Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 30 : ผมเตือนคุณแล้วใช่มั้ยครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    4 ก.พ. 59

ผมเตือนคุณแล้วใช่มั้ยครับ




          ท่ามกลางป่าที่ไม่ไกลจากตัวเมือง แต่ว่าดันมีคฤหัสถ์หลังใหญ่ตั้งอยู่กลางป่าด้วย โดยที่คฤหัสถ์กับมีคนเฝ้าอยู่เป็นจำนวนมากจนผิดสังเกต แต่ที่หน้าประตูของคฤหัสถ์กับปรากฏร่างของคนในชุดคลุมปิดหน้าตามิดชิดที่เดินออกมาจากป่า โดยที่ไหล่ของพวกเขานั้นมีร่างของเด็กสาวอยู่คนละคน ทั้งสองไม่พูดอะไรกันนอกจากแบกเด็กสาวทั้งคู่ไปยังคฤหัสถ์ แล้วเมื่อยามทั้งสองที่เฝ้าหน้าประตูเห็นพวกเขาก็ไม่ถามอะไร แล้วก็เปิดประตูให้สองเข้าไปด้านใน

           เมื่อเข้ามาในคฤหัสถ์ต้องผ่านสวนที่นี่ ซึ่งถูกจัดเอาไว้อย่างสวยงาม เพียงแต่ทั้งสองไม่มีเวลามาสนใจความสวยงามของมัน ได้แต่รีบมุ่งหน้าพาเอาร่างของคนที่สลบอยู่ไปส่งยังจุดหมายคือในคฤหัสถ์ 

            แล้วเมื่อทั้งสองคนเปิดประตูคฤหัสถ์เข้าไปก็มีชายหนุ่มผมสีแดง ร่างสูงโปร่ง ตามร่างกายมีกล้ามเนื้อพอประมาณตาสีเทา เค้าโครงคล้ายกับท่านเจ้าเมืองไม่น้อย ใช่แล้วเขาคือโลเวล หรือลูกชายของท่านเจ้าเมืองนั่นเองที่ตอนนี้กำลังยืนรอทั้งสองคนกับมาจากภารกิจ แล้วเขาก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี เมื่อเห็นร่างที่ทั้งสองแบกมาด้วย 

              " ฮ่าๆๆ พวกเจ้าสุดยอดจริง ที่สามารถพาสองคนนี้มาหาข้าได้"

             แต่ทั้งสองไม่พูดอะไร ได้แต่ก้มหัวรับคำของเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะนำเด็กสาวทั้งสองขึ้นไปที่ห้องชั้นสองของคฤหัสถ์ แล้ววางร่างของทั้งคู่ไว้บนเตียง แล้วก็ลงกลอนห้องแล้วเดินมา ก่อนจะไปพบกับชายที่ยืนรอพวกเขาอยู่ด้านล่างก็คือ คนที่จ้างวานพวกเขานั่นเอง 

             " ข้าขอบใจ พวกเจ้าที่ทำงานได้เรียบร้อยดีมาก นี่เงินรางวัลที่ตกลงกันไว้"

             ทั้งสองไม่พูดอะไรก่อนจะเอามีหยิบถุงที่ชายหนุ่มยื่นมาให้ ก่อนจะเปิดถุงดูเพื่อตรวจสอบ ยอดเงิน แล้วพยักหน้าให้กันก่อนจะเดินออกไปจากคฤหัสถ์ โดยไม่พูดอะไรกับเจ้าของคฤหัสถ์เลย แต่ชายหนุ่มก็หาได้สนใจในความไร้มารยาทของทั้งคู่ไม่ เพราะตอนนี้เขาสัมฤทธิ์ผลอย่างต้องการไว้แล้ว

             " ฮ่าๆๆ ที่นี้แหละ เอลฟ์เชื้อสายราชวงศ์จะต้องตกเป็นของข้า ไอ้เจ้าของหน้าโง่นั้น ช่างโง่ยิ่งหนัก ที่ประมูลพวกเธอมาแล้วเอาไปฝากไว้ที่ร้านเสื้อเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ แถมยังไม่ทำอะไรพวกเธอเลยอีก ยังก็ตามวันนี้ช่างเป็นวันดีซะจริง ที่ข้าจะได้เฉยชมสาวงามถึงสองคน แถมเป็นเอลฟ์ซะด้วย  "

              แล้วชายหนุ่มก็มีความสุขอยู่คนเดียว เมื่อคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในคืนนี้ ซึ่งมันจะกลายเป็นคืนที่เขาไม่มีวันลืมไปอีกตลอดชีวิตของเขาเลย 

              ทางด้านชายในชุดคลุมสองคน หลังจากออกมาจากคฤหัสถ์แล้วทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าออกห่างจากคฤหัสถ์ไปอย่างรวดเร็ว เพราะทั้งสองก่อนที่จะมาที่นี่ดันไปสัมผัสถึงบางสิ่งบางอย่างที่รุนแรงได้ จึงทำให้รู้ว่าพวกตนไปรับงานที่ไม่สมควรรับมาซะแล้ว แต่ในเมื่อทำไปแล้วก็ต้องทำต่อให้สำเร็จ 

              หลังจากออกห่างจากที่นั้นได้สักพักทั้งคู่ก็หยุดพักก่อนที่เปิดหน้าออกมาคุยกันถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น 

               " แกคิดว่า ถ้าเราไม่ตามเอลฟ์สาวที่ร้าน จนไปรู้ว่าเอลฟ์ที่เราพามาเป็นของใคร แกคิดว่าเราจะรอดมั้ย "

               " แกคิดว่าจะรอดมั้ยล่ะ แรงกดดันขนาดนั้น ข้าก็ยังไม่เคยเจอเหมือนกัน "

               " ข้าว่าเรารีบไปต่อเถอะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นพวกเราตรงนี้จะเหมาเรารวมกับพวกในคฤหัสถ์นั่น ข้ารู้สึกสยองแปลกยังไงไม่รู้ "

              " เฮ้ย แล้วแกจะกลัวไปทำไมว่ะ ตอนนี้เราก็ออกจากที่นั้นตั้งไกล แถมเงินก็ได้แล้วด้วย อีกทั้งนี่มันกลางป่านะโว๊ย แถมก็มืดแล้วด้วย ใครมันจะเข้ามาว่ะ"

             " นั่นสินะครับ กลางป่า แถมมืดด้วยไม่มีใครมาเห็นหรอกครับ"

            " ใช่มั้ยล่ะ ว่าแต่ทำไมเสียงของแกมันฟังดูเด็กลงว่ะ "

            แล้วเมื่อชายผ้าคลุมหันกลับมายังเพื่อนของตน แต่กลับเห็นใบหน้านั่นถูกมือยึดเอาไว้ แล้วก็มีเด็กหนุ่มอีกคนกำลังยิ้มมาทางตนพร้อมกับมืออีกข้างกำลังบีบปากเพื่อนของเขาเอาไว้แต่ ยังไม่ทันได้เคลื่อนไหว เพื่อโจมตีเลย ก็ถูกร่างของเพื่อนตนกระแทกจนกระเด็นไปติดต้นไม้ โดยมีเด็กหนุ่มคนเดิมยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าของตนตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ พร้อมกับบอกออกมาว่า

            " ว่าไงครับ ใครพอที่ตอบคำถามของผมต่อไปนี้ได้บ้างครับ "

...................................................................................................................


             ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เล็กน้อย ช่วงตอนเย็นๆ ที่คฤหัสถ์ของท่านเจ้าเมือง หลังจากที่ท่านเจ้าเมืองของเราทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว กำลังหนังอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องหนังสือของท่าน โดยที่ท่านเจ้าเมืองของเรานั่งอ่านหนังสือพักผ่อนอยู่ แต่ในใจกำลังคิดถึงเรื่องลูกของตนที่ตอนนี้กำลังยุ่งกับสิ่งที่ไม่ควรยุ่งนั้น ในตอนแรกท่านหวังที่จะกลับมาเตือนลูกชายของตนที่บ้าน แต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยู่ ซึ่งท่านก็รู้ได้ในทันทีว่าคงจะอยู่ที่คฤหัสถ์กลางป่าอย่างแน่นอน

           เพราะท่านเองหลังจากได้ฟังคำพูดและคำเตือนของเด็กหนุ่มจึงได้แต่คิดว่าเป็น เพราะตนไม่เคยมีเวลาให้ลูกเลยทำให้เขาเป็นอย่างนี้หรือไม่ แต่ก่อนที่ท่านจะได้คิดอะไรไปไกลกว่านี้ อยู่ๆหน้าต่างในห้องหนังสือก็เปิดแล้วทำให้ลมพัดเข้ามาข้างใน ซึ่งท่านสงสัยเป็นอย่างมากว่าทำไมอยู่ดีๆหน้าต่างจึงเปิด 
   
           แต่ก่อนที่ท่านจะได้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้ อยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากโซฟาที่อยู่ในห้องหนังสือ ทำให้เขาต้องหันไปมอง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมีชายหนุ่มที่พึ่งเจอกันตอนกลางวันนั่งอยู่ พร้อมกับในมือมีหนังสือเริ่มหนึ่งถือเอาไว้

          " แม้ คุณโซรอสก็มีหนังสือดีๆอยู่เยอะเหมือนกันนะครับ "

          " เจ้ามาที่นี่ มีอะไรหรือป่าวแพน "

         " ก็ไม่มีอะไรมากอ่ะครับ ผมแค่มาหาลูกชายของท่านก็เท่านั้นเอง "

         " เขาไม่อยู่ที่นี่หรอก ตอนนี้คงอยู่ที่คฤหัสถ์ที่กลางป่าใกล้นี่นั่นแหละ "

         " อ้าวงั้นผมก็มาเสียเที่ยวสินะครับ แต่ว่าดูเหมือนลูกชายของคุณจะไม่สนใจคำเตือนของผมนะครับ"

         " โลเวล หรือว่า! ไม่จริงใช่มั้ย "

         " ใช่ครับ ลูกชายของท่านได้มายุ่งกับคนของผมซะแล้วแถมเป็นคนที่สำคัญซะด้วยนะครับ"

         " ทำไม พวกเธอก็เป็นแค่ทาสที่เจ้าประมูลมามิใช่เหรอ"

          เท่านั้นแหละ ท่านเจ้าเมืองของเราได้พูดคำที่ไม่สมควรพูดออกมาแล้ว และหลังจากนั้นท่านก็รู้สึกถึงลมที่ไหลผ่านใกล้ท่านๆ ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงที่ไม่น่าจะดังเกิดขึ้น

           เปรี๊ย  

           ปึก 

          คลืน


           ใช่แล้ว ตัวคฤหัสถ์ของท่านเกิดรอยฟันขนาดใหญ่พาดผ่านไปก่อนจะค่อยๆ แยกออกมาแล้วก็พังลงไปในในฝั่งที่โดนฟันไป แต่โชคดีที่ห้องหนังสืออยู่ริมทางซ้าย มิเช่นนั้นท่านคงจะได้เห็นคฤหัสถ์ของท่านเองถูกผ่าเป็นสองซีก ทำเอาท่านเจ้าเมืองของเราก้าวขาไม่ออกเลยทีเดียว ส่วนในเมืองของเด็กหนุ่มก็ปรากฏเป็นเคียวขนาดใหญ่มาจากไหนไม่ทราบ ก่อนที่เขาจะพูดออกมาโดยที่ใบหน้ายังยิ้มอยู่

           " พวกเธอไม่ใช่ทาส พวกเธอคือน้องสาวคนสำคัญของผม แล้วถ้าเกิดมีใครมาทำอะไรกับพวกเธอ ผมจะทำให้คนๆนั้นไม่มีวันลืมเลยว่าได้ทำบางสิ่งที่ไม่สมควรทำในชีวิตไปซะแล้ว"

          แล้วเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ปล่อยแรงกดดันจำนวนมากออกมาใส่เจ้าเมือง ก่อนจะเก็บกลับไปอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มออกมาอีกครั้ง ซึ่งนั่นก็เพียงพอให้ชายชราที่ผ่านโลกมาไม่น้อยได้เข้าใจ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะพูดต่ออีกครั้ง

           " แล้วก็ขอบคุณนะครับที่บอกสถานที่ให้ สงสัยผมต้องรีบไปจัดการโจรในป่าซะหน่อยแล้ว ส่วนคุณโซรอส ก็อย่าลืมตามไปจัดการโจรก่อนก็ได้นะครับ เพื่อผมจะใจร้อนจัดการโจรซะหมด จนไม่เหลือเลยนะครับ  ผมขอตัวก่อน "

            แล้วหลังจากเด็กหนุ่มก็หายไปจากห้องหนังสือ แล้วก็มีทหารยามจำนวนมากเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะถามท่านเจ้าเมืองออกมาทันที ที่เห็นสภาพของห้องหนังสือ

             " ท่านโซรอสครับ เกิดอะไรขึ้นมีคนบุกเข้ามาลอบสังหารท่านหรือไม่ "

             " ไม่มีอะไรทั้งนั้น ตอนนี้บอกให้ทุกคนเตรียมตัวเราจะไปที่คฤหัสถ์กลางป่ากัน"

             " ทำไมหรือครับท่าน มีอะไรเกิดขึ้นกับนายน้อยเหรอครับ "

             " ไม่ต้องถามมากความ ไปเตรียมตัวซะ "

            " ได้ครับท่าน "

            'หวังว่าข้าจะไปทันห้ามเขานะ ขอให้อย่าเกิดอะไรขึ้นมาก่อนเลย'
 

...................................................................................................................

(แพน) 


             หลังจากที่ผมเข้าไปถามที่อยู่ของลูกชายของท่านเจ้าเมืองกับเขา(?) ผมก็ได้ทราบที่อยู่ของเขาแล้วก็กำลังจะมุ่งไปยังคฤหัสถ์กลางป่า จะพูดก็พูดเถอะนะ ทำไมตราทาสถึงมีแต่เวทย์ที่ลงโทษทาสด้วย ไม่เข้าใจเลย แทนที่จะบอกตำแหน่งของทาสกับมีแต่เวทย์ที่เหมือนนายเรียกแล้วทาสไม่อยู่ ก็จะทำให้ทาสได้รับความเจ็บปวดด้วย เล่นเอาซะผมไม่กล้าทำอะไรที่ใช้ตราทาสเลย (ผิดเหรอที่กลัวน้องสาวเจ็บนะ) 

              สำหรับตอนนี้ผมอยู่ที่บริเวณป่าใกล้เมืองเพียงแต่ว่า หาคฤหัสถ์ไม่เจอลองใช้จิตพิภพค้นหาก็แล้วดัน ม่านพลังป้องกันการตรวจทั้งป่าเนี่ยสิ เล่นเอาสกิลเป็นหมันไปเลย แล้วอย่างนี้จะไปช่วยน้องตูทันมั้ยเนี่ย ถ้าไอ้บ้ากามนั่นกล้าแตะต้องน้องตูล่ะก็ เอ็งดับแน่ 

              แล้วในตอนที่ผมกำลังบ่นกับตัวเองอยู่นั้น ก็ดันมีเงาวูบปรากฏเข้ามาในระยะสายตา แล้วหยุดลงที่ตรงข้างหน้าของผม แต่ดูเหมือนจะยังไม่ได้สนใจมองรอบข้างซะเท่าไร ถึงผมจะใส่ผ้าคลุมสีดำอยู่ก็เถอะ ผมคิดจะแอบฟังพวกเขาคุยกันซะหน่อยเพื่อพวกเขาจะรู้ทางไป ผมจึงอำพรางตัวแล้ว ก็เดินเข้าไปใกล้ๆพวกเขาเพื่อแอบฟังบทสนทนา  

              ' แกคิดว่า ถ้าเราไม่ตามเอลฟ์สาวที่ร้าน จนไปรู้ว่าเอลฟ์ที่เราพามาเป็นของใคร แกคิดว่าเราจะรอดมั้ย

              ' แกคิดว่าจะรอดมั้ยล่ะ แรงกดดันขนาดนั้น ข้าก็ยังไม่เคยเจอเหมือนกัน '

               ผมมั่นใจแล้วว่าสองคนนี้รู้แน่นอนเพราะพวกมันเป็นคนที่ลักพาตัวน้องของผมทั้งคู่ไป หลังจากนั้นทั้งสองยังคงคุยกันต่อจน กระทั่งได้จังหวะผมเข้าไปรวบอีกคนที่อยู่ข้างหลัง แต่บังเอิญเพื่อนที่อยู่ข้างหน้า ถามออกมาพอดี

               ' เฮ้ย แล้วแกจะกลัวไปทำไมว่ะ ตอนนี้เราก็ออกจากที่นั้นตั้งไกล แถมเงินก็ได้แล้วด้วย อีกทั้งนี่มันกลางป่านะโว๊ย แถมก็มืดแล้วด้วย ใครมันจะเข้ามาว่ะ '

                " นั่นสินะครับ กลางป่าแถมมืดขนาดนี้ก็ไม่มีใครเห็นหรอกครับ "

                " ทำไมเสียงแก เด็กลงว่ะ "

                แล้วชาคนั้นก็หันหน้ากลับมาเห็นผมที่รวบเพื่อนของเขาไว้ ผมก็เลยเหวี่ยงเพื่อนของเขาไปกระแทกตัวของเขาเพื่อไม่ให้ส่งเสียงหรือลงมือช่วยเพื่อน เพราะมันยุ่งยากสำหรับผมที่ตอนนี้จะออมมือซะด้วย  เหมือนทั้งสองคนกระเด็นไปกระแทกต้นไม้แล้วผมจึงเคลื่อนตัวเข้าไปในระยะประชิดเพื่อกันการหนี แล้วก็ยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุด แล้วพูดว่า

                 " ว่าไงครับ ใครพอที่ตอบคำถามของผมต่อไปนี้ได้บ้างครับ " 

                แล้วผมก็ปล่อยแรงกดดันออกมาเพื่อข่มขู่พวกเขาไม่ให้คิดจะทำอะไรแปลกๆ แต่ดูเหมือนมันจะมากไปหน่อย เพราะหน้าของทั้งสองคนอยู่ในอาการที่แทบจะหายใจไม่ออก แล้วเกือบสลบแล้วด้วย ผมจึงรีบเก็บแรงกดดันทันที ก็แม้บอกแล้วตอนนี้ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะออมมือได้สักเท่าไร  จนพอพวกเขาเริ่มดีขึ้นจึงพยักหน้าให้ผม

                  " คุณรับงานลักพาตัวเอลฟ์สาวสองคนมาจากคุณโลเวลหรือป่าวครับ"

                  " ชะ ใช่ ข้าก็เห็นเงินมันดี แถมเป้าหมายยังเป็นแค่ทาสอีกตั้งหาก ก็เลย "

                  " นั่นสินะครับ แค่ทาส ฮึ ๆๆ งั้นตอนนี้พวกคุณจะมีสองทางเลือกคือ หนึ่งพาผมไปที่คฤหัสถ์แล้วรับโทษสถานเบาไป หรือ จะให้จัดการคุณที่นี้อย่างทรมานครับ "

                 " ดะ ได้ พวกข้าจะพาท่านไปที่คฤหัสถ์นั่น ตกลงมั้ย "

                 " เยี่ยมครับ เพียงแต่ก่อนหน้า พอดีคำพูดของคุณไม่ถูกหูผมสักเท่าไร เพื่อเป็นการเตือน 'อย่ามาเรียกน้องสาวของผมว่าทาสต่อหน้าผมเป็นอันขาด' นะครับ"

                 " อ้ากกกกก "

                " เอาล่ะครับนำไปนะครับ แล้วอย่าคิดเล่นตุกติกหนีนะครับ ถ้าคุณคิดว่าผมจะไม่ล่าคุณอย่างทรมานก็ลองดูได้ครับ "

                หลังจากที่ผมแสดงโชว์ปลดข้อมือ และหักกระดูกชายคนหนึ่งที่เรียกน้องผมว่าทาส พร้อมกับขู่เรียบร้อยแล้ว ผมก็จึงค่อยๆเดินตามพวกเขา ที่จะพาผมไปยังคฤหัสถ์กลางป่า โดยปล่อยแขนของชายที่ที่เป็นผู้ช่วยแสดงโชว์ของผมไว้อย่างนั้น

               ไม่กี่นาทีต่อมาผมก็ได้เห็นคฤหัสถ์กลางป่าสักที โดยภายนอกมีคนคุ้มกันที่หน้าประตูแค่สองคน แต่ข้างในอีกเท่าไรไม่รู้ ผมจึงลองใช้จิตพิภพสำรวจคฤหัสถ์แล้ว ต้องบอกเลยอีกนับร้อยในคฤหัสถ์ พอคลายเครียดไปมั้ยนะ

                แล้วจากนั้นผมก็หันไปบอกชายสองคนที่พาผมมา ด้วยใบหน้ายินดีพร้อมกับกล่าวเตือนพวกเขาเอาไว้

                " ขอบคุณที่มาส่งนะครับ พวกคุณจะไปไหนก็ไปครับ เพียงแต่คราวหน้าถ้ารับงานที่มีเป้าหมายเป็นเอลฟ์อีก ควรจะคิดก่อนนะครับ "

                เมื่อทั้งสองพยักหน้าให้ผมด้วยสีหน้าหวาดกลัวแล้วพุ่งตัวหายเข้าไปในป่าทันที สงสัยคงจะเข็ดแล้วมั้ง ซึ่งสิ่งที่ผมทำไปตอนนั้นไม่รู้เลยว่าทำให้เกิดข่าวลือที่ว่า ถ้าใครที่ทำร้ายเอลฟ์ในอาณาจักรนี้จะทำให้โดนยมฑูตชุดดำมาจัดการ ไปอีกหลายสิบปี จนกระทั่งไม่มีการทำร้ายเอลฟ์อีกเลย ในอาณาจักรนี้ โดยที่ผมเองที่กว่าจะรู้เรื่องนี้ก็ตอนได้พาฑูตจากอาณาจักรเอลฟ์มานั่นแหละ แต่เป็นเรื่องของในอนาคต 

                ในเมื่อตอนนี้มาถึงที่หมายแล้วจะลอบเข้าไปหรือลุยไปตรง แต่อารมณ์ของผมตอนนี้บอกให้ผมลุยเข้าไปเลย ผมจึงหยิบเคียวออกมาก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปที่คฤหัสถ์ เมื่อยามเรียกผมว่ามีธุระอะไรที่นี่

                 " เจ้ามาทำอะไรที่นี่ "

                 " อ้อ มาพาคนกลับนะครับ "

                 " แถวนี้ไม่มีคนของเจ้าหรอก กลับไปซะ "

                " โทษนะครับพอดีไม่มีอารมณ์จะคุยนาน งั้นก็ลาก่อนครับ "

                แล้วจากนั้นยามทั้งสองก็ล้มลงไปที่พื้นโดยตัวขาดครึ่งแล้ว เพราะฝีมือของผมคงไม่ต้องบอกมั้งว่าโดนอะไร เพียงแต่ซวยนิดหน่อยคือตอนเดินเข้ามาดันลืมดูเวทเขตแดน ทำให้สัญญาเตือนดังออกมา แต่ช่างมันเถอะ จะมาเท่าไรมายังไงผมก็ไม่สน ผมจึงอัดพลังเวทลงที่เท้าก่อนจะออกแรงกระทืบเท้าทำลายเวทย์เขตแดนที่พื้นทิ้งซะ เพราะมันน่ารำคาญ แต่ยังไงก็มีคนออกมาต้อนรับผม เต็มไปหมดเลย แถมที่ตรวจสอบมานี่มันโจรทั้งนั้นเลยนี่หว่า 

               'ตูแค่บอกกับท่านเจ้าเมืองว่าจะจัดการโจร ก็ได้มาจัดการจริงๆด้วยแถมรังใหญ่อีกตั้งหาก ฮึๆๆ ฮ่าๆๆๆ'

                ผมที่ถือเคียวไว้ในมือแล้วก็หัวเราะออกมา พวกโจรหลายร้อยที่มาล้อมผมไว้ทำสีหน้าสงสัยก่อนจะมีคนใจกล้าถามออกมา

                " เฮ้ย แกขำอะไร ของแกว่ะ ไม่รู้หรือไงว่าพวกข้าล้อมแกไว้หมดแล้ว"

               " ผมไม่สนใจหรอกครับ ต่อให้พวกคุณมีเป็นล้านคนก็ทำอะไรผมไม่ได้ หรอก เอ้ หรือว่ามีสักสิบล้านดีล่ะ ครับ ลาก่อนครับพวกสวะ "

               แล้วจากนั้นผมตวัดเคียวไปใส่คนถามก่อนเลย แล้วจากนั้นที่เหลือก็คืองานปารตี้สีเลือดทั้งหมด เพราะไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ผมได้สักคนทุกคนที่อยู่ในรัศมีการโจมตีก็ถูกจัดการภายใต้เคียวอันนี้ จนเคียวถูกย้อมให้กลายเป็นสีแดง จนในที่สุดผมก็เดินมาถึงหน้าประตูที่ใช้เข้าสู่คฤหัสถ์แห่งนี้ ส่วนสวนที่เคยสวยงามก่อนหน้านี้กับเต็มไปด้วยซากร่างของมนุษย์จำนวนมาก แล้วถูกย้อมไปด้วยเลือดจนหมด รวมถึงทางเดินที่ผมใช้เดินมาด้วย 

               " อ้าวหมดแล้วแหะ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวท่านเจ้าเมืองคงกำลังมาจัดการให้แหละ "

                ใช่ครับ เพราะหลังจากที่ผมทำลายเวทย์เขตแดนทิ้ง ทำให้ผมรับรู้ได้ว่าตอนนี้ท่านเจ้าเมืองของเรากำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยเช่นเดียวกัน แต่คงไม่ทันหรอกนะ เพราะผมมาถึงก่อนแล้ว แต่ผมจะใจเย็นๆ รอท่านก็แล้วกัน 
                 
                เมื่อผมเดินเข้ามาในคฤหัสถ์ ซึ่งตอนนี้เปิดไฟเต็มไปหมด ข้างในของมันถูกตกแต่งอย่างหรูหราที่เดียว เพียงแต่มันดันมาจากการทำชั่วทั้งนั้นแหละ ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะชำระล้างให้สะอาดเอง ด้วยไฟน่ะนะ ฮึๆๆ

                แล้วผมที่สัมผัสถึงตำแหน่งของคนที่เหลือในคฤหัสถ์ได้ อยู่ที่ห้องๆหนึ่งมีสามคน ผมไม่รอช้ารีบเคลื่อนตัวไปยังห้องนั้น เมื่อมาถึงหน้าห้องปรากฏว่าที่ประตูห้องดันลงเวทย์ล็อคเอาไว้อีกตั้งหาก แล้วตอนนั้นเองที่มีเสียงของผู้หญิงดังออกมาในห้อง 

                " กรี๊ด ออกไปให้พ้น แกจะทำอะไรพวกฉัน "

               เท่านั้นแหละครับ ผมเลือดขึ้นหน้าไม่สนใจอะไรแล้วอัดพลังเวทย์พังประตูทิ้งทันที เมื่อผมเข้ามาในห้องปรากฏดาเนียกำลังถูกกระชากเสื้อออก ส่วนดาร่าถูกมัดเอาไว้กำลังส่งเสียงร้องห้ามออกมา ส่วนไอ้คนที่กำลังทำทั้งหมดนี่อยู่ ไอ้สารเลวนั่นกำลังจะข่มขืนน้องทั้งสองของผม 

                " แกเป็นใครว่ะ ไอ้พวกด้านล่างถึงปล่อยแกขึ้นมาถึงนี่ "

               " ไอ้พวกสวะนั่นก็เป็นศพไปหมดแล้วสิ แต่ไม่ต้องห่วงแกไม่ได้ไปสบายแบบพวกนั้นแน่ "

                หลังจากที่ผมพูดเสร็จ ผมก็พุ่งตัวไปลากคอไอ้หมอนั่นออกหากจากดาเนีย แล้วก็โยนมันออกไปทางประตู ก่อนจะถอดผ้าคลุมออกมาให้ดาเนียใส่ปกปิดร่างกายแล้วก็ไปปล่อยดาร่าที่ถูกมัดเอาไว้ข้างๆ หลังจากที่พวกเธอเป็นอิสระแล้วก็ตรงเข้ามากอดผมทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ ผมจึงลูบหัวปลอบทั้งสองคนก่อนจะถามออกมา

                 " ดาเนีย ดาร่า ปลอดภัยดีใช่มั้ย ไอ้สวะนั่นไม่ได้ทำอะไรพวกเธอใช่มั้ย "

                " พวกหนูปลอดภัยค่ะ แต่ถ้าพี่แพนมาช้าอีกนิดเดียว พี่ดาเนียคงจะ..."

                " ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะ "

                ดูเหมือนว่าดาเนียจะช็อคพอสมควรเพราะเธอเล่นไม่พูดอะไร เอาแต่ร้องไห้กอดผมเอาไว้แน่นเลย ปล่อยให้แต่ดาร่าเล่าเรื่องให้ผมฟัง หลังจากฟังเสร็จผมก็บอกให้ทั้งสองใจเย็นๆ ก่อนที่ผมจะร่ายเวทย์นิทราใส่ให้พวกเธอหลับไปทั้งสองคน

                 " ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวทุกอย่างก็จบ ทั้งหมดมันก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นนะค่ะ"

                 หลังจากที่พวกเธอหลับไปแล้วผมก็หันกลับมามองไอ้คนที่ทำร้ายน้องผมด้วยแววตาไร้ความรู้สึก มันที่พยายามลุกขึ้นมาจากพื้น ก่อนหน้านั่นผมจึงร่ายเวทย์ส่งน้องทั้งสองของผมออกไปที่ด้านนอกของคฤหัสถ์หลังนี้ โดยร่างของพวกเธอทั้งสองคนจะไปอยู่ใต้ต้นไม้ที่ห่างจากที่นี่ไปร้อยเมตร พร้อมกับอาณาเขตป้องกันอย่างดี แล้วจากนั้นผมก็หันมาสนใจไอ้สวะที่ตอนนี้ลุกขึ้นมา แล้วเรียกดาบมาไว้ในมือ แล้วพูดคำสบถน่ารำคาญออกมา
   
                  " ไอ้โง่ แกไม่รู้หรือไง ว่าข้านะเป็นลูกของเจ้าเมืองนี้ แกอยากถูกตามล่ามากใช่มั้ย ข้าจะทำให้แก ทรมานที่มารบกวนความสำราญของข้า "

                  'ไอ้สวะ นี่ จะตายอยู่แล้วยังมาขู่ตูอีก นะขอจัดแบบทรมานหน่อยล่ะกัน'

                 " ผมไม่สนใจว่าคุณจะเป็นลูกเจ้าเมือง เป็นเจ้าชายของอาณาจักรไหน จักรวรรดิไหนก็ตามแต่ถ้ามายุ่งกับ คนของผม มันต้องไม่ตายดีเท่านั้น "

                 " พันธนาการ "

                  ผมร่ายเวทย์ใส่มันไม่ให้เคลื่อนไหวไปไหนก่อนจะเริ่มเข้าไปใกล้ๆมัน ที่ตอนนี้เริ่มทำหน้าซีด แล้ว

                  ผมควบคุมให้เวทย์มันกางแขนกางขาของมันออกมา แล้วผมก็เอาเคียวไปจ่อที่ข้อมือข้างหนึ่งของมัน

                  " มือนี่ใช่มั้ย ที่ใช้เชือกฉีกเสื้อของดาเนีย "

                  " อ๊ากกกกกกกก "

                  " มือนี่ใช่มั้ย ที่ใช้จับดาร่ามัดไว้ "

                  " อ๊ากกกกกกก ปล่อยข้า"

                 " ตาใช่มั้ย ที่ใช้มองน้องของผมด้วยสายตาหื่นกระหายนะ ไม่ต้องมีมันแล้วกัน"

                 " อ๊ากกกกกก พอแล้ว ข้ายอมแล้ว "

                 " ไม่ ยังไม่พอ ไอ้นี่ใช้มั้ยที่คิดจะใช้ข่มเหงน้องของฉัน "

              " อ๊ากกกกกกกก พอแล้วข้ายอมแล้ว อยากได้เอาไปเลยปล่อยข้าไปเถอะ "

             " ไม่ สองขานี่ที่ใช้เดินไปปล้นชาวบ้านสินะ ไม่มีประโยชน์ก็ไม่ต้องเอามันไว้ "

              " อ๊ากกกกก พอเถอะ ฆ่าข้าเถอะ ขอร้องไม่มีทาง "

              " ไม่มีทาง ฮีล "

               แล้วจากนั้นผมก็ทำการทรมานมันต่อไปเรื่อยๆ ให้มันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาต่อไปแล้วร่ายเวทย์ป้องกันมันกัดลิ้นฆ่าตัวตาย แล้วก็ทรมานสลับกับรักษาให้มันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านเจ้าเมืองเดินมาพร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่ง เมื่อทหารเห็นก๋เข้ามาล้อมผมไว้ทันที แต่ผมยังไม่คลายเวทย์ให้ไอ้โลเวล หรอก พร้อมทั้งยังทรมานมันต่อไปเรื่อยๆ จนทหารบางคนถึงกับผวาเลยทีเดียว ไม่กล้สเข้าห้ามหรือเข้ามาใกล้ผม แล้วท่านเจ้าเมืองก็เข้ามาแล้วเดินมาหาผมก่อน

              " นี่ไงคุณโซรอส ผมจับหัวหน้าโจรปล้นหมู่บ้านได้พอดี กำลังสอบปากคำเลยครับ ส่วนข้างล่างที่นอนอยู่ก็พวกสมาชิกทั้งหมดครับ "

             " เออ แพนปล่อยลูกของข้าเถอะนะ เดี๋ยวที่เหลือให้ข้าจัดการเถอะ "

            " ฮ่าๆๆ ให้คุณจัดการแล้วทำไมลูกชายของท่านถึงยังอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ ทั้งที่ท่านเองก็รู้พฤติกรรมของเขาเป็นอย่างดีครับ"

            " ขะ..ข้า ขอร้องเถอะนะ ข้าเป็นพ่อที่ไม่ดีเอง แต่ขอร้องปล่อยลูกชายของข้าไปเถอะ จะทำก็ทำข้าแทนเถอะนะ "

            ท่านเจ้าเมืองคุกเข่าก้มหัวขอร้องผม เพื่อให้ไอ้ลูกชายสารเลวนี่เนี่ยนะ ถึงผมจะไม่พอใจอยู่ก็เถอะ แต่เห็นแกท่านเจ้าเมืองก็แล้วกันอีกอย่างไอ้สวะเนี่ยคงจะสำนึกตัวได้แล้วมั้ง

            " ก็ได้ครับ แต่ผมมีเงื่อนไขให้ท่านต้องปฎิบัติครับ"

            " เงื่อนไขอะไรบอกมาเลย "

            " หนึ่งท่านต้องดูแลเขาไม่ให้ออกไปก่อเรื่องอีก และสอง ท่านต้องให้เขาบำเพ็ญประโยชน์คอยรับใช้ชาวบ้านในเมืองเป็นเวลา 5 ปีรวมไปทั้งความผิดที่เข้าได้ก่อก็ต้องถูกลงโทษตามกฏหมายด้วย ตกลงมั้ยครับ "

            " ได้ ข้าจะทำ ข้าจะทำตามเงื่อนไขของเจ้า "

            " งั้นตกลงครับ "

            หลังจากนั้นผมก็ทำการต่อแขน ต่อขา คืนดวงตาให้มัน แถมยังรักษาให้มันทั้งหมดด้วย ชิ ไม่อยากเปลืองพลังรักษาไอ้คนพันธุ์นี้เลย เห็นแก่ความดีของท่านเจ้าเมืองก็แล้วกัน จากที่ไอ้นี่มันฟื้นขึ้นมาก็ทำสีหน้าหวาดผวาไป เกาะขาท่านเจ้าเมือง แต่ตามที่ท่านเจ้าเมืองสัญญากับผมไว้ เขาดึงลูกของตนออกมาก่อนจะส่งให้ทหารเอาตัวเขาไปเข้าคุก 
               ส่วนท่านเจ้าเมืองก็ก้มหัวขอบคุณผม ที่รักษาให้ลูกชายของเขาก่อนสั่งทหารให้เก็บกวาดซากทั้งหมด ก่อนที่จะจากไป ส่วนผมนั่นเหรอ จัดการเผาไอ้คฤหัสถ์เส็งเคร็งนี่ทิ้งทั้งหมดเพื่อไม่ให้มีที่หลบซ่อนของโจรอีก แล้วก็ไปอุ้มร่างของน้องสาวของผมกลับไปยังร้านของคุณมาตี้ โดยในระหว่างทาง ผมก็ตัดสินใจจะออกจากเมืองแห่งนี้ไปยังเมืองหลวงของอาณาจักร 




...................................................................................................................


    เสร็จตอนที่ 29 แล้วววววววววววววว  55555

    กำลังใจจากรีดทุกคน(โดยเฉพาะสาวๆ อิ อิ) อันมหาศาลทำให้ไถตอนนี้ออกมาได้

   ( หลบตีนก่อน 5555) 
   
    ตอนนี้จัดให้เป็นพิเศษ อิ อิ 2 ตอนสำหรับวันนี้ 

  ตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายที่อยู่เมืองนี้แล้วนะครับ 
  
  ตอนหน้าๆเราจะเดินทางไปป่วนเมืองหลวงกัน 55555 สปอยเลยนะเนี่ย

  เหมือนเดิมครับ เพิ่มเติมคือไรท์หล่อมากกกก555 
มีข้อผิดพลาดคอมเม้นท์บอกด้วย 
แต่ถ้าชอบเรื่องนี้มากๆ อย่างลืมแชร์ นิยายให้เพื่อนๆด้วยนะครับ 


 1 Comment = 1 กำลังใจเช่นเดิม

                

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #1038 นักอ่านพเนจร. (@Luziferkun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 01:36
    เป็นเอลฟ์?ต่อสู้ไม่เป็นหรอ???
    #1038
    0
  2. #844 lnwsaa (@popsaa123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 02:21
    สะใจมากกก เห็นประโยชน์ของความเทพยังละ
    #844
    0
  3. #812 MojRiSad (@MojRiSad) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 16:39
    แหมไม่น่าต่อให้ครบนะครับ ยังน้อยก็ตัดนั่น ขาสักข้าง ตาสักดวง
    #812
    0
  4. #809 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 16:19
    ขอบคุณครับ
    #809
    0
  5. #637 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:22
    คฤหาสน์ นะครับ ไม่ใช่ คฤหัสถ์

    สะใจครับ แต่หัวโจกกลับไม่ตาย ลูกน้องตายแทนหมด หุหุ
    #637
    0
  6. #561 ---- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:50
    สะเพร่าจริงพระเอกเราถ้าพ่อมันคุมลูกมันอยู่จริงคงไม่มีเรื่องเกิดแล้วนี้อะไรแค่ให้รับปากแล้วจบเด่ะก็กลับมาทีปัญหาเดิมอีกขอให้3สาวโดนกินตับสาธุกับความโง่ของพระเอก ช่างไร้ความรับผิดชอบสมกับขยะจริง!
    #561
    0
  7. #528 ✚[ Belphegor ]✚ (@Uchakorn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:25
    หึหึหึ สะใจแท้เหลา
    #528
    0
  8. #522 Minaoka Nanao (@colapoo1313) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:32
    อ่านตอนนี้จบพูดได้เลยว่า สะใจค่ะ!!
    #522
    0
  9. #520 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:30
    โถ่ รีบๆมาสิค่ะ //ยิ้มอ่อน
    #520
    0
  10. #519 sea (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:31
    คนอ่าน ก็.. สวย......... มาก........ คะ คิคิคิคิคิ

    ขอบคุณคะได้วันละตอนก็ดีใจแล้วคะ

    อย่าทิ่งหนูเหมือนคนอื่นๆๆๆนะคะ
    #519
    0
  11. #518 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:44
    ไรท์เข้าใจผิดแล้ว กำลังใจ?
    ผมว่า คำขู่มากกว่า เช่น เผาบ้าน เอาระเบิดไปปาบ้าน 
    #518
    0
  12. #502 surasuk034111 (@surasuk034111) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:00
    จะหล่อกว่านี้อีกนะถ้าได้วันละ3~4ตอนแรก
    สนุกมากครัช
    #502
    0
  13. #501 Kenzama (@kenzama) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:28
    จะหล่อกว่านี้อีกนะ(ถ้าคลอดออกมาวันบะตอน)ที่พูดนี่ไม่ได้เยอะเลยนะเคอะ
    ปล.ผมเป็นผู้ชายนะ แค่เล่นคำขำๆ
    #501
    0
  14. #500 Human>_< (@-a-z-0-9--) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:28
    สนุกกก
    #500
    0
  15. #499 Moviza (@Moviza) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:54
    นิยายเรื่องนี้สนุกขึ้นเรื่อยๆเลย
    #499
    0
  16. #498 skylord (@skylord) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:43
    แมร่งเอ้ย เรื่องนี้มันแจ่มแมวจริงๆแสรดดดดด
    #498
    0
  17. #497 123456an (@123456an) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:39
    Thank you
    #497
    0
  18. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:09
    #494
    0
  19. #493 Mandalaz (@Mandalaz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:00
    ไรท์ ไม่ค่อย(หลง)ตัวเองเลยนะ55555
    #493
    0
  20. #492 มาลิณี ลี (@pinkielover) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:51
    ขอบคุณมากค่าาา สนุกมากกๆค่ะ ลุ้นแทบแย่เลยยยย
    #492
    0
  21. #491 CadiooS R McaW (@mystytenano) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:35
    อืมๆๆๆๆไๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #491
    0
  22. #490 Wada Mizaki (@karno) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:33
    ซิสค่อน55+
    #490
    0
  23. #489 patiphanpinkham (@patiphanpinkham) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:30
    จริงๆ แค่ไว้ชีวิตก็พอ ไปรักษามันทำไม
    #489
    0
  24. #488 เรื่อยๆ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:29
    เฮ้ย!!! เราช็อคเลยอ่ะตอนที่บอกไรท์หล่อมากกกกก มันไม่จริงสินะ ๆ อิอิ ขอบคุณครับ
    #488
    0
  25. #487 chonticha04042cb (@chonticha04042cb) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:14
    ไรต์หรอมากกกกกพรุ่งนี้ขอสองตอนนะครับไรต์ และก็เป็นกำลังใจให้นะครับสู้ๆ
    #487
    0