Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 57 : ตอนที่ 56 พูดคุยกับพระราชา กับเหตุการณ์ตามนิยายแฟนตาซีเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    15 ก.พ. 60

พูดคุยกับพระราชา กับเหตุการณ์ตามนิยายแฟนตาซีเลย





             หลังจากได้เปิดตัวกลางงานตัวนี้สายตาที่คอยดูถูกตอนแรก ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสายตานับถือและชื่นชมส่งมาให้จำนวนมาก คนพวกนี้มองคนแต่ภายนอกทั้งนั้นเลย 

             'ช่างมันเถอะ ใช่ว่าเราจะไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อนซะหน่อย'

             ใช่ มันเป็นสิ่งที่ผมได้รับทุกครั้งจากโลกเดิมไม่ว่า ผมจะพยายามทำอะไรอย่างเต็มที่สักแค่ไหนแต่สุดท้ายผมก็โดนตัดสินในแง่ลบอยู่เรื่อยไป ไม่ใช่ว่ามันจะแย่ไปซะหมด เพราะสายตาเหล่านั้นก็เลยทำให้ผมมีความพยายามมากขึ้นไปอีก 

             หลังจากที่ผมบ่นคนเดียวในใจ พร้อมกับก้าวเท้าเดินไปยังตำแหน่งที่ประทับของพระราชา พร้อมกับคล้องแขนเอาอลิเซียมาด้วย โดยที่เธอก็พยายามจะดึงแขนของเธอออก แต่ติดตรงที่ว่าผมหนีบแขนเธอเอาไว้นั่นเอง

             'ในเมื่อจะเด่นทั้งที ก็ช่วยเฉลี่ยความเด่นหน่อยนะ'

             ผมคิดออกมาพร้อมกับความสะใจเล็กน้อย เนื่องจากตัวคนพ่อเป็นผู้เริ่มการแกล้งผมก่อน ดังนั้นคนลูกช่วยรับผิดชอบด้วยนะ ในตอนนี้ผมกำลังเผชิญหน้ากับพระราชาของประเทศนี้อยู่สินะ ถึงผมจะไม่รู้ประเพณีการเข้าพบพระราชาของที่นี่ก็เถอะ ผมจึงได้แค่ก้มหัวลง พร้อมกับโค้งแสดงความเคารพให้อีกฝ่ายเท่านั้น 

             ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแบบปกติ ส่วนอลิเซียเองก็แค่ถอนสายบัวก่อนจะมายืนในท่าปกติแล้วถอยหลังไปยืนข้างบิดาของตน 


            " เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เข้าเฝ้าพระองค์ พะยะค่ะ "


             ตัวพระราชาเองก็ส่งยิ้มมาให้เท่านั้น ก่อนจะเอ่ยออกมา


             " ทำตัวตามสบายเถอะ เราสิต้องยินดีที่ได้พบกับผู้ที่ช่วยอาณาจักรของข้าให้รอดพ้นจากการล่มสลายมากกว่า "


            " ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ก็แค่ช่วยเท่าที่ช่วยได้เท่านั้นแหละครับ " 

(แค่ช่วยได้นะ เล่นถล่มมังกรซะ เละเทะ กองทัพมอนสเตอร์อีก ยังบอกว่าแค่ )


           หลังจากเริ่มทักทายกันสักครู่ราชาฟรานซิสก็เชิญผมนั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน แล้วงานเลี้ยงก็ดำเนินต่อไป ที่โต๊ะมีคนหลายคนอยู่ประกอบด้วย ตัวพระราชาเอง องค์ราชินี แล้วก็มีลุงอาเธอร์กับครอบครัวรวมอยู่ด้วย ทำเอาผมมองอย่างสงสัยเล็กน้อย คิดว่าโลกนี้ทำไมแม่ทัพถึงมานั่งรวมกับพระราชาด้วยงั้นเหรอ 

           ก่อนที่อลิเซียที่นั่งอยู่ข้างๆผม จะเดาออกว่าผมคิดอะไรอยู่ เธอจึงสะกิดผมเล็กน้อยให้หันไปหาเธอ ก่อนจะเฉลยข้อสงสัยของผมออกมา

           " นี่นายทำหน้าแปลกๆ คงสงสัยว่าทำไมพวกฉันถึงมานั่งร่วมโต๊ะกับพระราชาสินะ "

          ผมจึงพยักหน้าตอบรับให้เธอ ซึ่งเป็นภาพที่ทุกคนบนโต๊ะ มองเห็น ก่อนจะพากันอมยิ้มเล็กน้อย ทำเอาผมงงงวยมากขึ้นไปอีก 

           " งั้นนายก็รู้ไว้ซะ แม่ของฉันเป็นน้องสาวของพระราชาไงล่ะ "

           น้าอมิเลียเป็นน้องสาวของพระราชา ------> เป็นเจ้าหญิง -------> งั้นลูกของน้าอมิเลียก็ต้องเป็นเชื้อพระวงศ์ด้วย -------> อลิเซียก็ต้องเป็นเจ้าหญิงด้วย !!!!!!

           " งั้นก็หมายความว่าเธอก็เป็นหลานสาวของพระราชาสินะ และเป็นเจ้าหญิงด้วย"

           " ก็แน่นอนอยู่แล้วสิ!! "

           งั้นแสดงว่าที่ให้เราเอาเธอมาด้วยไม่ใช่เป็นเพราะอยากจะแกล้ง เพียงแต่แค่พาองค์หญิงมานั่งโต๊ะเท่านั้นเอง 

            ว๊อททททททททททท   เดอะ .........

            หลังจากที่ทุกคนในโต๊ะ หันมามองผมเพื่อจะดูการตอบสนองของผม แต่นอกจากสีหน้านิ่งๆ ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจนทุกคนสงสัยกัน 

            ถามว่าทำไมผมถึงรู้หน้าตัวเองก็เพราะอารมณ์ของผมตอนนี้คือช็อคค้างไปแล้วนั่นเอง ส่วนการคร่ำครวญต่างๆ อยู่เพียงในความคิดก็เท่านั้น

          
           " เอาล่ะ เรามาทานอาหารกันก่อนเถอะ หลังจากนี้มีอะไรก็เริ่มพูดคุยกันนะ "

           ประโยคเปลี่ยนบรรยากาศบนโต๊ะ ออกมาจากพระราชานั่นเอง จากนั้นทุกคนจึงเริ่มทานอาหารและพูดคุยกันบ้างเล็กน้อยระหว่างทานอาหารนั่นเอง



                             ........................................



       บริเวณด้านนอกของเขตพระราชวัง

       บริเวณหน้าประตูทางเข้าของปราสาทมีนายทหารสองคนกำลังทำหน้าที่อารักขาพื้นที่เพื่อป้องกันบุคคลน่าสงสัย ที่เข้ามาก่อความวุ่นวายยังภายใน โดยที่ทั้งสองคนต้องคอยฟังเสียงดนตรีจากด้านในที่แว่วมาให้ได้ยิน 

        " ฮ้าววววว น่าเบื่อชะมัดเลยว่ามั้ย " เสียงหาวพร้อมกับคำถามมาจากนายทหารทางซ้ายดังออกมา

        " เอาเถอะ อย่าบ่นนักเลย ข้าก็เบื่อเหมือนกัน ต้องมายืนเฝ้าหน้าประตู โดยมีเสียงงานเลี้ยงคลอหูไปด้วยเนี่ย " 

        นายทหารอีกคนเอ่ยตอบออกมา แล้วทั้งสองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา

       " รู้อย่างนี้ข้าอาสาไปตรวจตรารอบๆเมืองดีกว่าอีก " ทหารคเดิมบ่นซ้ำทับอีกครั้ง

       " พอซักที ข้าขี้เกียจมาคอยยืนฟังเจ้าบ่นอีกแล้ว อีกเดี๋ยวก็ได้เวลาเปลี่ยนกะแล้ว "

       ตึง

      ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนเวรเพื่อรอเวลาเปลี่ยนกะอยู่เงียบๆ ก็มีเสียงดังเหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงพื้น ด้วยความที่บริเวณนั่นเองก็ค่อนข้างมืดพอสมควร ทำให้ทั้งสองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 

       " เสียงอะไรวะ "

       " ข้าจะรู้ได้ยังไง ในเมื่อข้าก็ยืนอยู่กับแกตรงนี้ "

      ตึง!!!

      " อ๊ากกกกกก "

      เสียงดังมาอีกครั้งคราวนี้มีเสียงร้องของคนดังตามอีกด้วย ทำให้ทหารทั้งสองนายเอามือไปคว้าอาวุธของตนขึ้นมาไว้ในมือ 

      ก่อนที่จะหันหน้าไปมองยังบริเวณรอบ เพื่อตรวจดูเหตุการณ์ผิดปกติ ซึ่งทุกอย่างดูเงียบสงบและเย็นยะเยือกลงมาอย่างชัดเจนจน ทั้งสองคนต้องลอบหลั่งเหงื่อกันออกมาอย่างประหม่า

      ทันใดพวกเขาก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ภาพในสายตาค่อยๆต่ำลงไป พวกเขากำลังค่อยๆจมลงไปยังพื้นที่พวกเขายืนอยู่ แต่สิ่งที่เขาสงสัยก็คือ ตั้งแต่เมื่อไรกันที่พวกเขาโดนเวท 

       ในขณะที่พวกเขาพยายามจะส่งเสียงร้องออกมา จู่ๆก็มีเงาสีดำบางอย่างมาคลุมใบหน้าของพวกเขาไว้ เริ่มจากปากเพื่อจะไม่ให้ส่งเสียงออกไปก่อนจะค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของนายทหารทั้งสองท่แสดงออกมาคือสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวก่อนที่ทั้งสองจะจมหายไปกับพื้นในที่สุด

 
      เมื่อบริเวณที่มีทหารเคยเฝ้าอยู่ตอนนี้ กลับมีร่างในผ้าคลุมมีฮู๊ดปรากฏขึ้นมาสองร่าง ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอาของบางอย่างออกมา แล้วปิดมันลงบนประตูห้อง ก่อนจะเริ่มส่งพลังเวทย์เข้าไปเพื่อกระตุ้นให้สิ่งที่ปิดบนประตูวังทำงาน มันคือวงเวทย์ผนึกเขตแดนนั่นเอง 

     หลังจากที่ทั้งสองคนตรวจสอบการทำงานของวงเวทย์เรียบร้อยก็เรียบจึงหยุดพักสักเล็กน้อย

     " เจ้าว่างานนี้จะสำเร็จมั้ย " เป็นคนนำวงเวทย์มาติดเอ่ยถามเพื่อนของตน

     " แน่นอนอยู่แล้ว แผนการณ์ที่พวกเราวางแผนมาเป็นอย่างดี แถมหัวหน้ายังลงมาทำภารกิจนี้ด้วยตัวเองอีกตั้งหาก " เพื่อนกล่าวตอบ

     " แต่ข้าว่าเกิดมันมีอะไรบางอย่างแล้วทำให้ผิดแผนล่ะ " 

     " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าว่าเอ็งระแวงมากไปนะ ไม่มีอะไรหรอก "

     " ก็ไม่รู้สิ ลางสังหรณ์ของข้าบอกว่า วันนี้จะซวยไงไม่รู้ "

     " เอาล่ะ พอแล้วจะลางอะไรก็ชั่ง ตอนนี้พวกเราต้องกลับไปรวมตัวกันได้แล้ว "

     " ได้ "

     แล้วทั้งสองก็จากไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าลางสังหรณ์ของตนนั้นแม่นขนาดไหน เพราะในแผนการณ์คงไม่ได้รวมสัตว์ประหลาดที่ตอนนี้กำลังนั่งกินอาหารอยู่โต๊ะเดียวกันกับพระราชาด้วยนั่นเอง




                                     .....................................



     ย้อนกลับมาถึงในงานเลี้ยง ขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับดนตรีหลังมื้ออาหาร รวมถึงมีการพูดคุยพบปะกันรอบๆงาน แต่ทุกสายตาย่อมไม่พ้นโต๊ะเจ้าภาพอันสำคัญของงานคือโต๊ะที่มีทั้งพระราชา พระราชินี แม่ทัพ และวีรบุรุษของเมืองนั่งอยู่

      " เอาล่ะ ตอนนี้ที่เราอยากคุยกับเจ้ามากที่สุดเลย แพนคือเจ้ามาทำอะไรที่นี่ "

      " ผมอยากมาหาที่อยู่เพื่อให้ครอบครัวได้ลงหลักปักฐานก็เท่านั้น "

      เมื่อพระราชาได้ฟังคำตอบก็เงียบไปสักครู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

      " เราว่าเจ้าคงอยากร่วมงานประมูลเบื้องหลังสินะ ถึงมาที่นี่ "

      ทันทีที่พระองค์เอ่ยออกมา ทำเอาแพนถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนพร้อมกล่าวตอบออกไปว่า

       " เป็นอย่างนั้นได้ยังไงล่ะครับ ที่ผมสมัครเป็นแม่ทัพก็เพราะอยากใช้ความสามารถที่มีอยู่ให้เต็มที่ก็เท่านั้นเองครับ "

      " โฮ้ งั้นเหรอ กับเจ้าที่ประมูลทาสเอลฟ์มาด้วยเงินจำนวนมากแต่กับฝากไว้กับคนอื่นนะๆ ข้าว่าแค่ตำแหน่งแม่ทัพคงไม่พอจ่ายให้หรอกนะ เจ้าเห็นด้วยมั้ย"

       หลังจากพระราชาตรัสออกมา ทำเอาผมไม่รู้จะแก้อย่างไรดี แสดงท่านก็คงสืบเรื่องของผมมาไม่น้อยเลยสินะ คงได้แต่บอกความจริงสินะ

       "เฮ้อ ใช่ครับ ตามที่ท่านรู้มา ผมต้องการเข้าร่วมงานประมูลเบื้องหลังจริงๆ "

       คำตอบของผมทำเอาทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะตกตะลึงออกมา ยกเว้นก็แต่ผมที่เป็นคนตอบกับพระราชาเท่านั้น

       " นี่นายเป็นพวกนิยมกดขี่ทาสงั้นเหรอ " อลิเซียที่นั่งด้านข้างเอ่ยถามออกมาพร้อมกับสีหน้าและแววตาแปลกๆ 

      ก่อนที่จะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ผมจึงรีบพูดขัดมาก่อน

       " ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ ฉันแค่อยากจะช่วยญาติพี่น้องก็เท่านั้น ไม่ได้นิยมทาสหรอก "

       " ญาติพี่น้อง หมายความว่าไง นายเป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ "

       ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ผมจึงเล่าเรื่องที่อยู่ผ่านมาให้ทุกคนฟัง โดยดัดแปลงเล็กน้อยเพราะผมไม่ต้องการให้พวกเขารู้ว่าผมเป็นคนที่มาจากต่างโลก 

       หลังจากเล่าเรื่องจบ พระราชาก็เงียบไปเล็กน้อย ส่วนคนอื่นๆก็มีอารมณ์ผสมปนเปกันไปกับเรื่องที่ผมเล่าให้ฟัง


         " เพราะฉะนั้นแล้ว นายก็เลยอยากจะประมูลพวกเขามาเพื่อจะได้ตอบแทนทั้งคู่สินะ ฉันขอโทษด้วยคิดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับนาย" 

        อลิเซียที่ได้ฟังก็ก้มหัวลงขอโทษผม พร้อมกับสีหน้ารู้สึกผิด แต่ตัวผมเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรจึงโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรหรอก

         หลังจากอลิเซีย เห็นท่าทางของผมเธอก็ยิ้มออกมา แล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิมทำให้บรรยากาศในโต๊ะกลับมารื่นเริงอีกครั้ง ราวกับทุกคนในโต๊ะเลิกที่จะสนใจเรื่องราวเหล่านี้ 

         ในจังหวะนั้นเอง เสียงของดนตรีในงานก็เงียบลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเพลงสำหรับเต้นรำทันที ราวกับกำลังเชื้อเชิญหนุ่มสาวให้ออกมาเต้นรำกัน

         " แพน เจ้านำอลิเซียออกไปเต้นรำซะหน่อยสิ " พระราชาตรัสออกมา พร้อมกับรอยยิ้ม 

        " ผมคิดว่า ผมคงไม่มีความสามารถขนาดนั้น จะขายหน้าป่าวๆนะครับ "

       " ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวเจ้า ก็ให้อลิเซียสอนให้สิ " ลุงอาเธอร์กล่าวออกมาทันทีที่ผมพูดจบ ยังกับนัดแนะกันมากับพระราชางั้นแหละ

       " หรือว่าลูกสาวข้าไม่สวยพอที่จะเต้นรำกับเจ้างั้นเหรอ " 

       ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกไป ลุงอาเธอร์ก็เอ่ยขัดออกมาเพื่อดังทางผมไว้ก่อน สรุปตาลุงนี่มันอ่านใจคนออกหรือไงฟะ ( ไรท์ : ไม่ใช่ลุงหรอก ตูเอง 5555) 

       ผมจึงได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้ลุงอาเธอร์แล้ว ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะหันหน้าไปหาอลิเซีย พร้อมกับก้มศรีษะ พร้อมทั้งยื่นมือออกไป เพื่อขอเธอไปเต้นรำด้วย 
  
       " ท่านหญิงอลิเซีย ได้โปรดเต้นรำกับผมได้มั้ย "

        จากนั้นเธอก็ชะงักเพียงชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นถอนสายบัว แล้วก็นำมือมาวางบนมือของผมที่ยื่นไปรับเธอ พร้อมกล่าวตอบกลับมา ก่อนจะออกไปเต้นรำกันที่ฟลอร์

       " แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ท่านแพน "



      แต่ในขณะกำลังเต้นรำกันอยู่นั้นเอง จู่ๆอาณาเขตสัมผัสของผมก็จับสัมผัสถึงจิตมุ่งร้ายได้ที่เหนือหัวขึ้นไป เป็นจำนวนหลายจุด ก่อนที่จะได้เอ่ยเตือนออกมา ก็มีเสียงดังสนั่นดังจากเหนือหัวลงมา

      ตู้ม

      เพล้ง

      เสียงเพดานระเบิดออกมา พร้อมกับกระจกห้องโถงโดยรอบแตกออกมา พร้อมกับร่างของคนที่ปกปิดร่างกายมิดชิดจนยากระบุได้ว่าเป็นชายหรือหญิงหลายสิบคนพุ่งตามเข้ามา

      ทุกคนในห้องโถงอยู่ในอาการตื่นตระหนก กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คนชุดดำทั้งหมดต่างมุ่งไปตรงไปยังพระราชาทันที แต่ดูเหมือนลุงอาเธอร์เองจะเรียกสติกลับมาได้ เขาจึงรีบคว้าดาบออกมา พร้อมกับเอาตัวเข้าไปป้องกันพระราชาทันที 

      แต่ในสายตาผมคิดว่าลุงแกคงไม่รอดจากมือสังหารนับสิบที่พุ่งเข้าไปพร้อมกันแน่ ผมจึงร่ายเวทย์พันธนาการออกไป พร้อมกับรวบตัวอลิเซียออกมาจากที่เพราะ ผมสัมผัสได้ถึงอะไรบ้างอย่างเหนือหัวพอดี

     ตึง

     ตึง 

     ตึง

     ตึงๆๆ

     เสียงของร่างของมือสังหารที่ถูกเวทย์พันธนาการตึงไว้ทันที   ก่อนจะค่อยๆล้มลงกับพื้นจนหมด ทำเอาลุงอาเธอร์ที่ได้สติต้องอึ้งไปอีกรอบทีเดียว 

    " ไอ้พวกไม่ได้เรื่องแค่นี้ก็สังหารพระราชาไม่ได้ "

     เสียงของอีกร่างในชุดคลุมที่ดังออกมาพร้อมกับปรากฏตัวอยู่ในที่ที่เคยเป็นของอลิเซียและผมอยู่ พลางให้ผมคิดอย่างสงสัยว่า

 'ไอ้มุกเกลื่อนตลาดอย่างสังหารพระราชายังมีอีกแหะ '

   แต่มันโง่ปล่าวฟะ ถึงได้โผล่ออกมาให้จับเนี่ย....

  ผมได้แต่ส่ายหัวให้ไอ้บ้าที่ยืนพูดออกมากลางห้องโถง





...................................................................................................................

เสร็จแล้วตอนที่ 56 

ขอโทษทีหายไปครับพอดีมีหลายอย่างเกิดขึ้น (เอาง่ายๆ คิดไม่ออกนั่นเอง 55555)

สำหรับผมไม่มีอะไรมากตอนนี้เริ่มพยายามกลับมาอีกครั้ง 

วันวาเลนไทน์ที่ผ่านมาว่าจะลงตอนที่พิเศษกับตอนนี้ให้ ดันลืมซะงั้น 555555

เหมือนเดิมครับ มีคำผิดช่วยบอกด้วยเหมือนเดิม

น้อมรับทุกคำด่าที่หายไป ขอโทษด้วย (-/\-)

1 comment = 1 กำลังใจเช่นเคย..



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #1202 LENG555* (@5843430012) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 10:16

    หายไปนานรีบกลับมาอัปเถอะ (ปล.เมื่อไหร่พระเอกจะได้ไปอนาจักรเอลซะทีรอนานจนรากงอกแล้วและพระเอกเป็นดราก้อนสเลเยอร์นี่ไม่รองกินมังกรเพื่อจะได้พลังมังกรมาเป็นแบบอัคโนโลเกียไงดราก้อนอีเตอร์555)

    #1202
    0
  2. #1196 GameZaTH (@GameZaTH) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 15:14
    คิดถึงวุ้ย แพนตี้ T^T
    #1196
    0
  3. #1194 iorapong (@iorapong) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 18:17
    ขอตอนต่อไปๆๆๆๆ
    #1194
    0
  4. #1191 นายกะต่าย (@www-nine) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 21:43
    *.* รออออออ
    #1191
    0
  5. #1187 mikiza007 (@mikiza007) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:01
    หายไปนานจังคิดถึงนะคระบไรท์
    #1187
    0
  6. #1186 scornz (@scornz) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 12:04
    หายไปนานจังไรท์ มาต่อได้แล้วค่ะ
    #1186
    0
  7. #1182 ooyot12355 (@ooyot12355) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:16
    ค้างๆๆๆๆ
    #1182
    0
  8. #1180 kiraichi (@kiraichi) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:18
    ค้างงงงงงงงงง
    #1180
    0
  9. #1179 kiraichi (@kiraichi) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 00:18
    รออยู่นะครับ อยากอ่านมาก ค้างงงงงงงง
    #1179
    0
  10. #1173 Thanawoottp (@Thanawoottp) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 19:35
    รอๆอยู่นะครับ ขอบคุณครับ
    #1173
    0
  11. #1172 TANATOS LOVE VER (@yasimin) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:25
    มาต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รออยู่เด้อค๊าาา
    #1172
    0
  12. #1167 Ridmentoy (@Ridmentoy) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:31
    นึกว่าทิ้งนิยายเรื่องนี้แล้วซะอีก
    #1167
    0
  13. #1163 grimmyboy (@grim001) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:57
    นานมากกกก
    #1163
    0
  14. #1161 CadiooS R McaW (@mystytenano) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:23
    เกือบลืม
    #1161
    0
  15. #1160 KARENA (@karena) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:55
    ขอบคุณค่าาาา ไรท์กลับมาแล้ววววว หายไปนานเลย ดีใจสุดๆ อ่านแล้วค้างอ่าาาา รอๆนะคะไรท์ ขอบคุณมากๆเลยงับ
    #1160
    0
  16. #1159 wit000 (@wit000) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:33
    ขอบใจจ้า
    #1159
    0
  17. #1158 chonticha04042cb (@chonticha04042cb) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:51
    รอจนลืมเนื้อหา 555+ ต้องกลับไปอ่านใหม่เลย
    #1158
    0
  18. #1157 Ikimatsu (@tonkaowkub) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:37
    รอตอนต่อไปครับ
    #1157
    0
  19. #1154 yossakorn_ (@yossakorn_) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:38
    หายไปนานคิดถึง
    #1154
    0
  20. #1153 ills2 (@IllS) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:20
    ดีใจที่กลับมาครับ
    #1153
    0
  21. #1152 Mookuji (@Mookuji) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:01
    คิดถึงนิยายเรื่องนี้มาก
    #1152
    0
  22. #1151 bnmjkl2020 (@bnmjkl2020) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:56
    กลับมาเเล้วๆๆๆๆ
    #1151
    0
  23. #1150 patiphanpinkham (@patiphanpinkham) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:48
    ดีใจจุง แพนกลับมาแว้ววววววววว
    #1150
    0
  24. #1149 apichat3285 (@apichat3285) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:45
    รอคอยมาเนิ่นนาน...สุดท้ายก็กลับมา
    #1149
    0
  25. #1148 sanatawer (@sanatawer) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:36
    ไรท์ครับต้องตั่งชื่อตอนใหม่ชื่อการกลับมาของไรท์
    #1148
    0