Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 15 : เด็กๆ สอนการต่อสู้ให้ฉันที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    23 ม.ค. 59

เด็กๆ สอนการต่อสู้ให้ฉันที 


     ในเช้าวันถัดมาหลังจากที่ช่วยหมู่บ้านนี้จากพวกโจร ช่างเป็นบรรยากาศอะไรที่ดีจริงๆ ตื่นขึ้นมาตอนเช้า รับแสงอาทิตย์ยามเช้า 

    หลังจากรับประทานอาหารที่คุณภรรยาของผู้ใหญ่บ้านทำเอาไว้ ซึ่งอร่อยใช้ได้เลย ผมก็ขออนุญาตผู้ใหญ่บ้านเล่นรอบหมู่บ้านย่อยอาหาร เพราะผมยังต้องอยู่ที่นี่อีกตั้งสองวันแนะ

    ส่วนบรรยากาศของหมู่บ้านนี้ต้องยอมรับเลยว่าวิวทิวทัศน์สวยงามมาก เพราะรอบๆเป็นทุ่งข้าวสีเหลืองอยู่เต็มรอบหมู่บ้าน ทำให้สามารถมองเห็นเนินที่อยู่ไกลออกไปได้ ดูเหมือนหมู่บ้านนี้จะเน้นการเกษตรเป็นหลักสินะ ส่วนใหญ่ลงไปที่ข้าวสาลีซะหมดไม่ไหวเลยแหะ 

      หลังจากที่ผมเดินดูรอบหมู่บ้านแห่งนี้ทำให้ผมรู้ปัญหาที่เกิดขึ้น ซึ่งซ่อนตัวอยู่ ซึ่งมีได้แก่สภาพดิน การปลูกพืชชนิดเดียวเป็นเวลานาน รวมถึงห่างไกลแหล่งน้ำมาก นอกจากนี้การป้องกันยังยากอีกด้วย เพราะเล่นสร้างอยู่ในทุ่งโล่งซะขนาดนี้  โดนโจมตีได้ทุกทิศทางเลย จากที่เคยลองถามจากผู้ใหญ่บ้าน มีมอนสเตอร์กลุ่มไม่ใหญ่มาก เข้ามาทำลาย และขโมยอาหารจากชาวบ้านไป เดือนละครั้ง ทำให้ทุกเดือนจะต้องจ้างนักผจญภัยมาป้องกันหมู่บ้าน ครั้งหนึ่งก็มากอยู่ แต่ผู้ใหญ่เองก็ต้องยอมเพราะทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่สามารถจัดการมอนสเตอร์ที่บุกมาไว้นั่นเอง

      ทำให้ผมได้รู้ว่าที่โลกนี้ก็มีอาชีพนักผจญภัยด้วยแหะ แต่ความจริงปัญหาของหมู่บ้านนี้แก้ไม่ยากหรอก ใครมันจะยอมเชื่อคนนอกอย่างผมเนี่ยสิ 
   
      ระหว่างที่ผมเดินมานั่งที่ริมบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน เพื่อวางแผนว่าจะช่วยหมู่บ้านนี้ยังไง ตาผมก็หันเห็นตรงมุมหนึ่งของบ้านหลังทางซ้ายมือของผม มีการเคลื่อนไหวแปลกๆ อยู่ผมจึงใช้จิตสัมผัสตรวจสอบทันที ทำให้ได้รู้ว่าตรงนั้นมีเด็กๆยืนหลบมุมคอยสังเกตุดูผมอยู่ สงสัยอยากเข้าคุย แต่ยังติดที่กลัวผมอยู่ละมั่ง 

      ทำให้ผมยิ้มออกมาทันทีก่อนจะใช้ความเร็ววิ่งไปที่มุมนั้นก่อนจะพรางตัวเอาไว้ แล้วเมื่อเด็กๆ หันหน้าออกมาเพื่อมองผมอีกครั้ง ก็ต้องตกใจเมื่อผมหายไปจากตรงบ่อน้ำ 

    " หาใครเหรอเด็กๆ "

     แล้วจากนั้นผมก็มาโผล่ตรงหน้าพวกเขา ทำให้พวกเขาตกใจก่อนจะวิ่งหนีไปอีกทางผมที่เห็นภาพความวุ่นวายนั่นอยู่ก็ได้ยิ้มขำออกมา จนกระทั่งเด็กวิ่งหายไปหมด เหลือแต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กดูแล้วอายูจะประมาณ5ขวบ ผมสีทอง ตาสีฟ้า โครงหน้ามน ทำให้รู้ว่าตอนโตจะสวยขนาดไหน  ยืนขาสั่นอยู่กับ ที่ตามีน้ำใสปริ่มอยู่ในดวงตา ราวกับกำลังจะร้องไห้ ผมจึงคุกเข่าลงข้างเธอเธอก็พยายามเหมือนจะหนีผมเพียงแต่ก้าวขาไม่ออก  ผมจึงถามเธอ

    " ทำไมเธอไม่หนีฉันหละสาวน้อย "

    " หนูก็อยากหนีแต่หนูก้าวขาไม่ออกเท่านั้น "

      'ในสายตาของเด็กผมเป็นอสูรร้ายหรือไง ทำไมต้องทำท่ากลัวขนาดนั้น'

     แล้วผมก็ยื่นมือไปจับเธอเอาไว้ ทำให้เด็กสาวไปไหนไม่ได้ จึงได้แต่หลับตาเอาไว้ด้วยความกลัว โดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนอะไร ผมที่แกล้งเธอ จนพอใจแล้ว ก็ร่ายเวทขึ้นนในหัวก่อนที่จะแบมือไว้ที่หน้าของเธอ จากนั้นก็มีตุ๊กตารูปร่างเหมือนแต่ใส กำลังเต้นรำอยู่บนมือของผม แล้วเมื่อเด็กน้อยผ่านไปนานก็ยังไม่เห็นผมทำอะไร แล้วปล่อยแขนเธอ แล้วเธอก็ลืมตาขึ้นมา ก็เห็นตุ๊กตาที่ทำจากน้ำบนมือของผมเต้นรำอยู่ เธอก็มองมันด้วยความตื่นตา เพราะไม่เคยการใช้เวทมนตร์แบบนี้ 

     แล้วหลังจากนั้นผมก็ค่อยๆควบคุมตุ๊กตาบนมือให้ลอยไปรอบๆตัวของเด็กสาว เด็กสาวหันไปมองมันอย่างสนุกสนาน แล้วเจ้าตุ๊กตาก็ลอยขึ้นฟ้าหายไป เธอจึงหันมามองหน้าผมอีกครั้ง ผมที่เอามีสองข้างประกอบกันไว้แล้วยิ้มให้เธอออกมา

      จากนั้นผมก็แบมือสองข้างออกจากกัน แล้วก็มีผีเสื้อสีขาวขุ่นที่ทำจากเวทสายลมลอยออกมาเป็นจำนวนมากจากมือของผม ก่อนจะบินไปถ้วนทุกทิศทาง ก่อนจะค่อยๆหายไป เธอมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตา แล้วก็ยิ้มให้ผม

    " คุณปิศาจทำได้ยังไงค่ะ "

   ฉึก  
 
   เจ็บครับ คำพูดไร้เดียงสาของเด็กก็ทำดาเมจให้มหาศาลกับหัวใจของผม ถึงแม้เธอจะเอียงคอถามอย่างน่ารักก็เถอะ แต่คำเรียกช่างทำร้ายผมได้ดียิ่งหนัก 

     " เออ พี่ไม่ได้เป็นปิศาจน่ะ ที่พี่ทำเมื่อกี้ก็ใช้เวทนิดหน่อย "

    ผมรีบแก้ความเข้าใจผิดของเด็กสาวก่อนที่เธอจะจดจำอะไรไปมากกว่านี้ 

    " แล้วพี่ชื่อแพนจ๊ะ ไม่ทราบเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้มีชื่อว่าอะไรจ๊ะ "

    " หนูชื่อว่า ลิเลียค่ะ พี่แพน ว่าแต่พี่แพนทำอะไรได้อีกละค่ะ"

   " เอาอย่างนี้ ขี่คอพี่มา เพราะการแสดงต่อไปมันต้องใช้พื้นที่กว้างหน่อย "

    ลิเลีย พอรู้ว่า มีอะไรที่สวยกว่านี้ ก็ดีใจกระโดดขึ้นขี่คอผม ทันที  ผมเลยวิ่งออกไปที่พื้นที่ที่เก็บเกี่ยวข้าวแล้ว ของชาวบ้าน ก่อนจะปล่อยลิเลียลงมายืนข้าง 

   " ทำไมพี่แพนวิ่งไวจังค่ะ ทั้งที่นี่อยู่ตั้งไกล แล้วจะแสดงอะไรให้หนูดูค่ะ "

  " ความลับจ๊า เดี๋ยวคอยดูเอาล่ะกัน"

    หลังจากที่บอกเด็กสาวแล้วผมก็เริ่มร่ายเวทออกมา แต่ดูเหมือนการแสดงนี้จะมีผู้ชมเยอะไปหน่อย เพราะจากจิตสัมผัสที่ใช้ออกมา ก็มีกลุ่มเด็กๆที่วิ่งหนีไปก่อนหน้านี้ แล้วก็พวกผู้ใหญ่สี่ถึงห้าคน มาด้วยสงสัยไปบอกพวกผู้ฬหญ่ว่า ลิเลียกำลังโดนผมแกล้งแน่เลย  แล้วก็คนที่ผมไม่คิดเลยว่าจะมาอยู่บริเวณนี้ คืออีฟ ลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง
เพียงแต่อยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งกับพวกเด็กๆ ที่ด้านหลังของผม เหมือนกำลังแอบดูผมอยู่ ผมจึงได้แต่แอบขำ แล้วจากนั้นก็ทำการปล่อยเวทที่ร่ายไว้ โดยให้รัศมีไปครอบคลุมพวกที่อยู่ด้านหลัง 
 
      " Fly "

   แล้วจากนั้นแรงลมจำนวนมากก็ออกมา ก่อนที่ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นจะลอยขึ้นมา ผมที่เตรียมพร้อมไว้อยู่ จึงรักษาสมดุลเอาไว้แล้วค่อยๆ ไปจับมือลิเลียที่เกาะผมเอาไว้แน่นตั้งแต่ลอยขึ้นมา 

   " ลิเลียใจเย็น ค่อยๆรักษาระดับ ยืนนิ่งจะรู้สึกเหมือนยืนบนพื้นเลย"

   หลังจากที่ผมบอกเด็กสาวก็เริ่มทำตาม โดยค่อยๆวางเท้าเหมือนยืนบนพื้น จนเธอรู้สึกว่าเยียบพื้นอยู่จึงวางเท้าลง แล้วหลังจากนั้นเธอก็เริ่มทรงตัวอยู่ได้ เธอก็ปล่อยมือจากผมแล้วก็เคลื่อนที่ไปมา เธอมองไปรอบๆ เมื่อได้มองจากข้างบนทัศนียภาพย่อมแปลกตากว่าด้านล่าง สำหรับเด็กน้อยทำให้มันเป็นภาพที่สวยมาก จากการมองทุ่งหญ้ากับแปลงข้าวจากด้านบน 

   จากนั้นผมก็ปล่อยให้เธอบินดูรอบๆ โดยกำชับว่าให้อยู่แต่ในบริเวณนี้ เธอก็ตอบตกลงแล้วผมก็หันกลับไปดูภาพสุดจะบรรยายด้านหลัง นั่นก็คือภาพที่คนทั้งหมดกำลังลอยเคว้งคว้างไปทั่วท้องฟ้า ทำเอาผมขำไม่หยุดเลย ก่อนที่ผมจะลอยเข้าไปแล้วค่อยๆแนะนำวิธีการทรงตัวให้แต่ละคน จนทุกคนเริ่มที่จะยืนได้แล้วก็ลอยตัวไปที่ต่างๆ ตามท้องฟ้า เด็กๆทุกคนดูสนุกกับการบินแข่งกันมาก 

     อย่าว่าแต่เด็กพวกผู้ใหญ่ก็ดูดีความสุขมากขึ้นทีเดียว ที่ได้บินบนท้องอย่างที่อยากทำเมื่อตอนเป็นเด็ก แล้วก็เหลือรายสุดท้ายคือ อีฟ ที่ผมแกล้งไปบอกเธอเป็นรายสุดท้าย โดยที่เธอเอารวบกระโปรงไว้ ทั้งที่ยังทรงตัวไม่อยู่ ลอยไปมา  

     ผมจึงเข้าไปจับเธอเอาไว้ให้เธออยู่นิ่งๆ แต่ดูเหมือนจะยากสักเล็กน้อย ผมก็เลยอุ้มเธอไว้ ในท่าอุ้มเจ้าหญิง ทำให้เธอหยุดดิ้นไปมา แล้วหันมามองค้อนผมแล้วพูดว่า

   " ปล่อยฉันลงได้แล้วค่ะ คุณแพน "

     ผมจึงค่อยๆวางเธอลงในท่าที่เธอจะทรงตัวอยู่ได้ พร้อมกับแนะนำเธอถึงวิธีการทรงตัวและการเคลื่อนไหว จนเธอเริ่มทำได้โดยมีผมที่ยืนขำข้างเธอคอยช่วยเหลือ จนในที่สุดเธอก็ทรงตัวและเคลื่อนไหวได้ในอากาศพอสมควรแล้ว

    แล้วผมจึงปล่อยเธอให้ลอยไปดูรอบๆคนเดียว เธอเคลื่อนไหวไปดูที่ต่างๆ มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า
     ผมที่คอยมองเธออยู่ก็บอกได้เลยว่าเธอสวยไม่เบาทีเดียว ผมสีทอง ตาสีน้ำตาล ใบหน้าเรียวมน รับกับ ปากเล็กๆ ทำให้หน้าของเธอดูหวานขึ้นไปอีก บวกกับผิวที่ขาวเนียน ร่างสมส่วน น่ารูปร่างที่รับกันทุกส่วนอย่างพอดี ถึงแม้จะอยู่ในชุดผ้าฝ้ายธรรมดา แต่ถ้ารู้จักแต่งตัวสักหน่อยคงรับรองดารายังต้องอายเลย เท่าที่ดูแล้วเธอน่าจะอายุน้อยกว่าผมไม่มาก น่าสัก15-16ได้ละมั่ง

     หลังจากที่ผมสังเกตเธออยู่สักพัก ผมก็คิดว่าได้เวลาแล้วจึงเรยกทุกคนให้มายืนข้างๆผม เมื่อทุกคนมารวมกันครบผมก็ค่อยผ่อนระยะห่างจากพื้นให้น้อยลง ก่อนจะปลดเวทออกเมื่อทุกคนยืนบนพื้นอย่างมั่นคง 

     คราวนี้ดูเหมือนพวกเด็กจะไม่กลัวผมพากันเข้ากอดผมขอให้ผมใช้เวทอีก แต่ผมบอกผลัดไปคราวหน้า แล้วเด็กๆก็บอกลาผมไป ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็เข้าขอโทษทีเข้าใจผิด ผมเองก็ไม่ได้ถืออะไร แล้วก็แยกกลับพวกเขา ตอนนี้เหลือแค่ผม ลิเลียและอีฟที่ยังคงอยู่บริเวณนั้น แต่เด็กหญิงก็เรียกผมให้ก้มไปหาเธอ ก่อนที่เธอจะหอมแก้มผมแล้วกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็วิ่งตามกลุ่มเด็กๆไป

     " ขอบคุณค่ะ สนุกมากเลย พี่ชาย"

      เมื่อเธอจากไปแล้ว ก็เหลือแค่ผมกับอีฟ แต่ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจเธอก่อนจะเดินออกไป แต่เธอก็ยังเดินตามผมมาเรื่อยๆ ผมที่รู้ว่าเธอตามมาแต่ก็ไม่ทราบจุดประสงค์ที่เธอต้องติดตามผมอย่างนี้ 

       หลังจากเดินไปได้สักพัก ผมก็กลุ่มชายหนุ่มรวมกลุ่มกันทำอะไรสักอย่าง แต่พอเข้าไปใกล้ๆแล้ว จึงได้รู้ว่าพวกเขากำลังซ้อมการต่อสู้ โดยจับคู่กันฟันดาบใส่กัน แต่ผมรู้สึกกับการยกดาบฟาดใส่กันไปมามากกว่า

       ผมที่ดูอยู่สักพักก็ถูกคุณธีโดที่ยืนคุมพวกเด็กหนุ่มของหมู่บ้านซ้อมกันอยู่ เรียกให้เข้าไปหา

     " แพน มาทางนี้สิ "

    'สงสัยผู้ใหญ่บ้านประกาศชื่อเราซะเรียบร้อยเลย ทุกคนถึงได้ทักชื่อเราถูก'

        แล้วผมก็เดินเข้าไปหาเขาที่ยืนอยู่กลางลานฝึก ผมที่ค่าความเร็วสูงมากจึงเคลื่อนตัวไปหาเขาที่ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว จนคุณธีโดเกิดอาการสะดุ้งตกใจออกมาเล็กน้อย

      " เป็นไง เด็กฝึกซ้อมของหมู่บ้านเรา ยอดเยี่ยมมั้ย "

      " ก็ดีครับ ดูแข็งขันกันดี "

        เมื่อคุณธีโดได้ยินที่ผมพูดก็ หัวเราะออกมา เพราะดูเหมือนเขาจะรู้ว่าผมพูดอย่างเกรงใจเท่านั้น แล้วก็เหมือนคุณธีโดจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วมองมาทางผมเหมือนจะทำอะไรสักอย่าง ทำเอาผมรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา แล้วคำพูดเชิญชวนจากปากเขานั่นแหละที่ทำให้ไม่น่ามาที่นี่เลย 

      " แพนช่วยมาประลองกับข้าหน่อยสิ อยากซ้อมมือ"

      " ผมว่าไม่ดีกว่าครับ เกรงใจ "

      " น่าสักหน่อย ถือว่าให้พวกนี้ได้ดูเป็นประสบการณ์ "

        เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็หยุดฝึกพร้อมกับส่งสายตามาหาผม ประมาณว่าสักนิดเถอะนะ

     " ก็ได้ครับ "

       ผมจึงได้พยักหน้าตกลงอย่างไม่ยินยอม คิดดูโดนสายตารอบข้างกดดันมาขนาดนี้ แล้วจากนั้นทั้งหมดก็ถอยออกจนกลายเป็นที่โล่งที่เป็นลานประลอง  แล้วจากนั้นคุณธีโดและผมก็เดินเข้าไปในลานประลองพร้อมกับถือดาบไม้ไว้ในมือคนละอัน และดูเหมือนอีฟจะเข้ามาชมการประลองด้วยแหะ ไม่ใช่แค่อีฟ เพราะรู้สึกว่าข่าวการซ้อมระหว่างผมกับธีโดจะสะพัดไปทั่วหมู่บ้านแล้ว เพราะทุกคนที่ว่างจะดูกันรวมถึงพวกเด็กๆด้วย

       " ออมมือด้วยนะครับ "
    
      " ข้าตั้งหากที่ต้องเป็นฝ่ายพูดแบบนั้น "

        หลังจากที่ทุกคนพร้อมแล้ว คุณธีโดจะพุ่งเข้ามาหาผมก่อน แล้วฟาดดาบออกมาตรงๆ ข้างหน้า ผมที่มองเห็นอยู่แล้วจึงไม่หลบอะไร แต่ยกดาบไม้ในมือขึ้นมากันไว้ ทำให้ดาบของคุณธีโดถูกหยุดเอาไว้แค่นั้น แล้วเขาก็ผละ ถอยไปข้างหลัง คราวนี้เป็นตาของผม ผมก้าวไปข้างหน้าตามคุณธีโดไป แล้วใช้ตวัดดาบไปโดยเล็งไปที่หัวไหล่ซ้าย 

        แต่คุณธีโดเอี่ยวตัวไปทางขวาก่อน ทำให้หลบพ้นไปได้ ก่อนจะตวัดดาบเข้าไปที่สีข้างของผม แต่ผมเลี้ยวดาบกลับมารับไว้ได้ทัน จากนั้นก็ระดมฟาดดาบใส่กันสักครู่ก่อนที่แยกกันออกมา 

        'คุณธีโดเก่งเอาเรื่องแหะ แต่เราที่ต้องออมแรงสุดๆเพื่อไม่ให้เขาบาดเจ็บเนี่ยสัตว์ประหลาดยิ่งกว่า'

        คนดูรอบข้างส่งเสียงเชียร์กันใหญ่ โดยพวกเด็กหนุ่มกับพวกผู้ใหญ่เชียร์คุณธีโด ส่วนพวกเด็กๆ กับผู้ใหญ่บางส่วนจะเชียร์ผม แต่ก็พอมีเสียงสาวส่งกำลังใจให้ผมมา

           'อ้า รู้สึกดีจัง เวลามีสาวๆมาคอยให้กำลังเนี่ย'

       หลังจากที่ผมได้รับแรงใจแล้วก็พุ่งเข้าไปหาคุณธีโดในจังหวะที่เขาพุ่งเข้ามาเหมือนกัน คุณธีโดคอยแต่ตวัดดาบโจมตีใส่ผม ส่วนก็ตั้งรับแล้วก็สวนกลับไป  ทำให้โรมรันใส่กันอยู่พักหนึ่ง แต่ด้วยความลืมตัวเผลอออกแรงมากไปนิด ตวัดดาบฟาดไปที่ดาบไม้ของคุณธีโดหักครึ่ง จากนั้นก็ฟาดตัวดาบให้กระเด็นหลุดจากมือของเขาไป แล้วใช้ดาบไม้ในมือไปจ่อที่คอของเขาที่กำลังมึนงงอยู่

        เท่านั้นแหละครับทั้งลานเงียบไปหมดเพราะเวลาที่ผมเผลอไปนะมันแค่วินาทีเดียวเท่านั้น ทำเอาทุกคนตกตะลึงกับความเร็วทันที  จากนั้นผมก็เอาดาบออกจากคอของคุณธีโดก่อน แล้วเอามือไปจับไหล่เขาแล้วบอกว่า

     " การซ้อมจบแล้วใช่มั้ยครับ" 

     " ใช่จบแล้ว เอาล่ะทุกคนสนุกพอแล้ว ซ้อมกันต่อส่วนคนอื่นกลับไปทำงานซะ"

       แล้วจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามที่ของตน เหลือแต่พวกที่ซ้อมอยู่กับคุณธีโดแล้วก็อีฟ ส่วนพวกเด็กที่เข้ามาหาผม เพื่อให้ผมสอนพวกเขา แต่ผมบอกไปว่าให้โตกว่านี้ก่อน แล้วปล่อยพวกเขาไปเล่นกัน ส่วนพวกเด็กหนุ่มในหมู่บ้านส่งสายตานับถือราวกับผมเป็นฮีโร่มาให้ แล้วก็ซ้อมกันอย่างตั้งใจกว่าเดิม  

       ผมเอ่ยลาคุณธีโด โดยเขาบอกว่าเดี๋ยวตอนเย็นๆจะไปคุยด้วย แล้วผมก็แยกจากเขามา แต่ตอนนั้นเองดูเหมือนอีฟ ที่คอยตามผมจะเดินมาดักข้างหน้า แล้วลากผมไปด้วยและยังไม่บอกอะไร ผมจึงเดินไปตามแรงดึงของเธอ ก่อนจะถามเธอ

      " มีอะไร ทำไมต้องลากฉันไปด้วยเนี่ย "

      " ตามมาก่อนเดี๋ยวฉันจะบอก"

      "ถ้าเธอไม่บอก ผมก็ไม่ไปด้วยหรอก"

        แล้วจากนั้นผมก็หยุดเดิน ทำให้อีฟที่ตัวเล็กกว่าสะดุดขาตัวเองล้มคะม่ำ 
แต่ผมคว้าเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะล้มแล้วดึงเธอขึ้นมา 

      " ที่นี้บอกได้หรือยังว่าจะลากผมไปไหน  "

        เธอก้มหน้าอิดออดไม่ยอมบอก ผมก็เลย ดึงแขนเธอเข้ามาแล้วจับเธออุ้มขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะบินขึ้นฟ้าไปอีกครั้ง โดยที่อีฟหลับตาแน่นด้วยความกลัว

     " จะบอกหรือไม่บอกล่ะครับ "

        ผมถามเธออีกรอบโดยที่ลอยอยู่กลางอากาศ เธอที่เริ่มชินแล้วก่อนจะหันมาค้อนใส่ผมแล้วพูด

     " ฮึ ฉันแค่อยากขอให้คุณช่วยสอนฉันต่อสู้หน่อย"

    " ห๊า ทำไมต้องเป็นผมล่ะ คุณธีโดก็สอนได้ "

    " ก็เพราะคุณธีโด ไม่ยอมสอนนะสิ ฉันจึงมาขอนายไง"

   " งั้นที่ตามผมมาตั้งแต่เช้าก็เพื่อจะขอให้ผมสอนการต่อสู้ เนี่ยนะ"

   " ชะ ใช่ แล้วนายจะสอนหรือไม่สอน"

   " ก็ได้อยู่ หรอกแต่ช่วยขอร้องให้มันน่าฟังหน่อยสิ"

     ผมที่ได้โอกาสจึงเริ่มแกล้งเธอสักหน่อย ทันทีที่เธอได้คำพูดของผม ก็กัดริมฝีปากแน่นแล้วมองผมด้วยแววตาดุ แต่ดูน่ารักมากในสายตาผม 

  " ช่วยสอนการต่อสู้ให้ฉันทีนะค่ะ "

     เธอพูดเบาๆราวกับพึมพำ

  " ห๊า ว่าไงนะ ผมไม่เห็นได้ยินเลยครับ"

 ความจริงแล้วผมได้ยินนะล่ะ แต่อยากแกล้งเธอต่ออีกหน่อย เธอจึงได้จำใจ แล้วพูดออกมาดังๆใส่หูผม

    " คุณแพนค่ะ ช่วยสอนการต่อสู้ให้ดิฉันได้มั้ยค่ะ"

       แล้วผมก็หัวเราะออกมา ก่อนจะค่อยๆ ลดระดับความสูงลง จนถึงพื้นก่อนที่จะปล่อยเธอลงยืนกับ โดยตลอดทาง ผมหัวเราะไม่หยุดเลย จนเธอหน้าแดงเขิน เดินกลับไปทางบ้านของเธอ แต่ก่อนเธอจะไปไกล ผมก็เรียกเธอไว้พร้อมกับบอกคำตอบที่ทำให้เธอลืมความโกรธแล้วก้มหัวขอบคุณผม แล้วค่อยจากไป 

     " ได้สิครับ ผมจะสอนให้เอง"
 


............................................................................................................................................

เย้ เสร็จสองตอนเลยวันนี้ ในที่สุดก็มีสาวๆมาให้พระเอกของผมได้ปักธงบ้าง

555555

ปล. ดีใจครับ ที่มาถึงตอนนี้ได้

มีข้อผิดพลาดอย่าลืมบอกด้วยนะครับ

1 comment = 1 กำลังใจ ครับ

       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #1168 nakgamthong28 (@nakgamthong28) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:46
    มันจะเป็นฮาเร็มมั้ยคะ??
    #1168
    2
    • #1168-2 Userluc (@Userluc) (จากตอนที่ 15)
      7 เมษายน 2560 / 02:07
      ฮาเร็มชัวคับ. อ่านพอสต้นเรื่องรึเปล่า. นี้คือเรื่องของพ่อเด็กคนนั้น พ่อเดกคนนั่นมีภรรยา5-6คน. ที่อ่านตอนพอสเรื่อง
      #1168-2
  2. #793 MojRiSad (@MojRiSad) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 04:23
    อีฟนี่นางเอก?  no.1 ฮาเรมหรอ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 มีนาคม 2559 / 04:29
    #793
    0
  3. #783 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 15:56
    ขอบคุณครับ
    #783
    0
  4. #680 Anarkyfloyd (@Anarkyfloyd) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:01
    เอาจริงๆนะ ถ้าควรตัดเอาค่าสเตตัสออกไปมันจะดูเมกเซนส์กว่า
    #680
    0
  5. #644 BlackComment (@kafil2006) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:17
    โอ้ๆสนุกๆ
    #644
    0
  6. #564 ไพรกาฬ (@pat-dago) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:54
    แปลกตรงอยู่ในป่าตั้งหลายปี ไม่มีค่าประสบการณ์สะสมไว้เลเวลอัพตอนออกจากดันเลยหรอครับ
    เห็นตอนแรกๆบอกว่าexpในดันจะออกมาอัพเลเวลข้างนอก
    #564
    0
  7. #515 Natdanai Wichapong (@chiba_tatsuya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:29
    ขอบคุณครับ
    #515
    0
  8. #98 rajung rajung (@snowmindnight) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 19:27
    อยากให้หูเป็นหูเอลฟ์อ่าาาา น่าจะแปลกดี อิอิ
    #98
    0
  9. #97 BEAM_NTP (@bus-only) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 15:27
    ขอโทดที่รวบเม้นเนอะ แต่อยากให้ร่างกายส่วนอื่นเปลี่ยนเป็นเอลฟ์ด้วยนะ ชอบเรื่องนี้จัง จะติดตามไปเรื่อยๆจ้าาา
    #97
    0
  10. #96 0MaN0KinG0 (@0MaN0KinG0) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 11:13
    เป็นหูเป็นเอลฟ์ด้วยน่าจะดีนะครับ ถ้าไปหาปู ย่า ตา ยาย เดียว เขา สงสัย
    #96
    0
  11. #95 Alester H. Walker (@apiwat151514) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 06:12
    ไรต์ผมว่าเปลี่ยนหูพระเอกเป็นหูเอลฟ์เลย
    ดีกว่าจะได้เข้ากับสีตาจะได้ดูเป็นปิศาจไปเลย(ฮา)
    #95
    0
  12. #94 Non Zaza (@non47926) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 23:15
    หนุกดีเอาอีกๆ
    #94
    0
  13. #92 longlyy (@longlyy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 19:24
    เยี่ยมครับ

    #92
    0
  14. #91 moe (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 19:16
    มีสเตตสเทพก็ต้องจัดการให้สมสถานะด้วยเน้อ *ไม่อยากเห็นพระเอกกากในอนาคต
    #91
    0
  15. #89 3465 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 18:54
    ได้เจอสาวๆแล้วทีนี้(-..-)
    #89
    0
  16. #88 Urtrash (@Urtrash) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 18:08
    ปักให้มิดเลย ~?~
    #88
    0