ตอนที่ 14 : Doctor Is Mine : 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    22 พ.ย. 58








CHAPTER 13


จากที่ว่าจะได้นอนอยู่โรงพยาบาลแค่อาทิตย์เดียวกลายเป็นว่าแบมแบมต้องนอนอยู่ที่นี่ถึงสองอาทิตย์เต็มๆ จนถึงวันนี้ วันสุดท้ายที่จะได้อยู่ที่นี่ ตอนเช้าแบมแบมตื่นขึ้นมาแต่เช้าพร้อมกับมาร์คที่มาถึงพอดีกับตอนที่คนตัวเล็กกำลังจะก้าวขาลงจากเตียงเพื่อไปห้องน้ำ



มาร์ครีบวางกระเป๋าตัวเองแล้วเดินเข้าไปชิดตัวแบมแบม มือหนาสอดเข้ารอบเอวจับอีกคนยกขึ้นอุ้มลอยอย่างไม่ทันตั้งตัวจนแบมแบมสะดุ้งยกมือขึ้นจับไหล่ไว้ทันที มาร์คก้มมองคนในอ้อมแขนตัวเองแล้วยิ้มออกมาก่อนจะพาแบมแบมไปจัดการธุระส่วนตัวรวมถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จออกมานั่งรอบนเตียง ข้างกันเป็นจินยองกับแจ็คสันที่กำลังเดินเก็บข้าวของที่อยู่ในห้องทั้งของเยี่ยมไข้และของของแบมแบมเองลงกระเป๋า



" พี่ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียวเลยแบมแบม " จินยองลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงแล้วมองหน้าน้องชายที่หันมาส่งยิ้มให้


" พี่จินยองจะมาอยู่กับผมรึเปล่าล่ะ " ใบหน้าสวยถลึงตามองแล้วยกมือขึ้นเขกหัวน้องชายเบาๆ


" ถ้างั้นพี่จะไปอยู่กับแบมแบมเอง "


" ไม่เอาอ่ะ เกรงใจ พี่จินยองอยู่บ้านไปน่ะแหล่ะผมอยู่ได้จริงๆ นะ " เสียงใสเอ่ยบอกแล้วส่งยิ้มไปให้ จินยองส่ายหัวไปให้แทบจะทันทีพร้อมกับหันไปมองแจ็คสันที่หิ้วกระเป๋ามาวางลงปลายเตียงคนป่วย


" ไปอยู่บ้านพี่ มีคนดูแลเราแน่นอนแบมแบม "


" พี่แจ็คสันอ่ะ.. ไม่เอา ผมไม่อยากนอนที่อื่น มันนอนไม่หลับ "


" อย่ามาอ้างแบมแบม " แจ็คสันพูดเสียงดุ ทำเอาคนตัวเล็กต้องเบ้ปากออกมา


" นอนที่อื่นมันนอนไม่หลับนี่ นะๆ ให้กลับห้องเถอะ เดี๋ยวรายงานตลอด 24  ชั่วโมงเลยก็ได้ " แบมแบมยกมือขึ้นกอดแขนอ้อนคนเป็นพี่ทันที



แจ็คสันหันมองจินยองแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปมองตัวช่วยอีกหนึ่งคนที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ จนมาร์คต้องขมวดคิ้วกลับไปให้แล้วจึงค่อยยิ้มออกมาเมื่อนึกอะไรออกได้กับสายตาของแจ็คสันที่ส่งมาให้ตัวเอง



" ถ้าหมอแบมไม่ยอมไปนอนที่บ้านแจ็คสัน งั้นเดี๋ยวผมไปอยู่กับหมอแบมเอง โอเคไหมครับ ? "



แบมแบมนิ่งไปทันทีพร้อมกับใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจนมาร์คอดที่จะยิ้มขำไม่ได้ ไม่ต่างกับคนข้างตัวอย่างจินยองและแจ็คสันที่หันมองหน้ากันแล้วส่งสายตาคาดโทษไปยังมาร์คที่ยังยืนลอยหน้าลอยตาส่งยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง



ในเมื่อมีโอกาสอยู่ตรงหน้า ถึงแม้จะน้อยนิดแต่มาร์คก็จะขอออกตัวใช้มันไว้ก่อนแล้วกัน



" งั้นผมไปอยู่กับพี่แจ็คสันก็ได้.. " แบมแบมเอ่ยบอกเสียงเบา ใบหน้าหวานงอง้ำลงจนคอแทบชิดอก มาร์คยืนมองคนตรงหน้าแล้วยิ้มออกมาก่อนจะวางมือหนาของตัวเองลงบนผมนิ่มลูบไปมาช้าๆ


" ทุกคนเป็นห่วงหมอแบมนะครับ " แบมแบมพยักหน้ากลับไปให้กับความใจดีของมาร์คที่มีให้ตัวเองเสมอจนเผลอยิ้มออกมาเมื่อเงยหน้าขึ้นมองสบตากับมาร์คที่จ้องมาเช่นกัน พอดีกับที่บุรุษพยาบาลเข็นรถเข็นคนป่วยเข้ามาด้านในแบมแบมจึงได้ละสายตาออกมา



จินยองกับแจ็คสันขยับตัวไปช่วยประคองน้องชายลงนั่งบนรถเข็น ข้างกันเป็นมาร์คที่หยิบกระเป๋าเป้ของแบมแบมขึ้นสะพายหลังไว้ข้างแล้วถือกระเป๋าของตัวเองตามออกมา ส่วนแจ็คสันหิ้วผลไม้ที่แบ่งกับจินยองไปถือเดินตามออกมาด้านนอกก่อนที่จินยองจะแยกออกไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้แทนแล้วเดินกลับเข้ามาหา



" พวกพี่มาอยู่นี่กันหมดแล้วที่โรงพยาบาลล่ะครับ " แบมแบมเอ่ยถามแล้วขยับตัวนั่งพิงกับเบาะด้านหน้ารถของมาร์ค


" กำลังจะกลับไปนี่ไง ฝากจัดการด้วยนะมาร์ค " แจ็คสันตบบ่าเพื่อนเบาๆ แล้ววางของที่ตัวเองกับจินยองถือมาทั้งหมดใส่ไว้ที่เบาะด้านหลัง



มาร์คพยักหน้ารับแล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับก่อนจะขับรถออกมามุ่งตรงไปยังบ้านพักของตัวเอง แบมแบมมองตามสองข้างทางแล้วถอนหายใจออกมาเสียงเบา



ไม่ได้อยากให้เป็นภาระของใครแต่แค่ตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอดแบบนี้จะยังมีหน้ากลับไปอยู่คนเดียวได้เหรอไง ยิ่งคิดก็ยิ่งถอนหายใจออกมาเสียงดังจนเผลอกำมือตัวเองเข้าหากันแน่นจนมาร์คต้องเอื้อมมือมาจับเอาไว้



" ยังกลัวอยู่เหรอครับ หมอแบม "


" ไม่รู้สิครับ แค่ไม่มั่นใจว่าข้างนอกจะปลอดภัยรึเปล่า " แบมแบมส่งยิ้มกลับไปให้พร้อมกับบีบมือของมาร์คไปด้วย ใบหน้าคมหันมองคนตัวเล็กด้านข้างแล้วดึงมือออกวางลงบนผมนิ่มลูบไปมาเบาๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมคนตัวเล็กนี่ให้รู้สึกดีขึ้น



บางอย่างไม่พูดออกมาก็รู้สึกได้ มาร์คก็คิดว่าแบมแบมสามารถรับรู้ความห่วงใยนี้ที่มีให้ได้แม้ไม่ต้องเอ่ยปากบอกก็ตาม



แบมแบมยิ้มกลับไปให้แล้วเอื้อมมือไปกดเปิดเพลงให้ดังขึ้น แผ่นหลังบางแนบไปกับเบาะด้านหน้าตะแคงหันข้างมองเสี้ยวหน้าคนขับรถข้างตัวแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงมือของมาร์คมาจับไว้เอาไว้



แค่มีมาร์คอยู่ใกล้ๆ แบมแบมก็คงไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว



ก่อนที่เปลือกตาบางจะค่อยๆ ปิดลงจมเข้าสู่ห้วงนิทราไปในเวลาไม่นาน มาร์คหันมองคนตัวเล็กข้างตัวอีกครั้งแล้วส่งยิ้มไปให้ ก่อนจะใช้เวลาไม่นานขับรถเข้ามาเลี้ยวจอดที่หน้าบ้านสองชั้นหลังหนึ่ง



มาร์คค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากการจับของคนตัวเล็กแล้วลงจากรถเดินไปเปิดประตูรั้วบ้านออกแล้วถึงค่อยขยับรถเข้าไปจอดด้านใน มือหนาจัดการยกของทุกอย่างที่อยู่บนเบาะด้านหลังเข้ามาวางในโซนห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูฝั่งของคนนอนหลับเสียงเบา



มือหนาเกลี่ยแก้มเนียนที่รอยช้ำจางยังมีปรากฏให้เห็นเพียงเล็กน้อย ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อสัมผัสได้ถึงการกอดรัดจากใครบางคน ดวงตาคมเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของมาร์คที่ยื่นเข้ามาพอดี



" ขอโทษครับ ไม่คิดว่าจะทำให้หมอแบมตื่น " เจ้าของวงแขนกว้างตอบกลับมา พร้อมกับกำชับร่างในอ้อมกอดตัวเองยกขึ้นลอยออกจากเบาะรถ



แบมแบมมองตามคนตัวสูงที่อุ้มตัวเองออกมาจากรถเดินนำเข้ามาด้านในแล้วจัดการวางลงบนโซฟานุ่มกลางบ้าน ข้าวของของแบมแบมถูกวางกองเอาไว้ไม่ห่างจากเบาะที่นั่งอยู่



ใบหน้าหวานกวาดมองรอบบริเวณบ้าน ถึงจะเคยมาแต่ก็ไม่ได้เรียกว่ามาบ้านของแจ็คสันบ่อยแต่ข้าวของทุกอย่างที่เคยเห็นก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง ทุกอย่างยังถูกจัดวางไว้เหมือนเดิมที่เพิ่มเติมก็คือรูปเจ้าของบ้านทั้งสี่คนที่เหมือนเพิ่งถ่ายใหม่ถูกแขวนไว้บนผนังรวมกับรูปอื่นๆ



แบมแบมลุกขึ้นเดินไปก้มมองไล่ดูภาพถ่ายที่วางไว้บนชั้นวางของแต่ละคนแล้วก็ยิ้มออกมา นิ้วเรียวจิ้มลงบนรูปภาพของมาร์คที่เป็นภาพเดี่ยวยืนอยู่ท่ามกลางฉากหลังที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลนแล้วยิ้มออกมากว้างกว่าเดิมราวกับกำลังยิ้มตอบรับคนในภาพที่มองมา



แบมแบมชอบเวลามาร์คยิ้มมากที่สุด มันเหมือนกับโลกทั้งใบของแบมแบมจะสดใสไปตลอดเวลาถ้าหากใครคนนั้นส่งยิ้มให้



" ยองแจจัดห้องไว้ให้หมอแบมแล้วนะครับ อยู่ข้างห้องผม " มาร์คเดินกลับออกมาจากด้านนอกบ้าน แล้วส่งเสียงบอกคนตัวเล็กที่กำลังยืนมองบรรดากรอบรูปภายในแล้วจัดการหยิบกระเป๋าของแบมแบมขึ้นสะพายบนหลัง


" รบกวนคุณมาร์คกับยองแจจริงๆ เลยครับ ขอโทษนะครับ " แบมแบมเดินกลับมาหยุดยืนด้านหน้าคนตัวสูงก่อนเอ่ยบอกเสียงเบา มาร์คจับข้อมือเล็กขึ้นกุมแล้วส่งยิ้มไปให้


" ไม่ได้รบกวนครับ เต็มใจทำให้จริงๆ " มาร์คว่าอีกครั้งแล้วจูงข้อมือคนตัวเล็กให้เดินตามขึ้นไปที่ชั้นสองข้างบ้าน เลี้ยวไปทางด้านซ้ายสุดที่เป็นห้องของมาร์คตรงข้ามกันมีป้ายแขวนชื่อของแบมแบมเอาไว้



มือหนาเปิดประตูห้องเข้าไปด้านในจัดการวางกระเป๋าลงบนเตียงสีขาวสะอาดพร้อมกับดันคนตัวเล็กให้นั่งลง มาร์คเดินเลยไปเปิดม่านสีฟ้าอ่อนออกรับแสงแดดด้านนอกพร้อมกับสายลมเย็นๆ ยามสายที่พัดเข้าออกตลอดเวลา



แบมแบมนั่งนิ่งอยู่บนเตียงพร้อมกับสายตาที่มองตามมาร์ค ตั้งแต่ตอนที่คนตัวสูงขยับตัวเดินไปมารอบห้อง เดินไปเปิดม่าน รวมถึงตอนที่หยิบเสื้อผ้าของแบมแบมออกมาจัดเรียงใส่ในตู้เสื้อผ้าให้แล้วถึงเดินมานั่งลงบนเตียงข้างตัว



อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กพอมีคนมาดูแลเอาใจใส่ในทุกเรื่องแบบนี้ แบมแบมบอกเลยว่ายังไม่ชิน..



" อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ เหมือนโดนบังคับให้มาเลย " มาร์คว่าแล้วลูบผมคนตัวเล็กข้างตัวไปมาช้าๆ แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองแล้วส่ายหัวไปให้


" ผมแค่ไม่รู้จะขอบคุณพวกพี่ๆ แล้วก็คุณมาร์คยังไงมากกว่าครับ ทั้งที่จริงเรื่องนี้มันเกิดจากความดื้อแล้วก็ความสะเพร่าของผมเองทั้งนั้น "



ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะทำโทษตัวเอง ทั้งๆ ที่คนรอบข้างเตือนตั้งไม่รู้เท่าไหร่แต่แบมแบมก็ยังดื้อและเชื่อมั่นในตัวเองว่าจัดการได้ จนเป็นเรื่องขึ้นมาเดือดร้อนคนอื่นแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะตีตัวเองจริงๆ



" ไม่ว่าตัวเองสิครับหมอแบม " มือหนาเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมอง ปากอิ่มเม้มเข้าหากันพร้อมกับสายตาเศร้าที่ส่งไปให้ มาร์คละมือออกขยับแขนรวบแบมแบมเข้ามากอดเอาไว้แน่น



แบมแบมซุกใบหน้าลงกับอกกว้างพลางสอดแขนกอดรอบเอวหนาเอาไว้ไม่ต่างกับมาร์คที่เพิ่มแรงกอดกระชับคนตรงหน้ามากขึ้น ใบหน้าคมฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กสูดดมความหอมอยู่หลายครั้งจนแบมแบมต้องละมือออกบีบที่เอวให้อีกคนรู้ตัวว่าชักจะลวนลามกันมากเกินไปแล้ว



" ขอโทษครับ " มาร์คเอ่ยบอกเสียงเบาก่อนจะค่อยผละตัวออก



แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองแล้วส่งยิ้มไปให้ มือเล็กยกขึ้นจับใบหน้าของมาร์คแล้วมองนิ่ง พออีกคนโดนจ้องก็ไม่คิดจะหลบสายตาเหมือนกัน มาร์คมองแบมแบมจ้องอยู่นานก่อนที่คนตัวเล็กจะเป็นฝ่ายถอนสายตาออกไปแล้ววางมือตัวเองลงจับมือของมาร์คมากุมเอาไว้



ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนตัวสูงที่ก้มมองมา มาร์คยิ้มกับท่าทางที่ดูเขินๆ ของคนตรงหน้าแต่ก่อนจะทันได้พูดอะไร แบมแบมก็ชิงพูดขึ้นซะก่อน



" ขอบคุณมากนะครับคุณมาร์ค ขอบคุณมากจริงๆ "


" ไม่เป็นไรครับหมอแบม " แบมแบมส่งยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะค่อยๆ วางมือของมาร์คลงที่เดิม คนตัวสูงถึงเอื้อมมือมาจับมือของแบมแบมเอาไว้เองอีกครั้ง



มาร์คก้มหน้าลงแทบชิดกับใบหน้าหวานของคนตัวเล็กจนแบมแบมเผลอกลั้นลมหายใจทันทีที่อีกคนยื่นหน้ามาซะใกล้ มุมปากหนายกยิ้มขึ้นแล้วใช้มืออีกข้างประคองแก้มใสของแบมแบมเอาไว้ก่อนจะแนบหน้าผากของตัวเองลงชิดกับหน้าผากมน แบมแบมค่อยระบายลมหายใจออกช้าพร้อมกับจ้องตาคนตัวสูงตรงหน้าไม่วางตา



แค่ได้เห็นว่าแบมแบมยิ้มได้ มาร์คก็อยากขอบคุณพระเจ้าแล้วที่ส่งคนน่ารักคนเดิมคนนี้กลับมา



" เชื่อในตัวผมนะครับหมอแบม ผมจะดูแลหมอแบมเอง "



แบมแบมนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าไปให้ช้าๆ มือหนาจับแก้มนิ่มของคนตัวเล็กเอาไว้ข้างพร้อมกับมืออีกข้างที่กำลังกอบกุมมือของแบมแบมเอาไว้บนตัก ใบหน้าหวานยิ้มออกมาไม่ต่างกับคนตัวสูงที่ยิ้มให้เช่นกัน



แบมแบมละสายตาออกจากมือตัวเองขึ้นมองสบตากับมาร์คที่มองมา ก่อนที่ใบหน้าคมจะค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าหามากขึ้นจนลมหายใจร้อนปะทะกันแผ่วเบาที่ปลายจมูกโด่งรั้นของทั้งสองคนพร้อมกับริมฝีปากนิ่มที่ถูกกดลงเบาๆ จากคนตัวสูงตรงหน้า



แบมแบมหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นนุ่มจากมาร์คที่มอบให้ ปากบางขยับขบเม้มเข้าหากันช้าพร้อมกับมือหนาที่ยกขึ้นประคองใบหน้าเล็กให้รับจูบจากตัวเองได้ถนัดมากขึ้น



รสจูบที่ไม่ได้ล่วงเกินอะไรไปมากกว่าปากแตะปากแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ ความรู้สึกมากมายของมาร์คและแบมแบมถูกดันเข้าหากันจนยากจะถอนริมฝีปากออกห่างกันได้ในเวลานี้ ความรู้สึกที่ต่างคนต่างก็ไม่มีใครอยากยอมรับและเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นได้





ความรู้สึกรัก อยากปกป้องและอยากดูแลของมาร์คส่งผ่านรสจูบไปถึงแบมแบมจนรู้สึกได้


ไม่ต่างอะไรกับ


ความรู้สึกรัก ความจริงใจและความเชื่อใจของแบมแบมที่มีให้มาร์คก็ถูกส่งกลับไปเช่นกัน





ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้งเมื่ออีกคนถอนริมฝีปากออก มาร์คกดสายตามองแบมแบมที่ก้มหน้าลงซ่อนแก้มแดงระเรื่อของตัวเองแล้วก็ยิ้มออกมา ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงสูดดมความหอมหวานจากพวงแก้มใส เลื่อนลงจนถึงริมฝีปากนิ่มอีกครั้ง



ก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องนอนเมื่อมาร์คถอนริมฝีปากออกห่างเป็นครั้งที่สอง แบมแบมเม้มปากตัวเองแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเพราะแก้มที่ร้อนจนแทบสุกนี่มันคงจะแดงอย่างแน่นอน ไม่ต่างอะไรกับคนตัวสูงที่ยกมือขึ้นลูบต้นคอตัวเองไปมาแก้อาการเขินอยู่อย่างนั้น



" เอ่ออ / เอ่ออ " สองเสียงพูดขึ้นพร้อมกันแล้วมาร์คก็ยิ้มออกมาก่อนจะยกมือชี้ให้แบมแบมเป็นคนพูดก่อน


" คุณมาร์ค.. เอ่อ คือ..จูบผมทำไมเหรอครับ " เสียงหวานเอ่ยถามเสียงเบา มาร์คกลอกตามองไปรอบห้องแล้วยิ้มออกมา เพราะตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงจูบ รู้แค่ว่าอยากจูบก็จูบเลยแค่นั้น..


" ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ถ้าหมอแบมไม่ชอบผมขอโทษด้วยนะครับ " มาร์คเอ่ยบอกเสียงเบา



แบมแบมเผลอบีบมือตัวเองแน่นกับคำตอบของคนตรงหน้า เจ้าของใบหน้าหวานเงยขึ้นมองจ้องดวงตาคมของมาร์คที่มองมา ดวงตาที่สะท้อนภาพของแบมแบมอยู่ในนั้นอย่างไม่ปิดบังจนคนถูกมองที่เกิดอารมณ์น้อยใจกับคำตอบของมาร์คเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นอาการเขินแก้มแดงขึ้นอีกครั้งก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นประคองแก้มเนียนเอาไว้



" คุณมาร์ค.. " เสียงใสเอ่ยเรียกคนตรงหน้าเสียงเบา


" แต่ผมอยากให้หมอแบมลองฟังสิ่งนี้ดูครับ เพราะผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ แต่มันเป็นเฉพาะตอนที่ผมอยู่กับหมอแบมเท่านั้น "  ใบหน้าคมหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะค่อยๆ ยกมือของแบมแบมขึ้นวางทาบลงบนอกด้านซ้ายของตัวเองที่ตอนนี้หัวใจกำลังทำงานหนักจนแทบจะหลุดออกมาจากอก



แบมแบมนิ่งไปทันทีที่คนตัวสูงเงียบเสียงลงรวมถึงบรรยากาศรอบตัวที่พากันเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของคนตรงหน้า มาร์คไม่รู้ว่าทำไมถึงใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่ได้อยู่ใกล้แบมแบม มันเต้นจนบางทีเจ้าตัวเองก็อยากจะควักออกมาดูให้รู้ไปเลยว่าเป็นอะไรกันแน่



ใบหน้าหวานระบายยิ้มเขินออกมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นจับมือของมาร์คมาวางทาบที่อกข้างซ้ายของตัวเองที่กำลังเต้นแรงไม่แพ้กัน



" เป็นเหมือนกันเลยครับ คุณมาร์ค " แบมแบมส่งยิ้มมาให้จนมาร์คอดไม่ได้ที่จะรวบร่างตรงหน้าเข้ามากอดเอาไว้แน่น แบมแบมแนบใบหน้าลงกับไหล่กว้างพลางซุกตัวเองเข้าหาอกอุ่นแล้วยิ้มออกมา



บางทีการใช้ชีวิตต่อจากนี้ไป แบมแบมอาจจะไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้วก็ได้








===========================================

วันนี้เราเอาความละมุดละมุนของคุณมาร์คกับหมอแบมมาเสริฟอีกรอบ

เหมือนเป็นพลังงานเติมเบาหวานให้ชีวิตแบบไม่ร้ายแรง อาทิตย์ละครั้งก็พอ งุงิงุงิ


เราสัมผัสได้ถึงความปากแข็งของคนทั้งคู่ เอาน่ะ ลุ้นๆ กันไปเดี๋ยวก็ขึ้นเตียงเอง(?)

555555555555555555555555555555555

========================================================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

1,097 ความคิดเห็น

  1. #1087 Ning_GMB9397 (@Ningnara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 08:45
    ละมุนตุ้นมากๆๆ5555
    #1087
    0
  2. #1069 fd7147 (@fd7147) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 17:36
    โอ๊ยยยย มันละมุนละไมไข่ไก่9ฟองมาก
    #1069
    0
  3. #1043 SSM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:21
    โอ้ยๆๆๆดีอะฟ้าหลังฝนของหมอแบม
    #1043
    0
  4. #1035 lLadadee (@lLadadee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:05
    มันละมุนนนมว๊ากกกก อยากละลายยย
    #1035
    0
  5. #1019 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:19
    งื้ออออออออ เค้าจุ้บกันแล้ววววว
    #1019
    0
  6. #997 Nongnpart Khewkam (@cream099) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 18:40
    ละมุนม๊ากกกกกกงื้มมม
    #997
    0
  7. #994 ยูริจัง^^ (@ploypichaya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:20
    >< อึ้ยยยย เขิน
    #994
    0
  8. #979 ป็อปคอร์น (@time-line) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:17
    งื้อออออออ มีความเขิลแรง ฉันเนี่ยแหละ55555
    #979
    0
  9. #957 pran p-n (@peasopop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 09:01
    หวานกว่าเค้กชาเขียวคุณมาร์คก็คุณมาร์คกับหมอแบมนี่แหละ เห้อ
    #957
    0
  10. #954 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 00:09
    โง้ยยยยยยยยยยยยมันดีมากก
    #954
    0
  11. #926 newvy550775 (@sataangg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 14:06
    ตายแล้ววว นอนด้วยกันเถอะค่า
    #926
    0
  12. #897 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 18:44
    คุณมาร์คละมุมมากเลยอ่ะ
    #897
    0
  13. #882 คุณคนเดียว (@nuttha-cha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 15:25
    ละมุนนน~ มาร์คแบมคือดีงามอะ >///<
    #882
    0
  14. #859 NCNMS. (@nutchanard) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 19:05
    คุณมาร์คขอหมอแบมเป็นแฟนเลยค่ะ -//////-
    #859
    0
  15. #834 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 19:31
    คบกันเลยเถอะ-//-
    #834
    0
  16. #804 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 00:58
    หวานนนนนนนนน คบกันเลยมั้ยยยยยยย
    #804
    0
  17. #786 nanny eiei (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 22:00
    ฟินนนนน>< หวานมากกก
    #786
    0
  18. #777 saмв☪ (@sasikanr_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 23:43
    โอ้ยยฟินนละมุนนเขินนได้อี๊กก โดนจายยหูยย >\\\\\\\<
    #777
    0
  19. #773 Supranee Srisawas (@gig-gig-gig) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 23:25
    เพิ่งจะได้อ่าน บอกเลยว่า หงิกแรงมากเลย ????
    #773
    0
  20. #695 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:53
    จร้าาา ไม่รู้จะพิมไรดี
    #695
    0
  21. #663 marrrrk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:02
    โอ้ยยย ละลายเลย -/////-
    #663
    0
  22. #645 oni (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:45
    ฟินแรงค่ะเปิดใจกันสักที

    แบมมาอยู่บ้านนี้คงจะปลอดภัยมากทีเดียว

    มีองครักษ์พิทักษ์แบมมหลายคนพิเศษคือคุณมาร์คของหมอแบมค่ะ
    #645
    0
  23. #595 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:49
    เขาบอกรักกันแล้วค่ะดีกับใจ ถึงจะไม่บอกด้วยคำพูดแต่มันก็สื่อถึงกันโอ้ยดีใจ
    #595
    0
  24. #592 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:24
    โอ้ยเบาหวานขึ้น สำลักความหวาน แต่ก็ชอบนะ
    #592
    0
  25. #480 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 17:26
    โอ้ย! #มดกัด  เขินจนตัวบิดแดดิ้นไปหมดละคาา คือบับนี่ยังไม่ได้ตกลงคบกันนะ ยังแบบหวานขนาดนี้อะ คือมันละมุนนุ่มลิ้นมาก โอ้ยตายย 

    คืออารมคนไม่เคยมีความรักทั้งสองคนมาเจอกันสินะแล้วแบบไม่มั่นใจว่านี่ใช่รักรึเปล่า โอ้ยยยยยยยย เขินนนนนนนนนน
    #480
    0