ตอนที่ 12 : Doctor Is Mine : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    8 พ.ย. 58







CHAPTER 11


เสียงฝีเท้าสองคู่เดินเคียงข้างกันมาจนถึงด้านในตึก มือหนาล้วงมือเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกงยามที่ฟังคนตัวเล็กตรงหน้ากำลังเล่าเรื่องเคสผ่าตัดกระต่ายตัวจิ๋วเมื่อเช้าให้ฟังด้วยแววตาตื่นเต้นจนคนฟังอดจะยิ้มตามไม่ได้



ริมฝีปากบางขยับไปมาพร้อมกับท่าทางที่ดูแล้วคงจะตื่นเต้นมากจริงๆ เพราะคนตรงหน้ายังไม่เคยผ่าตัดสัตว์ชนิดอื่นนอกจากหมากับแมวเลยด้วยซ้ำถึงจะเรียนมาในสัตว์หลายประเภทแต่พอเอาจริง มันก็มีสัตว์ไม่กี่ประเภทนักที่จะมีคนพามารักษา



แบมแบมเดินมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของตัวเองก่อนจะหันหลังไปหาคนตัวสูงที่เดินตามมาหยุดด้านข้าง ใบหน้าน่ารักส่งยิ้มไปให้พร้อมกับลดแก้วชานมที่ถือดูดอยู่ลง



" ขอบคุณมากนะครับคุณมาร์คที่เดินมาส่ง "


" ตั้งใจทำงานนะครับหมอแบม " มาร์คว่าแล้วส่งยิ้มตอบกลับไปให้ก่อนจะยืนรอให้อีกคนเดินเข้าไปในห้องแล้วจึงหันหลังเดินออกมา



ใบหน้าคมหันมองด้านหลังของตัวเองอีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่สัมผัสได้ว่ามีสายตาของใครบางมองมาแต่กลับไม่เห็นคนยืนอยู่บริเวณนั้น เจ้าตัวถึงตัดสินใจหันหลังกลับเดินออกไปจากบริเวณนั้นตามเดิม



เสียงลิฟต์ดังขึ้นและเปิดออกมาร์คก้าวขาเข้าไปด้านในแล้วกดลงลิฟต์มายังชั้นล่าง แต่ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลงใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมของชั้นก็เดินผ่านมาให้คนด้านในได้เห็น รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นพร้อมกับสายตาแห่งชัยชนะที่เหลือบมองจนคนในลิฟต์ต้องยกมือขึ้นลูบขนที่แขนของตัวเองที่อยู่ดีๆ ก็พากันลุกขึ้น



" อะไรของเขา " มาร์คบ่นกับตัวเองแล้วยืนรออยู่ภายในลิฟต์จนมาถึงชั้นที่ตัวเองต้องการ


" อ้าวมาร์ค มาส่งหมอแบมเหรอ " แจ็คสันเดินละออกจากนางพยาบาลข้างตัวที่ส่งแฟ้มคืนให้แล้วจึงเดินมาหาเพื่อนตัวสูงของตัวเองทันที


" อืม อยู่ที่ห้องทำงานน่ะ " มาร์คชี้ขึ้นไปด้านบนของตึก แจ็คสันพยักหน้าให้ก่อนจะวาดแขนกอดคอเพื่อนแล้วดึงเข้ามาใกล้


" นี่ตกลงชอบหมอแบมเหรอ เห็นไปรับไปส่งกันบ่อยนะช่วงนี้ " แจ็คสันหรี่ตามองเพื่อนแล้วยิ้มออกมา มาร์คเบนสายตามองเพื่อนก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วฟาดมือลงกับหน้าท้องคนข้างตัวให้ปล่อยแขนออก


" ไม่รู้เหมือนกัน แต่หมอแบมน่ารักดี "


" แค่น่ารักเองเหรอ ? " แจ็คสันแกล้งลดเสียงลงต่ำแล้วแกล้งถามอีกครั้ง มาร์คหันมามองแล้วยื่นมือไปบีบคอเพื่อนตัวเองทันที


" ว่างงานมากจนมาคอยยุ่งเรื่องของคนอื่นแล้วใช่ไหม แจ็คสันหวัง "


" ฮ่าๆ ก็ไม่ได้ว่าง กำลังจะไปหาหมอแบมนี่ไงแต่อยากแซวเลยแวะมาหาก่อน " แจ็คสันว่าอีกครั้งแล้วดึงมือเพื่อนออกจากคอ พร้อมกับโบกมือส่ายไปมาให้กับมาร์คที่เดินยิ้มออกไปแล้วพร้อมกับเดินมาที่ลิฟต์เพื่อจะไปยังชั้นที่ต้องการ








เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องพร้อมกับความเงียบรอบข้างที่เงียบเสียงลงจนแบมแบมรู้สึกได้ ถ้าเป็นปกติที่พยาบาลมาเคาะเรียกหรือเป็นป้าแม่บ้านก็จะส่งเสียงเข้ามาทันทีแต่นี่กลับเงียบจนเจ้าของห้องต้องขมวดคิ้วมอง



มือบางวางแก้วชานมไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินมาที่หน้าประตูห้องจับลูกบิดกำเอาไว้แล้วค่อยๆ เปิดออกไป ภาพตรงหน้าคือความว่างเปล่าที่แบมแบมสัมผัสได้ เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะดึงประตูปิดแต่กลับมีมือของใครบางคนมาดึงบานประตูเอาไว้จนแบมแบมสะดุ้งสุดตัวปล่อยมือถอยเข้าห้องทันที



เสียงฝีเท้าที่วางลงเงียบจนลมหายใจคนมองสะดุด แบมแบมมองไล่สายตาตั้งแต่รองเท้าผ้าใบสีขุ่น กางเกงขายาวสีดำสนิทกับเสื้อสีเทาเข้มเรื่อยจนถึงใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยแมสสีดำคุ้นตาพร้อมกับหมวกแก๊ปปิดหน้าเห็นแค่ดวงตาคมที่เคยมองจ้องมาก่อนหน้านี้



แบมแบมกำมือเข้าหากันแน่นขาเล็กก้าวถอยหลังทุกครั้งที่อีกคนก้าวขาเข้ามาใกล้ มือสากของคนตรงหน้ากำลูกบิดบานประตูดึงเข้ามาและปิดลงในที่สุด ใบหน้าหวานเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นก่อนจะพยายามปรับลมหายใจของตัวเองให้เป็นปกติแล้วเอ่ยถามคนตรงหน้า



" เข้าห้องผิดรึเปล่าครับคุณ ผมไม่มีนัดกับใครนะครับ " แบมแบมว่าแล้วเดินหลบไปอีกทางที่อีกคนก้าวเข้ามาใกล้



ใบหน้าคมหันมองแล้วส่งสายตายิ้มไปให้แทนคำตอบ พลางสูดลมหายใจเข้าเสียงดังจนแบมแบมสะดุ้งแล้วจึงค่อยปรือตาขึ้นมองร่างของคนที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเอง



" หอม... "


" อ่อ เครื่องปรับอากาศที่นี่ใส่ที่ดับกลิ่นห้องไว้น่ะ ถ้าคุณชอบเดี๋ยวผมถามแม่บ้านให้ได้นะครับ " เจ้าของห้องแกล้งเบนประเด็นไปทางอื่นจนอีกคนต้องมองมาด้วยสายตาดุ แบมแบมยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาพยายามมองหาทางออกให้กับตัวเองที่ดูแล้วจะมีแค่สองทางคือถ้าไม่โดดหน้าต่างก็ต้องพุ่งออกทางประตู



แต่ดูแล้วโดดหน้าต่างน่าจะง่ายที่สุดนะในเวลานี้



" ผมหมายถึงแบมแบมน่ะ หอมมากก.. " คนตัวเล็กส่งยิ้มแหยๆ กลับไปให้และยิ่งเห็นอีกคนก้าวเข้ามาจนชิดโต๊ะทำงานอีกฝั่งของตัวเอง แบมแบมก็แทบอยากจะหายตัวเข้าไปในกำแพงห้องให้ได้



เพิ่งรู้สึกว่าห้องทำงานตัวเองเล็กก็วันนี้แหล่ะ!!



มือสากวางทาบลงกับโต๊ะทำงานของแบมแบมก่อนจะก้มหน้าลงชิดพื้นโต๊ะ สูดดมกลิ่นหอมที่ติดอยู่บนโต๊ะตามที่คนตัวเล็กเคยสัมผัสจนคนที่ยืนมองอยู่แทบอยากจะร้องไห้ออกมากับภาพตรงหน้า



มือบางบีบเข้าหากันแน่นจนเลือดซึม ปากนิ่มกัดเข้าหากันจนช้ำ ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบห้องตัวเองพยายามมีสติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ไอ้อาการโรคจิตของคนตรงหน้าก็ดึงความสนใจของเจ้าตัวได้ทุกครั้งที่อีกคนขยับตัว



" เห้ยยยย!!! " เสียงร้องตะโกนลั่นของแบมแบมดังออกมาทันทีที่โดนมือสากคว้าจับที่ข้อแขนดึงเข้ามาใกล้จนหน้าท้องชนกับขอบโต๊ะอย่างแรงจนเจ้าตัวเบ้หน้าออกมาพร้อมกับแก้วชานมที่ตกลงกระแทกพื้นกระจายออกเป็นวงกว้าง



เจ็บจนไม่รู้จะร้องยังไง!!!



มือสากยกขึ้นจับที่ใบหน้าน่ารักที่พยายามเบี่ยงหลบจนอีกคนขัดใจคว้าเข้าที่ต้นคอบีบแรง แบมแบมยกสองมือขึ้นจับมือที่บีบคอตัวเองไว้แล้วทุบแรงๆ แต่อีกคนกลับไม่สะท้านแต่อย่างใดไม่หนำซ้ำเจ้าของมือสากยังส่งยิ้มร้ายมาให้พร้อมออกแรงกระชากคอแบมแบมให้ขยับตัวปีนข้ามโต๊ะมายืนฝั่งตัวเอง



แบมแบมพยายามยกขาขึ้นถีบอีกคนจนกระเด็นออกไปแล้ววิ่งไปเปิดประตูห้องแต่คนตัวสูงกลับไวกว่ารีบวิ่งเข้ามากระชากคอเสื้อด้านหลังของแบมแบมจนกระเด็นถอยไปชนกับขอบโต๊ะทำงานล้มลงนอนกับพื้นห้อง ใบหน้าหวานเบ้ปากออกมาเพราะความเจ็บจากสีข้างที่ถูกกระแทกถึงสองครั้ง ก่อนจะถูกร่างนั้นตามมาคร่อมทับเอาไว้



" จะเอาอะไรก็บอกมา อย่าทำแบบนี้ดิ่วะ!! " เสียงใสเหวลั่น มือบางยกขึ้นผลักอีกคนออกห่าง


" แบมแบม.. หวาน.. หอม.. หอมมาก.. " เสียงแหบดังขึ้นด้านข้างหู ใบหน้าหวานสะบัดหน้าหนีลมหายใจร้อนที่เป่ารดบนต้นคอตัวเองด้วยความขยะแขยง น้ำตามากมายพากันมาเอ่ออยู่บนขอบตาสวย



แบมแบมกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้เม้มปากจนเลือดซึมสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวคลุ้งในปากของตัวเอง ข้อมือบางพยายามกระชากออกให้พ้นจากมือสากที่รวบมือตัวเองเอาไว้ ก่อนที่คนด้านบนจะเปลี่ยนจากจับมือเป็นบีบคอของแบมแบมเต็มแรง



" อึก กก!! ปล่อยย !!! "


" นอกใจ แบมแบมนอกใจกู!!!! " เสียงตะคอกดังทำเอาสติของแบมแบมยิ่งหายไปเรื่อยๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างมากขึ้นพร้อมใบหน้าที่เริ่มหงิก ปากบางอ้าออกพยายามโกยอากาศเข้าหาตัวเองมากขึ้น


" ไม่อยากตายใช่ไหม.. ขอร้องสิแบมแบม.. ขอร้องพี่ แล้วพี่จะปล่อยนะ.. " ใบหน้าคมก้มลงแทบชิดจนสายตาประสานกัน



ใบหน้าหวานหันหนีทันทีที่อีกคนก้มลงมา แบมแบมปิดปากตัวเองนิ่งปล่อยให้น้ำตามากมายไหลลงมาอาบแก้มแทนคำตอบที่ให้ไปว่ายังไงก็จะไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นแน่นอน!!



คนตัวสูงส่งสายตาเกรี้ยวกราดใส่คนด้านใต้แล้วเพิ่มแรงกดที่คอมากขึ้นจนอีกคนสำลักอากาศออกมา มุมปากหนายกยิ้มร้ายขึ้นทันทีที่เห็นร่างคนตัวเล็กดิ้นไปมาเพราะอากาศกำลังจะหมด ก่อนจะค่อยๆ ฉีกยิ้มออกกว้างมากขึ้นในหัวประมวลแค่ว่ายังไงก็จะไม่มีทางปล่อยให้ตายง่ายๆ แบบนี้หรอก..



แบมแบมต้องได้รับโทษที่นอกใจก่อน ถึงจะสาสม..



มือสากคลายแรงที่กดคออีกคนออกพอให้แบมแบมได้โกยอากาศหายใจเข้าไปใหม่แล้วจึงออกแรงบีบอีกครั้งจนใบหน้าหวานเบ้ปากออกมา มือบางยกขึ้นทั้งทุบทั้งจิกจนไหล่ช้ำ เสียงแหบสบถลั่นกับการถูกทำร้ายร่างกายจากคนตัวเล็กจนต้องยกมือขึ้นฟาดเข้าเต็มแก้มอวบจนอีกคนหน้าหัน



มุมปากนิ่มเผยรอยช้ำอย่างเห็นได้ชัด มือสากยกมือขึ้นค้างจะตบซ้ำลงบีบที่ปลายคางให้เชิดหน้าขึ้น แบมแบมยกมือขึ้นทุบหัวคนตรงหน้าแรง ทั้งจิกหัว จิกไหล่ จิกหูจนอีกคนต้องร้องลั่นออกมาแล้วเผลอปล่อยมือออกจากคอของตัวเอง แบมแบมรีบผลักคนด้านบนออกจากตัวก่อนจะใช้ขายกขึ้นถีบเข้าที่หน้าจนกระเด็นล้มออกไป



" แค่ ก กก! แค่ก กกก!! " มือเล็กยกขึ้นจับคอตัวเองแล้วไอออกมาเสียงดัง แบมแบมนอนหอบหายใจแรงกับพื้นห้องพยายามโกยอากาศเข้าปอดของตัวเองให้มากที่สุด


" แบมแบม!!! " เสียงแหบตะโกนลั่นด้วยความโกรธ ขายาวก้าวเร็วมาจนถึงคนตัวเล็กที่พยายามขยับร่างถอยหนี มือสากจับเข้าที่ข้อเท้ายกขึ้นลากกลับมาแล้วนั่งคร่อมทับตัวเอาไว้แต่ก่อนที่อีกคนจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้เสียงเปิดประตูหน้าห้องพร้อมกับเสียงเรียกก็ดังขึ้น








" หมอแบ  เห้ยยยยย!!! หยุดนะ!!!!! " แจ็คสันตะโกนลั่นทันทีที่เห็นสภาพห้องและภาพตรงหน้า เจ้าของร่างสูงใหญ่รีบลุกออกจากตัวคนใต้ร่างวิ่งไปที่หน้าต่าง พอๆ กับที่แจ็คสันวิ่งไปถึง ใบหน้าคมหันมองแล้วตัดสินใจคว้าแจกันใกล้ตัวทุบกระจกแล้วโดดลงมาจากชั้น 4 ของตึกทันที


" ใครก็ได้แจ้งตำรวจเร็ว ไอ้นั่นมันโรคจิต!!! " แจ็คสันตะโกนลั่นแล้วชี้ให้คนแถวนั้นช่วยกันจับไอ้คนที่เพิ่งโดดลงไปแถมยังวิ่งขากระแผลกออกไปแบบนั้นให้เร็วที่สุด


" พ.. พี่แจ็ค.. " เสียงคนในห้องเอ่ยเรียกเสียงเบา แจ็คสันรีบหันกลับมาแล้ววิ่งมาหาคนที่นอนอยู่ที่พื้นห้องทันที



มือหนาประคองน้องชายขึ้นพิงกับอกตัวเอง แบมแบมปรือตาขึ้นมองแล้วไอออกมาพร้อมคราบเลือดที่กระเด็นออกมาจากปากบางที่บวมช้ำ ทั้งตัวของแบมแบมสั่นไปหมดจนรู้สึกได้ก่อนที่เสียงคนวิ่งจะมาหยุดที่หน้าห้อง



" แบมแบม!!! " จินยองเรียกเสียงดังแล้วรีบวิ่งเข้ามาหาน้องทันที ใบหน้าสวยกัดปากเข้าหากันด้วยความโกรธกับคนที่ทำให้น้องเค้าต้องเป็นแบบนี้



ใบหน้าหวานของแบมแบมมีแต่รอยช้ำจนสังเกตได้ พอเลื่อนสายตาลงมองที่ต้นคอก็เจอกับรอยนิ้วมือทั้งห้าที่เด่นชัดจากแรงบีบที่กดลงจนขึ้นสีเขียวช้ำไม่ต่างกับข้อมือเล็กที่ขึ้นรอย จินยองค่อยๆ ยกมือขึ้นจับมือเล็กของน้องชายเบาๆ เพราะกลัวว่าร่างนี้จะบอบช้ำไปมากกว่านี้ คนตัวเล็กในอ้อมกอดของแจ็คสันสั่นไปมาจนสัมผัสได้ไม่ต่างกัน



" พาน้องไปหาหมอเร็ว! แจ็คสัน " จินยองพูดรัวแล้วลุกขึ้นยืนทันที แจ็คสันพยักหน้ารับแล้วขยับมือโอบเข้าที่แผ่นหลังบางพร้อมกับสอดมืออีกข้างเข้าใต้ข้อพับขายกอีกคนขึ้นลอย



แบมแบมผวากอดร่างของแจ็คสันเอาไว้พลางซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งที่ก้มมองมา จินยองกำมือตัวเองแน่นแล้วออกเสียงเร่งให้แจ็คสันรีบตามตัวเองมาที่ลิฟต์ บรรยากาศชั้นล่างของตึกวุ่นวายไปหมดเพราะทั้งบุรุษพยาบาล ยามที่ประจำในจุดต่างๆ รวมถึงตำรวจที่ได้รับแจ้งต่างก็วิ่งวุ่นกันจับตัวคนร้ายแต่กลับไร้ซึ่งร่องรอยจนน่าหงุดหงิด



" พาน้องไปหาหมอให้เร็วที่สุดแล้วเดี๋ยวฉันจะรีบตามไป ให้ไวนะแจ็คสัน! "


" รีบตามมา! " แจ็คสันบอกทิ้งไว้แค่นั้นแล้วรีบออกรถกระชากออกไปทันที



จินยองมองตามรถยนต์คันหรูสีเทาของเพื่อนออกไปแล้วก็ถอนหายใจออกมา พยาบาลสาวที่วิ่งตามจินยองกับแจ็คสันออกมาต่างกับจับมือกันแน่นเพราะความเป็นห่วงคนตัวเล็กที่สภาพไม่ดีนั่น ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง



" พี่แตฮีกับพี่จุนฮีครับ สรุปจับคนร้ายได้ไหม "


" ไม่ได้ค่ะหมอจิน ไม่รู้ว่าหนีไปทางไหน ทั้งตำรวจทั้งคนภายในจับไม่ได้สักคน "


" แล้วจะมีไว้ทำไม! " เสียงสบถดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าไม่สบอารมณ์ที่มองมาจนคนถูกมองต้องสะดุ้ง



เสียงลงเท้าหนักของจินยองทำเอาคนมองพากันหลบไปคนละฝั่ง ใบหน้าสวยฉายแววหงุดหงิดจนเห็นได้ชัด ด้านหลังเป็นนายตำรวจของแผนกสอบสวนกำลังเดินตามหลังมาเพื่อมาที่ห้องของแบมแบมที่เป็นจุดเกิดเหตุ



" เดี๋ยวผมจะเก็บรอยนิ้วมือรอบห้องนะครับ ถ้ายังไงก็อย่าเพิ่งให้คนมาทำความสะอาดนะครับ "


" แล้วจะจับคนร้ายได้เมื่อไหร่ครับคุณตำรวจ "


" พวกผมจะรีบดำเนินการหาตัวคนร้ายให้ไวที่สุดครับคุณหมอ " จินยองกรอกตามองไปมาแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง



มือบางยกขึ้นกอดอกมองทีมเก็บหลักฐานกระจายกันไปรอบห้องของแบมแบมแล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะเดินออกมายืนหน้าห้องหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่ในกระเป๋าขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นใครทันที



" น้องเป็นไงบ้างแจ็คสัน! "


" ปลอดภัยแล้ว แต่อาหมอบอกให้นอนโรงพยาบาลก่อนอาทิตย์หนึ่ง "


" อาทิตย์หนึ่งเลยเหรอ "


" อืม อาหมอบอกสภาพน้องแย่มาก ไม่รู้ตื่นมาจะเป็นยังไง ต้องรอดูอาการอีกที " เสียงคนปลายสายพูดจบแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ


" เดี๋ยวฉันจะรีบไป "



จินยองกดตัดสายไปแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องใหม่ ยืนรอสักพักจนทีมเก็บหลักฐานทำงานกันเสร็จแล้วจึงเดินลงมาส่งที่ชั้นล่าง โดนสอบถามอีกนิดหน่อยถึงเหตุการณ์คร่าวๆ ที่เกิดขึ้นแล้วจึงได้นัดว่าพรุ่งนี้จะเข้ามาคุยกับแจ็คสันคนที่เห็นเหตุการณ์อีกครั้ง



แจบอมกับมาร์คที่เดินเข้ามาในโรงพยาบาลแบบงงๆ หันมองทั้งซ้ายและขวาที่ต่างก็มีกลุ่มคนจับกลุ่มคุยกันถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น คิ้วเข้มของมาร์คขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินชื่อของคนตัวเล็กเข้ามาในบทสนทนานั่นด้วย



" หมอจินครับ " จินยองเงยหน้าจากเค้าเตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้าขึ้นมองแล้วส่งยิ้มให้ก่อนจะยิ้มเผื่อแผ่ไปหาคนตัวสูงอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของมาร์ค


" ผมเห็นรถตำรวจมา เกิดอะไรขึ้นเหรอครับแล้วหมอแบมกับแจ็คสันไปไหน ? "


" ถามรัวมากครับ ผมควรจะตอบคำถามไหนก่อนดีครับคุณมาร์ค " จินยองปิดแฟ้มลงแล้วเปลี่ยนสายตาเป็นจริงจังพร้อมทั้งเดินนำหน้ามาร์คกับแจบอมให้เดินออกมาด้านนอกตึก



มือบางถอดเสื้อกราวด์ของตัวเองออกพาดไว้บนไหล่ แล้วหยุดยืนหันหลังมาหาคนที่เดินตามมา เสียงถอนหายใจดังขึ้นไม่เบาทำเอามาร์คต้องขมวดคิ้วมองอีกครั้ง



" แจ็คสันกับแบมแบมอยู่ที่โรงพยาบาลครับ ตอนนี้ "


" ใครเป็นอะไรครับ!! " มาร์ครีบถามทันที


" แบมแบม "


" โรงพยาบาลไหนครับหมอจิน ผมจะไปหาหมอแบม!! " มาร์คพูดขึ้นเสียงดัง ใบหน้าคมฉายแววหงุดหงิดจนเห็นได้ชัด จินยองวางมือลงบนไหล่บีบเบาๆ ให้อีกคนใจเย็นลง แล้วดึงให้เดินตามมาขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่ในลานจอดรถ


" ไปด้วยกันครับ ผมกำลังจะไปหาน้องเหมือนกัน "

 









========================================

มีคนบ่นคิดถึงคุณโรคจิตใช่ไหม....??

เราพาเค้ามาส่งให้ถึงมือแล้วนะ 55555555555555


ตอนเขียนตอนนี้ก็แอบสงสารแบมนะ แต่บทมันต้องมาจริงๆ (ยกโทษให้พ่อด้วยนะลูกนะ..)

===================================================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

1,097 ความคิดเห็น

  1. #1086 Ning_GMB9397 (@Ningnara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 08:29
    งื้อออ-โรคจิต!!ทำร้ายแบมได้ลงคออออจะฟ้องมาร์คคคคคค
    #1086
    0
  2. #1075 nattapongsa2516 (@nattapongsa2516) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 18:08

    เป็นเอามากว่ะ

    #1075
    0
  3. #1058 KattyGD (@KattyGD) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 14:20
    จัดการเลยพี่มาร์ค
    #1058
    0
  4. #1038 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 09:03
    อยากรู้ว่ามันเป็นใคร เป็นเจ้าของร้านที่แบมซื้อของให้มาร์คใช่ป่ะ
    #1038
    0
  5. #1017 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:05
    โครตตตตตโรคคคจิตตตตต จับให้ได้นะ
    #1017
    0
  6. #988 Pika_Imm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 15:13
    โรคจิตตตตเเกกกกเป็นนนนนนนใครรรรรรรรรรรรรรร ย้าห์!!!!!!!
    #988
    0
  7. #986 Camail21 (@Camail21) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 18:47
    -โรคจิตตตต แกทำแบมแบบนี้ได้ยังไงง!!!!
    #986
    0
  8. #978 ป็อปคอร์น (@time-line) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 19:50
    ไรต์เขียนบทโรคจิตดีมากอ้ะ ดีแบบดีเกินไป
    #978
    0
  9. #952 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 23:53
    เล้อออออบีบคอยัยตัวเล็กทำไม !!!!!
    #952
    0
  10. #942 noppakao19990909 (@noppakao19990909) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 17:22
    โรคจิตนี่แบมต้องเคยช่วยอะไรไว้สักอย่างแน่ๆเลย ถึงคลั่งมากขนาดนี้ น่ากลัวมากกกก
    #942
    0
  11. #924 newvy550775 (@sataangg) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 13:27
    แฟนเก่า หรือใครเปล่า
    #924
    0
  12. #916 yok-nattida (@yok-nattida) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 02:10
    โอ้ยยย ไหนใครคิดถึงคุณโรคจิต5555555555 น่ารักไปอิ้กกกกก
    #916
    0
  13. #895 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:20
    นี่ถ้าพี่แจ็คไม่เข้ามาน้องจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย คนอยู่เต็มโรงพยาบาลแต่กลับปล่อยให้เข้ามาได้ยังไงกัน
    #895
    0
  14. #857 NCNMS. (@nutchanard) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 17:52
    ความโรคจิตรุนแรงมาก ทำไมถึงได้ไม่มีร่องรอยทิ้งไว้เลย อะไรจะโปรขนาดนั้น
    #857
    0
  15. #854 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 17:26
    อีเห้...!!!! พี่มาร์คน่าจะเอะใจจจ แบมดกือบแย่แล้วอีโรคจิตตค
    #854
    0
  16. #832 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 19:19
    น่ากลัวโครต ดมโต๊ะนี่ไม่น่าเกิดเป็นคน#อินเกิ๊น
    #832
    0
  17. #820 ry_chobiss (@ry_chobiss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:09
    ทำไมมีความโรคจิตขนาดนี้
    #820
    0
  18. #801 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 19:03
    อินี่กลั้นหายใจเหมือนโดนเอง สงสารแบม ฆ่ามันทิ้งเลยได้มั้ย-โรคจิตเนี่ย!!
    #801
    0
  19. #693 nue_vagabondy (@nue_vagabondy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:39
    นี่กลั้นหายใจทำไม อินไปนะ
    #693
    0
  20. #642 oni (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:20
    สงสารสภาพจิตใจแบมจัง ตำรวจต้องรีบจับตัวให้ได้เร็วๆน้าาาาาาาาาาาา

    ไรท์ฯใจร้ายจัง มาร์คเพิ่งจมาส่งแบมแลพกลับไปน่าจะให้มาร์คสะกิดใจบ้างอ่ะ
    #642
    0
  21. #580 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 22:11
    สงสารแบมนะ โดน-โรคจิตรังควาน จับมันซักทีเหอะนะ
    #580
    0
  22. #478 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 16:00
    โอ้ยบีบหัวใจมากค่ะ ตอนแบมโดนทำร้าย คือแบบ เหมือนเจ็บไปด้วย ลุ้นมาก โอ้ยยยย 
    ละคือนี่สงสัยมากว่าใครคือคนร้าย คือโดดลงไปไม่ตายแล้วยังตามจับไม่ทัน มันไม่ธรรมดานะครัชชช 
    #478
    0
  23. #470 MALIJEEJIE (@yui210) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 01:36
    โอ้ยยยยยย อิโรคจิตอิผีบ้าาา ใครวะ!
    #470
    0
  24. #458 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 20:01
    คนในรึป่าวทำไมเข้าออกได้ง่ายมาก แต่ถ้าเป็นคนในก็ต้องมีคุ้นๆบ้าง

    เฮ้อออ อย่าเป็นไรนะแบม
    #458
    0
  25. #408 Always.HunHan (@alway-hunhan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 16:26
    แงงง ทำแบบนี้กับแบมได้ไง!!
    #408
    0