Ending [ทำมือ] MONSTER' N DIRTY สัมพันธ์อสูร

ตอนที่ 9 : MONSTER' N DIRTY สัมพันธ์ครั้งที่ 07 {120%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    31 พ.ค. 60

Image result for smoke girl gif




สัมพันธ์ครั้งที่ 07 


             พร้อมๆ กับเสียงน่าขนลุก ต้นแขนก็ถูกคว้าไว้ด้วยฝ่ามือเย็นเฉียบ ฉันเบิกตาโพลง... หัวใจเหมือนหยุดเต้นเมื่อถูกดึงไปด้านหลัง ก่อนท่อนแขนอีกข้างจะโอบเอวฉันไว้อย่างแนบแน่น!

ถุงในมือที่บรรจุเครื่องเคียงสำหรับทำอาหารสั่นเทาขึ้นมาทันที ได้แต่ภาวนาว่าไม่ใช่มัน แต่คำภาวนาของฉันไม่เคยเป็นจริง...

“ได้อิสระจากฉัน14ชั่วโมง หน้าตานี่สดชื่นดีจังเลยนะ”

“ปล่อย!!” ฉันตะคอกเมื่อได้สติกลับคืนมาและรู้ว่าเจ้าของการกระทำอุกอาจคือเตโช มันแสยะยิ้มอย่างกวนประสาท จ้องหน้าฉัน... สำรวจฉันอยู่พักใหญ่ ไม่นานนัยน์ตาคู่นั้นก็เลื่อนสูงขึ้นเพื่อมองผ้าพันแผลรอบศีรษะฉัน

แววตาขี้เล่นแปลกไปเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อย...

“ไปโดนอะไรมาล่ะนั่น” มันถาม ผละท่อนแขนออก ทำท่าจะใช้มือข้างนั้นสัมผัสจุดที่มีแผล แต่ฉันปัดทิ้งอย่างขยะแขยง

“อย่ามาแตะ! ไอ้ชั่ว!” ฉันแทบจะสำลักความเกลียดตายตอนที่จ้องหน้ามัน “ตามมาทำไม จะไปตายไหนก็ไป!” เสียงฉันสั่นนิดๆ แต่ค่อนข้างดังพอสมควร... ส่งผลให้คนอื่นๆ ในละแวกนี้ต่างให้ความสนใจ และคงคิดว่าเราเป็นคนรักที่กำลังทะเลาะกันใหญ่โต

“เจอหน้ากันก็ปากดีเลยนะ จูบซะเลยดีไหม หืม?” เตโชเลิกคิ้ว สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ มันซุกซ่อนความชั่วร้ายในแบบที่ฉันกลัว แต่เพราะตอนนี้เราอยู่ในที่สาธารณะ น้ำเสียงของเตโชจึงปกติ ไม่ดังหรือเบาจนเกินไป

“ช่วย...”

“น้าขวัญ~

ฉันกำลังจะส่งเสียงและป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือไอ้ชั่วที่กำลังจะคุกคามฉัน

ป้อมตำรวจอยู่ไม่ไกลด้วย เป็นโอกาสดีที่จะจับมันยัดเข้าคุก ทว่า... เสียงสดใสจากด้านหลังทำเอาฉันกลืนถ้อยคำทั้งหมดลงคอ รีบหันกลับไปมองอย่างร้อนรน

พี่โบว์จูงมือบัวนิลมาหาฉัน เธอดูง่วงและงัวเงียเอามากๆ ผิดจากบัวนิล เธอยิ้มแป้นมาแต่ไกล ยังอยู่ในชุดนอนลายหมีพูห์เหมือนเดิม

อพาร์ทเมนต์กับแม็กซ์แวลูอยู่ใกล้กันนิดเดียวน่ะ เดินแป๊บเดียวก็ถึง

“บัวนิลงอแงหาเธอน่ะขวัญ พี่เลยรีบพามา” พี่โบว์ให้เหตุผลทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เด็กตัวน้อยวิ่งมากอดและถูไถแก้มกับต้นขาฉัน... เธอคงกลัวว่าฉันจะหายไปเหมือนตอนนั้น “แล้วนั่น...ใคร”

คำพูดถัดมาของพี่โบว์ปลุกฉันจากภวังค์ ฉันสะดุ้งและรีบดันบัวนิลไปไว้ด้านหลังตัวเอง จากนั้นก็เผชิญหน้ากับเตโชที่เปลี่ยนมาล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกง เขาหลุบตามองบัวนิล...

“อย่ามองนะ!!!” ฉันแผดเสียงใส่ น้ำตาเอ่อคลอแทบไหล แค่มอง... ฉันยังหวง ฉันไม่อยากให้มันรู้จักบัวนิล ไม่อยากให้มันใช้แววตาสกปรกๆ นั่นมองลูกของฉัน

“อ้าว...” เตโชเคลื่อนสายตากลับมามองหน้าฉัน “หลานเธอเหรอ”

“พี่ชายๆ พี่ชายคนนั้น” ฉันหน้าซีดทันที เพราะอยู่ดีๆ บัวนิลก็ชี้นิ้วไปทางเตโชพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ไอ้เวรนั่นเลิกคิ้วขึ้นสูงกว่าเดิม...

“อย่ายิ้มให้คนแปลกหน้าสิ” เสียงฉันสั่นมาก สั่นจนน่าสมเพชเลยทีเดียว

“น้าขวัญขา”

“...” บัวนิลกระตุกชายเสื้อฉันสองที

“พี่ชายใจดี” หัวใจฉันไกวแกว่งเมื่อได้ยินคำพูดแปลกๆ จากบัวนิล เด็กคนนี้ไม่ค่อยกลัวคนแปลกหน้า แต่นี่มัน...ไม่เกินไปหน่อยเหรอ

“ไม่ใช่ๆ กลับบ้านกัน” ฉันยกมือปิดตาบัวนิล ร้อนรนจนตัวสั่น แต่เธอทำแก้มพองใส่ฉัน...

“พี่ชายๆ”

“หืม?” เตโชย่อตัวลงนั่งย่องๆ เพื่อให้ความสูงอยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กตัวน้อย เธอเปลี่ยนมากอดฉันไว้และชะโงกหน้ามองเตโช “เรียกพี่เหรอ เห็นอย่างนี้พี่ก็จะสามสิบแล้วนะ” เตโชทำเสียงขี้เล่น และนั่นยิ่งทำให้ฉันใจหาย

ไม่ได้สิ... ห้ามคุยนะ ห้ามมองด้วย

บัวนิลเป็นของฉัน

“ฮี่ๆ” บัวนิลหัวเราะคิกคัก ซึ่งฉันไม่เข้าใจว่ามีอะไรตลกหรือน่าขำนักหนา ส่วนเตโช มันก็ส่งยิ้มตอบกลับ เป็นรอยยิ้มธรรมดาที่ปราศจากพิษภัย

รอยยิ้มที่นานๆ ทีจะเห็น

และฉันไม่อยากยอมรับจริงๆ ว่ารอยยิ้มของเขาทั้งสองคน... เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน

“นิล!” ฉันเผลอขึ้นเสียงใส่บัวนิลเมื่อเห็นเธอส่งยิ้มให้เตโชราวกับว่าเขาคือที่เธอรู้จัก ส่วนเตโช... เขาเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจดจ้องฉัน คิ้วเข้มเลิกขึ้น มีแววหงุดหงิดและแปลกใจไปในคราวเดียว

“หวงหลานเหรอ” มันถามเหมือนอ่านใจฉันได้ และใช่ ฉันหวง... แต่นี่ไม่ใช่หลานแต่เป็นลูกของฉัน!

“อย่ามายุ่ง” ฉันกระชากเสียงใส่และพาบัวนิลกลับอพาร์ทเมนต์ ระหว่างนั้นฉันสังเกตพี่โบว์ เธอมองหน้าเตโชสลับกับฉัน สีหน้าเธอปกติ แต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เธอต้องรู้สึกระแคะระคายอยู่แล้ว

เอาไงดี... ฉันจะอธิบายยังไงให้เธอเข้าใจและเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด

มันไม่ง่ายเลย และตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

“เดี๋ยว” ก้าวเท้าจากมาเพียงสองก้าวเท่านั้น เสียงทุ้มที่ฉันเกลียดชังก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันพยายามไม่ใส่ใจและคิดว่ามันเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา แต่เตโชก็เรียกไว้อีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ “เอื้องขวัญ”

ชื่อฉันจากปากเขาทำให้บัวนิลแหงนหน้าขึ้นมา เธอจ้องฉันตาปริบๆ

“ทำไมน้าขวัญไม่คุยกับพี่ชาย”

“...”

“คุยกันๆ”

“ดูเหมือนว่าเขาอยากคุยกับเธอนะขวัญ เดี๋ยวพี่พาบัวนิลกลับห้อง รีบๆ กลับมาล่ะ” พี่โบว์อุ้มบัวนิลและดึงถุงจากมือฉันไปอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นตัวฉันสั่นระริก ส่ายหน้าไปมาอย่างสติแตก

ทำไมทุกคนต้องผลักไสฉันให้ไอ้ชั่วนั่น ไม่มีใครรู้ว่าฉันต้องเจ็บปวดแค่ไหนกับสิ่งที่มันทำ ไม่มีใครเข้าใจเลย...

“ขวัญไม่อยากคุยกับมัน ขวัญจะกลับไปทำอาหาร” ฉันตั้งท่าจะเดินอีกครั้ง แต่คราวนี้ข้อมือถูกคว้าเอาไว้ เขารู้ว่าฉันต้องสลัดทิ้งจึงบีบกระชับอย่างแนบแน่น

ฉันเกลียดมัน ทำไมต้องตามรังควานชีวิตฉันไม่จบไม่สิ้น!!

“คุณพาเด็กกลับไปก่อนก็ได้ ผมขอเวลาห้านาที” เตโชบอกพี่โบว์ เธอจ้องหน้าฉันเหมือนอยากถามความเห็น ทว่าสุดท้ายก็เชื่อที่เตโชพูดอยู่ดี...

“มะ...ไม่” เสียงฉันแหบแห้งในครั้งที่พี่โบว์อุ้มบัวนิลแล้วเดินจากไป ระยะห่างที่ลดลงเริ่มทำให้หัวใจฉันห่อเหี่ยว

สักพักหนึ่งตรงนี้ก็เหลือเพียงเราสองคน

ฉันและมัน...

“โอ๊ะ... เมื่อกี้พูดผิด” เตโชกระชากฉันเข้าหาตัว รอยยิ้มอบอุ่นที่เคยส่งให้บัวนิลหายไป หลงเหลือเพียงแววมาดร้ายที่กลับมากัดกร่อนความรู้สึกฉันอีกครั้ง “ไม่ใช่ห้านาที แต่เป็นห้าปีต่างหาก อิๆ”

วะ ว่าไงนะ!

ฉันเบิกตาโพลง วินาทีนั้นรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง ก็พอรู้ว่าไอ้เวรนั่นมันไม่เหมือนคนปกติ ชั่วช้า ไม่เคยปราณีใคร แต่ก็แอบมีเศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ฉันหวัง

อย่างน้อยๆ มันก็เห็นบัวนิล

เขาไม่รู้ว่าเธอคือลูกฉัน ต่อให้เข้าใจผิดว่าเป็นหลาน... แต่เขาก็น่าจะตระหนักได้ว่าเด็กต้องการคนดูแล ไม่ใช่มาพูดจาราวกับว่าจะพรากฉันไปจากบัวนิล

ไม่เอาด้วยหรอกนะ ถ้าคราวนี้ฉันไม่ได้เห็นหน้าบัวนิล ไม่ได้กอดเด็กคนนั้นก่อนนอน... ฉันคงขาดใจตายแน่ๆ

คนอย่างมันจะไปเข้าใจอะไร

มันเคยรักใครเป็น...

ผู้หญิงที่มันเคยรู้สึกด้วยอย่างพี่บุรินทร์ จนป่านนี้ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วมันรักเธอ หลงเธอ หรือแค่อยากแก่งแย่งมาจากอสูร

เหอะ... ช่างหัวมันสิ!

“ฉันไม่ไปกับแก!” ฉันแผดเสียงร้องจนเจ็บคอเมื่อเตโชทำท่าจะแบกฉันพาดบ่าโดยไม่ยี่หระสายตาใครที่มองมา ฉันทั้งดิ้น จิกเล็บ ตบตีเป็นสิบๆ ครั้ง แต่เขากลับหัวเราะอย่างไม่สะทกสะท้าน

อีกทั้งยังเพิ่มแรงบีบข้อมือ... มันรุงแรงมากจนเจ็บแปลบไปถึงกระดูก

ฉันเบ้หน้าเพราะทนไม่ไหว แต่ไม่ปล่อยเสียงเล็ดลอดออกไปให้ไอ้สารเลวนั่นได้ยิน

“ก็ที่มาเนี่ย มาตามกลับนะ ผัวอุตส่าห์ตามหา... ทำไมพูดจาไร้เยื่อใยแบบนั้นล่า~” คำพูดคำจาเหมือนจะตัดพ้อ แต่สีหน้าแววตากลับตรงกันข้าม “อ๋อ เป็นห่วงเด็กนั่นใช่ไหม ชื่อไรนะ บัวนิล...”

ชื่อบัวนิลจากปากเตโช...ทำฉันใจหายอีกครั้ง

แค่มันเอ่ยชื่อเธอ ฉันยังหวงจนแทบบ้าเลย

ไม่เอาหรอกนะ ต่อให้เด็กคนนั้นเกิดจากเลือดชั่วๆ ของเตโช แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็คือลูกฉัน และฉันมั่นใจว่าคนอย่างเตโชไม่มีทางยินดีหรือรู้สึกอะไรกับเรื่องแบบนี้

หลายปีก่อน เขาทำร้ายฉันอย่างเลือดเย็น

ตอนฉันกรีดร้อง มันไม่เคยสนใจ

ตอนฉันหมดแรง มันกลับก้มหน้ามองฉันด้วยแววตาไร้ความรู้สึก

ตอนฉันสั่นระริก มันกลับยิ้มและหัวเราะประหนึ่งเป็นเรื่องสนุกสนาน

สาแก่ใจก็โยนฉันทิ้งหน้าบ้านในสภาพไม่ต่างจากศพ ทิ้งฉันไว้กับความจริงที่ว่าฉันท้องกับมัน... โดยที่มันก็ยังทำหน้าระรื่นไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งสิ้น

ทุกอย่างที่เตโชทำ สำหรับเขามันไม่เคยเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แม้กระทั่งตอนนี้... ตอนที่ฉันน้ำตาเริ่มคลอจนมองภาพผู้ชายเบื้องหน้าไม่ชัดเจน

“ยะ อย่าเรียกชื่อเขา” เสียงฉันสั่น... สั่นจนฉันเองยังแทบจับใจความไม่ได้ ทว่าเตโชดูเหมือนจะเข้าใจ เขาขมวดคิ้วนิดหน่อย แต่ยังมีแววขี้เล่น

“ทำไม หวงเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่! ฉันหวง คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ คนอย่างแกน่ะ...” ฉันสะอื้นจนพูดต่อมาไม่ได้ ตอนนั้นเองที่เตโชคลายแรงบริเวณข้อมือ

ฉันพยายามเอาออก แต่ก็ไม่สามารถสลัดให้หลุดได้อยู่ดี

“แหม... พูดซะฉันไร้ค่า” มันยิ้มมุมปาก ฉันผวาเฮือกเมื่อเจ้าของร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบสัมผัสกัน ก่อนจะเสริมต่อ “ขนาดบัวนิลเป็นหลานเธอนะ ถ้าเป็นลูกขึ้นมาล่ะ... ฉันคง...”

“ไม่ใช่นะ!!!!” ฉันแผดเสียงอย่างลืมตัว

แย่แล้ว...

“หื้ม? ทำไม หรือเด็กนั่นจะเป็นลูกเธอจริงๆ?” เขาเริ่มต้อนฉันพร้อมรอยยิ้มน่ากลัว “ใครพ่อเด็กเหรอถ้างั้นอ่ะ” 

“...เขาไม่ใช่ลูกฉัน” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกสติตัวเองกลับคืนมาก่อนพูดออกไป ทว่าน้ำเสียงยังคงสั่นจนสัมผัสได้ และฉันเห็นเขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างจับพิรุธ

ท่าทางของเขา... เหมือนคนรู้ดีทุกอย่าง เพียงแต่แกล้งไม่รู้

ไม่หรอก มันไม่มีทางรู้

...ใช่ไหม

“งั้นก็ไม่ต้องสนใจ ไปกับฉันดีกว่าโน๊ะ”

“กรี๊ด อื้อ!” กำลังจะแผดเสียงร้องดังๆ ให้คนอื่นช่วยเหลือ แต่เตโชยกมือปิดปากฉันไว้อย่างทันการณ์ ก่อนฉุดกระชากลากถูเข้าไปในตรอกมืดใกล้ๆ ซึ่งคนแถวนั้นได้เลิกสนใจเราไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

อย่างที่บอก พวกเขาคงคิดว่าเราเป็นคู่รักทะเลาะกัน ปัญหารุนแรงแค่ไหนก็ไม่ควรเข้ามายุ่ง

ใช้เวลาไม่นานเขาก็พาฉันออกมาจากตรอกแคบนั่นซึ่งเป็นทางลัดมายังจุดที่รถคันหรูของเตโชจอดไว้ ฉันพยายามดิ้นและอ้าปากงับฝ่ามือหนา แต่เรี่ยวแรงของเขาทำให้ฉันอ่อนปวกเปียกไร้ทางสู้

อีกทั้ง... เมื่อมาถึงรถแล้วมันยังโยนฉันไว้หลังเบาะจนศีรษะกระแทกกระจกอีกฝั่ง!

ฉันยกมือกุมศีรษะ... เจ็บจนหน้ามืด เจ็บจนอยากร้องไห้ พอเอามือมาดูแล้วเห็นเลือดเปรอะอยู่บนนิ้วฉันก็ยิ่งอยากจะเป็นบ้า

ใช่สินะ เมื่อวานฉันเอาแจกันฟาดศีรษะตัวเองเพื่อหาทางหนี แผลเพิ่งเย็บและยังไม่หายดีเตโชก็ทำให้มันปริแตกอีกครั้ง ดูท่าว่าผ้าพันแผลคงไม่จำเป็นอีกแล้ว...

“โอ๊ะ เลือดออกเลย ลืมไปว่าเจ็บอยู่ โทษๆ”

คำขอโทษของเขา... ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นเพียงคำพูดแบบขอไปที ไม่สำนึกเลยแม้แต่นิด

เตโชขยิบตาหนึ่งทีเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องสนุกสนาน จากนั้นก็หันไปบังคับพวงมาลัยรถ...

คนอย่างมันคงไม่มีอะไรที่ฉันจะเปรียบเทียบได้จริงๆ

อะไรที่ว่าร้าย อะไรที่ว่าเลว อะไรที่ว่าชั่วช้า เตโชก็ยังเป็นมากกว่านั้น

เหลือเชื่อจริงๆ...

 




พลั่ก!

เตโชพาฉันกลับมาที่คอนโดฯ อีกครั้ง

เขากำรอบข้อมือฉันไว้ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้หาทางหนี แต่เพราะตลอดทางฉันพยศไม่เชื่อฟัง เขาเลยรุนแรงจนฉันเจ็บตัวหลายครั้ง คาดว่าตรงข้อมือที่เขากอบกำไว้ ป่านนี้คงช้ำเลือดจนดูไม่ได้แล้ว

“เข้าไปสิ ต้องให้บอกเหรอ” เตโชทำเสียงดุเมื่อฉันยื้อขาตัวเองเอาไว้ไม่ยอมเข้าไปด้านใน “น่าโมโหจริงเชียว ทำตัวน่ารักๆ หน่อยสิ ฉันอุตส่าห์ตามเธอกลับนะ”

กล้าพูด... ฉันไม่ได้ขอร้องให้มันมาตาม

มันเสนอหน้าเอง!!

“นายมันเหี...อือ” ฉันกำลังจะพ่นคำด่าที่หยาบที่สุดออกไป แต่เตโชไวกว่าจึงใช้มืออีกข้างปิดปากฉันไว้ เขาขมวดคิ้วขณะจ้องหน้าฉันซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ใช่ ตอนอยู่บนรถฉันเอาแต่ร้องไห้

ไม่อยากให้ตัวเองอ่อนแอเลย แต่ฉันควบคุมมันไม่ไหวจริงๆ

“พูดจาไม่เพราะเลยแฮะ”

แล้วมันล่ะ... ทำเป็นพูดจาดี แต่สันดานต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนั้น คิดว่าคนอื่นปลื้มนักเหรอ ต้องทำยังไงนะมันถึงจะสำนึกและคิดได้

หึ คงไม่มีวิธีหรอก

ต่อให้ใครสักคนตายไป มันก็คงบัดซบอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!

“ไอ้ อือ!” ฉันไม่มีความคิดอยากพูดจาเพราะๆ เลยตั้งใจจะพ่นคำด่าอีกครั้ง และแน่นอนว่าฝ่ามือหนาก็เพิ่มแรงลงมาอีกจนริมฝีปากชาหนึบ ตอนนั้นเองที่เตโชลากฉันไปที่เตียง...

พลั่ก...

เขาผลักฉันลงไปบนนั้น และฉันก็เสียหลักล้มไม่เป็นท่า แรงสั่นสะเทือนทำให้บาดแผลบริเวณศีรษะได้รับผลกระทบไปด้วย บ้าชะมัด

“อย่าคิดหนีอีก ไม่งั้นเธอเจ็บมากกว่านี้แน่” เตโชยืนอยู่ตรงหน้า มันพูดเหมือนเป็นเจ้าของชีวิตขณะที่ฉันยกมือกุมศีรษะเอาไว้ “...นี่” และสักพักหมอนั่นก็ย่อตัวลงนั่งก่อนช้อนสายตาขึ้นมา

ฉันถลึงตามอง พยายามจะกระเถิบหนี หากทว่าเตโชกลับดึงแขนเอาไว้

“อะไร!!” ฉันตะคอกเพราะรู้สึกเจ็บ เจ็บไปทั้งตัวเลย

ทั้งโยน ทั้งผลัก ไหนจะบีบข้อมือกันจนช้ำเลือด ไอ้หน้าตัวเมีย

“เอาปากมาใกล้ๆ”

“...”

“จูบทีดิ๊”

“จูบตีน อ๊ะ!” ฉันกำลังจะตอบโต้อย่างที่ใจคิด ทว่าเตโชกลับเป็นฝ่ายถลาเข้ามาหาและผลักฉันนอนราบบนเตียงอย่างอุกอาจ!

ฉันเบิกตาโพลงเมื่อมันขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้อย่างทันท่วงที อีกทั้งข้อมือยังถูกตรึงเหนือหัวด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า รอยช้ำเดิมถูกกดทับลงมาจนฉันต้องเบ้หน้าด้วยความปวดร้าว

บ้าเอ๊ย... มันจะทำอะไรฉันอีก

“ถ้าเธอแก้ผ้า ไม่ใช่แค่เท้า... แต่ทุกซอกทุกมุมฉันจูบแน่ๆ อิๆ” เตโชยิ้มร้าย ไม่ว่ายังไงคำพูดของมันก็แฝงไปด้วยความโรคจิตชวนขนลุก “นิ่งๆ!” เมื่อฉันออกแรงดิ้น มันจึงขึ้นเสียงอย่างดุดัน

ใครจะบ้าอยู่นิ่งๆ ให้มันรังแก! แค่นี้ฉันก็จะตายแล้ว

“อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้นะ อื้อ!” เพราะระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเตโช ฉันจึงตะเบ็งเสียงขับไล่อย่างขยะแขยง ทว่าประโยคนั้นต้องหยุดลงเมื่อถูกริมฝีปากติดคล้ำฉกวูบลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ฉันสะอึกจนหน้าแดงก่ำ ได้แต่จิกเล็บลงบนฝ่ามือหนาเพื่อระบายความอัดอั้นทั้งหมดลงไป...

ฉันหลับตาปี๋เมื่อรับรู้ได้ว่าริมฝีปากกำลังถูกปลายลิ้นเปียกชื้นตวัดลามเลีย... เขาใช้มันกรีดตามรอยแยก หอบหายใจพร้อมเสียงทุ้มต่ำ

หัวใจฉันแทบหยุดเต้น

ความทรมานทำให้ฉันมีความคิดว่าตัวเองอาจจะตายเร็วๆ นี้  

ตัวของฉันเริ่มกลับมาสั่นระริก ขอบตาชุ่มด้วยไปของเหลว... นี่ฉันกำลังร้องไห้ทั้งๆ ที่ยังหลับตาปี๋ได้ยังไง

“อื้อๆ อึก” ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังพยายามประท้วงด้วยเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิด แต่ทำยังไงก็ไร้ผลอยู่วันยันค่ำเพราะเตโชเหมือนจะยิ่งตอกย้ำด้วยสัมผัสที่ดุดันขึ้น เสี้ยววินาทีหนึ่งเขาผละริมฝีปากออกไป... เคลื่อนความร้อนผ่าวมาจรดบริเวณใบหู ฉันได้ยินบางอย่าง แต่มันกลับแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้

ได้ยินแค่ ฉัน...เธอ

ในส่วนที่ขาดหายไป... คืออะไรกัน ฉันตั้งคำถามและดีดดิ้น แต่เวลาต่อมาต้องผวาเฮือกเมื่อเสื้อผ้าถูกกระชากออกไปอย่างง่ายกาย เขาโยนมันไปไกลๆ กระทั่งเนื้อตัวไม่หลงเสื้อผ้าประดับตัวแม้สักชิ้น

...ความหนาวทำให้ฉันสั่น

แต่ที่ฉันสั่นจนเหมือนจะขาดใจตายไม่ใช่แค่ความหนาวเหน็บ หากแต่เป็นการกระทำต่อมาของเขาต่างหาก

ฉัน...

อึก...

 



ชั่วโมงต่อมา

ฉันนอนหมดแรงอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่ไม่ต่างจากศพ... เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแดงซึ่งเตโชเป็นคนทำมันเมื่อชั่วโมงก่อน

เขาข่มขืนฉัน

ไอ้เวรนั่นทำฉันอีกแล้ว

มัน... ฮึก

ฉันสะอึกสะอื้นจนแทบจะเป็นบ้า ยิ่งคิดก็ยิ่งจิตตก หวาดกลัวจนไม่กล้าลืมตาขึ้นมองอะไร มันเหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนฉัน

ไม่ว่าจะตอนไหน เมื่อไหร่ ฉันก็เหมือนตกอยู่ในบ่วงบ้าๆ นี่ไม่รู้จักจบจักสิ้น ภาพเมื่อหลายปีก่อนยังวนเวียนอยู่ในหัวฉัน ฉันใช้เวลานานมากกว่าจะปลอบประโลมไม่ให้ตัวเองสติแตก

แต่แล้วไอ้เลวคนเดิมก็ทำมันอีกครั้ง อีกครั้ง และหลายต่อหลายครั้ง

ความกลัวขยายกว้างจนหาวิธีปิดไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“ตัวสั่นไรนักหนา หันหน้ามา” เสียงทุ้มดังขึ้นจากเบื้องหลัง แต่ฉันก้มหน้าลงซบกับหมอนใบโต ทุกสัดส่วนยังแสบร้อน ยังเจ็บแปลบ ไม่ว่าตอนไหนเตโชก็ทำให้ฉันเจ็บปวดเสมอ “เอื้องขวัญ หันมา! กินข้าว!”

“มะ ไม่...” ฉันปฏิเสธ พอได้ยินเสียงเขาแล้วทำให้นึกเสียงครางก่อนหน้านี้จนเนื้อตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง

“ฉันจะออกไปข้างนอก กินก่อน” เตโชเหมือนพยายามจะใจเย็น

ใช่สิ เพราะเขาทำเรื่องบัดซบกับฉันจนสาแก่ใจแล้ว คงหายหงุดหงิด ผิดกับฉันโดยสิ้นเชิง

“ไม่!!!” ฉันตะคอกผ่านหมอนทั้งๆ ที่ยังไม่หันกลับไป

“เออได้ งั้นก็ไม่ต้องกิน อดตายไปเลย”

“...”

 

เวลาผ่านไปราวๆ สองชั่วโมงเห็นจะได้ เตโชก็ยังไม่ออกไปไหน

เขายังอยู่ข้างหลังฉัน ไม่พูด ไม่จา ไม่อะไรเลย

กระทั่ง...

--------------------------
ทุกคนจะต้องกรีดร้องให้กับความเลวของเตโช
ดูๆ แล้วเหมือนเตโชไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะรังแกเอื้องขวัญ
แต่ถ้ามองให้ลึกๆ... คนอย่างเตโชมักมีแรงจูงใจเสมอ 
แต่เป็นอะไรนั้นค่อยติดตามกันอีกที 
ผู้ชายสิบมิติก็งี้ =___= เซตนี้สูบพลังมาก 
อย่าลืมเด้อว่าเปิดพรีอยู่ ระวังพลาดนะจ๊ะ
ติดเเท็ก #พี่เตคนจิต หรือ #สัมพันธ์อสูร สำหรับคนเล่นทวิตเตอร์




ฝากนิยายจ้า แซ่บคือกัลลล



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

4,448 ความคิดเห็น

  1. #4436 Parichat Changtam (@plalomaheha5) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 21:10
    โอ้ยรับไม่ได้ สงสารฮือ เกลียดชิบ
    #4436
    0
  2. #4412 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:03
    ฉันรักเธอใช่มั้ย ใช่ม้ายยยย
    #4412
    0
  3. #4005 dreamptk (@dreamptk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 22:44
    เมื่อไหร่เตจะรู้ความจริงงงงงง
    #4005
    0
  4. #3625 ppanyee riin'z (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 06:59
    แหมม จะเกลียดจะรักไม่รู้ แต่นั่งข้างๆ2ชม.อ้ะคิดดูว
    #3625
    0
  5. #3560 marceline17 (@moneymercy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 09:27
    ทำไมยิ่งเลวยิ่งชอบว่ะ จิตดี
    #3560
    0
  6. #3509 Seohyun_B (@hunseo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 00:18
    อร๊ายยยยย ฉันรักเธอหรือฉันเกลียดเธอ แต่เดาว่าฉันเกลียดเธอมากกว่านะ 55555 อิพี่เตเลวมาก
    #3509
    0
  7. #3456 alonemupfin (@alone-ii-pop) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 08:50
    ทำเป็นเข้มนะอีเต
    #3456
    0
  8. #3413 อัยย์จันทร์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    อารมณ์รุนเเรงเเท้ เฮียใจร้ายยย
    #3413
    0
  9. #3385 rosemonster46 (@rosemonster46) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 17:20
    รู้หรอกว่าชอบอ่ะ ><
    #3385
    0
  10. #3384 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 15:09
    ดุดันแท้ อีเตตตตต แกมันนน
    #3384
    0
  11. #3383 jub14741 (@jub14741) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 13:50
    หูยดุเดือดแท้ กรี๊ดดดดดด
    #3383
    0
  12. #3382 Snow Princss (@bow_iu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 13:26
    อห. สิบมิติจริงๆ ????????
    #3382
    0
  13. #3381 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 12:44
    สงสัยอยากได้ลูกอีกคน มันคงคิดถึงเมียมันแหละ
    #3381
    0
  14. #3380 AoMmy (@socutefairy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 11:00
    นอกจากจะสูบพลังแล้วยังสูบเงินอีกด้วยค่ะ งืออออ
    #3380
    0
  15. #3379 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 10:02
    พี่เตมานร้าย
    #3379
    0
  16. #3378 ซาตาน จำเป็น (@kettiyam1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 09:05
    ลุ้นนนนน
    #3378
    0
  17. #3377 ซาตาน จำเป็น (@kettiyam1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 09:05
    ลุ้นตอไป
    #3377
    0
  18. #3376 nisakhaow (@nisakhaow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 08:24
    คิดถึง คำนี้แน่นวน เชื่อพี่ พี่เดา 555555
    #3376
    0
  19. #3375 Karatngamdee (@Karatngamdee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 07:34
    ฉันรักเธอใช่ม้า~พี่เต
    #3375
    0
  20. วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 07:22
    อีเตมันคิดอะไรอยู่่นร้าา จะบอกว่าคิดถึงเอื้องหรา ไม่ใช่ม้างง
    #3374
    0
  21. #3373 Mikaririn (@Mikaririn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 07:21
    จะว่าเอื้องขวัญทำอะไรให้โกรธก็ไม่น่ามีเตเอานางไปทิ้งเองจะบอกว่ารักหรือโกรธเรื่องลูกก็ไม่น่าใชเพราะ่ถ้าอยากได้คงไม่เอาเอื้องไปทิ้งแต่แรก
    หายไปหลายปีเพิ่งนึกได้รึไง
    #3373
    0
  22. #3372 . t n a s i u l (@0616055664) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 06:32
    เตเอ้ยเบาหน่อยลูก เมื่อไหร่จะหายโง่เรื่องหนูนิลลูกกกกกก
    #3372
    0
  23. #3371 Som vita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 06:21
    เพราะอีเตอสดงความรักแบบคนปกติทั่วไปไม่เปผ็นแน่ๆเลยรู้สึกสงสัยว่าอาจเป็นแบบนี้
    #3371
    0
  24. #3370 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 05:50
    โอ้โห -เลว อีเลว เลวมาก5555555555555555555555
    #3370
    0
  25. #3369 iminvy (@milator) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 05:39
    อิชั่วเต!!!! เบามือหน่อยไหมมมม ถ้ารู้เรื่องบัวนิล เตมันต้องดีขึ้นแน่ๆๆ
    #3369
    0