ตอนที่ 4 : E N A M O U R - C H A P T E R 03 {170%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    16 ธ.ค. 59






Joe - Pull My Hair

C H A P T E R 03



 

“ตัวเล็กไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อย อ๊ะ”

กำลังจะเถียง แต่พี่จุนกลับทำให้ฉันชะงักและกลืนถ้อยคำทั้งหมดลงคอด้วยการใช้ริมฝีปากร้อนเหมือนไฟจูบเบาๆ บริเวณรอยช้ำ

ความเปียกชื้น ไอร้อน และความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ฉันเกร็งตัว จิกเท้ากับพื้นโดยอัตโนมัติ

ถึงใช้เวลาไม่นาน แต่ก็มากพอจะทำให้ฉันร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

อ่า นี่มันวิธีรักษาแบบไหนเนี่ย ไม่ดีเลย...

“เพี้ยง” พี่จุนผละออกเพียงเล็กน้อยและเป่าลมใส่จนไอร้อนแผดเผาส่วนนั้น

“ตัวเล็กไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ มาร่ายมนต์วิเศษใส่กันทำไม” ฉันทำแก้มพอง
 

“ไม่ใช่เด็ก แล้วเมื่อกี้ใครน้ำตาคลอ” พี่จุนหยัดตัวขึ้น เขาเดินเข้าไปเอาอะไรสักอย่างในห้อง ก่อนออกมาพร้อมทายายี่ห้อหนึ่ง ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะให้ฉันทาเอง แต่เปล่า! พี่จุนน่ะ เขาย่อตัวลงในท่วงท่าเดิม ป้ายยาบริเวณปลายนิ้วแล้วเอามาทาอย่างแผ่วเบาบริเวณรอยช้ำ

ปากพี่เขาร้อน ลมหายใจก็ร้อน แต่ทำไมมือเย็นขนาดนี้นะ...

“ที่จริงตัวเล็กทาเองได้” ฉันทำท่าจะแย่งทายาจากมือเขา แต่พี่จุนชักกลับไปและยังคงนวดเบาๆ ที่ต้นขาของฉัน “ตัวเล็กทำเองได้...จริงๆ นะคะ”

“นั่งเฉยๆ ไปเหอะ” พี่จุนพูดเสียงเข้ม “พี่พอใจจะทำ อย่ามาพูดมาก” ออกแนวดุ แต่ฉันกลับยิ้มออกมานิดหน่อย

นอกจากแม่สุดที่รักของฉันแล้ว ก็มีพี่จุนนี่แหละชอบดุแต่ทำตัวใจดีขัดกับคำพูด แถมยังชอบก้มหน้าก้มตาทายาให้ตอนฉันมีแผลทั้งๆ ที่ไม่ได้ขอร้องเลยสักนิด

“พี่จุนน่ารักจังเลย” มันเลยอดไม่ได้ที่จะชม และฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้พูดอะไรผิดไปนะ ทว่าเขากลับชะงักอย่างรุนแรงไปพักหนึ่ง ไม่นานนัยน์ตาคมกริบก็ช้อนขึ้นมา ริมฝีปากสีแดงติดคล้ำยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปริปากเอ่ย

“พี่น่ารักเฉพาะกับคนที่ตัวเองจีบไง” หือ...“เดี๋ยวพี่ต้องไปทำงาน อาหารอยู่ในห้องครัวนะ”

ฉันเอียงคอ พี่จุนลุกขึ้นปุบปับมาก รู้ตัวอีกทีเขาก็เดินเข้าห้องไปซะแล้ว นั่นสินะ พี่จุนต้องออกไปทำงานช่วงสามทุ่ม เห็นว่าเป็นคลับอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ

แต่ว่านะ เรื่องเมื่อกี้ยังคาใจอยู่เลย

แสดงว่านอกจากนอกจากน้องสาวอย่างฉันแล้ว ก็ยังมีคนที่เขาชอบใช่ไหมถึงจะถูกปฏิบัติแบบนี้

โห... อยากเห็นหน้าผู้หญิงที่พี่จุนชอบจังเลย

 



 

คืนนั้น

ฉันนอนเล่นเกมโทรศัพท์จนผล็อยหลับไป และไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน...รู้เพียงแค่ว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว อ่า~

เสียงลมหายใจ

การยุบตัวของเตียงนอน

แล้วก็... อะไรบางอย่างที่ทาบทับเบาๆ บนแก้มของฉัน ให้ความรู้สึกร้อนและเย็นไปในคราวเดียว ฉันเหมือนคนมีสติ แต่ก็ไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้ สงสัยฝันอยู่แน่ๆ

“งือ” ฉันดิ้นด้วยความรำคาญเพราะบางสิ่งที่สัมผัสผิวแก้มมันแข็งๆ คล้ายไรหนวด หรืออาจจะเป็นอะไรสักอย่างคล้ายเส้นผมแต่แข็งกว่า

“ไม่กวนแล้ว”

และเสียงทุ้มกังวานปริศนานั่นก็กระซิบข้างหู ก่อนจะหายไปพร้อมๆ กับสติของฉันในคืนนั้น

 

 

เช้าถัดมา

เมื่อคืนฉันโดนผีอำ!!

จำไม่ได้หรอกว่ามันเป็นยังไง แต่มีบางอย่างอยู่ใกล้ๆ และสัมผัสตัวฉัน

ตอนแรกคิดว่าแค่ฝัน แต่ความรู้สึกมันบอกว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง! มีบางอย่างเกิดขึ้นกับฉันจริงๆ!

“พี่จุน ตื่นๆ! ตัวเล็กโดนผีอำ” ฉันวิ่งแจ้นเข้ามาในห้องเขาทันทีที่รู้สึกตัว พี่จุนที่นอนหลับปุ๋ยครางเบาๆ และค่อยๆ ลืมตาขึ้น “ห้องนั้นมีผี!” ฉันฟ้องพลางชี้นิ้วไปยังห้องของตัวเอง

“บ้าบอ” พี่จุนตอบสั้นๆ แล้วหลับต่อ เขาดูเหนื่อยและเพลียเอามากๆ ครั้นเมื่อดูเวลาก็พบว่านี่มันเพิ่งแปดโมงเช้า ถ้าจำไม่ผิด พี่จุนบอกว่าเขาเลิกงานตีสองตีสามตลอด แสดงว่าตั้งแต่เลิกงานมาเขาได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเองสินะ

“รอพี่จุนตื่นก่อนก็ได้” ยังไงเขาก็ต้องตื่นก่อนบ่ายอยู่ดี วันนี้ฉันมีเรียนบ่ายสองน่ะ

ฉันเห็นใจคนทำงานจึงไม่รบกวนเวลานอนเขาอีก ทว่าในช่วงที่หมุนตัวเตรียมเดินออกมา ร่างทั้งร่างก็ถูกรั้ง ส่งผลให้ถลาลงไปนอนแหมะบนเตียงอย่างช่วยไม่ได้

รู้ตัวอีกทีก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงของพี่จุนโอบกอดอย่างแน่นหนาซะแล้ว

“ไหนเล่า” พี่จุนเอาหน้ามาซบไหล่และหลับต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน แต่ปากดันขยับเหมือนรับรู้ทุกๆ อย่างแม้สองตาจะปิดสนิท

“พี่นอนต่อก็ได้ค่ะ ตื่นแล้วตัวเล็กจะเล่าให้ฟัง” ฉันพยายามดันเขาออก แต่พี่จุนทำตัวยิ่งกว่าปลาหมึกซะอีก! “พี่จุนนนน ตัวเล็กอึดอัดน้า” กอดแน่น กอดแรง กระดูกจะหักอยู่แล้วเนี่ย

“เล่ามา พี่ฟังอยู่” พี่จุนเอ่ยพึมพำชิดซอกคอ ฉันตัวชาวาบแต่พยายามไม่คิดอะไร

“มีผีในห้องนั้นอ่ะ” ในเมื่อเขาไม่ยอมปล่อย ฉันจึงตัดสินใจเล่าให้ฟังซะตอนนี้ “ผีมันทำเตียงยุบได้ด้วย แก้มตัวเล็กยังร้อนๆ อยู่เลย” 

“ทำไมแก้มต้องร้อน” เขาถามกลับมา

“ตัวเล็กไม่รู้” ฉันเลยส่ายหน้า เมื่อคืนเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น ฉันเป็นพวกหลับลึกแล้วชอบละเมอ แต่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย

พี่จุนขยับตัวเล็กน้อยในลักษณะที่ยังเกยคางและกอดก่าย

         “เรากลัวหรือไง” พี่จุนกระซิบถาม แน่นอนว่าฉันพยักหน้ารับคำ ใครจะไม่กลัวผีบ้างล่ะ ยังดีที่ฉันรู้สึกตัวตอนเช้า ถ้าเผลอสะดุ้งตื่นตอนกลางคืนได้มีน้ำตาแตกแน่ๆ “คราวหลังถ้ากลัว...มานอนนี่ก็ได้”

คำบอกกล่าวนั้นทำให้ฉันเอี้ยวหน้าไปหาเเละเห็นว่าพี่จุนตื่นแล้ว เรือนผมยุ่งๆ ยิ่งขับให้เขาดูเเบดเเละน่ารักไปพร้อมๆ กัน 

“ตัวเล็กนอนได้เหรอคะ” ฉันถาม รู้สึกตื่นเต้นกับความใจดีของเขา พี่ชายฉันใจป๋าโคตร!

“ได้สิ เตียงพี่กว้าง”

ถึงจะรู้สึกทะเเม่งหน่อยๆ ก็เถอะนะ...

 

 

 

 

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“คอพี่จุนมีรอยสีม่วงน่ากลัวมากอ่า!

ฉันมองรอยแปลกๆ บริเวณต้นคอพี่จุนตาปริบๆ ในขณะที่เจ้าตัวดูไม่ทุกข์ร้อนเท่าไหร่นัก เอาแต่นั่งดูทีวีสบายใจเฉิบอยู่ได้

เราเพิ่งทานอาหารเช้าเสร็จเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กว่าจะถึงเวลาเรียนก็อีกหลายชั่วโมง พี่จุนเลยพาฉันมานั่งเล่นที่ห้องรับแขกและเปิดทีวีให้ดู ทว่าฉันมัวแต่สนใจรอยตรงคอเขาไง

ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งเห็นชัดเจนว่ามันช้ำมากขนาดไหน เสียดายคอขาวๆ เลยนะเนี่ย...

“มองอะไรขนาดนั้น ไม่เคยเห็นหรือไง” พี่จุนละสายตาจากทีวีแล้วหันมาหาฉัน

“เคยเห็นในหนังค่ะ... ผู้ใหญ่เขาทำกัน” ฉันตอบตรงๆ และคิดว่ามันไม่น่าอายเท่าไหร่ที่จะพูด

ก็พี่จุนเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นา เขาเรียนจบแล้ว ทำงานแล้วด้วย ประสบการณ์ความรักแบบลึกซึ้งถือว่าเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

หูย ฉันไม่ควรยุ่งใช่ไหมอ่ะ แต่เห็นมันช้ำมากเกินไปเลยอดถามไม่ได้ไง

“แล้วตัวเล็กอยากเป็นผู้ใหญ่หรือเปล่า” พี่จุนยกมือขยี้ผมฉันจนยุ่งเหยิงเป็นอีเพิ้งราวกับมันเขี้ยว ไม่เเน่ใจว่ามันเขี้ยวจริงหรือเปล่า เล่นซะฉันโคลงไปทั้งตัวเลย

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ! คำถามแบบนั้นคืออะไรกัน พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะเนี่ย

“ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วโดนแบบนั้นตัวเล็กไม่เอาดีกว่า...” ยิ่งมองรอยช้ำบนคอพี่จุนก็ยิ่งกลัว “ว่าแต่... มันเจ็บไหมอ่ะ” ฉันชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ ใช้นิ้วแตะเบาๆ บริเวณนั้น แต่สัมผัสโดนแค่นิดเดียวข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้ด้วยฝ่ามือที่ร้อนและเย็นไปในคราวเดียวอย่างแปลกประหลาด

ฉันทำหน้างง เมื่อกี้แตะแรงไปเหรอ

   “อยากลองดูไหม จะได้รู้”

พี่จุนถามในขณะที่ข้อมือยังถูกเขากอบกำเอาไว้ ไม่แน่นเท่าไหร่ แต่ก็สลัดไม่ออก

“โหย ไม่เอาค่า” ฉันส่ายหน้าเป็นพัลวันชนิดที่ว่าคอแทบหลุดออกจากบ่า อยู่ดีๆ กรอบหน้าก็พร่างพราวไปด้วยเหงื่อ

“งั้นตัวเล็กทายาให้พี่หน่อย ตอนนี้เจ็บนิดๆ แล้ว” พี่จุนเบ้หน้าเล็กน้อยจนฉันแปลกใจ เมื่อกี้ยังดูชิลล์ๆ ไม่ใช่เหรอ อยู่ดีๆ เจ็บเฉย!

แต่ฉันก็พยักหน้า ไม่ปฏิเสธเพราะเมื่อวานเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาทายาให้ฉัน แถมยังทำอาหารให้กินตอนเช้าอีกด้วย เรื่องตอบแทนพระคุณน่ะขอให้บอก ตัวเล็กไม่เกี่ยง!

“โอเช พี่จุนรอแป๊บค่า” พอพี่จุนปล่อยข้อมือ ฉันก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง ใช้เวลาไม่นานก็ออกมาพร้อมยาทาตลับเดียวกันกับที่พี่จุนทาให้เมื่อวาน “ไหนๆๆ เอาคอมาให้ตัวเล็กดูหน่อย เดี๋ยวทาให้ครับผม~” ฉันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาซึ่งใกล้กว่าเดิมเล็กน้อย

เวลาฉันเริ่มสนิทกับใครก็จะเป็นแบบนี้แหละ แม้ว่าพี่จุนยังคงมีกลิ่นอายความน่ากลัว แต่เขาดีกับฉันมากเลยนะ

“...” พี่จุนไม่พูดอะไร เขายอมยื่นคอเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแชมพูหอมๆ จากเรือนผมสีเทาของเขา

ฉันป้ายยาลงบนรอยช้ำสีเข้ม ค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วกดนวดด้วยแรงระดับหนึ่งที่ไม่ทำให้พี่จุนเจ็บ

แต่ว่านะ เสียงครางต่ำจากเขาทำให้ฉันหยุดชะงัก

“ตัวเล็กทำแรงไปเหรอ ขะ ขอโทษ” ฉันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อร่างสูงใช้สายตาราบเรียบชำเลืองมาทางนี้ กระทั่งเสียงหัวเราะในคอเล็ดลอดออกมา...แต่หน้าเขายังเป็นเหมือนเดิมเลย ชักงงๆ การแสดงอารมณ์ทางสีหน้าของเขาเเล้วนะ

“แรงๆ เลย พี่ชอบ”

พี่ชายฉันเป็นมาโซคิสต์เหรอเนี่ย...

“แล้วมาทำหน้าโหดใส่ตัวเล็กทำไม!” ฉันเบะปากใส่

“พี่แค่คิดว่า...” พี่จุนหลุบตามองริมฝีปากฉัน “ถ้ารอยมันถูกทำด้วยปาก ก็ต้องลบด้วยปาก”

“อ๊ะ” จบคำพูดได้ไม่ทันไรท่อนแขนแข็งแรงของพี่จุนก็โอบรอบเอวฉันทันที แม้จะไม่รุนแรง แต่ระดับพละกำลังของเราสองคนต่างกันมาก เป็นผลให้ฉันถลาเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบแตะโดนลำคอของเขา

พี่จุนทำตัวน่ากลัวอีกแล้ว!

“ตัวเล็กอยากลองไหม บางทีพี่อาจจะหายเจ็บ” พี่จุนเปลี่ยนมากระซิบด้วยน้ำเสียงมีเสน่ห์ พลันที่อุณหภูมิรอบกายเย็นเฉียบจนรู้สึกขนลุกเกรียว

ฉันส่ายหน้าไปมาอย่างรุนแรง พยายามเอาตัวเองออกจากวงแขนกว้าง แต่ก็ไร้ผล

หลายวันที่ผ่านมาพี่จุนทำแบบนี้ตลอดเลย ฉันหมายถึง... เขาชอบทำตัวเหมือนกำลังเรียกร้องความสนใจ หรืออาจจะสร้างความสนิทสนมกับฉันในแบบของตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ! พิลึกกึกกือสิ้นดีเลย

ฉันพยายามไม่ได้คิดอะไรแต่ลมหายใจกลับสั่นระริกไปหมด คล้ายว่ากำลังถูกเขาฆ่าทางอ้อมยังไงยังงั้น... 

ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นบุรุษเพศอย่างชัดเจน และมันอดคิดในใจไม่ได้ว่า...กลิ่นตัวพี่จุนหอมมาก!

ขนาดมีกลิ่นบุหรี่จางๆ เจือปนก็ยังรู้สึกว่ามันน่าหลงใหล โห...ไหนบอกว่าไม่ได้คิดอะไรไงไอ้ตัวเล็ก ไม่ได้การแล้วเนี่ย

“ตัวเล็กจะโกรธพี่จุนแล้ว!” ฉันขึ้นเสียงเมื่อได้ยินสัญญาณเตือนภัยจากข้างใน

“พี่ทำอะไรผิด” พี่จุนเลิกคิ้ว แรงกอดถูกคลายเล็กน้อยแต่ก็มากพอจะทำให้ฉันดิ้นแล้ววิ่งไปอยู่อีกฟากหนึ่งของโซฟา รู้สึกโล่งอกขึ้นเยอะเลย เมื่อกี้เกือบตายแน่ะ

“พี่จุนพูดจาแปลกๆ!” ฉันจ้องหน้าเขาและเห็นรอยยิ้มจางๆ บริเวณมุมปากปรากฏออกมา ก่อนที่ร่างสูงจะหันไปสนใจทีวีต่อราวกับว่าเมื่อสักครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

“ไม่เห็นจะแปลกเลย” เขายักไหล่และไม่ได้มองหน้าฉัน

“แปลกสิคะ ก็พี่จุนน่ะ...”

“พี่ทำไม?” อีกครั้งที่เขาเลื่อนสายตากลับมา เพราะแบบนั้นฉันจึงส่ายหน้าแทนคำตอบ ขืนพูดถึงมันอีกครั้งฉันจะต้องรู้สึกตุ้มๆ ต่อมๆ ที่อกแน่เลย ขนาดไม่ค่อยเข้าใจเขาเท่าไหร่ก็เถอะ

“ตัวเล็กจะไปเปลี่ยนชุด”

ฉันตัดสินใจวิ่งเข้าไปในห้อง พยายามจะไม่คิดอะไร แต่แล้วภาพในวันนั้นก็ลอยวาบเข้ามาในหัวเหมือนต้องการตอกย้ำอะไรบางอย่างในความทรงจำของฉัน

ครั้งแรกที่เราเจอกัน พี่จุนดูอันตรายไม่จากตอนนี้ แถมวันนั้นเขายังสร้างรอยแปลกๆ บนตัวฉันด้วย

รอยพวกนั้นน่ะ...คล้ายๆ กับที่อยู่บนคอพี่จุนเลย มันไม่เจ็บ แต่มันร้อนอย่างบอกไม่ถูก ยังดีที่แม่มัวแต่วุ่นเรื่องงานจนไม่ได้สังเกตรอยบนตัวฉัน และฉันเองก็เซฟตัวเองอย่างดี เอายามาทาทุกวัน ใส่เสื้อแขนยาวด้วย 

ฉันคิดในแง่ดีเพราะตอนนั้นเราไม่รู้จักกัน แต่เอาจริงๆ ยังสงสัยไม่หายเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงถูกส่งตัวไปหาพี่จุน ฉันจำได้ว่าเพิ่งเลิกเรียนและกำลังจะกลับบ้าน แต่มีกลุ่มคนน่ากลัวเข้ามารวบตัวฉัน ทำให้ฉันสลบและหมดสติ ไม่สามารถรับรู้อะไรได้จนกระทั่งได้พบกับพี่จุนในเช้าถัดมา

พี่จุนไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นใช่ไหม

หรือบางที เรื่องทุกอย่างมันเป็นแค่ความบังเอิญ

 


 

หลายวันผ่านไป

พี่จุนเพิ่งออกไปทำงาน ตอนแรกน่ะฉันขอติดสอยห้อยตามเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว แต่เขากลับทำเสียงดุใส่ ห้ามไม่ให้ฉันไปที่นั่นเพราะมันอันตราย

ถ้าอันตรายแล้วพี่จุนไปทำงานที่นั่นทำไมเล่า

“เชอะ ดูหนังดีกว่า” เพราะพรุ่งนี้ฉันไม่มีเรียนและวันนี้สามารถนอนดึกได้ บวกกับความที่ยังไม่ค่อยง่วงด้วยอะไรด้วยฉันจึงออกไปยังห้องนั่งเล่น คุ้ยๆ แผ่นหนังมากมายในลิ้นชักเพราะอยากหาอะไรทำระหว่างนี้ 

ใช้เวลาคุ้ยๆ อยู่นานสองนานก็ยังไม่เจอแนวที่ใช่สักที สุดท้ายเลยตัดสินใจคลำๆ เอา ได้แผ่นไหนเอาแผ่นนั้น

และ...ฉันได้หนังผี!

“โฮก” ฉันแทบจะปล่อยโฮ เป็นคนชอบดูหนังผีเหมือนกันนะ แต่ในขณะเดียวก็เป็นคนกลัวผีมากๆ จนบางครั้งเก็บเอาไปฝัน ร้ายกว่านั้นคือนอนไม่หลับเลยตลอดคืน

แต่เอาเถอะ ดูจากหน้าปกหนังแล้ว คงไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอกมั้ง ถ้ามันหลอนมากๆ ค่อยปิดแล้วรีบเข้านอนก็จบ!

และสุดท้ายฉันก็ขนผ้าห่มจากในห้องมาข้างนอก เอาพันตัวเองให้เหลือแค่ลูกกะตา...

ฉากแรกไม่มีอะไรมาก แต่ดนตรีและบรรยากาศมันขมุกขมัวชวนขนลุกเอาเรื่อง เพราะแบบนั้นฉันจึงหรี่เสียงลง เเต่...

แฮ่!!!!

“แม่จ๋าาาา~! ฮืออ!” ฉันแหกปากร้องเหมือนคนสติหลุดเพราะในช่วงที่กำลังจะกดปุ่มเบาเสียง ไอ้ผีหน้าเละที่ไร้ทีท่าจะปรากฏก็โผล่มาให้เห็นในระยะประชิด ซ้ำร้ายกว่านั้นคืออาการตกใจทำให้ฉันพลาดกดปุ่มเพิ่มเสียง! แน่นอนว่านั่นทำให้ฉันแทบเป็นบ้า ลนลานกดปิดแทบไม่ทัน

ไม่ดูแล้ว!

ฉันนั่งหอบหายใจ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะเข้านอน แต่ภาพหลอนๆ เมื่อสักครู่นี้ยังคงติดตา เหลือบซ้าย แลขวา เอี้ยวตัวไปด้านหลังซ้ำๆ หลายรอบ อาการแบบนี้มันมาอีกแล้ว... งือ

“เมื่อไหร่พี่จุนจะกลับมาอ่ะ” ฉันเริ่มบ่น มองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้ค่อนข้างดึกแล้ว ถ้ามีคนอยู่ด้วยคงจะดี

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ซึ่งไม่นานหลังจากนั้นก็ตัดสินใจส่งไลน์ไปหาพี่จุน...

 

 

บทบรรยาย จุน

SL Club

“มึงดูผู้หญิงคนนั้นดิ นมเป็นนม ตูดเป็นตูด”

ไอ้โฮปสะกิดให้ผมดูผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านหน้าเราไป แต่ผมแค่ชำเลืองแบบไม่ใส่ใจ

“มึงมองไปคนเดียวเหอะ” ผมตอบเสียงเนือย

ตอนนี้คลับใกล้ปิดแล้ว ลูกค้าบางส่วนเริ่มทยอยกลับ และแน่นอนว่าผมต้องอยู่จนวินาทีสุดท้ายเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย เช็คเงิน เช็คพวกอาหารเครื่องดื่ม ถึงจะมีพนักงานภายในร้านอยู่จำนวนหนึ่ง แต่หลายครั้งผมมักลงมือด้วยตัวเอง

เรียกง่ายๆ ว่าเป็นทั้งเจ้าของและพนักงานนั่นล่ะ

“เอาอีกละ พ่อคนเย็นชา~” ไอ้โฮปแซว “นี่ๆ กูรู้นะว่ามึงปิดบังอะไรไว้”

“อะไรมึง” ผมหันกลับไปมองอย่างไม่ไว้ใจ ยิ่งเห็นรอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยฉายบนใบหน้ากวนประสาทก็ยิ่งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

“ไอ้เกรย์มันมาบอกกูเว้ยว่าเห็นรูปเด็กผู้หญิงในโทรศัพท์มึง หน้าตางี้น่ารักน่าฟัดมากๆ”

“...” ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างเชื่องช้า แต่สีหน้ายังเป็นปกติ ลึกๆ แอบเคืองอยู่เหมือนกัน

ไม่ได้โกรธที่มันรู้ เพราะผมขี้เกียจพูด ไม่มีเจตนาจะปิด ไอ้ที่ทำให้รู้สึกคุกรุ่นน่ะคือคำพูดของมันต่างหาก หน้าตาน่ารักน่าฟัดเหรอ เหอะ

มีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วก็ยังไม่วายโชว์หื่นไปทั่ว

“น้องเค้าชื่ออะไรวะ” มันเซ้าซี้ ผมเลยทำท่าจะเดินหนี แต่ไอ้เกรย์ที่ไม่รู้ว่าเดินมาตั้งแต่ตอนไหนดักไว้ซะก่อน

เออดี สวมหัวกันเก่งฉิบหายไอ้พวกนี้

“ผมก็อยากรู้ฮะ” ไอ้เกรย์อายุน้อยกว่าผมหลายปี เห็นทำตัวเป็นเด็กหนุ่มแบบนั้นแต่ร้ายเอาเรื่อง

“ยุ่งน่า”

ครืดๆ

ผมกำลังจะฝ่าพวกมันออกไป แต่แล้วแรงสั่นเตือนของวัตถุในกระเป๋ากางเกงทำให้ผมต้องล้วงมันขึ้นมาดู ตอนแรกกะจะเพิกเฉยไม่สนใจ แต่ในครั้งที่เห็นว่าใครเป็นคนส่งไลน์มาก็อดไม่ได้ที่จะเปิดดู

Tualek: พี่จุนขา ตัวเล็กคิดถึง รีบๆ กลับมาน้า~

Tualek: ตัวเล็กจะรอฮับผม! <3

ผมไม่รู้ว่ายัยนั่นกำลังคิดอะไร แต่ทันทีที่อ่านจบผมก็ไม่ลังเลที่จะหันกลับไปหาไอ้โฮป

 

“มึง... กูฝากปิดร้านด้วย”

 


 

-----------------------------------

วันนี้เลิกงานเร็วจังลุง 5555555 เจอเด็กอ้อนนี่เร็วเลยนะ -..-
กระซิบบอกกันซักหน่อยว่าตอนหน้าน้องตัวเล็กจะโดนจุ๊บ!!!
ไม่สิ จูบเลยมั้ง กร๊ากกกกกกกกกกกก
มามะ เม้นต์ๆ ด้วยย เงียบเหงาเมย์จะดองเเล้วนะ คริๆ


 

 

 

 




 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

4,897 ความคิดเห็น

  1. #4838 CresCenTia (@smile1999) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:45
    แหมพี่จุน น้องอ้อนไม่ได้เลยนะ
    #4838
    0
  2. #4077 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 14:12
    รีบกลับเลยน่ะจุน แต่ทำไมปล่อยให้สาวที่ไหนทำรอยที่คอฮ่ะ
    #4077
    0
  3. #4053 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 11:55
    ทีมโลลิค่อนนน

    พี่จุนเนียนตลอดดดด

    มุขจีบเนียนไปอี๊กกกก

    น้องตัวเล็กก็โอเคนะ ถึงจะไม่รู้อะไร แต่นางก็มีจริต 555
    #4053
    0
  4. วันที่ 16 มกราคม 2560 / 16:24
    ทาสเด็กสินะะ
    #3797
    0
  5. #3789 fandefsoul (@pppcheeze) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 23:42
    พี่จุนจะตกเป็นทาสตัวเล็กจริงๆแล้ว55555 ตัวเล็กนี่แบบใสมากอะโอ้ยยยอมนางงงง55555555
    #3789
    0
  6. #3339 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 14:36
    ทำตัวแบบนี้ไม่รอดแน่ๆ5555
    #3339
    0
  7. #2561 Maris3592 (@Maris3592) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 18:20
    ทำไมตัวเล็กน่ารักอย่างนี้ล่ะคะ แล้วจะไม่ให้ลุงหลงได้ไงเนาะ >__< ฟินระดับสิบ
    #2561
    0
  8. #1858 fairy (@game_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 23:57
    ทีงี้รีบเชียวววว ตัวเล็กอย่าหลงไปนอนห้องพี่มันเชียว
    #1858
    0
  9. #1836 กระต่าย กระต่าย (@rabby10) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 21:07
    ง่าาาา เฟบดองไว้มาพักใหญ่ พออ่านแล้วติดเลยง่ะ
    #1836
    0
  10. #1636 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 00:06
    รีบกลับทันทีเลยยยยย
    #1636
    0
  11. #1586 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 18:29
    ตัวเล็กน่าเอ็นดูจัง พี่จุนรีบกลับเชียว
    #1586
    0
  12. #1565 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 06:18
    ตัวเล็กน่าเอ็นดูจัง พี่จุนรีบกลับเชียว
    #1565
    0
  13. #1453 nicee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 22:13
    มีความรีบ5555
    #1453
    0
  14. #1447 kruemee (@krue1980) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 21:52
    อ้าวไหนบอกจะกลับคนสุดท้ายอ่ะลุง
    #1447
    0
  15. #1417 하늘 SKY (@thitisudafa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:42
    ไม่อยู่ดูร้านแล้วเหรอคะ
    #1417
    0
  16. วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:56
    ต่อเลยยยยย
    #1263
    0
  17. #1252 When (@princessploy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:52
    สาวเรียกงี้กลับเร็วววววว
    #1252
    0
  18. #1251 When (@princessploy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:52
    แหมะ พ่อคนเป็นทั่งเจ้าของร้านเป็นทั้งลูกน้องงงง
    #1251
    0
  19. #1247 ChillChill14 (@ChillChill14) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:37
    อิลุงมันร้ายขึ้นทุกวัน แหม๋ๆๆมีเด็กน่าฟัดรออยู่ที่ห้องนี่ดีต่อใจจริงๆๆลุงเอ้ย
    #1247
    0
  20. #1246 RattanaponBeer (@RattanaponBeer) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:36
    เจิมมมมม
    #1246
    0
  21. #1242 Itsmint (@min1t) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 12:50
    รออออๆนะคะ
    #1242
    0
  22. #1241 Kaemino (@Kaemino) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 11:27
    รีบเหยียบเลยลุง 5555555
    #1241
    0
  23. #1240 jeaw007 (@jeaw007) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 11:23
    เด็กน้อย..กลัวผี...จับ
    #1240
    0
  24. #1239 Babybenz (@benz1212) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 11:09
    รอๆๆนะค่ะ
    #1239
    0
  25. #1238 Kanokporn Thungngoen (@mamaprangprang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 10:41
    รอๆนะคะ
    #1238
    0