลทริมาแอบรู้สึกได้ถึงความหึงหวงเล็กน้อย เรียกยัยเบื๊อกแบบนี้หมายความว่าไง?”

เอ้า! ทีแกยังเรียกว่ายัยเบื๊อกได้เลยการินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ถ้านี่เป็นการ์ตูนก็คงจะมีสายฟ้าออกมาจากดวงตาแล้ว

อายาเมะที่หลบอยู่หลังรุทรก็เริ่มเกิดความสงสัย ตลอดที่ผ่านมาเธอไม่รู้หรอกว่ายัยเบื๊อกแปลว่อะไร รู้แค่ว่าเป็นคำด่า

 

แล้วยัยเบื๊อกแปลว่าอะไรกันนะ….?

 

ฉันเรียกยัยเบื๊อกด้วยความเอ็นดู แกห้ามเรียกเพราะด่ายัยนี่เด็ดขาด!”

ก็ฉันเรียกยัยนี่ว่ายัยโง่แล้ว ยัยเด็กนั่นก็โง่เหมือนกัน จะให้ฉันเรียกยัยโง่ 2 รึไงห๊ะ!”

ยัยเบื๊อกฉันเรียกได้คนเดียว!” รุทรเอ่ยด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหันมาดูเด็กน้อยในการปกครองของเขา (?)

แล้วจะทำไมห๊ะ!?” การินถลึงตาใส่รุทรก่อนจะเดินไปหาอายาเมะที่หลบอยู่หลังรุทร เอานิ้วชี้จิ้มจมูกนางแล้วกดแรงๆ เบื๊อกเอ๊ย ยัยปีศาจงี่เง่าไร้ประโยชน์!”

อายาเมะจ้องมองใบหน้าของการินด้วยดวงตาแสนอาฆาต ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อยแล้วงับนิ้วชี้การินเข้าเต็มแรง

 

งั่ม!

 

อ๊ากกก!!!! ยัยยัยนี่ ปล่อยนะเว้ย!!!”

การินพยายามสะบัดมือจนกระทั่งเด็กสาวยอมปล่อย ทั้งสองจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจนอายาเมะเริ่มทำหน้าเหยเก

อี๋ ซักผ้าพันแผลบ้างปะเนี่ย? เหม็นชื้น ขมๆ เค็มๆ อีก แหวะ…”

อุ๊บ…!” ลัลทริมาพยายามกลั้นขำก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น

หัวเราะอะไรห๊ะยัยโง่!” การินหันมาตวาดใส่ลัลทริมา ยิ่งมองหย้าการินที่กำลังโกรธจัดก็ขำอีก

 

ถ้าบอกว่าการินกับอายาเมะน่าจิ้นฉันจะโดนตบมั้ยนะ?

 

ลัลทริมายังคงอมยิ้ม คาดว่ารุทรเองก็น่าจะได้ยินความคิดของเธอเหมือนกัน

แล้วสรุปวันนี้จะได้ขึ้นรถไฟฟ้ามั้ยก็ไม่อาจทราบได้

 

----------------------------


สวัสดีค่าาาา ไรท์กลับมาแล้วน้า กลับมาจากงานหนังสือนี่คือจนหนักมาก...แต๊ะเอียของข้า T [] T 

เอาเป็นว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง คอมเม้นต์บอกกันหน่อยนะคะ เราจะได้มีกำลังใจเขียนต่อ ^ w ^

 

 6/4/2018

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

420 ความคิดเห็น

  1. #325 Erng-Tanuwohan (@Erng-Tanuwohan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 15:28
    ขอให้ไรท์หายจน กลับมารวยเร็วๆนะคะ
    #325
    0
  2. #324 NichaPes (@NichaPes) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 14:45
    ทำไมถึงฟินได้ถึงขนาดนี้~ (=/////=)
    #324
    0
  3. #323 หมาน้อยดมกาว (@preem2547) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 18:23
    โอ้~ ในที่สุดท่านก็ได้กลับมาา//วิ่งรอบบ้าน
    #323
    1
    • #323-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 47)
      9 เมษายน 2561 / 18:28
      ฉันยังไม่ตาย ฉันยังคงหายใจ~~~~ (//เปิดเพลงความเชื่อของพี่ตูน)
      ช่วงนี้มีปัญหาชีวิตนิดหน่อยค่ะ แต่ยังไงเราก็จะอัพนิยายเรื่องนี้ต่อไป!
      #323-1
  4. #322 kuroko-love18 (@kuroko-love18) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:20
    คิดถึงไรท์จังเยย~~~~
    #322
    2
    • #322-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 47)
      6 เมษายน 2561 / 19:21
      แหม่ กำลังจะทักไปบอกว่าอัพแล้วเลย
      #322-1
  5. #321 wan0985082179 (@wan0985082179) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:16
    คิดถึงชะมัดดดด
    #321
    1
    • #321-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 47)
      6 เมษายน 2561 / 19:19
      เย้ ดีใจจังค่า~ >/////<
      #321-1
  6. #320 Nunknam (@Nongmary) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:00
    ลัล เอ็ง จิ้นผิดคู่แล้วโว้ยยยย ต้องริน×รุทร เอ้ยยยยยยย//ริน×ลัลอยู่แล้ว...แหมมมม
    #320
    1
    • #320-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 47)
      6 เมษายน 2561 / 19:03


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 เมษายน 2561 / 17:09
      #320-1