ตอนที่ 3 : E N A M O U R - C H A P T E R 02 {200%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    10 ธ.ค. 59

ป.ล เรื่องนี้เมย์เน้นสำนวนเเบบสบายๆ นะค้าาา
เเละยังไม่มีการรีไรท์ มีคำตกหล่นเเละแปลกๆ บ้างต้องขออภัยด้วยย




DEAN x Dok2 - I Love It

C H A P T E R 02

 

เหงื่อไหลพลั่กๆ เลยทีนี้ งือ...

ยิ่งถูกนัยน์ตาคมกริบของพี่จุนจับจ้องราวกับจะกลืนกิน ร่างกายก็พลันสั่นระริกด้วยความกลัว

คือว่านะ แม่บอกว่าจะฝากฉันไว้กับลูกชายเพื่อนเพราะท่านต้องไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศพักใหญ่ ฉันเป็นลูกผู้หญิงเพียงคนเดียวและครอบครัวเราเหลือกันเพียงสองคน ท่านกลัวฉันเหงาเเละอยู่คนเดียวไม่ได้ กอปรกับที่ลูกชายเพื่อนแม่เนี่ย...ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ น่าไว้วางใจ ก็เลยตัดสินใจวานให้ดูแลฉันในฐานะน้องสาว

แต่เดี๋ยวจ้า! ตัวเล็กงงมาก พี่จุนน่ะ... คนที่รอยสักเต็มตัวและดูอันตรายอย่างกับยากูซ่าคนนั้นคือคนเดียวกันกับที่แม่บอกจริงๆ เหรอ?

พี่ชายคนนั้นไม่ใช่คนใจร้ายใช่ไหมอ่ะ เขาน่ะ ยังไงก็ต้องเป็นคนดีอย่างที่แม่บอกแน่ๆ ใช่หรือเปล่า

ละ...แล้วถ้าฉันดื้อขึ้นมาล่ะ เขาจะตีฉันไหม 

แค่คิดก็กลัวจนฉี่จะแตกแล้วอ่า...

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะไอ้ตัวเล็ก พี่เขาไม่ใช่ผีนะ” แม่ถามเมื่อเห็นฉันทำหน้าเจื่อนๆ และพี่จุนเองก็ยังไม่เลิกจ้องฉันสักที หน้าเขานิ่งมาก...ดูมีอำนาจอย่างกับปีศาจเลย

“หล่ออย่างนั้นจะเป็นผีได้ไงอ่ะแม่” ฉันยู่ปากนิดหน่อย ทำให้ท่านคิดว่าฉันโอเคกับพี่จุนมากๆ จะได้เลิกเป็นกังวลสักที
          แต่ว่านะ ในวินาทีที่ฉันลองเลื่อนสายตาไปหาร่างสูงอีกครั้งก็เห็นว่าผิวแก้มขาวๆ ของเขาขึ้นสีระเรื่อราวกับถูกแดดบ่ม ทว่าสีหน้าและแววตายังคงเฉยชายากจะคาดเดา

พี่จุนเขาดูเป็นคนขี้ร้อนเนอะ และวันนี้แดดก็คงจะแรงเกินไปด้วยนั่นแหละ

 


 

วันถัดมา...

ฉันเพิ่งไปส่งแม่ที่สนามบิน และตอนนี้พี่จุนพาฉันมาถึงคอนโดของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย

ฉันสะพายเป้แค่ใบเดียว เพราะที่เหลือพี่เขาแบกขึ้นข้างบนให้หมดเลย

เเล้วโอ้โห! กล้ามแขนพี่จุนงี้เป็นมัดๆ เลยนะ แถมยังไม่แสดงออกว่าหนักสักนิด ทั้งที่ของในนั้นก็ไม่ใช่น้อยๆ และน้ำหนักก็ไม่ใช่เบาๆ

ฉันทำได้แค่มองแผ่นหลังกว้างและก้าวเท้าเดินตามไปเงียบๆ อยากพูดอะไรเหมือนกัน ไหนๆ เราก็จะเป็นพี่น้องกันแล้วนี่นา...

เเม่ไว้ใจเขาขนาดนี้เชียวนะ เเสดงว่าพี่จุนต้องไม่ธรรมดาเเน่ๆ 

“พี่จุนขา หนักไหม เอามาให้ตัวเล็กถือก็ได้นะคะ” ฉันก้าวฉับเข้าไปใกล้และสะกิดเอวเขาเบาๆ เป็นผลให้ร่างสูงชะงักเท้าเเละใช้นัยน์ตาสีสวยเหลือบกลับมา ทำเอาฉันสะดุ้ง

ทะ ทำไมเหรอ ตัวเล็กทำอะไรผิด...

“ไม่ต้อง แค่นี้พี่ถือเองได้ เราเปิดประตูให้พี่ก็พอ” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงตอบโต้ของพี่จุน สงสัยเขาเป็นคนหน้านิ่งๆ หยิ่งๆ แบบนั้นอยู่แล้วมั้ง แต่เสียงของเขากลับทุ้มน่าฟัง

“โอเคค่า” ฉันพยักหน้ารับพร้อมยิ้มแป้น

“คีย์การ์ดอยู่ในกระเป๋ากางเกงพี่ ล้วงเอา” เพราะกระเป๋าและข้าวของมากมายของฉันเต็มไม้เต็มมือพี่จุนไปหมด ฉันจึงไม่อิดออดสักนิดที่จะทำตาม อันที่จริงนะ ฉันยังกลัวๆ เขาอยู่ด้วยแหละ... ต้องเป็นเด็กดีเข้าไว้!

“ตัวเล็กขออนุญาตนะคร้าบ!” พูดจบฉันก็ค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขาอย่างระแวดระวัง

ลมหายใจกรุ่นร้อนที่เป่ารดเหนือศีรษะทำให้ฉันขนลุกขนพองอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็พยายามไม่คิดอะไร เพราะตอนนี้ฉันควรจดจ่อกับคีย์การ์ดในกางเกงเขามากกว่า เเล้วทันทีที่ล้วงมือเข้าไป ปลายนิ้วมันก็แตะโดนหลายสิ่งหลายอย่างภายในนั้น

รูปร่างเเบบนี้ไฟแช็คเเน่นอน

ส่วนอันนั้นคือซองบุหรี่ล่ะ...

แล้วก็ เอ๋!

“เฮ้” เสียงคำรามเย็นๆ ของพี่จุนทำให้ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูง จึงเห็นว่าเรียวคิ้วเข้มกำลังขมวดยุ่ง ฉันเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย กระทั่งเขากระซิบถาม “...เมื่อกี้เราแตะโดนอะไรของพี่”

“ง่า ตัวเล็กไม่ได้ตั้งใจนะ” ฉันละล่ำละลักเเก้ตัว มือสั่นไปหมดเลย กระเป๋ากางเกงของเขาลึกมาก ไอ้ที่โดนไปเมื่อกี้ก็... “คือว่า...” เพราะพี่จุนเงียบใส่อีกแล้ว ฉันจึงหาเรื่องพูดแต่ก็ทำได้แค่ค้างเติ่งไว้เพียงเท่านั้น

“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายคางสากระคายเกยเหนือศีรษะแล้วกดลงมาเบาๆ จนต้องย่นคอตามน้ำหนัก

หนวดเนี่ย พี่เขาเคยโกนทิ้งบ้างไหม จักจี้เป็นบ้าเลย!

แล้วก็นะ เราสนิทกันมากพอที่เขาจะทำแบบนี้แล้วเหรอ แอบสงสัยอยู่ในใจแต่ไม่กล้าทักท้วง ตัวเล็กกลัวโดนฆ่า...

 


 

“พี่จุนขา...”

หลังจากเอาสัมภาระเข้าไปเก็บไว้ในห้องที่พี่จุนเตรียมให้เสร็จสรรพ ฉันก็รีบวิ่งเเจ้นเข้าไปหาเขาถึงในห้องเพราะเพิ่งนึกอะไรออก เเม้ว่าเขากำลังนั่งสูบบุหรี่ตรงปลายเตียง ก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายราวกับเเบกโลกไว้ทั้งใบก็เถอะ ยังไงฉันก็ต้องรบกวนเขา!

เพิ่งเห็นพี่จุนเปลี่ยนมาสวมเสื้อกล้ามแล้วด้วย หุ่นดีเป็นบ้าเลย...

“ว่าไง” พี่จุนเลิกสนใจโทรศัพท์ก่อนใช้นิ้วคีบบุหรี่ออกจากปาก กลุ่มควันสีขุ่นยังคงลอยคว้างอยู่ภายในนี้ แถมยังส่งกลิ่นมาถึงฉันเป็นผลให้ต้องยู่หน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

บุหรี่น่ะ สูบแล้วตายเร็วนะ! กลิ่นก็เหม็น ดูไม่เห็นจะน่าอร่อยเลยตรงไหน เอาเข้าปอดได้ยังไงก็ไม่รู้

แต่ทำไม...เวลามีควันลอยอยู่รอบตัวเขา นั่นยิ่งขับให้พี่จุนดูเท่และแบดไปพร้อมกันได้ 

“คือตัวเล็กขอเบอร์พี่จุนได้ไหมอ่ะ แบบว่า...” ฉันยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้า มือแอบสั่นนิดๆ แต่ยังรักษาระยะห่างเอาไว้อย่างดี

“ไงนะ เบอร์พี่?” พี่จุนเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ฉันเลยพยักหน้าหงึกหงัก

ก็นะ...รอบก่อนพี่จุนขอเบอร์ฉันนี่ แต่ฉันคิดว่าเขาต้องเป็นพวกโจรเถื่อนหรือคนนิสัยไม่ดีก็เลยให้เบอร์ลุงยามแถวบ้านไป และป่านนี้เขาคงรู้แล้วว่าถูกฉันต้มจนเปื่อย! คือฉันสนิทกับลุงแกมากๆ น่ะ

คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าต้องมาอยู่ด้วยกันแบบนี้!

“อือๆ เบอร์พี่จุนไง” ฉันย้ำและยังยื่นมือถือไปตรงหน้าเขา

“เป็นผู้หญิงมาขอเบอร์ผู้ชายได้ไง” พี่จุนทำให้ฉันขมวดคิ้วหนัก รอยยิ้มจางๆ บริเวณมุมปากของเขายิ่งทำให้ฉันสงสัยว่าการเป็นผู้หญิงแล้วขอเบอร์ผู้ชายมันผิดตรงไหน อีกอย่างนะ เราเป็นพี่น้องกันแล้วนี่ มีเบอร์กันไม่เห็นจะแปลกเลย!

“ก็เราเป็นพี่น้องกันนี่นา ตัวเล็กต้องมีเบอร์พี่ชายสิคะ!” ฉันหน้าบึ้ง ขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อยจนโทรศัพท์มือถือชนริมฝีปากของเขา เพราะแบบนั้นพี่จุนจึงหลุบตามองมันและช้อนขึ้นมองฉันอีกหน

อยู่ดีๆ ตัวก็เย็นวาบ...

ถึงจะน่ากลัวแต่ก็ยังหล่อ! คนอะไรทำไมหล่อพร่ำเพรื่อแบบนี้ หล่อทุกท่วงท่า หล่อทุกๆ สีหน้าและการแสดงออก หล่อหมักหมม!

“งั้นมานั่งตรงนี้มา” งงหนักกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อพี่จุนใช้มือข้างหนึ่งตบตักตัวเองเบาๆ

“ทำไมอ่ะ” ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม มีเรื่องให้ฉงนใจเต็มไปหมด พี่จุนชอบทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว เพราะแบบนี้ไงฉันถึงยังสลัดความกลัวออกไปไม่ได้ มันยังเกาะกุมอยู่ในความรู้สึกของฉัน “ตัวเล็ก อ๊ะ!” 

ฉันกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่าประโยคอันกระท่อนกระแท่นนั่นก็จางหายไปเมื่อท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยรอยสักเถื่อนๆ รั้งฉันเข้าไปใกล้อย่างถือวิสาสะ!

ไม่เพียงเท่านั้นนะ พี่จุนยังบังคับให้ฉันนั่งแหมะบนตักหนาๆ ของเขาเป็นการสำทับอีกด้วย!

“น้ำหนักเท่าไหร่ ทำไมเบา” พี่จุนถามอยู่ใกล้ๆ จนฉันที่พยายามจะดิ้นเกิดตัวแข็งทื่อโดยอัตโนมัติ คือว่าฉันนั่งอยู่บนตักพี่จุนไง แล้วในครั้งที่พี่จุนพูด ลมหายใจร้อนๆ มันเป่าระใบหูด้วย ทั้งจักจี้และรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูกเลย

ขะ เขากำลังแกล้งตัวเล็ก...

“พี่จุนปล่อยตัวเล็กนะ อึดอัดอ่ะ” ฉันพยายามต่อต้านเขาอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ไม่กล้าดิ้นมากเลยทำได้แค่ใช้โทนเสียงแผ่วๆ เจือออดอ้อนบอกเขา

ตั้งแต่เกิดมา ฉันเคยนั่งตักแม่คนเดียวเองนะ

เพิ่งมาเป็นพี่ชายได้วันเดียว ทำไมทำตัวเกเรขนาดนี้ล่ะ!

 



 

บทบรรยาย จุน

ยัยเด็กนี่นุ่มนิ่มไปทั้งตัวเลย อยากกอดแรงกว่านี้อีกสักหน่อย... แต่กลัวกระดูกจะหักเปราะคามือ

ตัวเบาอย่างกับปุยนุ่น เท้าก็ไม่ถึงพื้น ทำไมกะทัดรัดไปทั้งตัวเลยวะ

นี่แม่ฝากน้องให้ผมดูแล หรือฝากเนื้อไว้กับเสือกันแน่ เฮอะ

“อยากได้เบอร์พี่ไม่ใช่เหรอ” ผมถามขณะมองเสี้ยวหน้าของตัวเล็ก ยัยนั่นทำหน้างอง้ำ แก้มพองอย่างกับซาลาเปา

“ถ้าพี่จุนไม่อยากให้ ตัวเล็กไม่เอาก็ได้” ยัยนั่นไม่ยอมสบตาผม เอาแต่ก้มหน้ามองตักตัวเอง

ผมรู้ว่ายัยนั่นจงใจหลบตา เนื้อตัวสั่นเทิ้มนี่ยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าคนบนตักยังหวาดกลัว อย่างที่แม่บอกไว้จริงๆ นั่นเเหละว่าไอ้รอยสักและหน้านิ่งๆ ของผมมันดูไม่น่าเข้าใกล้เท่าไหร่นัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กตัวน้อยๆ อย่างตัวเล็ก

เอาจริงๆ ไหม ผมถามแม่มาแล้วและรู้ว่าตัวเล็กเพิ่งขึ้นมหาลัยได้ไม่นานมานี้เอง แต่น้องเขาเข้าเรียนก่อนอายุหนึ่งปี เพราะงั้นในบรรดารุ่นเดียวกันยัยนี่เด็กสุด

แต่ก็นั่นไง เพราะยัยนี่ตัวกะจิ๊ดเดียว นิสัยก็ง้องแง้ง หน้าตาบ๊องแบ๊วราวกับตุ๊กตา แถมยังตัดผมสั้นอีก ถึงคิดว่ายัยนี่อาจจะอยู่ประถมหรือมอ.ต้น

เอาเถอะ ยังไงเด็กนั่นก็ถือว่าอ่อนกว่าผมอยู่ดี

จะว่าไป ตัวเล็กน่าจะหาข้ออ้างหรือเหตุผลอะไรสักอย่างอธิบายคุณป้าที่หายไปในคืนนั้นเเล้วล่ะมั้ง คืนที่ยัยนั่นถูกจับยัดกล่อง สวมเเค่ชุดเเมวน้อยบางๆ ไงจำได้ไหม... 

ตอนนี้ผมให้ลูกน้องสืบหาคนทำอยู่ น่าจะได้ตัวไอ้เวรนั่นเร็วๆ นี้

“พี่ให้อยู่แล้ว” ผมดึงโทรศัพท์มือถือจากยัยนั่นมา ตั้งท่าจะกดเบอร์ลงไปด้วยความเอ็นดู แต่เพราะตัวเล็กยังก้มหน้าก้มตา ขยุ้มมือกับชายกระโปรงไม่เลิกสักที ผมจึงชะงักไว้และกระซิบเบาๆ ข้างหู “หันหน้ามาทางนี้เร็ว”

“ไม่เอา” ตัวเล็กส่ายหน้าไปมา

“งั้นพี่ไม่คืนโทรศัพท์นะ” ผมต่อรองอย่างไม่คิดมาก 

“อย่าแกล้งตัวเล็ก...” พร้อมกับน้ำเสียงอ้อนวอนแบบเด็กๆ ตัวเล็กก็ค่อยๆ หันกลับมาทั้งที่สีหน้ายังบึ้งตึง เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่ามือข้างหนึ่งของตัวเล็กเปลี่ยนมาขยุ้มชายเสื้อของผมแล้ว ท่าทางแบบนี้ทำเอาลมหายใจขาดห้วงไปหมดอย่างไม่น่าให้อภัย “ตะ ตัวเล็กสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี...”

ดวงตากลมโตวาวระริกคล้ายกับลูกสุนัขขออาหาร 

มองกันขนาดนี้ ฆ่ากูให้ตายยังง่ายซะกว่า...

“โอเค พี่ไม่แกล้งแล้ว” ผมถอนหายใจอย่างพ่ายแพ้ ยอมกดเบอร์ให้เเละส่งคืนเจ้าของ

เเล้วเชื่อไหม ทันทีที่ตัวเล็กได้รับสมบัติของตัวเองกลับคืน เจ้าตัวก็วิ่งจู๊ดจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เหลียวหลังเลยสักนิด 

กระทั่งร่างเล็กลับสายตาเเละตรงนี้กลับมาเงียบสงัด ผมก็ยกมือขึ้นเสยผมแบบลวกๆ เพราะต้องการขับไล่ความร้อนผ่าวที่มากระจุกบริเวณแก้มตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

โคตรจะไม่ปลอดภัย

ตอนแรกกะจะแกล้งๆ หยอกๆ เพราะความมันเขี้ยว แต่ยัยนั่นกลับมีแรงดึงดูดอันน่าประหลาดใจ แววตานั่นก็เหมือนกัน ทุกครั้งที่ผมเผลอมองเข้าไป... เหมือนโดนสาปให้กลายเป็น 'ทาส' ยังไงยังงั้น...

...เอาแล้วไงไอ้จุน

จบบทบรรยาย จุน

 



 

หลายวันผ่านไป

“ขอบคุณค่า”

ฉันยกมือไหว้พี่จุนอย่างสวยงามเมื่อรถคันหรูของเขาเคลื่อนตัวมาจอดหน้ารั้วมหาลัยในเวลาอันรวดเร็วเเละไร้อันตราย
         เเต่ว่านะ ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ ร่างกายพลันแข็งทื่อเพราะถูกสายตาของคนมากมายเพ่งมาตรงนี้อย่างให้ความสนใจ...

“ตัวเล็ก ลืมของ” เสียงทุ้มกังวานเรียกให้ฉันหันขวับกลับไป พอดีกับที่ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ ฉันจึงเเหงนหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง 

เเละดูเหมือนว่าพอพี่จุนปรากฏตัว การตกเป็นเป้าสายตาก็ยิ่งรุนแรงขึ้นไปด้วย

“สงสัยตัวเล็กรีบเกินไปหน่อย แฮๆ” ฉันเก้าหัวสองสามทีเมื่อเห็นโทรศัพท์มือถือในมือหนา เมื่อกี้ตอนนั่งคงจะทำหล่นโดยไม่รู้ตัวและฉันก็คงไม่ทันได้สังเกต

“คราวหลังก็ระวังด้วย” ฉันรับมันมาแล้วส่งยิ้มเจื่อน แต่ว่านะ... “มองอะไรกัน” ในครั้งที่พี่จุนเลื่อนสายตาไปทางอื่น เขาก็เห็นว่ามีคนมากมายกำลังมองมาที่เราเป็นจำนวนมาก เขาขมวดคิ้วและพึมพำคล้ายว่าหงุดหงิดที่ตกเป็นเป้าสายตา

เอาดีๆ นะที่มองๆ มาน่ะ ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้นเลย

แหงล่ะ! ขับรถหรูขนาดนี้คนก็ต้องชอบ ต้องมองเป็นธรรมดา  

“คนหล่อก็งี้แหละพี่ สาวๆ มองเต็มเลย” ฉันแซวแล้วยิ้มกริ่ม

แต่เเล้วก็ต้องชะงักเมื่อพี่จุนเคลื่อนสายตากลับมาอย่างทันควัน มันฉายความคุกรุ่นเพียงเล็กน้อยจนฉันต้องกลืนน้ำลายลงคอ ทว่าไม่นานเขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้เเละกระซิบบางอย่างข้างหู

บางอย่างซึ่งมีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยินมัน

“เหรอ... ใครได้เป็นพี่เป็นแฟนก็โคตรโชคดีด้วยนะ” ทำไมเสียงต้องเซ็กซี่ขนาดนี้ด้วยเล่า... 

 

“คิๆ ตัวเล็กจะรอดูแฟนพี่จุนนะคะ ต้องสวยด้วยแน่ๆ เลย” ฉันฉีกยิ้ม และมันเป็นช่วงเวลาเดียวกันที่เขาผละตัวออกไปและใช้กำปั้นเขกเบาๆ กลางหน้าผาก แม้จะไม่แรงเท่าไหร่ แต่ก็เจ็บเอาเรื่องอยู่ “ตัวเล็กเจ็บนะ!” ฉันทำหน้าบึ้งพลางยกมือลูบหน้าผากป้อยๆ

แล้วก็นะ ในวินาทีที่เราจ้องหน้ากันอีกครั้ง ฉันเห็นความหงุดหงิดเล็กๆ จากแววตาของเขาด้วย

“รีบไปเรียนไป”

“ค่า...” ฉันพยักหน้ารับ อยากถามว่าเขาหงุดหงิดเรื่องอะไร แต่ก็ทำได้แค่ยกมือไหว้อีกครั้งเพื่อขอบคุณที่อุตส่าห์ตื่นมาส่งเเต่เช้า ก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในเเละพยายามไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง

อ่า... แล้วเมื่อครู่นี้น่ะ ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?

 






 

เย็นวันเดียวกัน

ฉันเลิกเรียนแล้วและกำลังนั่งรถเมล์กลับคอนโด ตอนนี้ค่อนข้างค่ำรถจึงติดมาก แต่ฉันไม่ได้เร่งรีบอะไรอยู่แล้วเลยนั่งเล่นเกมมือถือฆ่าเวลา

แต่ระหว่างนั้นกลับรู้สึกเย็นสันหลังวาบเหมือนถูกสายตาของใครมองมาในระยะประชิด

พอดีกับที่หน้าจอโทรศัพท์ฉันดับลงและมันเป็นจอแบบใส ฉันถึงได้เห็นเงาใบหน้าของใครสักคนปรากฏอย่างใกล้ชิด มันนั่งตรงเบาะด้านหลังและกำลังใช้สายตาน่ากลัวมองมาอย่างน่าขนลุก

ละ ลงป้ายหน้าดีกว่า...

ฉันบอกตัวเองอย่างนั้นเมื่อรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย 
         และตอนนี้นอกจากคนขับและพี่กระเป๋ารถเมล์ ก็มีเพียงฉัน ป้าคนหนึ่งที่นั่งหลับมาตั้งนานแล้ว และลุงแก่ๆ ท่าทางหื่นกามด้านหลังนั่น
!

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ นับหนึ่งถึงสิบอย่างร้อนใจ สองมือชื้นเหงื่อจิกขยุ้มกับกระโปรงนักศึกษาจนรู้สึกเจ็บ... สองตาก็เอาแต่มองทาง ภาวนาให้ถึงป้ายหน้าเร็วๆ แต่... ฮืออ! รถขยับเขยื้อนจากที่เดิมนิดเดียวเองอ่ะ

ลงตอนนี้เลยดีกว่า!

หมับ!

“เฮือก...”
         ฉันตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะลงตอนนี้เลย ทว่าบุคคลน่ากลัวที่ก่อนหน้านี้นั่งอยู่ด้านหลังดันพุ่งเข้ามานั่งข้างๆ เพื่อปิดกั้นทางหนีของฉันซะก่อน หนำซ้ำ
! ยังใช้มือหยาบกดต้นขาฉันอย่างรุนแรงจนลุกขึ้นยืนไม่ได้

มะ ไม่นะ

“อย่าหนีเลยน่า...”

         มันใช้เสียงแหบพร่ากระซิบบอก 
ในขณะที่มือหยาบกร้านทวีแรงบีบจนรู้สึกปวดร้าว

ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวตรงกระบอกตาและความสั่นร้าวของหัวใจที่เต้นหนักมากกว่าทุกที พยายามอ้อนวอนผ่านแววตาแต่มันหาได้ยี่หระไม่

อยากจะตะโกนดังๆ หรือแม้แต่ยกโทรศัพท์โทรหาใครสักคน แต่พอเจอสายตาน่ากลัวของคนข้างๆ ฉันกลับไม่กล้าพอ

ใครก็ได้ช่วยตัวเล็กด้วย...

ฉันลองชำเลืองตามองกระเป๋ารถเมล์อีกครั้ง ปรากฏว่าเขานั่งหลับไปแล้ว คนขับก็ไม่ได้สนใจอะไรด้วยซ้ำ ทุกอย่างเงียบมากจนเหมือนว่ามีฉันและมันเพียงลำพัง

“ไม่มีใครสนใจหนูหรอก” เสียงมันดังขึ้นอีกครั้ง

“ฮึก...” และแรงบีบเองก็รุนแรงขึ้นไปด้วยจนฉันสะดุ้งเฮือกและแทบลืมวิธีการหายใจที่ถูกต้อง

กึก...

แต่ขณะนั้นเสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นรถมาเรียกให้ฉันหันมองอย่างรวดเร็วเพราะกำลังต้องการความช่วยเหลือ แต่ปากกลับแข็งทื่อไปเลยเมื่อถูกนัยน์ตาสีเทาขุ่นมองมาอย่างเยือกเย็นและน่ากลัวยิ่งกว่าครั้งไหน

แต่เขาไม่ได้ใช้มันมองฉัน

หมับ!

เพราะเพียงไม่นานหลังจากนั้นเจ้าของร่างสูงในชุดไปรเวทสีดำก็กระชากคอเสื้อคนข้างๆ ฉันด้วยพละกำลังอันมหาศาล ส่งผลให้มันถลาไปตามแรงกระชากอย่างว่าง่าย

ผัวะ!

พะ พี่จุน เขามาได้ยังไง...

ในขณะที่ฉันยังคงนั่งอึ้ง พี่จุนก็จัดการมันด้วยหมัดหนักๆ ซึ่งแรงพอจะทำให้คนรับหงายหลังลงไปกับพื้น แน่นอนว่าเสียงความรุนแรงทำให้กระเป๋ารถเมล์ที่เผลอหลับสะดุ้งตื่น รีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“เฮ้ยๆ อย่ามีเรื่องกันบนนี้!

พึ่บ!

พี่จุนหยิบแบงก์พันจากกระเป๋าสตางค์แล้วโยนใส่หน้ากระเป๋ารถเมล์คนนั้นทั้งๆ ที่เขายังคงจ้องหน้าคนบนพื้นด้วยสายตาอันตราย

“เอาเงินไป แล้วอย่ามายุ่ง” เสียงเยือกเย็นกระซิบบอก “ส่วนมึง จะยอมไปโรงพักดีๆ หรือให้กูลากมึงไป?” และเสียงของเขาก็เย็นเยียบยิ่งขึ้นไปอีกในครั้งที่ถามลุงโรคจิตคนนั้น ฉันสัมผัสได้เลยว่าพี่จุนกำลังโมโหเพราะลมหายใจของเขากระชั้นกระโชกอย่างที่ไม่เคยเป็น

“ดะ เดี๋ยวผมพามันไปโรงพักเองครับ” เสียงกระเป๋ารถเมล์ดังขึ้น เขาเก็บแบงก์พันใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว คงกลัวพี่จุนหน่อยๆ แน่เลย...

“ขอบคุณ” พี่จุนเอ่ยสั้นๆ แล้วเตะขาลุงคนนั้นหนึ่งทีด้วยท่าทางแสนห่าม “ตัวเล็ก มากับพี่” คงเห็นว่าฉันยังนั่งตัวสั่นด้วยความกลัว เขาจึงเรียกฉันเบาๆ โทนเสียงเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้พอสมควร แต่ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี

“คะ ค่า...” ฉันขานรับ จากตอนแรกที่ขยับตัวแทบไม่ได้ พอเห็นหน้าพี่จุนกลับไม่ลังเลสักนิดที่จะก้าวเท้าเข้าไปหาเขา

พี่จุนคว้ามือฉันไว้พลางบีบกระชับอย่างแนบแน่น เขาพาฉันย้อนกลับไปทางเดิม จนเห็นรถคันหรูจอดอยู่ข้างๆ สวนสาธารณะไม่ไกลจากมหาลัย “พี่จุนมารับตัวเล็ก...”

“ทีหลังไม่ต้องขึ้นแล้วรถเมล์ เดี๋ยวพี่มารับตอนเลิกเรียน” พี่จุนเอ่ยเสียงห้วนๆ เป็นเวลาเดียวกันที่เขาพาฉันมาถึงรถ ฉันเองก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เจอแบบนั้นคงไม่กล้าขึ้นรถเมล์ไปอีกนานเลย “ถ้าจำไม่ผิด เมื่อคืนพี่ก็บอกเราไปแล้วว่าจะไปรับไปส่ง แล้วทำไมไม่ฟัง”

“ตัวเล็กลืมค่ะพี่จุน” ฉันเข้ามานั่งในรถแล้ว ส่วนพี่จุนกำลังขับรถโดยยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่ง

ฉันลอบมองร่างสูงอยู่เป็นระยะ รู้สึกดีใจและโล่งอกที่เขามาช่วย แต่ก็โมโหตัวเองที่ลืมไปซะสนิทว่าเขาจะมารับตอนเลิกเรียน สงสัยเป็นเพราะความเคยชินแน่ๆ

“ทีหลังก็จำไว้นะ ถ้าลืมอีกจะโดนทำโทษ”

ต่อไปตัวเล็กจะจำให้ขึ้นใจเลยค่า!

 

พี่จุนพาฉันมาถึงคอนโดโดยใช้เวลาไม่นานนัก ฉันเดินคอหดตามเขาไป ไม่กล้าพูดอะไรมาก รู้ว่าพี่เขายังหงุดหงิดอยู่

“ไหนพี่ขอดูหน่อย”

“ดูอะไรคะ” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจเมื่อพี่จุนกดให้ฉันนั่งบนโซฟา ส่วนเขาย่อตัวลงและก้มหน้ามองรอยตรงต้นขาของฉัน...

โห ลุงโรคจิตคนนั้นบีบจนฉันได้รอยสีม่วงกลับมาเลย!

ถึงว่า... มันเจ็บนิดๆ

“...” พี่จุนเงียบใส่ เขามองรอยตรงนั้นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไร ฉันจึงก้มหน้าตามเพราะอยากรู้ว่าเขากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่

“พี่จุนขา ตัวเล็กไม่เป็นอะไร” เขากำลังโทษตัวเองหรือเปล่านะ เพราะแม่ไว้ใจเขาและฝากให้ดูแลฉันในฐานะน้องสาวนี่นา

“...”

“มันก็เจ็บนิดๆ แต่ตัวเล็กทนได้!” ฉันทำเสียงสดใสจนพี่จุนช้อนตาขึ้นมา “คะ คือว่า...เอายาหม่องทา สองสามวันก็หายแล้ว”

“เพ้อเจ้อ...”

“ตัวเล็กไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อย อ๊ะ”

กำลังจะเถียง แต่พี่จุนกลับทำให้ฉันชะงักและกลืนถ้อยคำทั้งหมดลงคอด้วยการใช้ริมฝีปากร้อนเหมือนไฟจูบเบาๆ บริเวณรอยช้ำ

ความเปียกชื้น ไอร้อน และความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ฉันเกร็งตัว จิกเท้ากับพื้นโดยอัตโนมัติ

 

-----------------------------------

200%
อ้าวววว น้องมีรอย ใช่เรื่องที่ลุงต้องจุ๊บน้องไหมอ่า 55555
ผิดประเด็นเเล้วนะรู้สึก กร๊ากกกก 

1 คอมเม้นต์ = 1 กำลังใจน้า
นักอ่านชอบที่เราอัพ เราก็ชอบที่นักอ่านเม้นต์เหมือนกานน >////< 







 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

4,897 ความคิดเห็น

  1. #4888 MARIANA90 (@MARIANA90) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 23:01
    พี่จุนไม่ธรรมดา555
    #4888
    0
  2. #4836 CresCenTia (@smile1999) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:35
    โอ้ยอ่านแล้วใจเต้นตึกตักไปหมด จะอินอะไรขนาดนั้นล่ะ
    #4836
    0
  3. #4340 frame_BF (@ketsarn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 16:47
    น่ารัก
    #4340
    0
  4. #4329 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 01:44
    พี่จุนแพ้ทางสุดๆ 5555
    #4329
    0
  5. #4075 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 14:01
    พี่จุนทำอะร๊ายยยยยยยย
    #4075
    0
  6. #4052 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 11:39
    อ่านแล้วโลลิค่อนจะเข้าสิงงงง 

    อร้ายยยย เขินนนนนนนนนนนนนน
    #4052
    0
  7. วันที่ 16 มกราคม 2560 / 16:15
    คือพี่จุน โลลิคอนมากคะ 55555
    #3796
    0
  8. #3788 fandefsoul (@pppcheeze) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 23:32
    โง่ยตายแล้วพี่จุนต้องใจเย็นๆนะคะ55555555
    #3788
    0
  9. #3338 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:26
    อ่อยน้องเขาาาาา555555
    #3338
    0
  10. #3288 Minrt (@Minrt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:13
    ลุงจุน ตัวเล็ก 17ค่า รออีกปีเนอะ
    #3288
    0
  11. #1575 Praew1341 (@praewpraw-13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 09:30
    เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่555 คุกนะลุง
    #1575
    0
  12. #1558 CresCenTia (@smile1999) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 01:10
    คุกนะลุงคุก
    #1558
    0
  13. #1183 fairy (@game_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:50
    มันใช่หรอค่ะลุงงงงง
    #1183
    0
  14. #1139 Parichat Pimsalee (@tuktik2529) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 07:35
    จะลบรอยหรือเพิ่มรอยให้น้องค่ะจุน
    #1139
    0
  15. #1037 Papaprincess (@Papaprincess) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 08:26
    เดี๋ยวๆๆๆหายาทาไหมพี่
    #1037
    0
  16. #997 gaia05 (@giai05) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 23:19
    ต้องเรียกพี่จุนว่า เถื่อนแต่ภาพลักษณ์ตะม่ายพี่เขาน่ารักแบบเน้
    #997
    0
  17. #993 อิอิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:56
    พี่จุนน่ารักอ้าาาา มีความหลงน้องงงง
    #993
    0
  18. #990 โมเม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 22:37
    จุ้บให้หายเจ็บบบบบบ
    #990
    0
  19. #939 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 15:12
    พี่จุนมาทันเวลาเลย
    #939
    0
  20. วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 14:54
    น้องขาช้ำก็ทายาดิ จะจุ๊บขาน้องทำไมล่ะพี่จุน
    #938
    0
  21. #883 golftyr (@golftyr1996) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 00:38
    ตายแล้ว เขารักเขาหวงมากเลยนะนั้น อยากมีพี่จุนเป็นของตัวเอง
    #883
    0
  22. #878 janeBJ (@janeBJ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 23:53
    อ่อยเด็กตลอด555
    #878
    0
  23. #877 Auauu (@Auauu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 23:37
    มีฟามสยิวเบาๆ
    #877
    0
  24. #876 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 23:37
    ระวังเจอดี
    #876
    0
  25. #875 Ked250839 (@Ked250839) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 23:35
    โอ๊ย!!ละลายยยยยย
    #875
    0