เขียนหัวไดอารี่ได้แบบบริษัทจำกัดมหาชนมากๆ
แต่จริงๆ แล้วก็แค่จะสรุปเรื่องราวทั้งปีนั่นแหละ
ปีนี้ ปี 2552 ยังไม่หมดปีแต่ขอสรุปเลยแล้วกัน
เพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้แล้ว
เป็นปีที่แย่ค่ะ มากๆ ด้วย
ผ่านไปโดยไม่มีอะไรที่ก้าวหน้าเลย
เป็นปีที่เสียน้ำตาเยอะมาก
เราไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายจากเรื่องของชีวิตตัวเองมาหลายปีมาก
ยังเคยนั่งถามตัวเอง เวลาเสียใจร้องไห้เป็นยังไงหว่า ชีวิตมีความสุขดีมากๆ
ร้องไห้แค่เวลาอ่านหนังสือดูหนังเศร้าที่กระทบใจเท่านั้นเอง
แต่ปีนี้ เสียน้ำตาเพราะเรื่องในบ้านมากๆ เป็นลิตรๆ แข่งกับอายะจังในเรื่อง 1 liter of tear ได้เลย
ร้องไห้เยอะ เพราะพ่อป่วยหนัก ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ
เรียกกันว่าเป็นผัก คือนอนนิ่งๆ หายใจได้ด้วยเครื่อง
เสียใจ เครียด ทะเลาะกับพยาบาล เรื่องการดูแล
อัดอั้นตันใจ ท้อนิดเดียว แต่เคืองมากกว่า
เพราะคนที่เรารัก เราก็อยากได้รับการดูแลที่ดี เราพยายามแล้วแต่เขาทำได้ไม่สมกับที่เราต้องการ
ในเวลาเดียวกัน เรื่องงานเขียนก็ถูกระงับเพราะเหตุผลทางเศรษฐกิจ
โดยที่เราให้ใจ และรอคอยมาเป็นปีๆ
ก็เสียใจร้องไห้ ติดๆ กันสองสามวันเลย
แต่สุดท้ายมันก็ผ่านไป ทั้งสองเรื่อง น้ำตาแห้งไป ยิ้มได้เหมือนเดิม
แม้จะเป็นยิ้มที่ต้องพยายามฝืนบ้าง แต่เราก็จะอดทนสู้ต่อไป
เพื่อพ่อ เพื่อตัวเอง
เรื่องงานเขียน เซ็นสัญญาไปสองเรื่อง
แต่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ ต้องรอเวลาอีกเช่นเคย เพราะนิยายของเราไม่ใช่แนวตลาดตอนนี้
แนวตลาดตอนนี้คือแนวตบจูบและทะเลทราย ซึ่งของเราไม่ใช่
แต่บอกอก็ให้โอกาส ก็ต้องขอบคุณมากๆ
ส่วนงานใหม่ๆ เขียนจบไปแค่สองเรื่องเท่านั้น เพราะไม่มีเวลา
เรื่องรักวุ่นวายของคุณชายดีที่สุด เขียนไปเกือบจบแล้ว จนเหลือสองสามตอนสุดท้ายก็เกิดเรื่องพ่อขึ้นมา
เลยไปเขียนตอนจบที่โรงพยาบาลระหว่างเฝ้าพ่อ
ส่วนเรื่องรหัสหัวใจ ยัยเอ๋อที่รัก เขียนทั้งเรื่องในระหว่างการเฝ้าพ่อและในวันที่ว่างไม่ต้องไปเฝ้าพ่อ
เขียนได้แค่เรื่องเดียวเอง เพราะใจมันไม่ร่มพอที่จะเขียน ต้องใช้ความสงบในใจอย่างเยอะ
เวลาอยู่โรงพยาบาลเขียนได้หน้านึงก็ถือว่าดีแล้ว
เพราะมีเรื่องให้ทำตลอด พอว่างอยู่บ้าน ก็ต้องจัดการงานบ้านที่ไม่มีใครว่างทำ
นี่เขียนจบก็ถือว่าบุญแล้วนะเนี่ย
แต่ทุกตอนที่เขียนก็ใส่ใจและพยายามนะคะ ไม่ได้ปล่อยปละละเลยขอไปที
นี่แหละทั้งปีของเรา มีแค่นี้เองจริงๆ
อาจจะมีเวลาไปบ้าดารา บ้านักร้องเท่าๆ เดิม
แต่ความสุขลดลงกว่าเดิมเยอะมากเลย
ไม่ได้มองไกลถึงปีหน้าว่าจะเป็นยังไง
เพราะแค่ผ่านไปแต่ละวันก็ยากแล้ว
แต่ก็จะพยายาม พยายาม พยายาม ให้มากขึ้นทุกๆ วัน
หวังจะมีอะไรดีๆ เข้ามาบ้างในปี 2553 นี้นะ
หากคุณคิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่าง
ก็แสดงว่ายังมีอีกหลายอย่างที่คุณต้องเรียนรู้
คำคมเดือนธันวาคมจากปฏิทินที่แขวนหลังคอมฯ
ความคิดเห็น