Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 16 : คำขอที่รวมกันมา แผนพัฒนาหมู่บ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    24 ม.ค. 59

คำขอที่รวมกันมา แผนพัฒนาหมู่บ้าน



             หลังจากที่ผมได้ตกลงจะสอนการต่อสู้ให้กับอีฟแล้ว ถึงแม้ผมจะสงสัยถึงเหตุผลที่เธออยากจะเรียนการต่อสู้ขนาดนั้นก็ตาม แต่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอก็ดีไปอีกแบบแฮะ

             จากนั้นผมก็เดินไปหาผู้ใหญ่บ้านที่โกดังรวมของหมู่บ้าน แล้วเมื่อผมมาถึงที่หน้าโกดัง ผมก็เห็นผู้ใหญ่บ้านคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่บนหลังม้าสวมชุดเกราะ ท่าทางจะเป็นทหารของทางการ ด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่ทหารคนั้นจะก้มหัวให้ผู้ใหญ่บ้าน แล้วก็ขึ้นขี่ม้าออกจากหมู่บ้านไป 

             ผมจึงเดินออกมาเพื่อไปหาผู้ใหญ่บ้าน เพื่อต้องการจะคุยเรื่องเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้ แต่ว่าผู้ใหญ่บ้านที่หันมาเห็นผมก่อนจึงเรียกผมไว้แล้วกวักมือเรียกผมให้เข้าไปหา แต่ผมที่มีเป้าหมายที่เขาอยู่แล้ว จึงเร่งฝีเท้าจากเดินเป็นวิ่งช้าๆ จนนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของผู้ใหญ่บ้าน 

        " ผู้ใหญ่บ้านมีเรื่องอะไรหรือครับ แล้วทหารที่พึ่งออกไปเมื่อกี้ บอกอะไรกับคุณหรือครับ"

        " อืม ทหารคนเมื่อกี้เขาบอกเรื่องทางที่จะใช้ไปเมืองที่ท่านจะไปนะครับ พอดีตอนนี้กำลังมีกองทัพมอนสเตอร์จำนวนมาก ผ่านเส้นทางนั้นเลยทำให้ทหารออกมาแจ้งเรื่องนี้ให้กับหมู่บ้านที่อยู่ในเส้นทาง เลยทำให้พ่อค้าเร่ คงจะไม่ผ่านเส้นทางนี้สักสองสามเดือน นะครับ สงสัยเรื่องการไปเมืองของท่านคงต้องชะลอไปก่อนครับ "

       " ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็ไม่ได้รีบอะไร ความจริงอยากพักผ่อนอยู่ที่นี่สักหน่อย "

      " งั้นดีเลยครับ แล้วก็อยู่ด้วยกันนานช่วยเรียกผมว่าหลุยส์ แล้วกันนะครับ ท่านแพน "

      " เรียกผมว่า แพนเฉยๆก็ได้ครับ ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ ผมไม่ว่าหรอก "

      " ข้ารู้ว่าท่านเป็นที่เก่งขนาดล้มพวกโจรได้ขนาดนั้น ก็เลยนึกว่าเป็นขุนนางที่ออกเดินทางคนเดียวนะครับ "

      " ความจริงก็ไม่ใช่หรอกครับ พอดีเกิดอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ฝึกไว้นะครับ"

     " เออ ลุงหลุยส์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้นะครับ"

    "  งั้นเราไปคุยกันที่บ้านของข้าแล้วกัน "

    เสร็จแล้วผมก็เดินตามลุงหลุยส์หรือผู้ใหญ่บ้านไปที่บ้านของเขา

............................................................................................................................................

อีฟ 

       ฉันอีฟนะค่ะ  ฉันเป็นลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านที่หมู่บ้านนี้ พ่อของฉันคอยดูแลทุกคนในหมู่บ้านนี้เป็นอย่างดี แต่เนื่องจากหมู่บ้านของเรามักถูกมอนสเตอร์บุกเข้ามาขโมยอาหารบ่อยครั้ง ทำให้เกิดความเสียหายเป็นอย่างมาก จนพ่อของฉันก็ได้จ้างนักผจญภัยมาบ่อยๆ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง เมื่อประมาณสามปีก่อนเห็นจะได้ ตอนที่ฉันอายุสิบสอง มีมอนสเตอร์บุกมาที่หมู่บ้าน 
         ในจังหวะที่นักผจญภัยที่ว่าจ้างมายังเดินทางมาไม่ถึง ซึ่งมันก็เร็วกว่าปกติ ขณะที่พวกมันบุกเข้านั้น เด็กทุกคนควรอยู่ในบ้าน แต่ฉันด้วยความเป็นห่วงที่คุณพ่อยังไม่กลับมา จึงได้ไปรอที่ทางหน้าหมู่บ้าน ทำให้ฉันโดนพวกมันไล่ล่า 
 
         ในตอนนั้นขณะกำลังหนี เผอิญสะดุดก้อนหินหกล้ม ทำให้หนีไม่ทันมอนสเตอร์ดึงฉันเอาไว้ ก่อนที่กำลังฟาดกรงเล็บใส่ฉัน ฉันที่คิดว่าไม่รอดแน่ก็หลับตาร้องไห้ เรียกหาคุณพ่อ แล้วตอนนั้นเอง อยู่ๆมอนสเตอร์ที่จับฉันเอาไว้ ก็ล้มลง สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาคือ นักดาบสาวที่กำลังถือดาบที่เปื้อนเลือดเจ้ามอนสเตอร์ที่ล้มลงไปก่อนที่มันจะเป็นแสงหายเข้าตัวของเธอไป พร้อมกับของที่กองอยู่ที่พื้น 
 
          แล้วจากนั้นเธอก็อุ้มฉันขึ้นมาแล้วส่งตัวของฉันให้กับคุณพ่อที่ควบรถม้าตามมา แล้วรับฉันไปกอดด้วยดีใจ ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็หันมายิ้มให้ฉันก็จะพุ่งตัวเข้าไปสังหารมอนสเตอร์ที่เหลือ กับนักผจญภัยที่มาด้วยกันอีกสามสี่คน 

         ทำให้ฉันที่ยืนดูอยู่รู้สึกประทับใจมาก เพราะท่าดาบที่เธอใช้นั้นทั้งรวดเร็วและงดงามมาก จนฉันอยากเป็นอย่างเธอให้ได้  ในวันที่ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว พวกนักผจญภัยกำลังเดินทางกลับ ฉันที่รวบรวมความกล้าเพื่อเดินไปคุยกับนักดาบสาวที่มาช่วยฉัน ฉันบอกกับเธอว่าอยากเป็นอย่างเธอ เธอก็ยิ้มให้ฉันแล้วเอามือมาลูบหัวก่อนจะออกจากหมู่บ้านไป  

          ฉันที่อยากเป็นอย่างเธอจึงได้ไปขอให้คุณธีโด ที่เคยเป็นทหารของอาณาจักรมาก่อนช่วยสอนให้ แต่เขาก็หัวเราะใส่ฉันพร้อมกับบอกว่า เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ของที่จะให้เรียนรู้หรอกนะ ทำไมเขาพูดกับฉันยังงั้นล่ะ แต่ฉันก็ไม่พยายามขอร้องเขาอีกหลายครั้งแต่เขาก็ไม่ยอมสอน จนฉันเริ่มจะถอดใจจะเรียกนี้เพราะคงไม่สามารถเป็นเหมือนเธอคนนั้นได้

          ตอนนั้นเองที่หมู่บ้านของฉันถูกโจรบุกเข้ามาปล้น ทำให้ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านต้องออกไปป้องกันแต่ดูเหมือนจะเสียเปรียบด้านจำนวนคน  จากนั้นพวกโจรก็ยังโยนคบไฟ เพื่อเผาบ้านด้วย ทำให้คนที่เหลือ ที่หลบอยู่ในบ้านต้องหนีออกมาด้านนอกด้วยทำให้คนที่ออกไปต้านพวกโจรเสียเปรียบหนักเข้าอีก เพราะต้องปกป้องคนที่เหลือไปด้วย  รวมถึงฉันที่คอยออกไปดูแลเด็กๆในหมู่บ้านด้วย 

           ในตอนที่ความสิ้นหวังเริ่มเข้าครอบงำทุกคนในหมู่บ้าน อยู่ๆฉันก็เห็นโจรที่กำลังต่อสู้อยู่ล้มลงไปที่พื้น ตามด้วยโจรที่อยู่ข้างๆ ไปเรื่อยๆจนจำนวนโจรที่บุกเข้าเริ่มน้อยลง จนพวกโจรต้องไปรวมตัวที่หัวหน้าพวกมันที่นั่งอยู่บนหลังม้า 

        " แกเป็นใคร ออกมาสิวะ ลอบกัดอยู่ได้มีศักดิ์ศรีบ้างสิ"

             หัวโจรที่ตะโกนออกมาพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่ว แต่แล้วก็มีเสียงดังตอบมันกลับไปจากด้านหน้าของพวกเราที่ไม่มีอะไร แล้วจากนั้นก็มีชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า พวกเราในชุดสีดำ แล้วก็เปิดที่คลุมหัวออกมา เป็นชายคนหนึ่งที่ดูอายุมากกว่าฉันไม่มาก 

         " เฮ้อ โจรที่ปล้นคนอื่นกิน มีสิทธิ์มาพูดเรื่องศักดิ์ศรีด้วยเหรอครับ "

              ใช่ ชายคนนี้ที่จัดการโจรจนหมดอย่างรวดเร็ว จนไม่มีใครมองทัน ทำเอาทุกคนตะลึงได้เลยที่เดียว แต่ก็ทำให้ฉันมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขานี่แหละคงจะสอนฉันได้

            แต่ในความเป็นจริงมันคงไม่ง่าย อย่างนั้นเพราะอยู่ดีๆก็ไปให้คนแปลกหน้ามาสอนการต่อสู้ให้ คนๆนั้นก็ต้องสงสัยอยู่แล้ว ฉันจึงติดตามดูเขามาตั้งแต่เช้าวันถัดไป

            เขาเป็นคนที่แปลกประหลาดมาก เขาเดินรอบหมู่บ้านแล้วยังดูเหมือนอะไรบ้างอย่างไปด้วย แต่ตอนที่เขาเดินมานั่งที่ข้างบ่อน้ำนั้น ตรงข้ามกับฉันมีเด็กๆค่อยแอบดูเขาอยู่ด้วย ทำไมกัน แล้วเมื่อฉันหันไปมองเขาต่อ เขากับหายไปจากบ่อน้ำ แล้วเมื่อฉันพยายามมองหาเขาจากรอบๆ ก็เห็นเขาอยู่หน้าลิเลียซะแล้ว

          'นั่นเขาจะทำอะไรนะ ต้องรีบไปช่วยแล้ว' 

             ในขณะฉันกำลังเดินไปช่วยเธอนั้น ในมือของเขาก็มีตุ๊กตาเต้นระบำอยู่บนมือ แล้วเขาก็ทำให้ลิเลียยิ้มออกมา ก่อนที่เขาจะคุยอะไรกันเล็กน้อยก่อนจะอุ้มลิเลียไว้ที่ไหล่แล้ว ก็วิ่งไปยังพื้นที่ที่เก็บเกี่ยวแล้ว ด้วยความสงสัยฉันก็วิ่งตามไปด้วย เพื่อดูว่าเขาทำอะไร 

             หลังจากสังเกตเขาอยู่ อยู่ดีๆทุกคนก็ลอยขึ้นไปบนฟ้ากัน มีทั้งเด็กๆและพวกผู้ใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้นด้วย ทุกคนกำลังบิน!!!! ฉันที่พยายามรวบกระโปรงไว้ และพยายามทรงตัวอย่างยากลำบาก เขาก็ไปช่วยทุกคนโดยปล่อยฉันไว้ พอถึงตาของฉัน เขากับยืนมองแล้วหัวเราะไปด้วย 
  
          'อะไร เห็นคนลำบากแล้วมีความสุขเหรอ'

             แล้วสักครู่เขาก็มารวบตัวฉันไว้ในถ้าอุ้มเจ้าหญิงบอกเลยค่ะว่า อายมาก ฉันจึงมองค้อนแล้วบอกให้เขาวางฉันลง จากนั้นเขาก็ค่อยๆวางฉันลงพร้อมกับสอนถึงวิธีการลอยตัวและเคลื่อนไหวในอากาศ จนฉันเริ่มทำได้แล้ว 

             ห๊า ฉันเล่ายาวไป ย่อก็ได้ค่ะ 

              หลังจากที่เขาไปซ้อมมือกับคุณธีโดเสร็จหรือจะให้เรียกว่าประลองมากกว่าเขาสามารถชนะคุณธีโดได้อย่างรวดเร็ว 

            'เขาเก่งจัง หน้าตาก็ดีด้วย เอ๋ ฉันคิดอะไรเนี่ย'
 
              ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะให้เขาสอนการต่อสู้ให้ได้ ฉันจึงรวบรวมความกล้าเดินไปลากเขาออกมาก่อนที่จะพาเขาไปคุยเรื่องนี้ที่อื่น เขาก็พยายามถามว่าฉันมีอะไร แต่ฉันยังไม่อยากบอก จนเขาหยุดเดิน อยู่ๆเขาก็อุ้มฉันลอยขึ้นฟ้าไปด้วยความเร็ว ก่อนจะกลับมาซักไซฉันที่อยู่ในอ้อมแขนเขา ฉันจึงต้องบอกจุดประสงค์ของฉันไป จนกระทั่งเรากับมาที่พื้นแล้วเขาก็ปล่อย ฉันที่รู้สึกร้อนที่ใบหน้าก็รีบเดินหนีไป แต่เขากลับบอกว่าตกลง ทำเอาฉันดีใจมาก 

           'ถึงจะขี้แกล้งไปหน่อย แต่ฉันก็ขอบคุณนะที่ตกลง นายแพน'

............................................................................................................................................

แพน

  
               หลังจากที่ผมปรึกษากับลุงหลุยส์ถึงเรื่องที่จะพัฒนาหมู่บ้าน ตอนแรกเขาดูจะลังเลแต่พอผมบอกจะช่วยด้วย เขาก็ตอบตกลงทันที เดี๋ยวเขาจะเอาแผนที่ผมบอกไปคุยในที่ประชุมของหมู่บ้านอีกที 
               ผมจึงผละจากเขามาได้ รู้สึกจะคุยกันนานไปนิด เล่นซะเกือบมืดเลย ผมที่คุยกับลุงหลุยส์อยู่ด้านบนก็เดินลงมาที่ โต๊ะอาหารด้านล่าง ที่ตอนนี้คุณธีโดจะนั่งรอผมอยู่แล้ว ผมจึงไปนั่งที่โต๊ะแล้วก้มหัวขอโทษที่ช้า แต่ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าผมคุยกับลุงหลุยส์อยู่ จึงไม่ว่าอะไร ก่อนที่เขาจะเข้าประเด็นเรื่องที่จะคุยกับผม

            " แพน จะอยู่ที่หมู่บ้านของเราอีกนานมั้ย "

           " ก็สักสองสามเดือนล่ะ ทำไมเหรอครับ"

           " พอดี ข้าอยากจะขอร้องให้เจ้าช่วยสอนพื้นฐานการต่อสู้ให้กับคนที่นี่นะ"

            คุณธีโดพูดออกมาพรางก้มหัวขอร้องผม ทำเอาผมเกร็งเลยทีเดียว

          'ทำไมที่นี่ต้องมีแต่ คำขอให้สอนทั้งนั้นเลย'

            ผมนั่งขึ้นอยู่สักพัก คุณธีโดก็มองผมอย่างกดดัน ที่ผมไม่ถามว่าทำไมเขามาขอให้ผมช่วย ก็เพราะผมรู้ถึงทักษะของคนที่นี่จากการฝึกซ้อมที่เห็นมาเมื่อกลางวันแล้ว ก็พอเข้าใจอยู่นะ 

          " ก็ได้ครับ แต่ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

          "  โอ้ เยี่ยม แล้วเงื่อนไขของท่านคือ "

         " ผมอยากให้ ทุกคนพอป้องกันตัวได้ ดังนั้นทั้งเด็กและผู้หญิงผมขอให้พวกเขาได้เรียนดูได้มั้ยครับ"

          หลังจากที่คุณธีโดก้มหน้าลงใช้คิดเกี่ยวกับเงื่อนไขของผมแล้ว สงสัยคงกำลังเปรียบเทียบข้อดีข้อเสียอยู่ แต่เมื่อไม่เห็นข้อเสียอะไร เขาจึงพยักหน้าตกลงให้ผม

        " งั้นเริ่มวันพรุ่งนี้เลยนะครับ "

       " ได้เลย แล้วก็ขออภัยที่รบกวน "

    แล้วจากนั้นผมก็ไปรับประทานอาหารพร้อมกับครอบครัวของลุงหลุยส์ เมื่อได้ผมได้เล่าถึงคำขอของคุณธีโด รวมถึงเงื่อนไขของผมให้ทุกคนฟัง ดูเหมือนจะยิ้มดีใจแล้วส่งสายตาขอบคุณมาให้ผม แต่สีหน้าของลุงหลุยส์ดูมีความกังวล ผมที่พอจะรู้ควมรู้สึกนั้นก็ได้แต่บอกให้เข้าใจว่าไม่เป็นไร ทำให้ลุงหลุยส์มีสีหน้าดีขึ้น ก่อนที่ผมจะขอตัวขึ้นมาพักผ่อน หลังจากท่านอาหารเสร็จ ผมที่ใช้เวททำความสะอาดร่างกายก่อนจะนอนหลับไปในที่สุด



............................................................................................................................................


เสร็จแล้ว 16 ตอน ขอบคุณที่ติดตาม ตอนนี้อาจแปลกหน่อยเพราะอากาศเปลี่ยนไรท์เป็นไข้หนักมาก แต่อยากเขียนก็เลยมาแบบ เพ้อๆ ผิดพลาด หรือไม่รู้เรื่องก็ขออภัย

ส่วนที่หลายคนเรียกร้องให้พระเอกของเรามีหูแบบเอลฟ์ ดูจะเป็นการสปอยไปนิด 
แตว่าความจริงแล้วพระเอกของเรามีหูแบบเอลฟ์ครับแต่ยังไม่ถึงช่วงต้องเฉลย เพราะอีกหลายๆๆๆๆๆๆตอนเลยครับ 

1 comment = 1 กำลังใจ ให้คนเขียนเช่นเคย 



    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #794 MojRiSad (@MojRiSad) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 04:34
    แหมตอนขึ้นห้องนึกว่าจะมีอะไรเซอร์ไพรส์ซะอีก  หลับเลยซะงั้น  ชิส์

    ขอบคุณครับ
    #794
    0
  2. #784 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 16:04
    ขอบคุณครับ
    #784
    0
  3. #607 Natt_Mint (@Natt_Mint) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:14
    อยากรู้ว่าแพนมีหูเหมือนเอลฟ์รึยัง
    #607
    0
  4. #599 Rikuoi (@brigh_lawyer) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:29
    หมายถึงตอนนี้ แพน มีหูแบบเอลฟ์แต่ยังไม่รู้ตัวใช่ไหมครับ ?
    #599
    0
  5. #516 Natdanai Wichapong (@chiba_tatsuya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:32
    ขอบคุณครับ
    #516
    0
  6. วันที่ 29 มกราคม 2559 / 22:22
    #262
    0
  7. #105 phattana505 (@phattana505) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 22:58
    พระเอก หลงตัวเอง+ขี้กลัวด้วย
    #105
    0
  8. #103 toei008 (@0955070541za) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 21:05
    หายไวไวนะคับ
    #103
    0
  9. #101 Ratchanon Setchan (@matmat055) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 20:23
    สนุกมากกกก
    #101
    0
  10. #100 BEAM_NTP (@bus-only) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 20:15
    หายไวๆน้า ติดตามจ้าาา เนื้อเรื่องสนุกดีน้าา
    #100
    0
  11. #99 Tyrecope (@Faizex) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 19:31
    สนุกครับหายไวๆครับ
    #99
    0