Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 19 : เด็กหลง(?) พัฒนา(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    26 ม.ค. 59

เด็กหลง(?)   พัฒนา(3) 



       หลังจากโชว์ฝีมือส่วนหนึ่งให้อีฟดูซึ่งเป็นสิ่งที่ผมเสียใจที่สุด(T_T) ใครจะไปนึกล่ะว่าภูเขาทั้งลูกที่ฟันไปนะ เป็นดันเจี้ยนระดับ AA ก็เลยฟันซะถล่มลงมาแถมยังไปโดนบอสประจำดันด้วย ยังไม่นับส่วนนอกดันที่ภูเขาถล่มใส่อีกนะ คิดว่าจะไม่ต้องกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปกว่านี้ แต่พอจะโชว์พาวให้สาวเห็นเลยหลวมตัว ถามว่าค่าสถานะเปลี่ยนไปเยอะมั้ย ดูกันเอาเองเลยครับ

{{สถิรพงษ์ วิริยะกุล}} (แพนเจีย) (ชาย)

 

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์ (สัตว์ประหลาด) สายย่อย : เอลฟ์ชั้นสูง

อาชีพ : นักผสานศาสตราเวท       อายุ : 19        เลเวล : 200*

ตำแหน่ง :  รัชทายาทแห่งเอลฟา เจ้าชายแห่งดีลาเอล รัชทายาทแห่งเผ่าพันธุ์

พลังเวท : 2,300,000,000

พลังโจมตี : 3,000,000,000

 พลังป้องกัน : 2,300,000,000

ความว่องไว : 2,200,000,000

พลังโจมตีเวท : 2,450,000,000

พลังป้องกันเวท : 2,450,000,000

โชค : 1,000,000,000

อุปกรณ์สวมใส่ : เสื้อนักเรียน  กางเกงสแลค  รองเท้าผ้าใบ กางเกงใน  ดาบพงไพรผลาญ   ไม้เท้าเปลวดารา

ทักษะ : เข้าใจทุกภาษา  กลืนกินสัมบูรณ์ ภูมิคุ้มกันสมบูรณ์  จดจำสมบูรณ์ สัญชาตญาณ  อำพราง  วางแผน  มองเห็นในความมืด ดำรงชีวิตในป่า วางกับดัก

สกิล :  ตรวจสอบขั้นสูง  ก้าวพริบตา  เพลงหมัดวานร ปรุงยาขั้นเชี่ยวชาญ ประดิษฐ์  ซ่อมแซม   กงเล็บพิฆาต    ระบำหอกไม้ขั้นสมบูรณ์   กระบวนดาบผสานเวทขั้นสมบูรณ์

เวทมนตร์ : เวทลมสมบูรณ์  เวทน้ำสมบูรณ์  เวทแสงสมบูรณ์ เวทความมืดสมบูรณ์

สถานะ :  ทลายขีดจำกัด  ผู้บรรลุศาสตรา  ผู้เป็นกลาง   ผู้ทำลายล้าง 

 

<เงิน: 53,624,520,680,000 G>


  ครับ ตอนนี้ผมการโคตรจอมมมารไปแล้ว รวมทั้งของต่างๆที่ได้มาจากการเคลียร์ดันนั้นอีกมากมายในไอเทมบ็อค ซึ่งแต่ละชิ้นต้อมยอมรับว่าล้ำค่ามาก  แต่ห่างไกลจากคนไปทุกที พ่อครับ แม่ครับ ผมยังเป็นมนุษย์อยู่ใช่มั้ยครับ แถมด้วยงบประมาณประเทศเดินได้ที่สามารถเลี้ยงประชากรทั้งหมู่บ้านไปได้อีกหลายแสนปี ครับฟังไม่ผิดหรอกอีกหลายแสนปีนะ


   <<ผู้ทำลายล้าง>>

  ได้จากการฆ่ามอนสเตอร์เกินหนึ่งแสนตัวในครั้งเดียว ส่งผลให้ข้าสถานะเพิ่มขึ้นชั่วคราวตามจำนวนศัตรูที่อยู่ขอบเขตรับรู้ของตน


เงิบ ไปดิครับผม

             แต่ตอนนั้ผมก็เริ่มทำใจได้นิดหน่อยจากความเป็นสัตว์ประหลาดของผมเอง  ตอนนี้หลังจากช่วงที่ผมเล่าไปก็ผ่านมาได้เดือนหนึ่งแล้วสินะ อีกสามสัปดาห์ผมก็จะได้เข้าเมืองเป็นครั้งแรก น่ายินดีสุดๆ 

             เพราะตอนนี้อะไรหลายๆอย่างเริ่มลงตัวแล้ว ทั้งสมุนไพร ทั้งทางน้ำ และการฝึกของกองกำลังในหมู่บ้านที่ตอนนี้ทุกคนสามารถป้องกันตัวหรือเข้าไปล่าสัตว์ในป่าไม่ลึกมากได้อย่างปลอดภัย เพราะทั้งผู้ชายที่ใช้ดาบเก่งมาก ส่วนผู้หญิงก็มีบางคนที่ใช้มีดสั้นป้องกันตัว ไปจนถึงธนูที่ยิงแม่นสุด 


              แต่ว่าที่เห็นเปลี่ยนมากที่สุดคงเป็นสาวน้อยลิเลียของเรา หลังจากที่เธอหายดีแล้ว ผมจึงเข้าไปคุยกับเธอพร้อมกับพ่อและแม่ของเธอที่บ้าน โดยเหล่าถึงอาการของแท้มาจากการประทุของพลังเวท ทำให้เธอสามารถใช้เวทได้ เมื่อลิเลียรับรู้เรื่องเธอก็ดีใจเป็นอย่างมาก แต่ว่าไมใช่กับพ่อแม่ของเธอ ที่รู้ว่าไม่มีเงินพอที่จะส่งเธอเรียนได้ แต่ก็ไม่อยากขัดขวางอนาคตของลูก 


              จึงปรึกษาผู้ใหญ่บ้าน แต่ลุงหลุยส์ก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความรู้สึกผิด เพราะไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่เขาก็บอกว่าจะลองไปคุยกับเพื่อนที่พ่อค้าอยู่ในเมือง เพื่อขอยืมเงินมาก่อน แต่ผมคิดว่าการเป็นหนี้ตอนนี้คงจะไม่ทำให้เด็กรู้สึกดีหนัก ถ้ารู้ว่าที่ตนได้มาโรงเรียนขนาดนี้ แต่พ่อกับแม่ต้องคอยใช้หนี้ให้ 


               ดังนั้นผมจึงไปอาสารับเป็นผู้อุปการะลิเลียเอง ตอนแรกพ่อและแม่ของเธอก็เกรงใจไม่อยากรบกวนผมที่ช่วยหมู่บ้านมามากมาย แถมยังช่วยชีวิตลูกสาวของพวกเขาอีก แต่ผมก็ยืนกรานไปว่า เธอเป็นเหมือนน้องสาว จึงอยากจะช่วยเหลือส่งเสริมน้องสาวของตน แล้วผมจึงยื่นถุงที่ใส่เหรียญทองประมาณพันกว่าเหรียญให้ทั้งคู่ พอทั้งคู่เปิดดูก็ตกใจ พร้อมทั้งทำท่าจะคืนเงินที่ให้ไป 

                เพียงแต่ผมไม่รับคืนเพราะผมรู้ว่าค่าใช้จ่ายในการเรียนมันสูงแถมยังตั้งหลายปี จะได้ให้เอาไว้ใช้ ทำให้พ่อแม่ของเธอก้มหัวขอบคุณผมทั้งน้ำตา เมื่อลิเลียได้รู้ว่าผมช่วยให้เธอได้ศึกษาในโรงเรียนพร้อมออกทุนให้ เธอก็กระโดดกอดผม รวมทั้งขอบคุณผมอีกหลายครั้ง เพราะเธออยากใช้เวทมนตร์ได้ ตั้งแต่ที่เห็นผมแสดงให้เธอดู

                แต่ผมบอกให้เธอต้องมาฝึกควบคุมพลังเวทกับผมทุกวันตอนเช้า ซึ่งเธอก็ตั้งใจเป็นพิเศษ จนในตอนนี้เธอสามารถควบคุมพลังเวทในตัวได้แล้ว ผมรู้ภูมิใจในการสอนของตัวเองอยู่บ้างแหะ


                 แล้วก็มีอีกเรื่องคือเรื่องของอีฟ หลังจากที่กลับมาจากวันไหนนั้นดูเธอจะยังไม่ถอดใจ แล้วก็ขยันฝึกขึ้นไปอีก แต่ว่านะการชนะสัตว์ประหลาดต้องพึงโชคมากกว่าการฝึกอีกนะ แต่สำหรับผมเธอที่มีฝีมือนำกระทั่งเด็กหนุ่มในหมู่บ้านก็ต้องยอมรับเลยว่ามีพรสวรรค์มากที่เดียว


          จบแล้วเรื่องที่จะเล่า.......


          ห๊า แล้วตอนนี้ผมทำอะไรอยู่เหรอ


          ผมก็มาอยู่ป่าใกล้ๆหมู่บ้านล่ะ แต่ลึกเข้าไปอีก เพราะตามที่ลุงหลุยส์เล่า มาต้นที่คล้ายต้นอ้อย มันอยู่ในป่านี้ แต่เดินตามหาตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่เจอเลย มันมีจริงมั้ยเนี่ย ก่อนที่ผมมองหาต่อไปโดยมีมอนสเตอร์รบกวนไปนางแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้ เพราะผมพุ่งตัวหลบไปตลอดทาง 

         จนกระทั่งในที่สุด ผมก็เจอสักทีต้นอารูท ซึ่งเป็นต้นคล้ายต้นอ้อยมีความสูงประมาณ2เมตร ขึ้นอยู่เป็นกอ ผมจึงลองตัดมาต้นหนึ่ง จากนั้นก็ทดลองใช้ทำน้ำตาลดูที่บริเวณนั้น โดยเริ่มจากนำลำต้นไปคั้นน้ำออกมา จากนั้นก็เอาน้ำที่ได้จากลำต้นไปเคี่ยวให้น้ำมันระเหยสักครึ่งชั่วโมง เราก็จะได้น้ำตาลที่เป็นก้อนพอประมาณ หลังจากนั้นผมก็ชิมดู ปรากฎว่ารสชาติมันหวานเหมือนน้ำตาลปีปเลย ใช่ได้ ผมจึงยกต้นที่เหลือของอารูทขึ้นมาแล้วพุ่งออกจากไปด้วยความดีใจ 


         หลังจากผมออกมาจากป่าได้แล้วตอนที่ค่ำเพราะระหว่างทางมีแต่สมุนไพรน่าสนใจเต็มไปหมด จึงแวะเก็บมาให้ชาวบ้านลองเอามาปลูกดู เมื่อมาถึงที่หมู่บ้านผมก็เจอลุงหลุยส์ ยืนอยู่บริเวณหน้าหมู่บ้านสีหน้าดูกังวลใจชอบกล ผมจึงเอ่ยทัก แต่ก่อนที่จะเอ่ยทัก ลุงที่เห็นมาพร้อมกับต้นอารูทที่ลอยอยู่ ก็วิ่งมาหาผมพร้อมกับคำถาม


        " แพน ตอนเจ้าอยู่ในป่า เจ้าเจออีฟบางหรือไม่"


       " ก็ไม่เจอใครนะครับ"


       เมื่อได้ยินดังนั้นลุงหลุยส์ถึงกับหน้าซีดออกมาทันที ผมจึงถามลุงออกไปว่า


        " มีอะไรเกิดขึ้นกับอีฟหรอครับ "


       " อีฟ เมื่อเช้ามาถามกลับข้าว่าเจ้าไปไหน พอข้าตอบว่าไปของในป่า นางก็รีบวิ่งเข้าป่าไปเลย ตอนแรกข้าก็ไม่คิดอะไร เพราะไปหาเจ้า แต่พอเจ้ากลับมาแล้วไม่เจอนางทำให้คิดว่านางไปเจออะไรหรือ ป่าว "


       หลังจากที่ได้ฟังแล้ว ผมจึงอาสาออกไปตามหาเธอเองโดยฝากต้นอารูทไว้ที่ลุงหลุยส์ แต่ตอนนั้นเองผม ได้ยินเสียงการต่อสู้จากในป่าดังออกมา ทำให้ผมร้อนใจจึงรีบพุ่งกลับเข้าไปในป่าทันที


.................................................................................................................


อีฟ


         เมื่อเช้าวันนี้ ฉันพร้อมจะประลองกับแพนแล้ว แต่พอถามพ่อว่าเขาอยู่ไหน ดันเข้ามาในป่าซะได้ ด้วยความรีบร้อนฉันจึงวิ่งเข้ามาในป่าทันที สำหรับฝีมือของฉันตอนนี้ ฉันมั่นใจว่าไม่มีอะไรในป่าจะทำร้ายฉันได้ 

          ด้วยความมั่นใจฉันจึงเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ จนเกินขอบเขตที่แพนเคยห้ามไว้ แต่ฉันไม่กลัวหรอก ในระหว่างที่เดินลึกเข้ามา พร้อมกับตะโกนเรียกหาแพนไปด้วยฉันเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ โดยที่ในมือมีเพียงดาบไม้อันหนึ่งเท่านั้น


          หลังจากที่ฉันเดินตามหาแพนอยู่ในป่ามาครึ่งวันแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของแพนเลยสักนิดเดียว ฉันจึงนั่งพักลงที่บริเวณก้อนหินเท่านั้น ก่อนที่จะเริ่มเดินหาต่อไป


         " แพน นายอยู่ที่ไหนนะ "


          โดยที่ฉันเดินเข้าโดนไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจับจ้องจากเจ้าถิ่น ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ฉันเริ่มที่จะมองไม่เห็นข้างหน้าจึงคิดจะเดินกลับหมู่บ้านไป  ทันใดนั้นรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพุ่งเข้าใส่จากทางด้านหลัง ฉันก็หลบออกไปด้านข้างแล้วเอาดาบมาป้องกัน จึงหันไปเห็นสิ่งที่กำลังโจมตีฉัน คือ บาซิลิสก์ ให้ตายสิ มาเจอจ้าวป่าในเวลาแบบนี้ 


          บาซิลิสก์ที่ตอนแรกโจมตีฉันไม่โดน ก็พุ่งหัวพร้อมกับอ้าปากเพื่อจะกินฉัน ฉันจึงรีบกระโดดถอยไปด้านข้าง เพื่อหลบก่อนจะใช้ดาบในมือฟาดเข้าไปที่ดวงตาของมัน ทำให้มันเจ็บปวดเป็นอย่างมาก แต่ดูเหมือนจะทำให้มันโกรธฉันขึ้นมาก คราวนี้มันพุ่งมาด้วยความเร็วเพิ่มขึ้นก่อนที่จะ ก่อนที่มันจะมาถึงตัวฉัน  ฉันจึงรีบตวัดดาบขึ้นกันไว้ และกระโดดหลบออกมา แต่คราวนี้ดูเหมือนมันจะหยุดเพียงเล็กน้อย ก่อนที่พ่นไอพิษออกมาใส่ฉัน แต่ด้วยความที่ฉันไม่ได้ไวมากนั้น จึงโดนไอพิษเข้าที่ขาซ้าย ทำให้ไม่สามารถขยับได้ 

          ตอนนั้นฉันที่ขยับไปไหนไม่ได้ บาซิลิสก์ก็ตวัดหางใส่จนฉันกระเด็นไปกระแทกต้นไม้จนหัก ฉันที่นอนบาดเจ็บอยู่แต่ก็สามารถทำอะไรได้ คิดว่าคงไม่รอดแล้ว จึงได้ร้องเรียกถึงคนที่จะมาช่วยฉันตอนนี้


        " แพน ช่วยฉันด้วย "


     ก่อนที่ฉันจะทนอาการบาดเจ็บไม่ไหว เพราะเสียเลือดมาก อย่างน้อยเราก็ทำเต็มที่แล้วสินะ แล้วก็สลบไป โดยได้ยินเสียงของบาซิลิสก์ที่ร้องออกมา


.................................................................................................................


แพน 


         ผมที่พยายามตามหาเธอในป่าแต่การตามจากเสียงในป่าเป็นอะไรที่ยากมาก เพราะในป่าจะมีเสียงสะท้อนเต็มไปหมด ผมจึงคิดจะใช้จิตสัมผัสตามหา ผมที่พยาบยามแพ่จิตสัมผัสออกให้ไกลขึ้นเรื่อยๆจนเต็มระยะ แต่ก็ยังไม่เพียงพอจนผมเริ่มหงุดหงิดที่ทักษะกำลังจะไม่มีประโยชน์ในเวลาสำคัญ ผมจึงเผลออัดพลังเวทเข้าเสริมกับทักษะอีกเพื่อเพิ่มระยะ จนได้ยินเสียงในหัว

 

    <<ทักษะจิตสัมผัสพัฒนากลายเป็นจิตพิภพ>>


             แต่ผมไม่สนใจเพราะตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องหาอีฟให้เจอให้ได้ จนในที่สุดผมก็สัมผัสได้ถึงงูขนาดใหญ่ ที่ใกล้กันมีร่างของผู้หญิงอยู่ ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นชักดาบของพ่อขึ้นมาแล้วพุ่งไปทางนั้นทันที 


     " ขอให้ทันทีเถอะ "


              แล้วผมก็มาทิ้งที่บริเวณงูยักษ์ โดยใกล้กันนั้นมีร่างของอีฟนอนอยู่ที่ขาข้างซ้ายดูเหมือนจะติดพิษ ผมจึงรีบมองที่เจ้างูยักษ์นั่นด้วยความโกรธ ผมพุ่งขึ้นไปที่หัวของมันก่อนจะปักดาบกระแทกหัวของมันลงไปที่พื้น ซึ่งมันไม่ทันตั้งตัวก็ดีๆก็โดนกดหัวลงมาก่อนที่มันจะพยายามเอาหัวขึ้นแต่ขึ้นไม่ได้ ส่วนผมก็ไปอุ้มอีฟขึ้นมาก่อนจะเอายาแก้พิษให้เธอดื่ม แต่ดูเหมือนเธอจะหมดสติไปแล้ว ผมจึงจำเป็นต้องใช้วิธีนี้ คือกรอกยาเข้าปากตัวเองก่อนจะจูบปากเธอแล้ว ป้อนยาผ่านปากไป ตอนนี้จะเรื่องอะไรก็ช่างของให้เธอรอดก็พอแล้ว 

         

              หลังจากที่ผมป้อนยาให้เธอเสร็แล้วที่นี้ผมก็วางเธอไว้ที่ใต้ต้นไม้เท่านั้น ก่อนจะหันกลับไปที่เจ้างูยักษ์ตัวปัญหา ผมเดินขึ้นไปที่บริเวณที่ผมเสียบดาบไว้ ก่อนจะพูดกับมัน


        " ดูแลเด็กของฉันไว้เยอะนะ "


      แล้วผมก็เริ่มแผ่จิตสังหารออกมาใส่มันด้วยความโกรธ


       " สงสัยฉันจะต้องตอบแทนซะแล้ว"


      หลังจากนั้นก็เป็นมหกรรมทรมานสัตว์ซึ่งขอละไว้ในฐานกระทำรุนแรงต่อสัตว์ นะ

!&*(*)(**^*)_+=^&&$$%^%^&^$@@#%^&**(*(*((*$!@#$%^^%$#


     จากนั้นไอ้งูยักษ์ก็สลายหายไปเป็น โดยแสงที่เกิดจากงูยักษ์สลายหายไปแยกมาหาผมกับไปที่อีฟ ของที่ร่วงมาตามปกติ(ของเอ็ง) มาให้ผมเก็บของเหล่านั้นโดยทำการใช้ลูกแก้วค่าสถานะให้อีฟ ดูเหมือนลูกแก้วนี่คนอื่นก็ใช้ได้แหะ หลังจากเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยผมก็อุ้มเธอ แล้วบินกลับไปยังหมู่บ้าน เหลือไว้เพียงซากความเสียหายจากการทรมานสัตว์โลกเท่านั้น



.................................................................................................................


ตอนที่19 เสร็จแล้ว ตอนนี้แถมให้ฉลองที่ติดท็อปยี่สิบครับ 5555555

เหมือนเดิม ผิดพลาดตรงไหน คอมเมนท์บอกด้วนนะจ๊ะ 

แล้วก็ขอไปพักก่อนนะจ๊ะ พยายามเข็นตออนี้จนร่างกายไม่ไหวอีกแล้ว 555


1 comment = 1 กำลังใจเช่นเคย ครับ ราตรีสวัสดิ์จ้าาาา

 

      

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #999 Earth_SS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 03:19
    แหม่ ไม่เอาตัวถ่วงๆ อยู่นั้นละถ้ามีเพื่อนแล้วมันถ่วงคงทิ้งกันได้สินะ ถ้าพ่อแม่แก่ไป มันก็คงทิ้งกันได้สินะ

    ความคิดเห็นส่อ จิตใจคนเราจริงๆ คนเราก็ย่อมมีนิสัยไม่เหมือนกันใครละจะสมบูรณ์แบบ

    #999
    0
  2. #796 MojRiSad (@MojRiSad) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 05:02
    ขอบคุณครับ แต่สงสัยเรื่อง คนสลบแล้วมันจะกลืนยา(น้ำ)ได้หรอครับ

    #796
    0
  3. #787 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 16:30
    ขอบคุณครับ
    #787
    0
  4. #683 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:27
    เบื่ออีฟ งี่เง่ามาก ขออภัยที่ติติงนาง
    แต่นางทะนงตังเกินไปปะ คือ คิดว่าเก่งจนน่าส่งไปตาย
    #683
    0
  5. #563 Aekkachai Bannasan (@bigjosuper01) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:45
    บอกเลยไม่น่าสนุกตรงที่ลูกแก้วให้คนอื่นได้จบข่าว เทพแล้ว ยัดลูกแก้วสบายเลย
    #563
    0
  6. #182 TranseuntI (@seigneur) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 23:39
    เห็นด้วยกับ คห.139 ครับ อยากเก่งก็ดีอยู่หรอกแต่หลายๆเรื่องไม่ได้มีความเป้นผู้ใหญ่ขึ้นเลย แล้วไอฉากยากรอกปาก เปลี่ยนมั่งก็ได้ครับ คนสลบนะไม่ได้ตาย บีบกราม-ปากอ้า เทยาใส่+บีบจมูก กลืนแล้ว แค่เปลี่ยนจากเอายากรอกปากเป็นเอายาจากปากใส่ปาก แมคานิซึมไม่ได้ต่างกันเลยครับ ที่ทำแบบนั้นทำให้รู้สึกพระเอกมีอารมณ์แบบผิดที่ผิดเวลา - -* (พอกับฉากในละครไทยที่คนใกล้ตายยังถ่ายเลือดสายตรงอยู่) เปลี่นเป็นใช้เวทรักษา/สมุนไพร หรือยากรอกปากแบบเดิม แต่เน้นบรรยายด้านอารมณ์ให้ละเอียดอ่อนจะดูโรแมนติกมากกว่านะครับ
    #182
    0
  7. #139 Pukbungzaz (@pukbungzaz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 07:01
    รำคาญตัวละครอีฟมาก. อ่านไปอึดอัดไป

    รอติดตามนะครับ  
    #139
    0
  8. #138 ดูกันยาวๆ (@JooBu777) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 00:03
    #138
    0
  9. #136 Human>_< (@-a-z-0-9--) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 23:03
    ไม่เอานางเอก เอามาเป็นตัวถ่วง น่ารำคาญ
    #136
    0
  10. #135 Urtrash (@Urtrash) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 22:59
    นึกว่าจะโดนNTR ตรูกังวลมากไปสินะ โล่ง._.
    #135
    0
  11. #134 ว่างมาก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 22:31
    ลูกแก้วสถานะถ้าคนอื่นเก็บได้จะเอาไปใช้ได้มั้ย
    #134
    0
  12. #133 cha02637 (@cha02637) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 21:58
    สู้ๆคาฟ
    #133
    0
  13. #132 สิง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 21:36
    ไม่เอาตัวถ่วงนะครับ
    #132
    0
  14. #131 Wada Mizaki (@karno) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 20:42
    ต่ออีกๆกำลังฟิน♡♡♡
    #131
    0
  15. #130 gragorry (@panida2538yinsuk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 20:03
    เอาอีก
    #130
    0
  16. #128 Godwing (@godwinggj) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 19:42
    นึกจะดราม่าแว้ว
    #128
    0
  17. #127 goinlove1 (@goinlove1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 19:24
     มันพะยะคะ
    #127
    0