Tale of Another world ตำนานบทใหม่ที่ต่างโลก

ตอนที่ 9 : เรียนรู้การเอาตัวรอด 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,955
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    18 ม.ค. 59

เรียนรู้การเอาตัวรอด 3


 
    เวลาสามเดือนโดยประมาณหลังจากที่มีการจุติครั้งที่สาม ผมที่ใช้ชีวิตในป่าเพื่อหาทางออกจากที่นี่ไปวัน โดยอาหารที่ขโมยมาจากพวกลิงก็เริ่มหมดลง แต่คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะตอนนี้ผม เริ่มล่าสัตว์มาเป็นอาหารได้มากขึ้นแล้ว

   ดูเหมือนการเอาชีวิตรอดจากที่นี่ ทำให้ผมเปลี่ยนแปลงในหลายๆด้าน ทั้งร่างกายและจิตใจแต่ถึงยังไง ผมก็รู้ว่าไม่ควรเสียตัวตนไปกับสิ่งที่เข้ามาใหม่ เพียงแต่ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์เท่านั้น ส่วนในหน้าต่างสถานะเองหลังจากมีการจุติคั้งที่สาม ดูเหมือนจะมีความเปลี่ยนแปลงไปมากพอสมควร

  {{สถิรพงษ์ วิริยะกุล}} (แพนเจีย) (ชาย)

 

เผ่าพันธุ์ : ยอดมนุษย์ระดับกลาง

อาชีพ : คนป่า       อายุ : 17        เลเวล : 1*

พลังเวท : 45000

พลังโจมตี : 45000

 พลังป้องกัน : 45000

ความว่องไว : 50000

พลังโจมตีเวท : 45000

พลังป้องกันเวท : 45000

โชค : 45000

อุปกรณ์สวมใส่ : เสื้อนักเรียนปุปะ  กางเกงสแลคปุปะ  รองเท้าผ้าใบขาดๆ กางเกงในที่ได้รับการล้าง  

ทักษะ : เข้าใจทุกภาษา  กลืนกินสัมบูรณ์ ภูมิคุ้มกันสมบูรณ์  จดจำสมบูรณ์ สัญชาตญาณ  อำพราง  วางแผน  มองเห็นในความมืด จิตสัมผัส

 สกิล :  ตรวจสอบขั้นสูง  ก้าวพริบตา  เพลงหมัดวานร ปรุงยา ประดิษฐ์  ซ่อมแซม   กงเล็บพิฆาต    ระบำหอกไม้ขั้นสมบูรณ์ จุดไฟ

เวทมนตร์ : เวทลมสมบูรณ์ 

สถานะ :  จุติ*7


<เงิน : 823,720,540,000 G>


   ส่วนมากเป็นการเพิ่มจากการใช้ชีวิตประจำวันและต่อสู้กับสัตว์และมอนสเตอร์ สิ่งที่มักจะเพิ่มขึ้นมาคือ เงิน ซึ่งไร้ประโยชน์มากในป่าแห่งนี้(T-T) orz แต่มันดันเพิ่มมาเรื่อยๆทุกครั้งที่ล่าได้ อยากให้มีเซเว่น...ติ๊ด.. ในป่าจัง จะได้ซื้อของกินเลย เหนื่อยล่าแล้ว 


  ส่วนรองลงมาคือ ค่าสถานะ ใช่ มันเยอะมาก สำหรับเลเวลหนึ่ง มากพอที่จะตบเกรียนกับบอสได้เลยมั้ง (แต่ก็ไม่เคยลองเพราะเจอทีไร ผมก็หนีออกมาก่อนทุกที) แต่พอมองหน้าต่างค่าสถานะทีไร ก็คิดถึงเพื่อนๆที่โรงเรียนโดยเฉพาะกลุ่มของผม มีกันแค่หกคนเท่านั้น แต่ถ้าได้อยู่โลกนี้สักวันเราคงได้เจอกันแน่นอน


  เอาล่ะ ผมว่าเลิกคิดถึงเรื่องหดหู่ มาดูทักษะกับสกิลที่ได้มาเพิ่มดีกว่า


  <สัญชาตญาณ>

รับรู้ถึงภัยที่กำลังมาถึง และตอบโต้กับภัยที่กำลังเกิดขึ้น 


  <วางแผน>

รู้จักการวางแผน


  <มองเห็นในที่มืด>(ได้จากการล่าสัตว์ในตอนกลางคืนติดกันเป็นสัปดาห์)

สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆได้ในความมืด


  ของทักษะก็มีประมาณนี้สำหรับคำอธิบาย แต่ก็ไม่เห็นว่าคำอธิบายจะบอกถึงคุณนะประโยชน์เลยมี แต่ต้องเอาไปคิดเอาเอง แต่บางอันเนี่ย (-_-!) ไม่บอกก็ได้มั้ง 


  ส่วนสกิลเนี่ย ที่ดูจะมีการเปลี่ยนแปลงพอสมควร เพราะมันมีการพัฒนาเพิ่มขึ้นอย่าง


 <ตรวจสอบ> >>> <ตรวจสอบสมบูรณ์> 


  เพราะดูเหมือนทักษะหรือสกิลบางอันก็มีลำดับขั้นเหมือนกันโดย


<ปกติ> คือ ไม่มีอะไรต่อท้าย เป็นขั้นพื้นฐานแบบพอใช้ได้แต่ไม่เชี่ยวชาญมาก

<กลาง> คือ มีคำว่าขั้นกลางต่อท้าย ถือว่ามีความเชี่ยวชาญเพิ่มขึ้น แบบใช้ได้รวดเร็วและมีความแม่นยำสูง

<สูง>  คือ มีคำว่าขั้นสูงต่อท้าย มีความเชี่ยวชาญของผู้ใช้เพิ่มมากขึ้น สามารถเอาไปพลิกแพลงกับทักษะหรือสกิลอื่นได้ ในขั้นต้นเพื่อความต่อเนื่องในการใช้

<ปรมาจารย์> คือ มีคำว่าเชี่ยวชาญต่อท้าย โดยขั้นนี้จะสูงกว่าขั้นสูงตรงความพลิกแพลงและความต่อเนื่องเพิ่มขึ้นมาอีกระดับ

<master> คือมีคำว่าสมบูรณ์หรือสัมบูรณ์ต่อท้าย โดยขั้นนี้เรียกได้เชี่ยวชาญสูงสุดแทบจะเรียกว่าทักษะหรือสกิลแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกับลมหายใจเลยทีเดียว เรียกได้ว่าทำงานโดยธรรมชาติ เพียงแค่คิดเท่านั้น


 เอาหละจบการอธิบายเสริมเพียงเท่านี้ ถึงเวลาไปแล้ว หา... ยังอธิบายไม่หมดเลย คุณจะสงสัยอะไรกันขนาดนั้นก็ได้คับเดี๋ยวผมอธิบายต่อก็ได้อย่างย่อๆ


   <ประดิษฐ์>กับ<ซ่อมแซม> ได้มาจากการที่ผมสร้างหอกไม้ทำเองนี่แหละกับลองเย็บเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ของตัวเองไงคับ ถึงแม้จะดูไม่ได้อยู่ก็เถอะแต่ช่วยให้สภาพมันดีขึ้นบ้างล่ะนะ


   <ระบำหอกไม้สมบูรณ์> ผมก็สร้างขึ้นเองนะสิ จากการที่เบื่อในช่วงที่ผ่านมาก็เลยมาลองทำขึ้นสุดท้ายก็สำเร็จ ทำให้ได้รู้ว่าโลกนี้เราสามารถสร้างทักษะหรือสกิลขึ้นเองก็ได้ เพียงแต่เราต้องทำท่าซ้ำๆ จนเกิดความแม่นยำพอจึงสามารถบันทึกลงทักษะหรือสกิลได้  


  เอาหละจบแล้วนะ ที่นี้ไปทำอย่างอื่นบ้างนะคับ 


   ในวันนี้ก็จะเป็นเวลาเหมือนเคยที่ผมจะออกล่าอย่างทุกที โดยผมจะไปล่าสัตว์ในทุกวัน จะเว้นในคืนพระจันทร์เต็มดวงกับพระจันทร์ดับ เพราะสองวันดังกล่าวนั้นจะล่าสัตว์ไม่ค่อยจะได้ ทำไมเหรอ ก็เพราะ สองวันที่ว่ามีไอ้บอสหมาป่าขาวกับไคจู มาสู้กันจนสัตว์ในป่าพากันหายไปหมด ผมเองก็ต้องซ่อนตัวเหมือนกัน เป็นอย่างนี้ตลอดเวลาที่ผ่านมา 


   แต่ไม่รู้ทำไม วันนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ว่านี่ แต่มันสองตัวกับเข้ามาบู้กันตอนนี้ฟะ โดยที่ข้างหน้าของผม เป็นสัตว์ยักษ์สองตัวกำลังเข้ามาห่ำหั่นกันอยางดุเดือด ส่วนตัวผมที่หลบด้านล่างกับการใช้<อำพราง>หลบอยู่ใต้ต้นไม้ห่างจากบริเวณที่สู้กันไม่มากนัก 


   แต่นอกจากวันเวลาต่างจากทุกทีแล้ว ผมรู้สึกถึงอะไรบ้างอย่างที่แตกต่างไปจากคราวที่แล้วที่ผมมาดู และดูเหมือนความรู้สึกแปลกนี่จะมาจากไอ้ตัวไคจูนั่นแต่ไม่รู้คืออะไร จึงได้แต่มองการต่อสู้ครั้งนี้ต่อไป


    เริ่มจากราชันย์หมาป่าขาวพุ่งตัวเข้าชนใส่ไคจูนั่น(สรุปมันชื่อไคจู ไปแล้วใช่มั้ย)ด้วยความเร็ว แต่มันที่่เตรียมไว้ก่อนแล้ว เห็นคู่ต่อสู้เข้าใกล้ระยะ ก็จัดการใช้หางที่มีลักษณะเหมือนหางของแมงป่อง ตวัดเข้ากระแทกที่หน้าของหมาป่าเต็มที่ จนทำให้หมาป่ากระเด็นไปอีกทาง แล้วก็สะบัดหัวอย่างมึนงง ก่อนที่ลุกขึ้นมาแล้วกระโจนเข้าใส่ไคจูอีกครั้ง โดยลอยตัวให้สูงกว่าระยะของหางของคู่ต่อสู้ 


    ทำให้ไคจูที่ไม่คิดว่าศัตรูของตนจะฟื้นตัวเร็ว จึงชะงักตัวไปทำให้จังหวะที่จะเคลื่อนตัวหลบช้าเกินไป ถูกหมาป่ายักษ์ขึ้นมาค่อมบนหลังของตน ก่อนที่ราชันย์หมาป่าจะกดน้ำหนักลงที่บนหลังของมัน จนต้องทิ้งตัวติดกับพื้น ทำให้ตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบ  


    แต่ก่อนทีราชันย์หมาป่าขาวจะได้ทำอะไร ศัตรูของมันก็ได้ใช้หางของมันทิ่มลงมาที่ตัวของมันที่กดมันลงอยู่ ทำให้มันได้แต่ต้องหลบออกไปจากบนตัวของศัตรู

   ทำให้ศัตรูสามารถกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง ด้วยความสงสัยของผมว่าทำไมมันต้องหลบออกมาห่างพอสมควร  แต่ดูเหมือนคำตอบจะได้อย่างรวดเร็วเพราะ ไคจูตวัดหางที่เหมือนแมงป่องออกไปจนเดินต้นไม้บริเวณด้านหลังของมัน ภาพที่ผมเห็นก็คือ ต้นไม้เหล่านั้นค่อยแห้งตาย กลายเป็นสีดำแล้วสลายตัวไป ในบริเวณนั้น


   วอท มีพิษด้วย..... 


   แถมยังแรงขนาดทำลายพืชได้เลย..... 


   ตูโดนไปทีนี่ ไม่เฝ้ายมบาลหรือไง......


   หลังจากนั้นตกใจกับพิษอันรุนแรงของไคจูทำให้ผมรู้ว่าผมจำเป็นต้องคอยระวังเหมือนไม่สามารถยืนดูเฉยๆได้ ผมถอยหลังออกมมาเพื่อเพิ่มระยะห่าง และคอยตามดูการต่อสู้แต่ 


   การต่อสู้ต่อจากนั้นดูจะทวีความรุนแรงขึ้นตามลำดับแต่ดูเหมือนฝ่ายที่เสียเปรียบะเป็นเจ้าไคจูเพราะว่าราชันย์หมาป่าจะค่อยๆตอดที่ละเล็กทีละน้อย แล้วหลบออกมาก่อนที่หางจากศัตรูจะได้เข้ามาถึงตัวมัน 


   จนในที่สุดเจ้าไคจูดูจะเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำก่อน โดยมันที่พยายามตามความเร็วของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ทัน  ทำให้มันหมดแรงล้มลงไปก่อน


  เมื่อราชันย์หมาป่าขาวเห็นดังนั้นจึงคิดจะปิดฉากทันที แต่ก็ไม่คิดที่จะเข้าไปจัดการใกล้ แต่ได้รวบรวมพลังไว้ที่ปาก ก่อนที่จะอ้าปากออกมาเตรียมจะปล่อยลำแสงสีขาวออกมา ในจังหวะที่มันรวบรวมอยู่นั่นเอง ความสัญชาตญาณบอกผมว่ายังไม่จบลงแค่นี้


   ก่อนที่ผมจะหันไปมองทางด้านไคจูที่ล้มอยู่ โดยมีรอยแผลเล็กน้อยตามตัวของมัน แต่จากสีหน้าของมันทีผมเห็นไม่ได้รู้สึกถึงความคิดที่ว่าแพ้หรือจะตายเลย มีแต่ความมั่นใจ


  แล้วผมจึงหันไปมองรอบๆพื้นที่ต่อสู้ ก็เข้าใจได้ทันที เพราะที่ด้านตรงข้ามกับจุดที่ผมอยู่ มีก็อบลินสองสามตัวยืนอยู่ โดยในมือของมันมีของที่เหมือนกับหน้าไม้ที่ขึ้นลำเรียบร้อยแล้วกำลังเล็งไปที่หมาป่าสีขาว 


  เฮ้ย ในมอนสเตอร์ก็มีการร่วมมือกันด้วยหรือฟะ......


  นึกว่ามีแต่มนุษย์ซะอีก ....


  คงต้องของเข้าไปแจมบ้างแล้วฟะ .....


  แล้วผมก็เคลื่อนตัวอ้อมไป เพื่อไปยังอีกฝั่งที่มีก็อบลินอยู่ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ทันเพราะขณะที่ผมวิ่งมาได้ครึ่งทาง ก็เห็นก็อบลินทั้งหมดยิงหน้าไม้ออกไปใส่หมาป่าเรียบร้อยแล้ว 

   

   เมื่อลูกศรของหน้าไม้ที่ยิงออกไปพุ่งเข้าไปยังบริเวณขาทั้งสองข้างอย่างละลูกและที่ลำตัวของราชันย์หมาป่าขาวอีกหนึ่งลูก ทำให้ราชันย์หมาป่าขาวที่รวบรวมพลังอยู่ ถึงกลับสะดุด แล้วปล่อยลำแสงสีขาวไปยังด้านหน้าแต่เฉทิศไป ทำให้ไม่โดนเจ้าไคจูที่นอนอยู่ ก่อนจะล้มลงไปทันที จากที่ผมคาดไว้ลูกศรของหน้าไม้นั่นคงจะมีพิษอยู่แน่นอน  แถมรุนแรงเสียด้วย 


  ทำให้ผมรีบพุ่งตัวไปยังบริเวณด้านหลังของพวกก็อบลินที่ยังคงยืน แสยะยิ้มส่งเสียงแปลกๆออกมา ทันทีที่ผมมาถึงด้านหลังพวกมันก็ตวัดหอกไม้ในมือด้วยความเร็วไปยังบริเวณจุดตายของพวกมันทั้งหมดคือกลางหัว 


  จากนั้นพวกมันก็ล้มลงแล้วสลายเป็นแสงเข้าตัวของผม พร้อมกับทิ้งของดรอปออกไว้ที่พื้นผมจึงใช้ไอเทมบ๊อคเรียกเก็บไว้อย่างรวดเร็ว 


  แล้วหันไปมองตัวไคจูที่ตอนนี้ลุกขึ้นมายืนในสภาพที่ฟื้นตัวแล้ว ก็เข้ามายังจุดที่ราชันย์หมาป่าขาวล้มอยู่ จากนั้นก็ทำการลงมือทำร้ายอีกฝ่ายที่ล้มอยู่อย่างเต็มที่ โดยอีกฝ่ายไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย 


  ส่วนตัวผมก็ยืนกัดฟันด้วยความโมโหอย่างที่สุด เพราะสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดก็คือ การเล่นไม่ซื่อ และการทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้(คน?) มันทำให้ผมเห็นภาพที่เคยเกิดขึ้นในอดีตมาซ้อนกับภาพตรงหน้า

 

   ก่อนที่ผมจะพุ่งตัวเข้าขวางการต่อสู้โดยเอาหอกไม้ในมือฟาดลงไปบริเวณหัวของไคจูตัวนั้น แล้วตีลังกาใช้เท้าสองข้าง ถีบลงไปยังหัวของไคจูเต็มแรง และด้วยค่าสถานะของผมตอนนี้นั้น

    เลยทำให้ภาพที่ปรากฏออกมาคือการกระเด็นไปข้างหลังของปิศาจยักษ์จนทำให้ต้นไม้ด้านหลังถูกโค่นลงเป็นบริเวณกว้าง ก่อนที่ผมจะหันกลับมาสนใจหมาป่าสีขาวด้านหลังของตน แล้วหยิบยาแก้พิษที่เคยขโมยมาจากแก็งลิง เอามาใส่ปากของราชันย์หมาป่าขาว 


  ตัวของมันที่เจ็บปวดจากพิษและการทำร้ายจากไคจู แต่ก็ไม่รู้ถูกใครช่วยเอาไว้ทำให้ มันจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมามองสิ่งที่เห็นคือ สิ่งมีชีวิตที่ยืนสองขาตัวเล็กกว่ามันมาก มาช่วยเอาไว้ แต่ด้วยความหวาดระแวงที่ในมืออีกฝ่ายพยายามเอาของบางอย่างเข้ามาในปากของตน มันจึงได้แต่ส่ายปากหลบจากมือของอีกฝ่าย 


   ผมที่พยายามป้อนยาแก้พิษที่ดรอปมาจากก็อบลินอยู่แต่ อีกฝ่ายก็ยังพยายามส่งเสียงขู่ใส่ผม ผมจึงรู้ว่ามันยังคงระแวงผมอยู่มั้ง ผมจึงได้เอามือลูบที่จมูกของมัน แล้วพูดกับมัน 


   " ใจเย็น ผมมาช่วยนะ ไม่ได้จะทำร้าย แค่ยาแก้พิษ"


  ดูเหมือนมันจะเข้าใจที่ผมพูด จึงเลิกเอาปากหลบแล้วก็งับเอาสมุนไพรในมือเข้าปากไป แล้วผมที่ยืนดูสักพัก จนราชันย์หมาป่าขาวค่อยๆลุกขึ้นมายืนได้ ถึงแม้จะยากเพราะบาดแผลตามตัวจำนวนมาก 


  ในที่สุดในก็ลุกขึ้นมาสำเร็จ ก่อนที่จะก้มหัวมาทางผม แล้วก็เอาลิ้นขนาดใหญ่ของมันเลียที่ใบหน้าของจนเปียก


  " เอาหล่ะ พอแล้ว มันจั๊กจี้ ฮ่าๆๆๆ" 


  " ที่นี้ แกกลับบ้านของแกไปรักษาตัวเถอะ " 


  เมื่อมันหยุดเลียหน้าผมแล้ว ก็ฟังที่บอกต่อจากนั้นก็หันไปมองทางร่างที่ไคจูนอนอยู่ ก่อนหันมามองผมแล้วหอนให้ แล้วค่อยๆหายเข้าไปในป่าทันที


  ผมที่กำลังจะเดินกลับไป แต่ก็ต้องหยุดเหมือนไอ้สัตว์ประหลาดไคจู มันดันลุกขึ้นก่อนจะมองมาที่ผม ราวกับเป็นศัตรูคู่แค้นกันมา ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่ผมอย่างรวดเร็ว ผมที่หลบไม่ทัน จึงโดนกระแทกเต็มแรง ชนต้นไม้ไม่รู้กี่ต้น


  ไคจูที่พุ่งเข้าใส่ผมแล้ว ลากผมที่อยู่ตรงหน้าไปกระแทกกับต้นไม้เป็นทางยาวจนเกือบถึงหน้าผาสูง ที่ด้านล่างเป็นแม่น้ำอยู่หมายจะให้ผมตกลงไปข้างล่างนั่น


  ส่วนตัวผมที่เริ่มประคองสติกลับมาได้ ก็เอาหอกไม้ในมือ แทงไปยังหัวของมันตรงเหนือดวงตาของมันอย่างแรง จนหอกไม้ในมือทะลุเข้าไปในหัวของครึ่งท่อนในทีเดียว 

  จนทำให้มันที่เจ็บปวดไม่ได้ผ่อนความเร็วลง พุ่งลงหน้าผาไป ส่วนผมที่ออกแรงไปมาก ก็กำลังล่วงลงไป แล้วใช้แรงที่เหลืออยู่พุ่งสวนขึ้นไปแล้ว กระแทกไม้ที่ปักหัวมันให้ตอกเข้าไปลึกกว่าเดิมจน ในที่สุดไคจูนั่นก็ตายลง สลายกลายเป็นแสงเข้าสู่ตัวผม พร้อมกับไอเทมที่ล่วงตามลงมา 


   "เป็นไง ชอบมั้ยไม้อันนี้ที่หัวแก" ผมบอกด้วยความสะใจออกมา


    แล้วผมจึงใช้ไอเทมบ๊อคดูดทั้งหมดมาเก็บไว้ เหลือเพียงแต่ลูกแก้วสถานะที่ดูเหมือนจะใช้ง่ายเลย ถูกหลอมเข้าตัวผม แล้วผมก็ตกลงไปในแม่น้ำ แต่ก็ไม่มีแรงพอที่จะว่ายน้ำไปขึ้นฝั่ง จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ก่อนที่จะไหลไปตามกระแสน้ำแล้วกระแทกเข้ากับโขดหิน ตามน้ำแล้ว สลบไปในที่สุด (ยังจะซวยในตอนท้ายอีก)



.................................................................................................................


เสร็จแล้วสำหรับตอนนี้ 5555 อารมณ์กำลังมาเลยตอนนี้ 

ตอนต่อไปขอเปลี่ยนบรรยากาศจากป่าไปที่อื่นบ้าง เพราะผมเริ่มจะไปป่าไม่เป็นแล้ว

ตอนต่อไปอาจจะตามมาตอนเย็นถ้าว่างครับ


ปล. ดูคำผิดให้ผมด้วยนะครับ ถ้ามีอะไรตกหล่นไปเมนท์บอกได้นะจ๊ะ

ปล2. ถ้าชอบ อย่าลืมให้เรตติ้งนิยายนิดหนึ่งนะครับผม


1 คอมเมนท์ = 1 กำลังใจ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1,202 ความคิดเห็น

  1. #1110 0996678828 (@0996678828) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 22:39
    สนุกคับแต่นิดๆๆตรงที่ฆ่ามอนง่ายไปนิด
    #1110
    0
  2. #921 คิว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:18
    อ่านมา สนุกดีน่ะ แต่ไม่สมเหตุผลไปหน่อย ใช้หอกไม้แทงมอนเวล700กว่าได้ หอกไม้เนี่ยน่ะ แล้วอาวุธที่เองเอามามันหายไปไหนหมดหรือว่าเอาไปตีบวกให้หอกไม้หมดแล้วหว่า?? ส่วนลูกแก้วสถานะคือฆ่ามอนไปเยอะน่ะ แต่ทำไหมมันมีีค่าสถานะนิดเดียวเอง จากสกิลแล้วมันต้องดรอปทุกตัวที่ฆ่าสิ อันนี้ก็งงๆอยู่ ยังไงก็บอกผมด้วยน่ะ มันค้าง ใครก็ได้บอกที
    #921
    0
  3. #839 lnwsaa (@popsaa123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 14:42
    หมาป่าสาว 555555555555555+
    #839
    0
  4. #780 AoMeZa (@aomeza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 02:13
    เอ่อผมอ่านผ่านๆเห้นบอกว่าซากจะอยู10นาทีหรือป่าว
    #780
    0
  5. #779 AoMeZa (@aomeza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 02:09
    สนึกดีคับ
    #779
    0
  6. #675 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:18
    ขอบคุณครับ
    #675
    0
  7. #509 Natdanai Wichapong (@chiba_tatsuya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:03
    ขอบคุณครับ
    #509
    0
  8. #424 ✚[ Belphegor ]✚ (@Uchakorn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:00
    คิดจะเลี้ยงหมางั้นหรือนี่

    มีบุญคุณต้องทดแทนแน่นอน! เพราะว่าเป็นน้องหมาไงล่ะ!
    #424
    0
  9. #309 Lehz4rd (@another37) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 21:33
    คือทำไมเวลไม่ขึ้นเลย งง หรือผมอ่านข้ามว่าทำไมเวลไม่ขึ้น
    #309
    0
  10. #306 WonderFul Life (@auzethirst) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 16:28
    สงสัยเรื่องดวงอะ เห็นบรรยายซวยตลอด แล้วดวงที่เพิ่มขึ้นเป็นหมื่นๆ ไม่ช่วยอะไรเลยเหรอ ? //// ค่าสถานะดูสูงมาก แต่ก็ไม่ได้ดูต่างจากปรกติเลย รึเพราะเจอแต่สัตว์ประหลาดหว่า?
    #306
    0
  11. #215 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 17:40
    ถ้าไม่ช่วยหมาไว้เลิกอ่านแน่///ติดสถานะคลั่งหมาน้อย
    #215
    0
  12. #214 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 17:40
    ถ้าไม่ช่วยหมาไว้เลิกอ่านแน่///ติดสถานะคลั่งหมาน้อย
    #214
    0
  13. #79 luosblazer (@luosblazer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 13:54
    ครั้งครับไม่ใช่คั้ง
    #79
    0
  14. #72 JokerVampire (@jocker797) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 18:49
    พระเอกโลกสวยไปหน่อยแหะ  แต่สนุกใช้ได้ครับ
    #72
    0
  15. #53 Pra Cha (@nabralyst) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 22:30
    status บวกแต่จากการจุติ ฆ่าไแตั้งเยอะ บวกหน่อย ลืมก็จดไว้
    #53
    0
  16. #38 ต่อเลยครับ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:46
    สนุกมากครับ รออ่านอยู่น่ะคับ
    #38
    0
  17. #37 Tyrecope (@Faizex) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 18:12
    ขออีกตอนสนุกก
    #37
    0
  18. #36 Human>_< (@-a-z-0-9--) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 17:41
    งือออ หนุกอ่าาา
    #36
    0
  19. #35 ืืืn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 16:31
    นุกครับลงไววววววววววววววววว
    #35
    0
  20. #34 nin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 16:20
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆครับของอีกตอน
    #34
    0