Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 17 : ฝึกสอนวันแรก พัฒนา(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    25 ม.ค. 59

ฝึกสอนวันแรก พัฒนา(1)



            เช้าวันถัดผมลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาแล้วก็ลงมาทานอาหารเช้าที่โต๊ะด้านล่าง พร้อมกับทุกคนในบ้านคุณหลุยส์ เมื่อลงมาคุณหลุยส์ก็บอกผมว่าเรื่องที่คุยกันเมื่อวานจะไปบอกในที่ประชุมของหมู่บ้านให้ ส่วนอีฟที่ดูตื่นเต้นกว่าทุกวัน เพราะวันนี้จะฝึกการต่อสู้ครั้งแรกมากกว่าผมทรี่คนสอนเองซะอีก 

            เมื่อรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยจึงขอไปดูพื้นที่จะทำใช้ตามมแผนการก่อน แล้วบอกอีฟว่าเจอกันตอนเที่ยง แล้วผมก็บินขึ้นไปฟ้าไปจากหน้าประตูบ้าน ผมเริ่มทำการสำรวจพื้นที่ใกล้หมู่บ้าน ว่ามีแหล่งที่ใกล้ๆตรงไหนจากที่รองแถมลุงหลุยส์ดูก็คือใกล้ที่สุดอยู่ที่ป่าที่ห่างจากที่นี่ไปประมาณเดินครึ่งวัน 
             ผมที่บินไปดูความเร็วเต็มที่ ก็เจอภายในไม่กี่ชั่วโมง เป็นน้ำตกที่ไหลไปอีกทางหนึ่งต้องยอมมรับเลยว่าไกลพอสมควร ผมจึงทำการใช้เวทควบคุมให้น้ำบางส่วนเปลี่ยนทิศทางไปทางหมู่บ้านโดยให้มันไหลไปบริเวณแอ่งกระทะที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านไม่มาก แต่ผมยังคงใช้พลังเวทของผมชักนำให้น้ำไหลมารวมบริเวณนี้ ก่อน 

             สงสัยว่าพลังเวทผมจะไม่หมดเหรอ 

             เฮอะ เฮอะ อย่าให้พูดได้มั้ย เนื่องจากค่าสถานะทางเวทที่ทะลุสิบล้านไปแล้ว

             คุณคิดว่าค่าฟื้นฟูมันจะเท่าไร 

             เอาเป็นว่าผมร่ายมหาเวท ได้ทั้งวันโดยไม่มีเหงื่อสักหยด คิดแล้วเศร้าตูไม่ใช่คนแล้ว กระซิก กระซิก

             ช่างมันเถอะ หลังจากที่ผมลากทางน้ำมาแล้ว ที่เหลือคงต้องให้ชาวบ้านลงมือทำเอง  แล้วผมก็ค้างเวทเอาไว้ทั้งแบบนั้น แล้วก็เริ่มสำรวจทางที่จะทำทางน้ำให้ไหลล้อมหมู่บ้าน เพื่ออะไร ใช่ครับผมจะใช้มันเป็นปราการทางธรรมชาติคอยป้องกันหมู่บ้าน แถมยังช่วยแก้ปัญหาน้ำได้อีกด้วย แล้วผมก็ไปสำรวจอีกทางเพื่อหาพื้นที่ให้น้ำไหลไปตามหลักพลศาสตร์ ดีนะที่ตั้งใจเรียนเลยพอจะทำอะไรได้บ้าง

              หลังจากมองหาอยู่ครึ่งชั่วโมงปรากฏว่าไม่เจอเพราะอีกด้านนั้นเป็นที่ราบสลับเนินสุดสายตาเลยที่เดียว ผมจึงเริ่มหาจากทางน้ำใต้ดินดู ปรากฏว่าพอจะมีทางน้ำใต้ดินจริงๆ แถมตัดผ่านที่ราบที่พอจะมีเนินล้อมรอบ ผมจึงคิดจะให้น้ำไหลมารวมที่นี่ก็ไหลไปรวมทางน้ำใต้ดินออกไป ผมจึงเริ่มเลยครับ หยิบดาบของท่านพ่อขึ้นมาแล้วใส่แรงกระแทกลงพื้นตรงนั้นทันที จะพื้นแตกลงไปถึงทางน้ำใต้ดิน พอมีน้ำไหลขึ้นมาแล้ว 

           'การเตรียมการเสร็จสิ้น ขอโทษท่านพ่อด้วยที่เอาดาบของท่านมาใช้ขุดดิน'

               ผมเห็นว่ามันใกล้เวลาที่นัดกับทุกคนแล้วจึงรีบบินกลับไปยังหมู่บ้าน และเมื่อมาถึงผมเห็นทุกคนในหมู่บ้านมารวมกันที่ลานกลางหมู่บ้าน เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยมีคุณลุงหลุยส์และคุณธีโดยื่นอยู่ด้านหน้าทุกคน ผมจึงบินลงไปยังบริเวณนั้นตรงหน้าทุกคนทันที 

              แล้วหลังจากที่เห็นผมบินลงที่พื้น คุณธีโดกับลุงหลุยส์ก็หันมาคุยกับผมก่อน

            "เออ แพนนี่เจ้าเอาจริงเหรอเรื่องแผนพัฒนาหมู่บ้านนะ " คุณธีโดถามผมมาก่อน

            " เอาจริงสิครับ ผมไปเตรียมพร้อมในขั้นต้นเสร็จแล้วด้วย " ผมตอบเขาแล้วหันได้มามายิ้มให้เขา เขาก็ตกใจที่ผมเตรียมการไปแล้วภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง (ความจริงแค่ครึ่งชั่วโมงแหละที่ทำ นอกนั้นเสียเวลาไปกลับการหาซะมากกว่า)

           " งั้นก็ตามใจเจ้า อยากให้พวกข้าช่วยอะไรก็บอกนะ "

           " มีแน่นอนครับ แล้วคุณหลุยส์ครับเป็นไงครับ"

          " ไม่มีปัญหาเลย แพน ตาที่เจ้าต้องการ เพราะทั้งหมดก็เพื่อช่วยเหลือพวกเรา "

              แล้วจากนั้นผมได้ข้อสรุปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมก็ให้ลุงหลุยส์ประกาศบอกกับชาวบ้านในเรื่องที่ผมจะทำ หลังจากลุงหลุยส์บอกความต้องการของผมเสร็จดูเหมือนจะไม่มีใครคัดค้าน ก็เลยให้คุณธีโดบอกเรื่องการฝึกกับชาวบ้าน ตอนแรกก็มีชาวบ้านบางคนเหมือนจะไม่เห็นด้วย แต่พอผมบอกไปว่าเพื่อป้องกันตัวเองเพราะคงไม่มีใครมาดูแลชีวิตคนอื่นได้ดีไปกว่าตนเอง ทุกคนจึงพยักหน้าตกลง แล้วดูเหมือนพวกเด็กๆจะดูความสุขแหะ สงสัยโดนมาเหมือนอีฟชัวร์

            " เอาล่ะครับ เพื่อเป็นการฝึกขั้นแรก ผมขอเริ่มที่พื้นฐานก่อนเลย "

              เสร็จแล้วผมก็เรียกเอาจอบจำนวนมากที่ทำจากไม้เมื่อคืนออกมาแล้วมอบให้ชาวบ้านไป ทุกคนก็สงสัยเกี่ยวกับจอบที่ผมส่งมาให้ ก่อนที่ใครจะถามอะไรผมก็บอกออกมาก่อน 

           " เอาล่ะครับ เรื่องแรก คือกำลังแขนสิ่งที่ทุกคนมีไม่เท่ากัน ดังนั้นเพื่อเป็นการพัฒนาหมู่บ้านของพวกท่านด้วย กรุณาเดินตามผมมาเลยครับ " 

               แล้วผมก็เดินนำทุกคนออกมายังบริเวณแหล่งน้ำที่แรกที่ผมมาทำไว้เมื่อเช้าตรงจุดที่ใกล้กับป่า ซึ่งเมื่อทุกคนมาถึงก็แปลกใจที่บริเวณแห่งนี้มีแหล่งน้ำด้วย คนที่รู้มีเพียงแต่ลุงหลุยส์ที่ทำสีหน้าตกใจกับคุณธีโดที่หน้าซีดอยู่ แล้วจากนั้นผมก็ชี้ไปทางเส้นทางน้ำที่ไหลมาให้ทุกคนเห็น ก่อนที่จะชี้อีกครั้งไปที่เครื่องมือในมือของหลายคน ทุกคนมองหน้าผมเหมือนจะเข้าใจว่าผมต้องการอะไร

            " ใช่แล้วครับ ผมอยากให้ทุกคนขุดทางน้ำจากในป่ามาที่นี่ครับ เป็นการฝึกข้อมือไปด้วย แถมยังสร้างแหล่งน้ำใกล้หมู่บ้านอีกด้วย ตอนนี้ผมใช้เวทควบคุมเป็นเส้นทางให้แล้วครับ ขอให้ทุกท่านขุดตามเส้นทางท่ผมทำไว้ได้เลย เริ่มเลยครับ "

                 แล้วจากนั้นผมก็เริ่มลงมือขุดตามทางน้ำที่ผมทำไว้ ชาวบ้านหลายคนที่กำลังอึ้ง แต่ก็ได้สติแล้วก็มาช่วยผมทำทางน้ำกัน โดยชาวบ้านต่างผลัดเวรกันมาขุด และเด็กๆก็ช่วยกันขนดินที่ขุดขึ้นมาไปไว้ที่อื่น โดยมีพวกผู้หญิงบางส่วนที่ไม่ได้ขุดก็ไปทำอาหารมาเลี้ยงทุกคน ราวกับมีงานเทศกาลเลยทีเดียว ส่วนผมที่นอกจากช่วยขุดแล้วยังต้องแอบร่ายเวทฟื้นฟูความเหนื่อยล้าแบบหมู่ไปด้วย 

                   จนกระทั่งถึงบริเวณน้ำตกที่ผมลากทางน้ำมา ซึ่งขุดจะเสร็จกันได้ก็เล่นเอาพระอาทิตย์ตกเลยทีเดียว ผมจึงค่อยๆพาชาวบ้านที่เหลืออยู่กลับหมู่บ้าน แต่ทุกคนดูแล้วยังไม่เหนื่อยและมีใบหน้าแสดงถึงความสุขมาก หลังจากเข้ามาในหมู่บ้านก็มีงานเลี้ยงขึ้นที่ลานกลางหมู่บ้าน มีของกินเยอะแยะเลย ผมที่เลือกของกินมาสามสี่อย่าง แล้วหลบมุมออกมานั่งกินคนเดียวที่ด้านหลังโกดัง 
                     ผมหาที่นั่งแถวนั้นแล้วก็นั่งลงกิน ถึงจะเหนื่อยนิดหน่อยก็เถอะแต่วันนี้ก็สนุกดีแหะ  ตอนนั้นเองผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ผมจึงใช้จิตสัมผัสพอรู้ว่าเป็นใครผมก็ใช้อำพรางทันทีแล้วลุกขึ้นไปยืนหลบมองจากด้านหลัง แล้วก็ปรากฏร่างที่เข้ามาหาตอนนี้ก็คือ อีฟนั้นเอง อีฟมองหาผมอยู่ แต่ไม่เห็นผมก็เลยงง จากนั้นผมก็เข้าไปหาเธอจากทางด้านหลังแล้วอุ้มเธอขึ้น ตอนแรกเธอตกใจจนร้องออกมา แต่พอผมอุ้มเธอแล้ว เธอก็เงียบเสียงก่อนจะพูดออกมาว่า

                "คุณแพนค่ะ กรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ "

               " ว้า จับได้แล้ว เซ็งเลยคิดว่าจะได้เห็นสีหน้าตกใจซะหน่อย"

                 แล้วผมก็ค่อยๆปรากฏตัวออกมาพร้อมกับวางเธอลงที่พื้น ทันทีที่ผมวางเธอลง เธอถอยออกห่างผม เหมือนกลัวว่าผมจะทำอะไรเธออีก เล่นเอาผมขำเลย

               " แล้ว คุณหนูอีฟมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ"

                 ผมล้อเลียนเธอแล้วก้มหัวให้เหมือนคนรับใช้ของชนชั้นสูง เธอก็มองค้อนใส่ผมก่อนจะเริ่มบทสนทนา

               " ทำไมนายต้องมานั่งหลบมุมกินตรงนี้ด้วย "

              " พอดี ผมไม่ค่อยชอบงานรื่นเริงสักเท่าไรนะครับ "

              " งั้นฉันจะนั่งกินเป็นเพื่อนนายที่นี่ "

              " เออ ไม่ดีมั้งครับ ที่คุณจะมาอยู่ที่นี่กับผมแค่สองคน "

             " แล้วทำไม นายจะทำอะไรฉันเหรอ "

              แล้วเธอก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆผม ทำเอาผมเขินเลย แต่ท้าทายมาอย่างนี้ต้องแกล้งซะหน่อย ผมก็เลยยื่นหน้าไปใกล้กับเธอจนเกือบจะชนกัน

             " เกิดผมอยากทำคุณขึ้นมาจริงๆล่ะ "

               แล้วก็ทำปากยื่นเข้าไปหาเธอ เธอจึงรีบดึงหน้ากลับก่อนที่จะเอามือผลักหน้าของผมออกไป ผมก็เลยแกล้งจับข้อมือเธอเอา แล้วเธอก็เอียงตัวไปด้านหลังหลบผม จนในที่สุดก็เสียหลักล้มลง ทำให้ผมที่กำลังเอนไปตามเธอลงไปด้วย แต่ผมเอามือยันพื้นไว้ได้ทัน แต่ภาพที่เห็นจากข้างนอกก็ไม่ต่างกับผมที่ค่อมเธอไว้เลย ทำเอาเราทั้งคู่หน้าร้อนขึ้นมาทีเดียว อีฟจึงรียพูดไล่ผม

               " นายรีบลุกไปสักทีสิ เดี๋ยวมีคนมาเห็น"

                  ในขณะที่ผมกำลังลุกขึ้นกับมีเสียงไม่พึ่งประสงค์เข้าแทรกซะก่อน 

               " พี่อีฟ ไม่ทำอะไรตรง..นี้"

                 อ้า มีเด็กที่เห็นอีฟเดินมาเลยมาตาม แต่สภาพตออนี้ไม่เหมะพอสมควร เด็กน้อยจึงรีบเดอนจากไปทันที พร้อมกับพูดว่า

                " ข้าขอโทษที่รบกวน "

                  ทำเอาทั้งผมและอีฟเขินมากขึ้นไปอีก แล้วจากนั้นอีฟก็รีบยันตัวลุกขึ้นมาโดยลืมไปว่าผมอยู่ข้างบนเธอทำให้ หัวเธอมาชนกับคางผม ผมจะไม่เป็นไร แต่เธอคงจะเจ็บมาก เธอเอามือกุมหัว แล้วหันมามองผมด้วยสายตาเอาเรื่อง

                 " เห็นมั้ยเป็นเพราะนายเลย ที่นี้ฉันจะทำยังไง"

                 " ผมเป็นลูกผู้ชายพอ รับผิดชอบอยู่แล้วครับ เดี๋ยวผมไปบอกลุงหลุยส์ก็ได้"

                " มะ ไม่ต้องเลย ฉันจัดการเอง" 

                  แล้วเธอก็ลุกขึ้นไปพร้อมกับใบหน้าที่แดงนิดๆ แล้วเดินกลับไปทีงาน แต่ก่อนจะเดินไปไกล ผมบอกเธอว่าเดี๋ยวตอนดึกๆไปหา ทำเอาเธอหน้าแดงขึ้นอีก แล้วกำลังเข้ามาทุบผม ผมจึงบอกไปว่าก็เธอขอร้องให้ฉันสอนเป็นการส่วนตัวไม่ใช่เหรอ แล้วมาเจอกันที่นี่นะ ทำเอาเธอหน้าแดงขึ้นไปอีก ก่อนจะเดินหนีเข้าไปยังลานกลางหมู่บ้าน ส่วนผมก็หัวเราะ แล้วกินอาหารตรงที่เดิมนั้น

                  ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนหลังงานเลิก ผมที่นั่งรอใครบางคนอยู่จึงหาเอาอะไรออกมา ทำพร้อมกับวางแผนเรื่องที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินมาหาผม 

              " ฉันมาแล้ว ไหนล่ะจะสอนฉันไม่เห็นมีอะไรเลย "

                 ผมก็ได้แต่ยิ้มให้เธอที่ทำหน้าตาไม่พอใจออกมา แต่มันช่างน่าดูเป็นอย่างมาก แล้วผมก็เรียกให้เธอเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะถ่ายสกิลพื้นฐานทางดาบไปให้เธอ แล้วจากนั้นผมก็ให้เธอเวี่ยงไม้ขนาดประมาณห้าสิบเซนติเมตรให้เธอใช้เป็นดาบ ก่อนให้โจมตีใส่ผม ส่วนผมจะคอยรับการโจมตีไว้ ตลอดเวลาชั่วโมงหนึ่งที่ผมคอยรับการโจมตีของเธอรวมถึงบอกจุดที่ผิดพลาดไปด้วย ทำให้เธอค่อยๆพัฒนาเรื่อยๆจนดีขึ้นมาจากคนที่ใช้ดาบไม่เป็น เป็นขั้นฝึกหัดแล้ว 

                  พอเวลาล่วงเลยมามาก ผมจึงให้หยุดแล้วก็เธอกลับไปก่อน แล้วผมค่อยตามไป แต่เมื่อตอนผมเข้าไปในบ้านของลุงหลุยส์ ก็เห็นลุงหลุยส์นั่งรออยู่ที่โต๊ะ ผมจึงเดินเข้าไปคุยกับเขา

               " เป็นไงบ้าง แผนวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดีนะ แพน"

             " ครับ งานวันนี้ไปเร็วมากเลยครับ สงสัยเราจะได้เริ่มอะไรต่างๆเร็วขึ้น"

              แล้วจากนั้นผมกับเขา ก็คุยกันถึงงานต่างที่จะทำในวันพรุ่งนี้ กันสักเล็กน้อยก่อนที่ผมจะขอตัวขึ้นไปพักผ่อน แต่ก่อนหน้านั้นผมเห็นรอยยิ้มแปลกของลุงหลุยส์ ก่อนที่เขาจะถามคำถามที่ชวนเสียวสันหลังออกมา

            " แพนคิดว่า อีฟเป็นยังไงบ้าง "

           " เออ ก็น่ารักดีครับ ทำไมเหรอครับ"

          " ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่ข้าเองก็แก่แล้ว จะตายเมื่อไรก็ไม่รู้ ก่อนตายก็อยากให้มีคนมาดูแลเธอก่อนนะ เจ้าคิดเหมือนข้ามั้ย"

         " ก็ไม่รู้สิครับ แต่ตอนนี้ดึกแล้วผมขอไปพักผ่อนก่อนนะครับ"

        " ฮ่าๆๆ งั้นข้าขอโทษด้วย ราตรีสวัสดิ์ "

        " ไม่เป็นไรครับ ราตรีสวัสดิ์"

          หลังจากผมกล่าวลาแล้วก็รีบไปยังห้องของตนแล้วนอนหลับไปบนเตียงอย่างตกใจ แม้คำถามส่อแววขนาดนี้ไม่รู้ก็บ้าแล้ว แต่เรายังไม่คิดอะไรกับเธอขนาดนั้น เพียงแต่แกล้งเธอแล้วสนุกดีเท่านั้น แล้วผมก็หลับไป

............................................................................................................................................

ครบ 5000 วิวแล้ว ดีจายยยยยยยยยย 555555

ขอบคุณที่ติดตามกันมามีอะไรติชมก็คอมเม้นท์มาได้นะจ๊ะ

พอดีเห็นยอดวิวแล้ว ต่อให้ป่วยก็อยากมาเขียนให้ทุกคนได้อ่านกัน ดีใจ

ช่วงนี้อากาศหนาวกำลังอย่าลืมดูแลตัวเองนะครับ ไรท์เป็นห่วง 

1 comment = 1กำลังใจที่มอบให้ไรท์ผู้นี้ได้มีแรงพิมพ์นิยายต่อไปขอบคุณครับ

                  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #1175 takimnok (@takimnok) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 19:27
    ขอบคุณครับบบบบ
    #1175
    0
  2. #785 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 16:13
    ขอบคุณครับ
    #785
    0
  3. #565 ไพรกาฬ (@pat-dago) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:03
    ถามก่อน เรื่องนี้ฮาเร็มหรือเปล่าครับ
    #565
    1
  4. #220 the beginnen (@d6079) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 20:05
    หะ!!...ชื่อ อีฟ ?? O_o
    #220
    0
  5. #115 sea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 04:33
    ดีขึ้นเรื้อยๆๆๆ

    สนุกคะ
    #115
    0
  6. #114 Wada Mizaki (@karno) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 20:32
    หายป่วยไวๆนะจะได้อัพต่ออีกเรื่อยๆ(เรื่อยๆนะ!!บังคับ!เอ้ย!บร้า!)
    #114
    0
  7. #113 rockstar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 20:03
    หนุกมากคับต่อไวๆนะคับ
    #113
    0
  8. #112 DarKAEgiS (@DarKAEgiS) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 16:18
    ขอบคุณมาก
    #112
    0
  9. #111 rajung rajung (@snowmindnight) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 15:50
    สนุกมากเลยขอบคุณนะคะ!
    #111
    0
  10. #110 รามิเรส (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 15:47
    ขอบคุนคับ
    #110
    0
  11. #109 goinlove1 (@goinlove1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 15:33
    ตอ่ๆ 55555
    #109
    0
  12. #106 นิรนาม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 12:10
    อ่า กำลังสนุกเลยครับต่อเลย เป็นกำลังใจให้ครับ
    #106
    0