ตอนที่ 3 : #เงินบัวนิล Secret :: ความลับข้อที่ 03 [อัปครบ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36565
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2323 ครั้ง
    11 เม.ย. 61

คำเตือน
เรื่องนี้เป็นเเนวเลี้ยงต้อย อารมณ์โลลิค่อน เพราะงั้นพระ-นางจะอายุต่างกันมาก
โทนเรื่องจะโรเเมนติก เน้นความรู้สึกของตัวละคร ความหวั่นไหว เเละการสกินชิพ
มีหม่น หน่วง ดราม่าพอประมาณตามโครงเรื่อง 
(ดราม่ามากหรือน้อยขึ้นอยู่กับอารมณ์คนเเต่งในบางที 5555)

Song :: SoMo - Make Up Sex

ความลับ :: ข้อที่ ‘สาม’

“นิลสัญญาว่าจะดิ้นเบาๆ”

เมื่อขึ้นมานั่งบนเตียงนุ่มนิ่มของพี่เงินแล้ว ฉันก็ไม่ลืมพูดเพื่อให้เขาวางใจ

จริงๆ ฉันไม่รู้พฤติกรรมการนอนของตัวเองหรอกนะ จนพี่เงินเล่าให้ฟังว่าฉันนอนดิ้นสุดๆ

“ทำไมไม่ไปนอนในห้องตัวเองดีๆ” เป็นพี่เงินเองที่ถามฉัน

“ก็นิลอยากนอนในนี้อ่า” ฉันยืนกราน แต่เมื่อพี่เงินยังไม่ไหวติง ฉันจึงต้องลงจากเตียงแล้วเดินไปหาเขา สิ่งที่ฉันทำเป็นลำดับต่อมาคือเอาแก้มถูไถท่อนแขนแน่นๆ สองสามที ตัวพี่เงินยังอุ่นเหมือนเดิมเลย “ได้ไหมอ่า”

“...” พี่เงินถอนหายใจ ใช้มืออีกข้างขยี้เรือนผมตัวเองสามสี่ทีเหมือนมีเรื่องหงุดหงิดใจ

อาจจะเป็นฉันก็ได้ที่ทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี

ก็นี่ไง...พยายามจะทำให้อารมณ์ดีอยู่

“เงียบแบบนี้แสดงว่าตกลงใช่เปล่า” ฉันยิ้มกว้าง “งั้นไปนอนกันๆ” 

เมื่อแน่ใจว่าพี่เงินไม่ดุด่าอะไรอีกแล้ว ฉันจึงเปลี่ยนมาคว้าข้อมือหนาแล้วดึงให้เขาเดินตามมา ซึ่งพี่เงินก็เดินตามมาเงียบๆ ไม่มีท่าทีอะไรมากไปกว่าทอดถอนหายใจอยู่ด้านหลังฉัน

“จ้องหน้าพี่ทำไม นอนได้แล้วครับ” เมื่อมาถึงเตียง...ฉันยังนั่งจุมปุ๊ก ไม่ยอมเอนตัวลงนอนสักที เพราะแบบนั้นพี่เงินจึงปริปาก

“พี่เงินยังโกรธนิลอยู่เหรอ นิลจะไม่หนีเที่ยวอีกแล้วนะ” ฉันว่าเสียงดังฟังชัด ไม่ลืมยกนิ้วก้อยขึ้นมาระดับเดียวกันกับสายของเขาอีกด้วย “นิลสัญ...อ๊ะ”

ฉันหลุดเสียงอุทานออกมาทันทีเมื่อพี่เงินที่เอนตัวพิงกับหัวเตียงในก่อนหน้านี้โน้มหน้าเข้ามาใกล้ แล้วใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบเบาๆ ที่นิ้วก้อยของฉัน

มันต้อง...เกี่ยวก้อยกันสิ

พี่เงินเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า...

“เข้าใจแล้วครับ” พี่เงินเอ่ย ในขณะที่ฉันยังค้างท่าเดิมไว้แบบนั้นด้วยความงุนงง

หรือว่านี่จะเป็นการสัญญาแบบใหม่?

น่าจะใช่...มั้ง

ฉันพยักหน้าทำความเข้าใจอยู่คนเดียว จากนั้นก็เอนตัวนอนบนเตียงนุ่มนิ่มข้างๆ ร่างสูง เมื่อแสงไฟในห้องหายไปและถูกความมืดสลัวโรยตัวปกคลุม ฉันก็พลิกตัวไปทางพี่เงิน เห็นเงาของเขาอยู่ใกล้ตัวเองเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น

พี่เงินนอนหงาย ใช้ท่อนแขนข้างซ้ายหนุนศีรษะตัวเองไว้

“พี่เงินขา” ฉันสะกิด เขาเคลื่อนไหวเล็กน้อยและหันหน้ามาทางนี้ “นิลอยากกอดพี่เงิน” 

อย่าว่าโง้นงี้เลยนะ แต่เมื่อก่อนเรากอดกันบ่อยกว่านี้อีก ไม่ต้องรอให้ฉันขอ...ในตอนที่ฉันรู้สึกเหงาและต้องการเขา พี่เงินก็เข้ามาสวมกอดฉันเอง

อาจเป็นเพราะฉันโตขึ้นเรื่อยๆ หรือเปล่านะ เพราะบางครั้งฉันก็มักจะแสดงออกไปตรงๆ ว่าไม่ต้องการให้เขามาช่วย อย่างเช่น...เรื่องการมีประจำเดือนซึ่งเป็นปัญหาของผู้หญิง

พี่เงินที่เคยชินกับการทำทุกอย่างให้ฉัน คงจะระวังตัวเองมากขึ้น ทำให้บางครั้งฉันมองเห็นช่องว่างระหว่างเรา และมันพลอยทำให้ฉันรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“หื้ม?” พี่เงินส่งเสียงในคอเหมือนอยากถามว่าทำไมอยู่ๆ ถึงมาขอกอดกันแบบนี้ เห็นไหม ทั้งที่เมื่อก่อนการกอดกันของเราสองคนเป็นเรื่องปกติสุดๆ แต่ตอนนี้เขากลับสงสัยในเรื่องที่ไม่ควรสงสัย

“...นิลกอดได้ไหม” ฉันถามเสียงเบา โชคดีที่ในห้องนั้นมืดสลัว พี่เงินเลยไม่เห็นว่าฉันกำลังทำหน้ายังไง

“งั้นมานอนใกล้ๆ พี่” สิ้นคำบอกกล่าวของพี่เงิน ฉันไม่รีรอที่จะเขยิบเข้าไปใกล้ จากนั้นก็ใช้แขนโอบกอดพี่เงินทันที ไม่ลืมเอาศีรษะหนุนบนอกแกร่งเขาเป็นการสำทับด้วย

ฉันน่ะ สัมผัสได้ว่าพี่เงินชะงักอีกแล้ว แต่เป็นการชะงักที่แทบจะสัมผัสไม่ได้ คงเพราะฉันกอดเขาแรงเกินไป กอดแน่นเกินไป

“พี่เงินอ่า ต่อไปอย่าเย็นชากับนิลนะ” ฉันพูดเสียงอู้อี้ชิดอกเขา “ถ้านิลอยากกอดพี่เงิน พี่เงินอย่าสงสัยอีกนะว่าทำไม”

“งอแงอะไรอีกล่ะเรา?” พี่เงินก้มหน้าลงมาพร้อมทั้งใช้มือลูบศีรษะฉันเบาๆ ฉันเลยขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนช่องว่างระหว่างเราไม่มีเหลือ ถ้าพูดให้ถูก เหมือนฉันกำลังจะปีนขึ้นไปนอนบนตัวเขาเลย

“นิลเปล่างอแง” ฉันปฏิเสธปากยื่นปากยาว “ว่าแต่...พี่เงินใช้ครีมอาบน้ำใหม่เหรอคะ?” และแล้วฉันก็เปลี่ยนเรื่องได้อย่างรวดเร็วเมื่อปลายจมูกที่ไวต่อกลิ่นราวกับเป็นหมาสัมผัสได้ว่ากลิ่นครีมอาบน้ำบนตัวพี่เงินนั้นเปลี่ยนไป มันไม่เหมือนเดิม

กลิ่นนี้หอมกว่าเดิมอีก

“อืม แม่นิลเอามาให้พี่ลองใช้”

“อ่อ...” ฉันพยักหน้าเข้าใจ เพราะนอกจากร้านอาหารที่แม่คอยดูแลอยู่ ท่านยังซุ่มทำผลิตภัณฑ์จำพวกครีมอาบน้ำ โลชัน อะไรพวกนี้กับคนรู้จัก รอบก่อนแม่ก็บังคับให้พ่อลองใช้กลิ่นสตรอเบอร์รี่ พ่อนี่ถึงกับกรีดร้องโหยหวน “นิลชอบ หอมดี”

เพราะครีมอาบน้ำมันจะติดกับผิวมากกว่า ฉันจึงขยับจากส่วนที่เป็นเสื้อยืดของพี่เงิน ขึ้นไปบริเวณลำคอของเขาเนื่องจากอยากได้กลิ่นชัดๆ กว่านี้

ทำจมูกฟุดฟิดแถวๆ นั้น...

และด้วยความที่ในห้องค่อนข้างมืดสลัว การกะระยะจึงเป็นเรื่องยาก รู้ตัวอีกทีทั้งปลายจมูกรวมถึงริมฝีปากก็ไปสัมผัสโดนลำคอร้อนผ่าวของพี่เงินเข้าซะแล้ว

“นิล เราทำอะไร” พี่เงินถามทันที เหมือนเขาเองก็ตกใจถึงได้ชะงัก

“นิลแค่อยากรู้ว่ามันเป็นกลิ่นอะไร ก็เลย...” ฉันผละออกเล็กน้อย แต่พี่เงินกลับขยับหน้าเข้ามาใกล้ซะเอง เสียงกระซิบของเขาดังอยู่ข้างหูฉัน

เป็นเสียงที่เหมือนกับกำลังตำหนิ

“อย่าไปทำแบบนี้กับใครนะ” พี่เงินบอก

“ทำไมอ่า” เพราะสงสัย จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

“เดี๋ยวเขาทนไม่ไหวครับ...”

“อะไรคือทนไม่ไหวอ่า นิลก็แค่ดม” ฉันทำหน้างงงวยสุดๆ

“ช่างเถอะ ไม่มีอะไร” พี่เงินถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งตัวนอนในท่าเดิมอีกครั้ง “นอนได้แล้ว เดี๋ยวตื่นสาย”

หลังจากนั้นพี่เงินก็เงียบไป ทิ้งความคาใจไว้ที่ฉันจนต้องยกมือเกาศีรษะแกรกๆ อยู่ตรงนี้

เดี๋ยวเขาทนไม่ไหวเหรอ

แล้วถ้าทนไม่ไหวขึ้นมาจะเป็นยังไง?

 

ตกดึก

ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนครึ่ง...และฉันกำลังหิว

ตอนแรกฉันแค่ตื่นมาเข้าห้องน้ำและตั้งใจจะกลับไปนอนต่อ แต่ปรากฏว่านอนไม่หลับซะแล้ว แถมท้องยังมาร้องจ๊อกๆ ประท้วงกันในเวลาแบบนี้อีก

และเนื่องจากว่าฉันทำอาหารไม่เป็นบวกกับทนพิษความหิวไม่ไหว จึงกลับไปนั่งบนเตียงแล้วใช้นิ้วสะกิดพี่เงินสองที...คือเขายังหลับอยู่น่ะ

“พี่เงินๆ” ฉันเรียก แต่พี่เงินยังนิ่งเหมือนเดิม “พี่เงิน นิลหิว”

“...” เมื่อเขายังคงไม่ไหวติง ฉันจึงขยับหน้าเข้าไปใกล้หวังจะกระซิบข้างหูเขา ถ้าคราวนี้ยังไม่ได้ยินอีก ฉันจะตะโกนแล้วนะ

“พี่เงิน ตื่นเร็วค่า นิลหิวแล้ว” เสียงฉันดังอยู่ข้างหูเขา ไม่ลืมเป่าลมร้อนใส่สองสามครั้งหวังจะให้เขารู้สึกจักจี้ แต่ว่านะ นี่พี่เงินหลับหรือซ้อมตาย ทำไมยังหลับสนิทได้ขนาดนี้

เมื่อพี่เงินไม่รู้สึกตัวต่อการปลุก ฉันจึงนั่งหน้าบึ้งอยู่พักหนึ่ง ตัดสินใจแล้วว่าคงต้องต้มมาม่ากินเอง จะออกมาเป็นยังไงก็คงต้องลองเสี่ยงแล้วล่ะงานนี้

ทว่าจังหวะที่ฉันเตรียมจะลุกขึ้นจากเตียง ข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้ พร้อมทั้งถูกกระตุกจนร่างฉันเซไปหาพี่เงินอีกครั้ง

ฉันผงะ มองเงาสูงใหญ่ตรงหน้าตาปริบๆ

“อะไรนะครับ” เสียงพี่เงินดังขึ้นท่ามกลางความมืด เป็นเสียงงัวเงียที่ฟังเเล้วเซ็กซี่สุดๆ “มากระซิบใกล้ๆ พี่อีกที เมื่อกี้ได้ยินไม่ถนัด”

“แง่ม!” ด้วยความหมั่นไส้ที่มากลั่นแกล้งกัน ฉันเลยใช้ความใกล้ชิดนี้งับติ่งหูพี่เงินทันที ทำเอาเขาหลุดเสียง อ๊ะ ออกมาจากลำคอ “จะกัดให้หูขาดเลย โทษฐานแกล้งหลับใส่นิล”

“พี่เจ็บนะครับ” ฉันรู้ว่าพี่เงินหนังเหนียว แต่คงอยากให้ฉันภาคภูมิใจในการเอาคืนก็เลยพูดออกมาแบบนั้น “โอเคๆ เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน เลิกกัดสักที”  

พี่เงินยอมปล่อยข้อมือฉันแล้วยกมือทั้งสองขึ้นระดับศีรษะเหมือนโจรร้ายยอมมอบตัวกับตำรวจ ภาพนั้นทำให้ฉันฉีกยิ้มกว้างทันที

 

บทบรรยาย :: เงิน

ไม่กี่นาทีให้หลัง ผมก็เดินเข้าครัวเพื่อทำอาหารง่ายๆ ให้บัวนิลกิน

เด็กคนนี้เป็นคนกินจุ มีเท่าไหร่ก็กินไม่เหลือ บางทีของหมดก็ต้องออกไปซื้อมาให้กิน...วัยกำลังโต ผมไม่ว่าอะไรหรอก

“หิวแล้ว เมื่อไหร่จะเสร็จอ่า” เสียงเล็กๆ ของบัวนิลทำให้ผมเอี้ยวหน้าไปด้านหลัง เห็นยัยตัวเล็กนั่งห้อยขาอยู่บนเก้าอี้ในห้องครัว

“งั้นกินนมรองท้องไปก่อน” ผมบอก เพราะจำได้ว่าในตู้เย็นมีนมจืดอยู่หนึ่งขวด บัวนิลกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นทันที ดูท่าจะหิวจริง

เมื่อเจ้าตัวเลิกโวยวาย ผมจึงหันมาสนใจอาหารในหม้อต่อ

ตุ๊บ

“อ่า...”

แต่ให้ความสนใจกับอาหารได้ไม่ทันไร เจ้าตัวป่วนก็ทำให้ผมต้องเคลื่อนสายตากลับไปมองหลังจากได้ยินเสียงเหมือนมีบางอย่างหล่นกระแทกพื้น รวมถึงเสียงร้องเหมือนคนกำลังทำผิดนั่นด้วย

เมื่อหันกลับไปมองจึงได้คำตอบว่าบัวนิลทำขวดนมจืดตกพื้นในสภาพที่เนื้อตัวเลอะและเปียกชุ่มไปหมด

“...” ผมถอนหายใจ

“ก็มันลื่นอ่า นิลกำลังยกซดแล้วมันก็หลุดมือ” บัวนิลยิ้มแห้ง ใช้มือข้างขวาเกาท้ายทอยเหมือนรู้ล่วงหน้าว่าต้องถูกดุแน่ๆ

“เดี๋ยวพี่เก็บเองครับ” 

ผมไม่ได้โกรธ ไม่ได้หงุดหงิดอะไรหรอก บัวนิลเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะดื้อและซุ่มซ่าม ดังนั้นอะไรที่มากกว่านี้...ผมก็เจอมาหมดแล้ว

ผมเดินไปยังจุดเกิดเหตุ ย่อตัวลงเก็บขวดนมและตั้งใจจะทำความสะอาดให้เร็วที่สุดเพราะกลัวมดจะขึ้น แต่เนื่องจากว่าบัวนิลยังยืนอยู่ที่เดิม ผมเลยต้องเงยหน้าขึ้นมองเธอที่กำลังใช้หลังมือเช็ดคราบนมบริเวณมุมปาก

จังหวะนั้น...สายตาผมเคลื่อนลงต่ำอีกนิด

คราบนมสีขาวขุ่นเลอะทั้งปลายคาง ลำคอ ไหปลาร้า รวมถึงเสื้อสีขาวที่ทำให้เห็นซับในสีอ่อน ผมไม่รู้ว่าบัวนิลทำอีท่าไหนนมมันถึงเลอะไปทั้งตัวแบบนี้ได้

กินหรืออาบ...นมมันจึงไหลมาถึงขาอ่อนขนาดนั้น

ผมขมวดคิ้วให้กับความคิดหนึ่งที่โฉบเข้ามาในหัว ก่อนจะลากสายตากลับมาจดจ่อแค่ขวดและคราบนมบนพื้น

ผมหงุดหงิด...

หงุดหงิดตัวเองที่เป็นแบบนี้

“งั้นเดี๋ยวนิลไปล้างตัวก่อนนะ”

“ครับ” ผมพยักหน้าให้กับคำบอกกล่าวของบัวนิล จนกระทั่งเจ้าตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป ผมจึงสลัดอาการฟุ้งซ่านทิ้งแล้วรีบทำความสะอาดให้เร็วที่สุด

ไม่กี่นาทีต่อจากนั้นบัวนิลก็ออกมาในสภาพเปียกชุ่ม เอาง่ายๆ เหมือนเธอเอาน้ำราดตัวเองทั้งๆ ที่ยังมีเสื้อผ้าอยู่ แล้วยังจะมายืนยิ้มแป้นตรงหน้าผมอีก

“ล้างตัวเสร็จแล้ว กินได้” บัวนิลแบมือมาตรงหน้า

“บอกพี่ก่อนว่าไปทำอะไรมา ทำไมเปียกไปทั้งตัวแบบนี้” ผมขมวดคิ้ว ทั้งสงสัยและนึกตำหนิ บัวนิลเป็นเด็กที่ชอบทำอะไรแผลงๆ เสมอ

“ก็มันเหนียวไปทั้งตัว นิลเลยเอาน้ำราดเลย ทีเดียวจบ” ว่าพูดก็ฉีกยิ้มต่อ

พอได้ยินแบบนั้นผมจึงก้าวเท้าเข้าไปใกล้แล้วใช้กำปั้นเคาะหน้าผากเธอเบาๆ คนถูกกระทำยกมือลูบศีรษะป้อยๆ พร้อมทั้งมองผมตาปริบๆ อย่างมีคำถาม

“ไปเปลี่ยนชุดก่อน”

“ทำไมอ่า ก็นิลล้างตัวแล้ว...”

“จะกินทั้งๆ ที่ยังเปียกแบบนี้ไม่ได้ครับ” ผมทำเสียงดุ “ถ้าดื้อไม่ต้องกินนะ”

“ก็ได้ค่ะ” บัวนิลพยักหน้ารับ จากนั้นรีบขึ้นบันไดไปเปลี่ยนชุดตามที่ผมบอก แต่หลังจากนั้นไม่ถึงนาทีเสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังมาจากชั้นบนของบ้าน ทำให้ผมต้องรีบก้าวเท้าฉับๆ ไปยังที่มาของเสียง

เป็นเสียงร้องของบัวนิล เหมือนกำลังตกใจอะไรสักอย่าง

“นิล...” ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องเธอ กำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เสียงของผมต้องหลุบหายเข้าคอไปดื้อๆ เมื่อบัวนิลวิ่งเข้ามาหลบหลังผม ชี้นิ้วเข้าไปในห้องด้วยร่างกายสั่นเทา

“แมงมุมๆๆ!

บัวนิลเป็นมิตรกับสัตว์ทุกชนิด ยกเว้นจำพวกสัตว์เลื้อยคลานและแมงที่มีขาเยอะๆ ไม่แปลกหรอกที่เธอจะตัวสั่นเทิ้มและลืมไปว่าตัวเอง...ยังไม่ได้สวมเสื้อ

เธอขยุ้มมือกับสาบเสื้อผม เอาตัวเข้ามาแนบชิดกับแผ่นหลังโดยที่ร่างกายส่วนบนไม่มีสิ่งใดห่อหุ้ม

ความคิดที่ว่า จะผ่านคืนนี้ไปได้ยังไง ลอยเข้ามาในหัวผมทันที

“เดี๋ยวพี่ฆ่ามันให้” ผมพูดเพื่อให้บัวนิลวางใจ  แต่เพราะเจ้าตัวยังรั้งชายเสื้อผมไว้ ทำให้ผมที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปดูว่าแมงมุมมันอยู่ตรงไหน...ต้องชะงักเท้าอยู่ที่เดิม

“ตัวใหญ่” จังหวะที่เอี้ยวหน้ากลับไปมอง ผมเห็นบัวนิลเงยหน้าขึ้นมาเหมือนกัน คำพูดนั้นราวกับจะเตือนผม แต่ตัวเองดันสั่นระริกจนเหงื่อท่วมตัวแบบนี้ “พี่เงินระวังนะ เดี๋ยวมันกระโดดใส่หน้า”

“ไม่เป็นไรหรอก” ผมยิ้มนิดๆ เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่บัวนิลยอมปล่อยมือจากชายเสื้อ ทำให้ผมสามารถเข้าไปในห้องได้

ผมเห็นประตูห้องน้ำเปิดอ้าซ่าไว้ ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าบัวนิลคงเจอแมงมุมในนั้นแล้ววิ่งกระหืดกระหอบออกมา

ซึ่งก็เป็นอย่างที่คาดไว้ เพราะเมื่อเข้าไปในห้องน้ำ สิ่งแรกที่ผมเจอคือแมงมุมขนาดครึ่งหนึ่งของฝ่ามือเกาะอยู่ตรงมุมหนึ่งของประตู เป็นแมงมุมธรรมดาอย่างที่เคยเห็นทั่วไป

ตอนแรกว่าจะฆ่าให้ตาย แต่ผมเลือกที่จะใช้วิธีที่ง่ายกว่านั้นคือการใช้น้ำจากฝักบัวฉีดไล่มันเรื่อยๆ กระทั่งมันวิ่งลงท่อไปจึงปิดฝาท่อไว้เหมือนเดิม

เมื่อแน่ใจว่ามันจะไม่กลับมาทำให้บัวนิลผวาอีกผมถึงเดินออกไป...เห็นเธอยืนสั่นอยู่หน้าห้องเหมือนเดิม

ยังไม่รีบหาอะไรมาใส่อีก มือก็มี...ทำไมไม่เอาไปปิดไว้

ผมคิดเมื่อเห็นว่าส่วนบนของยัยเด็กดื้อยังคงเปล่าเปลือยเหมือนเดิม

ผมถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เพื่อหยิบทั้งเสื้อซับในและเสื้อยืดตัวโคร่งออกมา

“มันไปยังอ่า...” แล้วเมื่อผมเดินกลับไปหา เจ้าตัวก็รีบถามทันที แววตาตื่นตระหนกยังคงหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้าง  

“ไปแล้วครับ” ผมบอก “แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วลงไปกินข้าว จะได้นอนสักที” สิ่งที่ผมทำหลังจากนั้นคือพาดเสื้อยืดและเสื้อซับในไว้บนบ่าเล็ก โดยที่ตัวผมเองต้องเป็นฝ่ายเดินเลี่ยงมา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเคยชินในวัยเด็กที่เรามักจะอาบน้ำด้วยกัน หรือเพราะเธอกลัวจนไม่มีสติ ทำให้ลืมไปว่าตัวเองนั้นไม่มีอะไรปิดบังด้านบนเลยสักชิ้นเดียว

ทำอะไรไม่เคยระวังตัว

ถึงจะอยู่ในบ้าน และผู้ชายคนนั้นเป็นผม นั่นไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัย

รอบหน้าคงต้องเข้มงวดกว่านี้

ต้องเข้มงวดทั้งตัวบัวนิล รวมถึงตัวผมเองด้วย

จบบทบรรยาย :: เงิน

 

ตอนเช้า

เพราะแมงมุมที่เจอเมื่อคืน ทำให้ฉันกว่าจะข่มตาหลับก็ตีสอง พอรู้สึกตัวอีกทีในตอนหกโมงเช้าก็พบว่าพี่เงินไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ กันแล้ว

ไม่ต้องเดาให้ยากเลย

พี่เงินชอบออกกำลังกาย ถ้ามีเวลาว่างเขาก็ออกไปวิ่ง หรือหากิจกรรมเรียกเหงื่อทำ เพราะแบบนี้ไงเขาจึงมีร่างกายแข็งแรง กล้ามเกลิ้มนี่แน่นเชียว

เมื่อแน่ใจว่าพี่เลี้ยงสุดหล่อของตัวเองต้องหายไปออกกำลังที่สวนหลังบ้าน ฉันจึงแหวกผ้าม่านบริเวณหัวเตียงทันที เพราะจำได้ว่าตรงนี้สามารถมองเห็นสวนหลังบ้านได้

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้เลย พี่เงินอยู่ตรงนั้น

เขาสวมเสื้อกล้าม เหงื่อท่วมตัว ผมเปียกชุ่ม สงสัยเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ มองผิวเผินก็เหมือนจะไม่มีอะไรมากไปกว่าผู้ชายคนหนึ่งที่แซ่บเกินหน้าเกินตาชาวบ้าน กระทั่งฉันเห็นว่าปลายนิ้วชี้กับนิ้วกลางของพี่เงินคีบ...บุหรี่

พี่เงินไม่สูบบุหรี่ นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้

ฉันไม่เคยเห็น และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขากำลังดูดเจ้าบุหรี่นั่น...ก่อนจะพ่นควันสีขุ่นออกมาด้วยสีหน้าเรียบเรื่อย

ดูดิบ...และมีเสน่ห์ แต่ก็อันตรายไปพร้อมๆ กัน

อ๊ะ...

ฉันชะงักจนแทบจะลืมหายใจเมื่อนัยน์ตาคมกริบของพี่เงินเคลื่อนมาทางนี้พอดี ทำให้เราสบตากัน...

พี่เงินนิ่ง กลุ่มควันยังคงลอยอยู่รอบตัวเขา

สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องรีบปิดผ้าม่านและกลับมานั่งจุมปุ๊กบนเตียงเหมือนเดิม ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าความสงสัยกำลังพุ่งชนฉันจนจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะที่ผ่านมาฉันไม่เคยเห็นพี่เงินสูบบุหรี่เลย

ตัวเขาไม่มีกลิ่นควันฉุนๆ เหมือนที่พ่อของฉันมี

ร่องรอยที่ควรทิ้งเอาไว้...ฉันไม่เคยเห็น นั่นทำให้ฉันเข้าใจมาโดยตลอดว่าเขาไม่ยุ่งกับเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้

ในความเป็นจริง ผู้ชายที่ไม่สูบบุหรี่น่ะ หายากนะ

การที่เขามารู้จักกับพ่อซึ่งสูบทั้งบุหรี่ เหล้าก็กิน ไหนจะคบค้าสมาคมกับผู้มีอิทธิพลในวงการที่ดูน่ากลัว ฉันว่า...ตัวเองควรจะเอะใจได้ตั้งนานแล้วนะ

แต่ช่างเถอะ

แอ๊ด...

ฉันสะดุ้งเมื่อประตูห้องถูกเปิดเข้ามาพร้อมการปรากฏตัวของพี่เงิน ตอนแรกฉันคิดว่าเขาจะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเพราะตอนนี้เหงื่อท่วมตัวไปหมด แต่เขากลับเดินตรงมาที่ฉันซะอย่างนั้น

ใช้เวลาไม่นานพี่เงินก็หยุดอยู่ตรงหน้า...ด้วยความสูงที่มากถึง 183 เซนฯ ทำให้ฉันที่นั่งอยู่ต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขาอย่างช่วยไม่ได้

“อะไรเหรอคะ?” ฉันถาม เหมือนเขามีเรื่องคาใจ แต่แล้วฉันก็ต้อหดคอเมื่อใบหน้าคมคายและอ่อนเยาว์ไม่สมกับอายุโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างเราอยู่มีเพียงแค่คืบเดียว

มีกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมา...

หยดเหงื่ออุ่นร้อนจากฝ่ายตรงข้ามตกกระทบแก้มฉันในตอนนั้น...และฉันก็เผลอขยุ้มนิ้วมือกับผ้าปูเตียงทั้งๆ ที่ยังมองสบตาพี่เงิน

“เห็นแล้วใช่ไหมครับ” พี่เงินถาม เขาคงหมายถึงเรื่องที่ตัวเองสูบบุหรี่

“นิลเห็นแล้ว” ฉันก็ตอบไปตามนั้น “ทำไมอ่า”

ฟุบ

พี่เงินใช้มือกดไว้กับเตียงโดยมีฉันนั่งอยู่กึ่งกลางระหว่างท่อนแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้าง น้ำหนักตรงส่วนนั้นทำให้เตียงยุบลงตามแรงกด ฉันเริ่มสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“จริงๆ พี่สูบไม่บ่อยหรอกครับ อาศัยมันดับความฟุ้งซ่านเฉยๆ” พี่เงินอธิบาย ส่วนฉันก็พยักหน้าหงึกหงักทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจเท่าไหร่

เหมือนเขากำลังฟุ้งซ่าน

อะไรกันนะ มาบังอาจทำให้พี่เงินว้าวุ่นใจขนาดนี้

“นิลตกใจนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้ม “พี่ยังเป็นพี่เงินของนิลเหมือนเดิม อ๊ะ อ่า...” เสียงของฉันสะดุดขึ้นมาดื้อๆ เมื่อมือที่กำลังยื่นไปสัมผัสเขาถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือหนากรุ่นร้อน

อุ้งมือชุ่มเหงื่อนั่นกระชับฝ่ามือฉันจนมิด...

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่านะ แต่เหมือนว่าระยะห่างอันน้อยนิดนี่กำลังลดลงอีกครั้ง

มีบางอย่างสัมผัสกันอย่างผิวเผิน

ริมฝีปาก...

ฉันถึงกับต้องกลั้นหายใจเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของพี่เงินเฉียดผ่านริมฝีปากฝีปากฉันไปเพียงนิด เหมือนจะจูบ...แต่ให้ความรู้สึกที่เบาบาง

ตึกตัก...

นี่เป็นเสียงหัวใจของฉัน

เป็นครั้งแรกที่ฉันสะท้านไปทั้งตัวกับการกระทำของพี่เงิน ยิ่งตอนที่ฝ่ามือหนาลากมาที่ข้อศอกจนถึงใต้ท้องแขน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจฉันยิ่งสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้

และด้วยความที่ฉันยังลืมตาอยู่แบบนี้ ทำให้เห็นว่าพี่เงินเองก็กำลังมองฉันอยู่เช่นกัน เป็นสายตาที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลย

แต่มันกลับทรงเสน่ห์และลึกลับ

“พะ พี่เงิน” เสียงฉันกระท่อนกระแท่น ทำตัวไม่ถูกแล้ว

“ครับ” พี่เงินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยโดยที่ระยะห่างมีเพียงกระดาษกั้น ฉันไม่ไม่กล้าขยับปากพูดอะไรมาก เพราะลำพังแค่พ่นลมหายใจออกมา...ก็เหมือนริมฝีปากของเราจะสัมผัสกันอีกครั้ง

ปกติตัวพี่เงินอุ่นมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ร้อนมากเลย

แถมยังชื้นจนเหมือนว่าฉันจะเปียกไปพร้อมกับเขายังไงยังงั้น

“พี่เงินไปอาบน้ำเร็ว นิลก็จะไปอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนเหมือนกันค่ะ” ฉันบอกเขาเสียงเบา จนพี่เงินที่ฉันไม่เข้าใจว่ากำลังคิดอะไรอยู่ต้องเปลี่ยนมาลูบศีรษะกันสองสามครั้ง

“โอเคครับ” หลังจากนั้นพี่เงินก็ผละตัวออกไป ในขณะที่ฉันยังนั่งมึนงงอยู่ที่เดิมเพราะไม่รู้ว่าควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไงดี

แปลกมากเลยนะ

อาการสั่นไหวเมื่อกี้มันอะไรกัน

 

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็ออกมานั่งอยู่หน้ากระจก...มองนาฬิกาบนฝาผนังไปพลาง

ฉันถักเปียไม่เป็น แค่รวบเป็นหางม้าธรรมดายังเบี้ยวไม่เป็นทรง เพราะงั้นในทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน พี่เงินจะต้องคอยจัดการเรื่องทรงผมให้ แต่ทำไมวันนี้พี่เงินถึงยังเข้ามาในห้องนะ

ฉันทำแก้มพองใส่กระจก แอบบ่นคนแก่ในใจไปด้วย กระทั่งไม่กี่นาทีต่อจากนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา เป็นพี่เงินนั่นเอง

“พี่เงินช้า นิลรอตั้งหลายนาทีแล้ว” เมื่อพี่เงินก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ฉันก็บ่นเขาปากยื่นปากยาวทันที

“แล้วทำไมนิลไม่เข้าไปหาพี่เองล่ะครับ” พี่เงินถามเสียงทุ้ม เป็นเวลาเดียวกันที่มือหนารวบผมฉันไปไว้ด้านหลัง เขามือเบามาก ฉันแทบไม่รู้สึกเจ็บหรือสัมผัสได้ถึงแรงตึงจากหนังศีรษะ “พอดีพี่คุยโทรศัพท์ มีธุระสำคัญนิดหน่อย”

“ธุระไรอ่า” ฉันทำหน้าอยากรู้พร้อมทั้งมองเขาผ่านเงาของกระจก

“อยากรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยนะเรา”

“ก็นิลอยากรู้นี่นา” ฉันว่าเสียงดังฟังชัด “เรื่องเมื่อกี้ก็ด้วย”

“...” พี่เงินเงียบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองฉันผ่านกระจกเช่นกัน เหมือนเขากำลังถามว่า เรื่องเมื่อกี้คืออะไร? ผ่านแววตาเลย

“พะ พี่เงินทำท่าเหมือนจะจูบนิลเลยอ่า” จะโทษก็ต้องโทษที่ฉันมีนิสัยอยากรู้อยากเห็น ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงไม่กล้าถามหรอก แต่เขาคือพี่เงิน ผู้ชายที่ฉันรักรองลงมาจากพ่อแม่

ไม่เห็นแปลกเลยถ้าหากฉันจะถามออกไปตรงๆ

“แบบนั้นไม่ใช่จูบครับ”

“แล้วแบบไหน...”

“...” จู่ๆ พี่เงินก็เงียบ

ด้วยความสงสัย ทำให้ฉันต้องใช้กระจกในการมองหน้าเขาอีกครั้ง

ปรากฏว่าพี่เงินน่ะไม่ได้มองหน้าฉันแล้ว เขาจดจ่อแค่สิ่งที่ต้องทำนั่นคือการถักเปียให้ฉัน

“ถ้าพี่เงินไม่บอก งั้นนิลเปิดยูทูปดูนะ” ฉันพูดแบบไม่คิดอะไร ซ้ำยังเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง จังหวะนั้นฉันสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนเส้นผมของฉันชะงัก...แต่ฉันไม่ได้สนใจอะไร

เวลาต่อมาฉันเข้ายูทูป ตั้งใจจะพิมพ์ว่า ‘Kiss’ แต่การค้นหาว่ามีคำว่า ‘Deep Kiss’ มาล่อตาล่อใจ ทำให้ฉันกดเลือกประโยคนั้นทันที

หน้าจอปรากฏฉากเลิฟซีนจากหนังและซีรีส์เรื่องต่างๆ ที่ฉันไม่รู้จัก หน้าฉันร้อนผ่าวเล็กน้อย แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็น ฉันเลยเลื่อนๆ ดูแล้วเลือกเอาสักคลิบ

เปิดเข้าไปดูปุ๊บ ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดๆ ทั้งสิ้น พระเอกก็ผลักนางเอกติดกำแพง ในช่วงที่นางเอกกำลังแตกตื่น พระเอกเนี่ย...รีบถอดเสื้อออกแล้วเขวี้ยงลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด

ฉันทำตาเป็นประกายเมื่อพระเอกย่างสามขุมเข้าไปหานางเอกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จูบ ไม่สิ ใช้คำว่า กระแทก น่าจะเหมาะกว่า

ใจฉันหายวาบในวินาทีก็พระเอกใช้มือข้างหนึ่งบีบปลายคางนางเอกไว้ จนฝ่ายหญิงต้องเผยอริมฝีปาก จนตัวพระเอกสามารถสอดลิ้น...เข้าไปได้

Deep มันแปลว่าอะไรเเล้วนะ

อ่อ...ลึก?

จูบลึกๆ อ่ะเหรอ 

“...” ฉันบีบโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นโครมครามไปหมด ยิ่งตอนที่พระเอกลงแรงนวดเน้นจนได้ยินเสียงคล้ายอะไรแฉะๆ ดังออกมา...ฉันนี่อยากจะวิ่งไปชนกำแพงด้วยความเขินซะให้รู้แล้วรู้รอด

“นิล ปิดได้แล้ว” พี่เงินที่เงียบก่อนหน้านี้พูดขึ้น แต่ฉันส่ายหน้าไปมา

“แซ่บมากเลยพี่เงิน รุนแรงอ่า” ฉันเคยอ่านนิยายมาสองสามเล่ม มีฉากจูบบ้าง แต่มันไม่ใช่แบบนี้ ส่วนใหญ่จะเจอแบบปากแตะปากแล้วจบ แต่นี่มัน... “พี่เงินดูๆ”

เพราะไม่อยากเก็บไว้ฟินคนเดียว ฉันเลยยื่นให้พี่เงินดูด้วย ตอนนั้นถึงฉากที่พระเอกปลดกระดุมเสื้อนางเอกพอดี เหลือแต่เสื้อชั้นใน

มือพระเอกสอดเข้าไปในเสื้อชั้นในด้วยนะ

เหมือนจะ...นวดๆ บีบๆ

นี่มันเริ่มไม่ใช่ Kiss แล้วอ่า

“พี่บอกให้ปิดไงครับ” พี่เงินทำเสียงเข้มขึ้น โดยที่เสียง อื้อๆ ยังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์

“ก็พี่เงินไม่ยอมบอกว่าจูบมันเป็นยังไง นิลเลยเปิดยูทูปดูเลย” ฉันยอมปิดตามที่เขาบอก

เข้าใจแล้วว่าการจูบมันต้อง...มากกว่าการใช้ปากแตะปาก

ไอ้ที่ว่าเข้าใจ จริงๆ แล้วฉันก็เข้าใจแบบผิวเผินนั่นแหละ ยังเด็กอยู่นี่นา

ถ้าหากฉันโตขึ้นแล้วมีแฟนบ้าง ฉันต้องทำแบบนั้นหรือเปล่านะ?

“แล้วเข้าใจหรือยังว่ามันเป็นยังไง” พี่เงินถาม เป็นเวลาเดียวกันที่เขาถักเปียให้ฉันเสร็จพอดี

“ก็เข้าใจนิดหน่อย แต่ถ้าอยากเข้าใจกว่านี้ต้องดูอีกรอบเนอะพี่เงินเนอะ” ฉันฉีกยิ้ม ต้องหาเรื่องเปิดดูอีกรอบให้ได้

“โตก่อนค่อยดู” พี่เงินพูดอย่างใจเย็น ฝ่ามือหนาวางไว้เหนือศีรษะฉัน ดวงตาคมกริบและมีเสน่ห์ของเขากำลังจ้องมองฉันผ่านกระจก “รอให้โตก่อน เข้าใจไหม?”

ทำไมพี่เงินชอบเน้นคำว่า ให้โตก่อน กับฉันนักนะ


หลายวันผ่านไป

“แม่ขา พี่เงินไปไหนอ่า”

ในเช้าวันเสาร์...ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพี่เงินไม่อยู่บ้าน สิ่งที่ฉันทำคือเดินเข้าครัวไปถามแม่ที่กำลังวุ่นๆ อยู่กับการทำอาหารเช้า

อย่างที่รู้ว่าแม่เลิกงานดึกทุกวัน และต้องไปทำงานแต่เช้า บางทีท่านก็ไม่ได้กลับเพราะนอกจากงานร้านอาหารแล้ว ท่านยังต้องไปจัดการเรื่องธุรกิจเล็กๆ กับเพื่อนอีก งานรัดตัวสุดๆ ไปเลยเนอะว่าไหม

แต่วันนี้ท่านเข้างานสาย เลยอยู่ทำอาหารเช้าให้ฉันก่อนเพราะรู้ว่าทั้งวันนี้ฉันคงไม่ได้ไปไหนแน่ๆ

“พี่เงินออกไปทำธุระค่ะ น่าจะกลับตอนเย็นๆ มั้ง แม่เองก็ไม่แน่ใจ” แม่หันมาตอบพร้อมรอยยิ้ม

ธุระอีกแล้ว

ช่วงนี้พี่เงินออกไปทำธุระบ่อยมากเลยนะ

“นิลต้องเหงาแน่เลย” ฉันทำหน้าบูด

“เดี๋ยวพี่เขาก็กลับมาค่ะ นิลก็ดูทีวีรอไปก่อนเนอะ” แม่เดินมาลูบศีรษะฉัน “พี่เงินบอกจะกลับค่ำ แต่เขาก็กลับก่อนเวลาทุกทีเลย”

นั่นสิ ถ้าพี่เงินบอกว่าจะกลับดึก...ค่ำๆ เขาก็กลับมาแล้ว

ถ้าบอกว่ากลับค่ำ...เขาอาจจะกลับช่วงบ่ายก็ได้

ตอนเด็กติดพี่เงินขนาดไหน ดูเหมือนว่ายิ่งโตขึ้นเท่าไหร่...นิสัยขาดเขาไม่ได้ของฉันจะยิ่งรุนแรงขึ้นนะ

 

บทบรรยาย  :: เงิน

ผมกลับถึงบ้านตอนหนึ่งทุ่ม ช้ากว่าที่ควรจะเป็น

สิ่งเดียวที่ผมกังวลคือบัวนิลจะเหงาไหม จะทำหน้าบูดบึ้งและบ่นผมที่กลับช้ากว่าปกติไหม

แต่แล้วผมก็ต้องสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งเพราะทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องตัวเอง...ก็พบว่ายัยเด็กตัวจ้อยกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงของผม ข้างๆ มีหนังสือการ์ตูนหนึ่งเล่ม

“...” ผมถอนหายใจกับภาพตรงหน้า บัวนิลเป็นเด็กนอนดิ้น ยิ่งเธอชอบใส่เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นตัวจิ๋ว การนอนดิ้นมากๆ จึงทำให้ชายเสื้อเลิกขึ้นไปจนถึงใต้ทรวงอก

เป็นแบบนี้ทุกที

ไม่เคยระวังตัว บางทีผมก็อยากจะตีเธอสักครั้งเหมือนกัน

ผมขมวดคิ้วและตำหนิบัวนิลอยู่ในใจ ไม่ได้พูดอะไรเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นมาโวยวายที่ผมกลับช้า ดังนั้นผมจึงเอื้อมไปดึงชายเสื้อของเธอให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม

หมับ!

แต่แล้วผมก็ต้องชะงักเมื่อข้อมือผมถูกอุ้งมือเล็กๆ คว้าเอาไว้ เธอออกแรงกระตุกเล็กน้อยจนผมที่ไม่ได้ตั้งตัวรับมือต้องถลาเข้าไปใกล้อย่างช่วยไม่ได้

อีกครั้งที่ผมต้องขบฟันกรอด

บัวนิลอาจคิดแค่ว่าผมเป็นพี่ชายแสนดีคนหนึ่ง และใช่ ในสายตาเธอ...ผมเป็นอย่างนั้น

เด็กคนนี้ไม่รู้อะไรเลย

[อัปครบ]


TALK WITH MA-NELL
Related image

อ่านเเล้วเม้นต์ด้วยน้า ขอฟีดเเบคคคค เเล้วเราจะมาต่อให้อย่างไว

ไปหวีดในทวิตเตอร์ได้เด้อ ติดเเท็ก #เงินบัวนิล นะ
เมย์กำลังหาเพื่อนหวีดเหมือนกัน อยากรู้ว่ามีคนชอบเยอะไหม 5555+

ป.ล เงินที่เป็นชื่อพระเอก หลายคนอาจจะเข้าใจว่าคือเงิน = Money
แต่จริงๆ เป็นเงิน = Silver  เด้อสาวๆ-..-



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.323K ครั้ง

14,076 ความคิดเห็น

  1. #14048 miwmiw55210 (@miwmiw55210) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 13:02
    สงสารพี่เงินเบาๆนะ ต้องควบคุมตัวเแงหนักมาก
    #14048
    0
  2. #14042 namenate270161 (@namenate270161) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:04
    บั่บว่าเขิลลล55555
    #14042
    0
  3. #13346 Atthaworn (@Atthaworn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 13:21
    อ๊าย พี่เงินมุ้งมิ้งมากเลย น่ารักอ่ะ
    #13346
    0
  4. #13157 Write-for-dream (@Write-for-dream) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 10:58
    น่ารักกก มีความละมุล
    #13157
    0
  5. #12270 pofaiwipada (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 18:01
    กรี้ดดด ฉันรักพระเอกกินเด็กก
    #12270
    0
  6. วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:56

    เขินนนน อ่านไปมุดหมอนไป 555555555

    อายแทนบัวนิล แต่ก็เเหม๋ๆนะพี่เงิน บัวนิลจะเปิดดูก็ไม่ห้ามตั้งแต่แรกด้วยนะเราเนี่ยยยย

    #11731
    0
  7. #10991 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:02
    โซแบดมากเลยค่ะพี่เงินขา
    #10991
    0
  8. #10048 joliemoree (@joliemoree) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 21:48
    ดีต่อใจ :3
    #10048
    0
  9. #9425 เหมียว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 16:56

    ดีอ่ะเรื่องนี้

    #9425
    0
  10. #7495 เหลืองศรี (@nicha_pleng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 10:26
    โอ่ยยยย เขินนนน -///////-
    #7495
    0
  11. #7333 Charlotte808 (@thunchanokmum) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 16:49
    ฮืออออคุกกกกกก
    #7333
    0
  12. #6838 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 13:53
    พี่เงินจะทนไหวได้แค่ไหนเถอะ555555
    #6838
    0
  13. วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 10:26
    ข้ามไปตอนโตได้ไหมอ่าา สงสารพี่เงินแล้วววว 5555
    #6515
    0
  14. #5496 namnam68 (@namnam68) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:39
    กราบพี่เงินนน ต้องอดทนมากแค่ไหนกันนะะะ
    #5496
    0
  15. #5187 faiipich (@faiipich) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 22:52
    <p>คุณพี่ทนมาได้ยังไงคะตั้งหลายปี </p>
    #5187
    0
  16. #4812 Phichyaporn (@Phichyaporn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 16:05
    รู้สึกลุนแลงละเกิล พระนางยังไม่ทันทำอะไร ในหัวเรามีแต่ คุก คุกคุกคุกคุก ลอยเต็มไพหมกกก
    #4812
    0
  17. #4794 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 03:47
    ก็เด็กมันอ่อย5555ชอบมากค่ะเขียนสนุกทำให้ตื้นเต้นได้ตลอดเวลา
    #4794
    0
  18. #4785 pop_eye1a (@pop_eye1a) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 00:08
    คำลอยมาเลยอ่ะ คุก 555
    #4785
    0
  19. #4600 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 09:31
    คุกคะ 555
    #4600
    0
  20. #4589 always_you (@Cloudy28) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:58
    อิพี่ หายใจเข้า ออกลึกๆ เด้อออออ อดทนนะพี่นะะะ
    #4589
    0
  21. #4278 ฺB'chriszy (@bookie884) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 08:00
    ฮืมมมมม
    #4278
    0
  22. #3494 nisakhaow (@nisakhaow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 09:48
    คุกๆๆ พี่เงินระวังคุก
    #3494
    0
  23. #3205 purepeaw (@purepeaw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:33
    เห็นใจคนแก่
    #3205
    0
  24. #3141 TANTAN-zgx (@TANTAN-zgx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 13:22
    โอ้ยคนแก่หนอออ
    #3141
    0
  25. #2996 KAH2000 (@KAH2000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 17:20
    พุธโธ พุธโธ ไว้ค่ะคุณพี่เงิน5555555
    #2996
    0