Ending [สนพ.SENSE BOOK] YOU BELONG TO ME รักนี้แผดเผาหัวใจ

ตอนที่ 1 : BLUE FIRES - เพลิงคราม INTRODUCTION {150%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    5 ส.ค. 60

CHARACTERS



ฟ้าคราม




สีเพลิง




เอย




แดน




อัคคี


----------

     

          “เพลิงๆ พี่ครามมา”

          “...” ฉันละความสนใจจากหน้าจอมือถือทันทีที่ 'ยัยเอย' เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวสะกิดแขนเบาๆ เธอรู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับผู้ชายคนนั้น คนที่มีดีกรีเป็นถึงเดือนคณะวิศวกรรมศาตร์ แถมยังถูกขนานนามว่าเป็น ซาตานในคราบเทพบุตร

          เขาชื่อฟ้าคราม แต่คนส่วนใหญ่มักเรียกสั้นๆ ว่าคราม ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

          ตอนนี้เราอยู่ในโรงอาหารใหญ่ของมหาวิทยาลัย ซึ่งดูเหมือนว่าการปรากฏตัวของเขาจะเรียกความสนใจจากรอบข้างได้เป็นอย่างดี แหงล่ะ... ด้วยภาพลักษณ์ที่ดูแบด มีรอยสัก คาบบุรี่ บวกกับความหล่อเหลาไร้ที่ตินั่นมันยิ่งขับให้เขามีเสน่ห์ดิบๆ ในแบบที่ผู้หญิงชอบ 

          “เขามองมาทางนี้ด้วย” ยัยเอยทำเสียงตื่นเต้นเมื่อครามหันหน้ามาทางนี้พอดี เราสบตากันโดยบังเอิญ... สีหน้าฉันไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ทว่าหัวใจกลับเต้นระทึกจนปวดไปหมดทั้งอก

          นอกจากยัยเอยก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าทุกครั้งที่ครามปรากฏตัว ฉันมักพยายามเก็บซ่อนอาการเอาไว้ภายใต้ท่าทางเย่อหยิ่ง ไม่ยิ้ม ไม่กรีดร้องเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ  

          ฉันเป็นของฉันอย่างนี้

          แต่ฉันก็ชอบเขา คนที่รู้ดีแก่ใจว่าร้ายกาจถึงขั้นเลือดเย็น

          เราสบตากันเพียงไม่นาน ครามก็หันกลับไป เขาคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปาก ก่อนพ่นควันออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เขาคงรำคาญเสียงกรี๊ดจากรอบข้าง หนึ่งในนั้นคงรวมถึงฉันด้วย

          เขาเหม็นขี้หน้าฉันจะตาย ทำไมฉันจะไม่รู้

          ที่สบตากันเมื่อครู่ มันบังเอิญเท่านั้นแหละ

          “เขาคงอยากมองแกมากกว่า” ฉันลากสายตากลับมา จดจ่อหน้าจอมือถือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่พูดน่ะไม่ได้ประชดหรอก “แกก็รู้ว่าเขาสนใจแกอยู่” ฉันสำทับอีกประโยค

          “บ้าเหรอ! พี่ครามไม่ได้สนใจเอยสักหน่อย” ยัยเอยรีบแก้ตัวและส่ายหน้าไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย เหอะ ยัยนั่นไม่ได้คิดอะไรกับครามก็จริง แต่ครามน่ะ ฉันอ่านออกทะลุปรุโปร่ง

          ช่วงนี้เขาเข้ามาวนเวียน ป้วนเปี้ยน และปรากฏตัวให้เห็นมากกว่าเมื่อก่อน ฉันสังเกตมาตลอด ที่ไหนมียัยเอย ที่นั่นต้องมีเขา เรียกได้ว่าตามประกบแทบจะทุกฝีก้าว

          “แล้วจดหมายกับช็อกโกแลตเมื่อวานของใคร” ฉันจ้องหน้าเพื่อน ยัยนั่นเหมือนจะร้องไห้ทุกครั้งที่ฉันพูดแบบนี้ คงไม่อยากให้ฉันเสียใจ “ลายมือทุเรศๆ นั่นเป็นของคราม ฉันจำได้”

          ไม่ใช่แค่จดหมายหรือช็อกโกแลต แต่เขามักฝากของเล็กๆ น้อยๆ ผ่านเด็กในคณะมาให้ยัยเอย แน่นอนว่าครั้งไหนที่มันมาถึงมือฉันก่อนยัยนั่น ฉันก็แค่...

          เผาทิ้งไม่ให้เหลือซาก

        เห็นแล้วหมั่นไส้ น่ารำคาญ

        “เพลิงพูดแบบนี้ตลอดเลย เอยรู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว” ยัยเอยเบ้หน้าเหมือนเด็ก คนที่เดินผ่านไปผ่านมาคงคิดว่าฉันรังแกนางฟ้าตัวน้อยแน่ๆ

เอาจริงๆ เราสองคนเคมีต่างกันมาก ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยสักอย่าง รสนิยมต่างกันสุดขั้ว

        ยัยเอยเป็นสาวหวาน ชอบสีขาว อ่อนไหวง่าย บอบบาง น่าทะนุถนอม

        ผิดจากฉันที่ดูแรงๆ ไม่แคร์สื่อ เหมือนมารร้ายที่พร้อมจะข่มเหงยัยเอยได้ตลอดเวลา ก็ใช่ ฉันมันร้าย...

        “แกจะร้องไห้ทำไม น่ารำคาญชะมัด” ฉันถอนหายใจเมื่อเห็นว่ายัยเอยกำลังน้ำตาคลอเบ้า สองมือเล็กๆ ขยุ้มแขนฉันไว้อย่างแนบแน่น ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกจนฉันต้องใช้มืออีกข้างขยี้เรือนผมนุ่มสลวยเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ “หยุดร้องน่า” ฉันทำเสียงแผ่ว

        “เอยไม่ได้ชอบพี่ครามนะ พี่ครามเป็นของเพลิงคนเดียว” ยัยเอยว่าเสียงดังฟังชัด ฉันเลยพยักหน้ารับเพราะไม่อยากให้ยัยนี่งอแงทำตัวเป็นเด็กทั้งๆ ที่อายุก็ยี่สิบแล้ว

        “อืมๆ เข้าเรียนได้ละ” ฉันเปลี่ยนมาคว้าข้อมือเล็กแล้วลากออกมาจากโรงอาหารทันที ใครจะมองหรือคิดยังไงฉันไม่สน แต่ฉันรู้... เมื่อกี้นี้ครามมองเราสองคนอยู่ ป่านนี้เขาคงโกรธจนตัวสั่นที่ฉันทำให้ยัยเอยเสียน้ำตา “เดี๋ยวฉันเข้าห้องน้ำ แกไปก่อน” ฉันพูดขึ้นเมื่อเราสองคนมาถึงตึกเรียน ยัยเอยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

        “อย่าเข้าสายนะ วันนี้มีควิซ” ยัยเอยเตือนอย่างหวังดี ส่วนฉันก็ยิ้มตอบ รอกระทั่งยัยตัวเล็กเข้าห้องเรียนไปนั่นแหละ

        ทว่าก้าวเท้าได้เพียงสามก้าวก็มีเด็กผู้ชายตัวผอมสูงวิ่งกระหืดกระหอบมาดักหน้าซะก่อนเหมือนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว ในมือมีกล่องอะไรสักอย่าง ฉันชำเลืองมองเพียงไม่นานก็ลากสายตาขึ้นไป...

        “มีอะไร” ฉันถามเสียงเรียบ เด็กผู้ชายที่คาดว่าเป็นเด็กปีหนึ่งยิ้มเจื่อนก่อนยื่นกล่องดังกล่าวมาให้ฉัน

        ฉันฝืนยิ้มในใจ ปลายนิ้วมือขยุ้มแน่นกับชายกระโปรงทรงเอจนรู้สึกเจ็บนิดๆ

        “พี่ครามฝากมาให้เพื่อนพี่ครับ เอ่อ...พี่ที่ชื่อเอยน่ะครับ”

        “โอเค ขอบใจนะ” ฉันเอ่ยเพียงแค่นั้นแล้วเดินสวนเด็กคนนั้นมา ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นอีกเพราะฉันเลือกที่จะก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูลงกลอนทันที “หึ...”

ฉันทิ้งตัวนั่งบนฝาชักโครก ยกกล่องขึ้นมาให้อยู่ในระดับสายตา ที่หัวเราะไม่ใช่ว่ากำลังมีความสุข แต่ฉันแค่กลบเกลือนความบอบช้ำที่กำลังกัดกินความรู้สึกตัวเองต่างหาก

        แม้จะแค่เล็กน้อย...แต่ฉันเผชิญอะไรแบบนี้มาสักพักใหญ่ๆ แล้ว บางทีถ้าสะสมไว้มากๆ เข้าคงทนไม่ไหว เมื่อถึงตอนนั้นฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไง

        ฉันใช้เวลาจัดการธุระส่วนตัวไม่นานนักก็ออกมาข้างนอก ก้มหน้ามองกล่องขนาดเล็กในมือตัวเองอยู่ครู่ใหญ่... มีอะไรให้ฉันคิดนิดหน่อย ทว่าไม่นานก็ตัดสินใจโยนมันลงถังขยะใกล้ๆ แล้วหันหลังเดินจากมาทันที

        หมับ!

        แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักด้วยความรุนแรงเมื่อถูกฝ่ามือปริศนาคว้าเข้าที่ข้อมือพร้อมบังคับให้หันกลับไปด้านหลัง พละกำลังของเขาบงการฉันอย่างว่าง่าย ฉันปฏิเสธไม่ได้และรู้สึกโมโหจนอยากกราดคำด่าใส่ ทว่าทุกอย่างพลันหายไปจากความคิดเมื่อเห็นชัดๆ ว่าเจ้าของการกระทำอุกอาจเป็นใคร!

        และอยู่ใกล้กันมาก... มากชนิดที่ปลายจมูกได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขา

        “...” ฉันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพบว่าผู้ชายตรงหน้าคือคราม ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความฉุนเฉียว บางที... เขาคงเห็นตอนฉันทิ้งกล่องนั่นลงถังขยะ

        “ฉันว่าเธอคงอยากลองดี...สีเพลิง”



         หลังจากนั้นฉันก็ถูกเขาลากมาหลังตึก...

          ตอนถูกเขาสัมผัส ยอมรับว่าฉันดีใจจนเนื้อเต้น แต่วินาทีต่อมันกลายเป็นความเจ็บปวด...

          “คราม ฉันเจ็บ” ฉันพยายามบอกเขา สองตามองแผ่นหลังกว้างไปด้วย และดูเหมือนเสียงของฉันจะเบาบางจนเขาไม่ได้ยิน หรือบางทีเขาแค่มองข้ามมันเพราะจงใจบีบข้อมือฉันเป็นการสั่งสอนอยู่แล้ว

          ปึก

          ไม่กี่วินาทีต่อมาฉันก็ถูกเขาดันติดผนังขรุขระ มันไม่ได้รุนแรง แต่เพราะฉันไม่ทันตั้งตัว อุณหภูมิเย็นเฉียบของผนังที่ซึมผ่านเสื้อเลยทำให้ฉันสะดุ้ง

          “ฉันควรจัดการเธอด้วยวิธีไหนดี” เสียงคำรามทุ้มต่ำเล็ดลอดผ่านไรฟัน และฉันถูกเขาบังคับให้มองสบตาด้วยการรั้งปลายคาง ฉันตัวเริ่มเย็นลงจากความประหม่า ทว่าผิวเขากลับร้อนผ่าว...

          “ทำไม โกรธที่ฉันทิ้งของของนายเหรอ” ฉันรู้เหตุผลที่เขาโกรธถึงถามกลับไป แววตาของเขาฉายชัดถึงความวาวโรจน์ “คราวหลังก็ให้เองเลยสิ ฝากฉันทำไม” ฉันอวดดี แต่ก็แค่ประชดเท่านั้นแหละ

          ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ไม่อยากให้สองคนนั้นพบเจอหรือพูดคุยกันหรอก

          “ยังจะปากดี” ครามดูข่มอารมณ์เอามากๆ เขาคงอยากบีบฉันให้แหลกคามือ และฉันรู้... เขากล้าเสมอเวลาโกรธ

          “แล้วนายมาเดือดร้อนอะไรด้วย” ฉันพยายามผลักเขาออก มีหลายอารมณ์ในความรู้สึก ต่อให้หนึ่งในนั้นคือความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ฉันเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ เพราะถ้าแสดงออกไปมีแต่จะทำให้เขาสมเพชเปล่าๆ

          “ฉันคงไม่เดือดร้อนถ้ามันไม่เกี่ยวกับเอย” เหอะ อยากอาเจียนซะให้รู้แล้วรู้รอด

          “รักจังเลยนะยัยเอยน่ะ” ฉันแค่นยิ้ม ส่วนคราม... เขายังคงจ้องหน้าฉันเหมือนเคย ระยะห่างระหว่างเราถูกคั่นกลางด้วยลมหายใจเจือกลิ่นบุหรี่ของเขา มันประสานกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เขายังใช้กลิ่นเดิม... กลิ่นที่เหมือนกับของฉัน

          “ถ้าใช่... แล้วเธอมีปัญหาอะไร” คำถามที่ไร้ซึ่งเยื่อใยทำให้ฉันจุกเล็กน้อย “อิจฉามากเหรอ

          “ถ้าใช่...แล้วนายมีปัญหาอะไร” ฉันล้อเลียนอย่างไม่กลัวตายพลางใช้ปลายนิ้วสัมผัสสันกรามคม ครามขมวดคิ้วกับการกระทำของฉันในขณะที่ฉันเป็นฝ่ายเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ กระทั่งปลายจมูกเราชนกันในที่สุด

          ใครๆ ก็รู้ว่าเขาอันตรายและร้ายกาจ

          ฉันเองก็ไม่ต่างจากเขา...

          กึก

          ตอนนั้นฉันเปลี่ยนมารั้งท้ายทอยหนา เพียงเสี้ยววินาทีก็บังคับให้เขาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนเป็นฝ่ายกดริมฝีปากลงไปอย่างแนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น...

          อยากสั่งสอนที่ฉันขัดขวางเส้นทางรักเหรอ

          งั้นรับ จูบจากคนที่เขาเกลียดที่สุด ไปก่อนแล้วกัน... 

          ครามชะงักอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกฉันจู่โจมอย่างกะทันหัน ทั้งเขาและฉันยังลืมตาทั้งคู่... ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเรากำลังมองสบตากันในระยะใกล้ ริมฝีปากยังแนบชิดกันจนส่วนนั้นเริ่มร้อนขึ้นมา

        หัวใจฉันเต้นระทึก เลือดลมเหมือนไหลขึ้นมากระจุกตรงผิวแก้ม แต่สิ่งที่ครามเห็นคงมีเพียงความหยิ่งผยองและอวดดีในตัวฉันเท่านั้น

        ฉันเห็นความแข็งกร้าวที่ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จากคราม ตอนแรกเขามีท่าทีต่อต้านคล้ายกับไม่อยากให้ฉันแตะต้อง แต่หลังจากนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจ และฉันไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง

        ทำไมน่ะเหรอ...

        “อ๊ะ...” เพราะครามเป็นฝ่ายตอบรับด้วยการใช้คมฟันขบบนเนื้ออ่อนริมฝีปากจนฉันรู้สึกเจ็บ ยิ่งกว่านั้นริมฝีปากร้อนผ่าวที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่ยังบดเบียดลงมาจนฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะโต้ตอบแบบนี้ “อึก”

ฉันผวาไปอีกหนึ่งครั้งเมื่อครามเอียงองศาของใบหน้าจนปลายจมูกโด่งเสียดสีกับผิวแก้ม ปลายคางสากระคายเพราะไรหนวดครูดกับผิวของฉัน และริมฝีปากของฉัน... ถูกบดจูบอย่างหนักหน่วง เรียกได้ว่าทรมานชนิดที่ต้องตะกรุยมือกับอากาศเนื่องจากหายใจไม่ออก

ตอนแรกฉันคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า แต่ไม่ใช่ ครามคือปีศาจของจริง

นี่คือการสั่งสอนของเขา และถ้าพูดให้ถูก สิ่งนี้มันไม่ใช่การจูบ แต่คือการทำให้ฉันรับรสความทรมานผ่านสัมผัสของเขา... สัมผัสที่ดุดัน หากแต่เย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

“...” ครามไม่ส่งเสียง ไม่พูด

พลั่ก

แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้นครามก็เป็นฝ่ายผละออกไป ฉันยังยืนอยู่ที่เดิม เอาแผ่นหลังพิงผนังเย็นชืดเพราะรู้สึกอ่อนแรง รีบสูดอากาศเข้าปอดหลังจากสูญเสียมันไป เมื่อตั้งสติได้ฉันก็จ้องเขา และพบว่าเขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้าโดยมีระยะห่างประมาณสองก้าว

“...” อยากจะพูด แต่เหมือนว่าลำคอมันตีบตัน กลิ่นเลือดจางๆ ทำให้ฉันเริ่มขมคอด้วยเช่นกัน

ให้ตายเถอะ เขาทำฉันเลือดออก

“อย่ามาทำให้ฉันโมโห... คราวนี้แค่เตือน” เขากระซิบเสียงเย็นเฉียบ และมันเย็นมาถึงกระดูกสันหลังเลยทีเดียว

“...” ฉันจิกนิ้วลงกลางฝ่ามือในตอนที่ครามหลุบตามองริมฝีปากซิบเลือดของฉัน ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้สภาพตัวเองเป็นยังไง แต่จากการบดเบียดที่รุนแรงของเขาคงทำให้ริมฝีปากช้ำเอาการ เริ่มรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาแล้วด้วย

ส่วนหนึ่งคงเพราะเขาขบกัดริมฝีปากฉันด้วยมั้ง

“หรืออยากลองดีก็เชิญ” ครามล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบขณะพูด “คราวหน้าไม่ใช่แค่ ปาก แต่จะทำ ทั้งตัว

แววตามาดร้ายถูกส่งตรงมาที่ฉัน รู้สึกเสียดวูบไปทั้งตัว แต่ฉันกลับค่อยๆ เชิดหน้าขึ้น บางทีก็เกลียดนิสัยไม่ยอมคนของตัวเองเหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายร้ายกาจอย่างคราม

“คิดว่ากลัวเหรอ...”

---------------------------------------------110%

อัพจ้า โต้กันไป โต้กันมา ไม่มีใครยอมใครเบยยย

ขอเม้นต์ด้วยน้าาาา จุ้บๆ

ขอคอมเม้นต์ด้วยน้า ติดเเท็ก #เพลิงคราม สำหรับคนเล่นทวิตเตอร์ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

12,800 ความคิดเห็น

  1. #12524 giejiin (@giejiin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 01:01
    โหยเผ็ชมากเวอร์ ดุทั้งพระทั้งนาง อิมเมจเข้ากับบุคลิกตัวละครมากค่ะ จินตนาการแล้วเห็นภาพเลย เอยนี่ดูใสๆจังแค่เปลือกหรือเปล่า?
    #12524
    0
  2. #12150 gummyworm (@gummyworm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 10:00
    ขอให้เอยไม่ใสแต่เปลือก สาธุ
    #12150
    0
  3. #11081 มิรามารินทร์ (@Miramarin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 14:32
    หน่วงตั้งแต่ต้นเรื่องเลย
    ทำไมไม่มีผู้มาจีบนางเอก
    จะได้มันๆ 555
    #11081
    0
  4. #10765 เจ้าลูกเจี๊ยบ (@suchawadee_56) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 00:33
    ชอบบบบบ
    #10765
    0
  5. #10137 chatkanok-fon (@chatkanok-fon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 13:51
    ทำไมเลือดเย็น เพราะอะไรน๊าา
    #10137
    0
  6. #9204 ดิวอี้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 02:28
    ง่อววว ชอบบบบบ
    #9204
    0
  7. #8967 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 01:43
    สงสารเพลิงจัง ครามจะรู้อะไรบ้างไหมเนี่ย
    #8967
    0
  8. #6858 ` TOY . (@may726567) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 16:09
    สงสารรร
    #6858
    0
  9. #3127 momiemod (@premmod) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 22:47
    แรงทั้งคู่
    #3127
    0
  10. #1140 Bluethillip (@pavina) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 12:24
    แรงมาก็แรงกลับ แต่เพลิงก็เสียเปรียบครามอยู่ดี รักเค้าข้างเดียว แต่เค้ากลับรักเพื่อนสนิทเรา สงสารเพลิง
    #1140
    0
  11. #1032 kanombacon (@kanomtienth) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 16:08
    อู้วว ชอบบบ
    #1032
    0
  12. #543 bigbiggirlinthebigbigworld (@pornsineetcb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 14:19
    ชอบบบบบบบค่า
    #543
    0
  13. #178 흰 토끼 (@rungnapa1461) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 21:34
    หืออออ แซ่บมากกกก
    #178
    0
  14. #121 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 09:09
    โอ๊ยยยยย แซ่บอีกแล้ววว ถ้ารักกันคงจะด่ากันทุกวันแน่ๆ5555555
    #121
    0
  15. #107 Miiwchel (@loveka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 01:56
    รอค่าาา
    #107
    0
  16. วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:20
    เออเอาเด้ คิดว่ากลัวอ่อ โด่ๆๆๆ ช๊อบชอบบบบบบบบบบอ่ะนางเอกแบบเพลิง
    เล่นกับไฟๆ กัดปากเลยอ่ะ ฮือออออออ 5555
    #104
    0
  17. #103 PVL6IC (@kykth) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 23:05
    เธอจะรักกันได้อย่างรายยยย~
    #103
    0
  18. #102 AliceMika (@aliceshoumookhae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:02
    ชอบบบบบบ
    #102
    0
  19. #101 อัยย์จันทร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:43
    เจิมมมมมม
    #101
    0
  20. #100 Miiwchel (@loveka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 14:09
    หนุกค่า ทำทั้งตัวเลยไงพี่คราม จัดไปค่าาา
    เพลิงยอมมมม อิอิอิอิ
    #100
    0
  21. #99 SopapornPogpoon (@SopapornPogpoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 14:05
    อร๊ายยยย..คู่นี้เหมือนดูมวยคู่เอก อาวุธหนักทั้งคู่ แรงมา ก็แรงไป อัยยะ มันส์หยดเลยงี้ ปล.เพลิงสู้ๆ อย่าไปยอมเค้า555
    #99
    0
  22. #98 Iu Bana (@yumi-iu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 13:21
    หูยยย ชอบบบบบบบบ
    #98
    0
  23. #97 Tangmo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 13:17
    ทำทั้งตัวเลยอ่อ พี่คราม คิดบ้าอัลไลฮืออ ใจบ่ดี
    #97
    0
  24. #96 czlove (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 13:14
    เอยอะไรไม่รู้จักแล้วมั้งคราม จูบขนาดนี้ นางเอกเราช้ำรักไม่พอ ปากช้ำอีก
    #96
    0
  25. #95 Tan504 (@Tan504) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 13:00
    รอออออ
    #95
    0