ตอนที่ 5 : Doctor Is Mine : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    20 ก.ย. 58






 

CHAPTER 4


แบมแบมถอนหายใจออกมาแล้วขยับเก้าอี้หมุนกลับมานั่งมองหน้ากับคนตัวสูงฝั่งตรงข้าม ลำตัวบางเอนพิงกับพนักเก้าอี้ทรงสูงแล้วถอนหายใจออกมาเสียงเบา แจ็คสันมองหน้าน้องชายของตัวเองแล้วยิ่งจ้องหนักขึ้นเมื่ออีกคนยังคงเงียบ



" ว่ายังไงแบมแบม จะบอกพี่ได้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น "


" ผมก็ไม่รู้ เข้ามาแล้วห้องมันเหมือนโดนรื้อก็เลยเก็บกวาดก็แค่นั้นเอง " แบมแบมตอบกลับไปตามความจริง


" แล้วอะไรในขวด "


" ไม่อยากพูดอ่ะ กระดากปาก " คนตัวเล็กว่าแล้วชี้ให้อีกคนชะโงกหน้ามาดูเอง แจ็คสันขยับตัวเดินเข้าไปใกล้แล้วหยิบขวดน้ำขึ้นมามองแล้วก็ต้องรีบโยนทิ้งไปทันที


" นี่คลั่งไคล้ไปรึเปล่า "


" ผมจะไปรู้เหรอ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย " แบมแบมตอบกลับมาแล้วใช้ขาเขี่ยถังขยะออกไปไกลตัว



ใบหน้าคมของคนตัวเล็กที่กลอกสายตามองไปมารอบห้องแล้ววนกลับมาที่ถังขยะข้างตัวอีกครั้ง แจ็คสันก้มลงหยิบถังขยะในห้องของน้องชายออกไปวางด้านนอกห้องให้แล้วถึงเดินกลับมาหา เพราะถ้าขืนยังมี ดิลโด้ ที่นอนลอยอยู่ในขวดแบบนั้นอยู่ในห้องนี้ แบมแบมต้องประสาทกินแน่ๆ



" ระวังตัวเองด้วย ต่อไปน่ะ "


" ก็ระวังอยู่พี่ วันๆ ไปกลับแค่โรงพยาบาลกับคอนโดก็หมดแล้ว ไม่มีเวลาไปหว่านเสน่ห์ใส่ใครอ่ะจริงๆ " แบมแบมส่งยิ้มกวนกลับมาให้



ก็ในเมื่อมันเป็นแบบนั้นจริงๆ นอกจากคอนโดกับโรงพยาบาลนี้แล้วแบมแบมก็ไม่ได้ไปไหนเลย นอกซะจากมีบางครั้งที่จะโผล่ไปที่คาเฟ่แมวใกล้ๆ โรงพยาบาลนี้บ้างก็เท่านั้น



" มาอยู่บ้านพี่ไหมแบมแบม ? "


" ตลกพี่ ผมแมนๆ ไม่มีใครมาดักปล้ำหรอก " แจ็คสันส่ายหัวไปมาแล้วยื่นมือมายีหัวน้องชายตัวเอง


" ตามใจ มีอะไรก็บอกพี่ ไม่ก็จินยองนะ พวกเราเป็นห่วงแบมแบมนะรู้ใช่ไหม ? " คนตัวเล็กพยักหน้ากลับมาให้แล้วส่งยิ้มไปเสริมอีกที


" รู้ครับ ขอบคุณมากนะ ผมจะดูแลตัวเองดีๆ " แจ็คสันพยักหน้ารับแล้วถึงได้ขอตัวออกไปทำงานต่อ เพราะจะต้องไปเดินตรวจดูอาการของสัตว์ตัวอื่นๆ อีก



ดวงตากลมโตมองรุ่นพี่ที่เดินออกไปนอกห้องแล้วหันกลับมาสนใจแฟ้มประวัติสัตว์ป่วยบนโต๊ะอีกครั้ง มือเล็กหยิบแฟ้มสีแดงเลือดหมูที่สอดอยู่ใต้สุดขึ้นมาพลิกดูแล้วขมวดคิ้วเข้าหากันทันที



มีแฟ้มแบบนี้ให้ห้องด้วยเหรอ ?? 



แล้วก็แทบจะโยนแฟ้มนั้นทิ้งทันทีเพราะนอกจากในนั้นจะไม่มีสิ่งที่เกี่ยวกับที่นี่แล้วมันยังเป็นภาพที่คล้ายกับตัดต่อรูปแบมแบมกับใครอีกคนที่มองไม่ชัดกำลัง ร่วมรัก กันอยู่ แค่เห็นก็อยากจะอ้วกแล้ว!



" พอ! " คนตัวเล็กเอ่ยบอกกับตัวเองแล้วหยิบสเต็ทที่เก็บไว้ในลิ้นชักใส่เข้ากระเป๋าเสื้อกราวด์ของตัวเองแล้วเปิดประตูเดินออกมาด้านนอก สวนทางกับแม่บ้านประจำโรงพยาบาลที่กำลังเข็นรถทำความสะอาดผ่านมาพอดี


" ป้าเยอึนครับ รบกวนทำความสะอาดห้องแบมให้ทีนะครับ ทำใหม่หมดเลยนะ " ป้าเยอึนมองกลับไปที่อีกคนแบบงงๆ แต่ก็พยักหน้ากลับไปให้ ก็ในเมื่อตัวเองจำได้ดีว่าเมื่อคืนเพิ่งทำความสะอาดห้องทำงานของแบมแบมไป


" ได้ค่ะๆ "


" ขอบคุณมากครับ " คนตัวเล็กส่งยิ้มมาให้แล้วเดินไปรอลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องมากนัก ใบหน้าคมหันมาส่งยิ้มให้ผู้ชายตัวสูงข้างตัวที่มาหยุดยืนอยู่ด้านข้าง



ติ๊ง! เสียงลิฟต์เตือนเปิดออกก่อนขาเล็กจะก้าวเข้าด้านในตามด้วยผู้ชายตัวสูงที่ขยับตัวเดินตามแบมแบมเข้าไป มือเล็กเอื้อมกดลิฟต์ชั้น 2 แล้วหันไปมองคนตัวสูงด้านหลังที่กำลังมองมาพอดี



" ไม่ทราบไปชั้นไหนครับ ? "


" เอ่อ ชั้น 1 ครับ " แบมแบมพยักหน้าเข้าใจแล้วกดลิฟต์ตามชั้นที่อีกคนต้องการให้



ใบหน้าหวานก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองที่กำลังเลื่อนไปมาเพื่ออ่านข่าวสาวของเช้าวันใหม่ ข้างกันเป็นผู้ชายตัวสูงที่พยายามจะขยับตัวเข้ามาใกล้อีกคนมากขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของคนตรงหน้าทำเอาบรรยากาศในลิฟต์ไม่น่าอึดอัดจนเกินไป



ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นน้ำหอมที่แบมแบมใช้ประจำหรือกลิ่นเฉพาะตัวที่อีกคนมี แต่มันทำให้อีกคนอดที่จะสูดดมและกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก มือหนาเอื้อมมาจะจับปอยผมนิ่มแต่ยังไม่ทันจะได้สัมผัสเสียงลิฟต์ก็ดังขึ้นและเปิดออก



แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองด้านนอกแล้วก้าวขาออกไปทันที ไม่วายยังหันกลับมาโค้งทักทายให้กับคนที่ยืนนิ่งอยู่ด้านใน มือหนาพยายามกำเข้าหากันแน่นแล้วส่งยิ้มที่คนตัวเล็กรู้สึกว่ามันน่าขนลุกแปลกๆ กลับไปจนแบมแบมต้องรีบหันตัวกลับแล้วเดินออกมาจากบริเวณนั้นทันที



" อรุณสวัสดิ์ค่ะหมอแบม "


" อรุณสวัสดิ์ครับพี่แตฮี " คนตัวเล็กเอ่ยทักกลับแล้วเดินเข้าใกล้เค้าน์เตอร์ด้านหน้าของแผนก มือบางเอื้อมหยิบแฟ้มสีเทาเข้ามาถือ


" เอ่อ พี่แตฮีครับ โรงพยาบาลเรามีพวกแฟ้มสีอื่นใช้ไหมครับ แบบสีเลือดหมูอะไรแบบนี้ "


" ไม่นะคะ มีแต่สีเทานี่แหล่ะ หมอแบมอยากได้แฟ้มสีๆ เหรอคะ? " คนตัวเล็กรีบส่ายหัวกลับไปทันที


" เปล่าครับเปล่า ผมแค่ถามน่ะ " แบมแบมหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเดินถือแฟ้มเคสของตัวเองไปยังห้องพักฟื้นสัตว์ทันที



มือเล็กจับลูกบิดประตูแล้วเปิดออกพร้อมกับเดินเข้าไปด้านในกวาดสายตามองตามเตียงเล็กต่างๆ แล้วก็ยิ้มออกมา ก่อนจะก้าวยาวไปจนถึงเตียงนอนของสุนัขตัวเล็กพันธุ์มอลทีสตรงหน้าที่ยังนอนหลับเพราะฤทธิ์ยาอยู่ นิ้วเล็กจิ้มลงที่แก้มเขี่ยเบาๆ



" ไงโคโค่ เจ็บตรงไหนไหมครับ " เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับย่อตัวลงนั่งเมื่อเห็นว่าลูกสุนัขที่หลับอยู่ก่อนหน้านี้ลืมตาขึ้นมอง ดวงตากลมโตสองคู่มองสบกันไปมา แบมแบมถึงวางมือลูบหัวกลมเล็กของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่นอนร้องหงิงๆ เสียงเบากลับมา


" เจ็บเหรอ เดี๋ยวก็หายนะ เพี้ยง! " แบมแบมจับขาเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นเบาๆ แล้วก้มลงเป่าลงไปที่ขาทั้งสองข้างแล้วยิ้มออกมา



พยาบาลสาวที่ยืนมองอยู่ด้านหลังแอบอมยิ้มออกมาแล้วหันมองหน้ากันก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นกดแอบถ่ายรูปคุณหมอสุดน่ารักของโรงพยาบาลแห่งนี้เอาไว้ แบมแบมหันมองตามเสียงหัวเราะเบาๆ ภายในห้องแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ปากเป็นสัญญาณบอกให้เงียบก่อนจะส่งยิ้มไปให้อีกครั้ง



" เดี๋ยวพี่แบมขอดูแผลหน่อยนะครับโคโค่ " คนตัวเล็กหันกลับมาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนส่งแฟ้มในมือให้กับพยาบาลสาวด้านข้างที่ขยับตัวมารับแฟ้มไปพอดี



มือนิ่มค่อยๆ ยกขาหน้าทั้งสองข้างขึ้นดูแล้วก้มลงไปแทบจะติดเตียงเล็ก ค่อยๆ พลิกลำตัวแล้วจัดวางท่าเดิม เพราะแบมแบมยังไม่อยากขยับอะไรมากแล้วก็ไม่อยากให้กระทบกระเทือนอะไรด้วยเพราะเดี๋ยวกระดูกที่แตกจะหายช้าไปกว่ากำหนดที่กะเอาไว้



" นั่นเป็นญาติของน้องหมาตัวนี้รึเปล่าค่ะ ? " เสียงพยาบาลข้างตัวสะกิดคนตัวเล็กที่กำลังจดข้อมูลการตรวจของเช้าวันนี้ลงในแฟ้มแล้วยื่นกลับคืนไปให้



แบมแบมเงยหน้าขึ้นหันไปมองแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน ก็ในเมื่อผู้ชายคนนั้นคือคนที่เคยเจอตอนอยู่ในลิฟต์แล้วทำไมมาโผล่ตรงนี้ได้อีก ? คนตัวเล็กส่ายหัวไปมาแล้วส่งยิ้มไปให้สงสัยจะเป็นเจ้าของสัตว์ตัวอื่นในห้องนี้แทนมากกว่า



" เปล่าหรอกครับพี่นาอึน น่าจะเป็นตัวอื่นมากกว่า "


" หมอแบมรู้จักเจ้าของน้องหมาตัวนี้ด้วยเหรอคะ ? "


" ก็พอรู้ครับ เป็นเพื่อนของพี่หมอหวังน่ะ "


" อ้อ ค่ะๆ " เสียงพยาบาลสาวเงียบไป แบมแบมส่งยิ้มไปให้แล้วหันไปมองด้านนอกอีกครั้ง ผู้ชายคนที่เคยยืนอยู่ตอนนี้ก็หายไปแล้ว สงสัยจะเป็นตัวอื่นจริงๆ น่ะแหล่ะ


" ฝากดูแลเด็กๆ ด้วยนะครับพี่จุนฮี พี่นาอึน " สองสาวพยาบาลขานรับตอบกลับมาพร้อมกันแถมยังส่งยิ้มละมุนมาให้คุณหมอแสนน่ารักตรงหน้าอีกด้วย



แบมแบมเดินออกมาด้านนอกแล้วเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่างเลี้ยวไปทางโซนที่พักของสัตว์ใหญ่ที่บางตัวก็แทบจะกลับบ้านได้แล้วรอแค่เวลาที่เหมาะสมก็เท่านั้น



ดวงตากลมโตทอดมองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มออกมา เสียงเห่าของสุนัขดังระงมเหมือนทักทายคนมาใหม่ทำเอาเจ้าหน้าที่ในห้องพักต้องหันมองแล้วก็ยิ้มออกมาให้กับคนตัวเล็กที่ยืนค้อมตัวลงเหมือนทักทายให้



" เสียงดังมากเลย " แบมแบมว่าแล้วดันตัวแทรกเข้ามาด้านใน มือนิ่มวางลงยีหัวสุนัขพันธุ์ golden retriever  ที่กระโจนเข้าใส่ทันทีที่เห็น


" ตัวใหญ่ขึ้นนะ หายดีแล้วสิเรา " คนตัวเล็กว่าแล้วนั่งยองลงตรงหน้าลูบขนสีน้ำตาลนิ่มแล้วหัวเราะออกมาก่อนจะดันหน้าเจ้าหมาตัวโตออกห่างจากการเลียที่แก้มนิ่มนั่น


" เดี๋ยววันนี้คุณคิมบอกจะมารับกลับแล้วครับหมอแบม " คุณหมอตอบรับกลับมาแล้วเดินไปเล่นกับสัตว์อื่นๆ ที่วิ่งกรูกันเข้ามาหาบ้าง



เสียงหัวเราะดังออกมานอกห้องก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นเดินออกมาแล้วเดินเลี่ยงเข้าไปอีกห้องที่มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ร้องเรียกเหมียวๆ อยู่ด้านใน ดวงตาใสอ้อนเชิญชวนให้แบมแบมต้องรีบเดินเข้าไปหาแล้วอุ้มแมวน้อยสีเทาขึ้นแนบกับอก



" หายดีแล้วใช่ไหมบันบัน " แมวน้อยสีเทาแล่บลิ้นสีชมพูอ่อนเลียที่แก้มคนอุ้มอีกครั้ง เสียงร้องเหมียวๆ ที่ฟังดูน่ารักทำเอาเจ้าตัวต้องหอมแก้มไปซะหลายทีแล้วถึงปล่อยให้ลงไปรวมกับพวกเพื่อนๆ แมวที่เหลืออยู่


" พรุ่งนี้น้องก็กลับแล้วครับ วันนี้คุณอิมขอฝากไว้ก่อนแล้วพรุ่งนี้ถึงจะมารับครับหมอแบม "


" ดูแลน้องดีๆ นะครับพี่ปาร์คชาน " เจ้าของชื่อที่อยู่ในชุดบุรุษพยาบาลส่งยิ้มกลับมาให้แล้วขยับตัวมาพร้อมอาหารเม็ดในมือที่กำลังเดินแจกจ่ายให้กับเด็กๆ ด้านใน


" ผมขอตัวไปดูห้องอื่นก่อนนะครับ " แบมแบมโค้งให้อีกครั้งแล้วเดินออกมาด้านนอกห้อง เดินเข้าออกห้องอื่นๆ จนครบ นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงวันพอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ของเจ้าตัวดังขึ้น


" ไปกินข้าวกันหมอแบม "


" ได้ครับ ร้านเดิมนะพี่หมอหวัง " คนตัวเล็กเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วเดินไปตามทางเชื่อมตึกด้านในที่จะทะลุด้านหลังโรงพยาบาลผ่านที่จอดรถออกไปด้านนอกที่เป็นซอยเล็กๆ แต่มีร้านข้าวแสนอร่อยที่ทั้งแบมแบมและแจ็คสัน รวมถึงจินยองด้วยบางครั้งที่เข้าเวรตรงกันก็จะพากันมากินที่ร้านนี้



เสียงฮัมเพลงเบาๆ ดังไปตลอดทางพร้อมกับเสียงทักทายจากบรรดาคนที่พาสัตว์เลี้ยงของตัวเองมารักษารวมถึงมารับกลับด้วยเช่นกัน แบมแบมกวาดตามองไปรอบตัวแล้วยิ้มออกมาให้กับบรรยากาศรอบข้างทางที่ดูจะเป็นใจให้อารมณ์ดีมากจริงๆ นอกจากแดดจะไม่ร้อนแล้วฝนยังไม่ตกอีกด้วยน่ะสิ







บึ้กก!



" อ่ะ ขอโทษครับ! " ไหล่บางเซไปตามแรงชนแต่ก็รีบเอ่ยขอโทษออกมาก่อน ไม่รู้ว่าใครผิดหรือถูกแต่สิ่งที่แบมแบมถูกสอนมาตลอดคือเอ่ยขอโทษก่อนก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว



คนตัวสูงด้านหน้ายืนมองกลับมาทำเอาคนตัวเล็กแอบกลืนน้ำลาย เพราะนอกจากสายตาคมที่มองมาแล้วก็ไม่สามารถมองเห็นอย่างอื่นได้เลย อาจเพราะแมสปิดปากสีดำที่เจ้าตัวใส่อยู่ก็เป็นได้เพราะมันเล่นปิดหน้าไปกว่าครึ่งแบบนั้น



สายตาคมมองไปที่คนตัวเล็กตรงหน้าแล้วค่อยยิ้มออกมาถึงจะไม่รู้ว่าอีกคนเห็นไหมแต่แววตาที่แบมแบมมองมายิ่งทำให้เค้าอยากเข้าไปใกล้ อยากจะลองฟัดแก้มนิ่มนั่นซะหลายครั้ง ยิ่งคิดมือก็ยิ่งอยากเอื้อมเข้าไปจับ ไปลูบใบหน้าน่ารักนั้นซะให้หนำใจ..



" เป็นอะไรมากไหมครับคุณ ? " เสียงใสเอ่ยถามพร้อมกับความเป็นห่วงที่ส่งมาให้เมื่อเห็นคนตัวสูงนิ่งไป ก่อนที่คนตัวเล็กจะค่อยๆ ขยับตัวออกห่างทันทีที่อีกคนเอ่ยเรียก


" หมอแบม.. " เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกทำเอาแบมแบมสะดุ้งออกมาและเหมือนเป็นความอัตโนมัติของร่างกายที่สั่งให้ถอยหลังก่อนที่คนตรงหน้าจะขยับก้าวเข้ามาใกล้


" หอม... หอมมาก.. " นัยน์ตาชวนเคลิ้มนั่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมที่มองมาที่แบมแบม เจ้าตัวกำมือตัวเองแน่นแล้วค่อยขยับตัวออกห่าง



ยิ่งได้ยินเสียง ยิ่งขนลุก..



แบมแบมถอยหลังก้าวออกยาวกว่าเดิมจนขาแทบจะพันกัน ใบหน้าหวานหันมองไปรอบตัวที่ตอนนี้บรรยากาศรอบข้างมีแต่ความว่างเปล่าไม่มีคนเดินผ่านไปมาทำเอาแบมแบมต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก



คนจะมาหายไปไหนกันหมดตอนนี้!!



" เอ่อ คุณ  เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ..? " เสียงใสพยายามเอ่ยถามอีกครั้ง พออีกคนเอื้อมมือมาจะจับมือ แบมแบมจึงตัดสินใจหันหลังแล้วออกวิ่งทันที



ไม่สนใจแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยย!!!!



เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมาด้านหลังทำเอาอีกคนต้องหลับตาแน่น วิ่งสะเป่ะสะป่ะไปหมดไม่รู้ทิศทาง ถึงตอนนี้ไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหนแต่ร่างกายมันสั่งว่าต้องวิ่ง! วิ่งให้พ้นจากไอ้คนบ้ากามด้านหลังให้ได้!!



" ตุ้บบบ!! โอ๊ย.. "



ร่างสองร่างปะทะกันอย่างแรงทำเอาคนตัวเล็กที่หลับหูหลับตาวิ่งมาต้องร้องออกมาเสียงดังเพราะแรงกระแทกที่ไม่เบาทำเอาแอบจุก ไหนจะสันจมูกของตัวเองที่กระแทกโดนอะไรบางอย่างที่ดูนิ่มไม่มากของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีก



แบมแบมแทบจะล้มลงไปกับพื้นทันทีที่เหมือนวิ่งไปชนอะไรบางอย่างเข้า สัมผัสรอบเอวที่โอบรัดคนตัวเล็กเอาไว้พยายามก้มมองคนที่ซุกตัวเข้าหาแล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้นเมื่อมือเล็กๆ นั่นกำลังจับเสื้อเอาไว้แน่นสังเกตจากแรงบีบที่มือจนเสื้อยับเข้าหากันแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่



" เป็นอะไรรึเปล่าครับหมอแบม " เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นข้างหู ใบหน้าคนตัวเล็กค่อยๆ ผละออกมองแล้วเม้มปากตัวเองแน่น


" คุณมาร์ค.. "



ดวงตากลมโตกวาดมองรอบตัวแล้วถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะขยับตัวออกจากอกอุ่นของคนตรงหน้า มาร์คมองคนตัวเล็กแล้วเงยหน้ามองไปรอบๆ บริเวณที่ยืนอยู่ก็ไม่เห็นมีใคร แต่ทำไมแบมแบมทำเหมือนว่ากลัวอะไรสักอย่างอยู่ ?



" ขอโทษครับคุณมาร์ค พอดีผมรีบเดินไปหน่อยน่ะ " มาร์คหรี่ตาลงมองคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มมาให้ แบมแบมกวาดตามองไปรอบตัวแล้วหันมาเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง มือบางยกขึ้นแปะที่แก้มตัวเองแล้วฉีกยิ้มออกมาให้


" ไปกินข้าวกันไหมครับ พี่หมอหวังก็อยู่ด้วย " แบมแบมรีบเปลี่ยนเรื่องไปทันทีแต่สายตาที่หันมองด้านหลังตัวเองตลอดเวลาก็ยิ่งทำให้มาร์คสงสัยมากขึ้น


" ก็แจ็คสันให้ผมมาดูหมอแบมน่ะครับ เห็นยังไม่มาซักที " คนตัวเล็กพยักหน้ากลับไปให้แล้วเดินนำมาร์คที่มองมาที่ตัวเองไม่วางตาให้เดินตามกันออกมา


" มองแบบนี้มีอะไรจะพูดรึเปล่าครับคุณมาร์ค "


" เมื่อกี๊ไม่ได้หนีอะไรมาใช่ไหมครับ ? " แบมแบมหลุบตาลงต่ำแล้วเงยขึ้นมองใหม่ รอยยิ้มน่ารักถูกส่งไปให้พร้อมกับพูดเสียงอ่อนกลับมา


" เปล่าครับ ผมแค่รีบเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก " มาร์คยอมพยักหน้าให้กับคำโกหกคำโตของคนข้างตัวที่ดูก็รู้ว่าไมได้เป็นอย่างที่บอกเท่าไหร่




แต่ในเมื่อเจ้าตัวเลือกจะไม่บอก มาร์คก็เลือกที่จะไม่ถามเช่นกัน










=========================================

หลังจากที่ตอนที่แล้วพวกเค้าทั้งสองคนไม่ได้เจอกัน แต่หลังจากนี้ไปน่าจะเจอกันบ่อย(?)ขึ้นนะครับ

ไม่ได้สปอยนะ แต่แค่จะบอกว่าเมื่อวานตะหนูแบมแบมน่ารักมาก รักมากจริงๆ


ถึงจะเป็นนกยักษ์นั่งดูอยู่ด้านนอก แต่ได้เห็นตะหนู ได้ส่งตะหนูตอนลงมาข้างล่าง

ขึ้นรถตู้กลับที่พักแค่นั้นก็โอเคแล้วล่ะ ไม่มีคนรุมน้องด้วย คือมารอบนี้ดีมากจริงๆ อยากให้อกซเป็นแบบนี้กันตลอดไปนะ

=======================================================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

1,097 ความคิดเห็น

  1. #1083 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:22
    เเบมเเบมมมมมม
    #1083
    0
  2. #1062 `Gyeommdefs. (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:33
    โอ้ยน่ากลัวอะ ทำไมแบมไม่แจ้งตำรวจ
    #1062
    0
  3. #1010 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 09:13
    ทำไมแบมไม่บอกนะ เผื่อเกิดอะไรขึ้นนน คนตามดูจิตๆๆอ่ะ
    #1010
    0
  4. #998 markbamgalaxy (@markbamgalaxy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 12:34
    เรื่องนี้มันซับซ้อนนนนน เหมือนหนังจิตๆ5555
    #998
    0
  5. #975 Nanthida_w (@Nanthida_w) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 19:45
    ใครอ่ะ ใช่คนเดียวกันที่ตามแบมรึเปล่า
    #975
    0
  6. #962 zmgebob (@zmgebob) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 01:54
    น่ากลัวอ่ะ แบมน่าจะวิ่งตั้งแต่ที่มันบอกว่าหอมล่ะ
    #962
    0
  7. #945 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:03
    ยัยแบมไม่บอกพี่มาร์คที่ไม่สนิทแต่ต้องบอกพี่แจ๊คนะ !!
    #945
    0
  8. #917 newvy550775 (@sataangg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 08:07
    เริ่มมาเป็นตัวเป็นตนละ
    #917
    0
  9. #888 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 11:10
    อันตรายนะแบมทำไมไม่บอกคนอื่นล่ะ
    #888
    0
  10. #847 NCNMS. (@nutchanard) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 15:39
    หมอแบมน่าจะบอกคุณมาร์คไปนะว่าโดนโรคจิตตาม
    #847
    0
  11. #842 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 13:41
    แบมไปอยู่กับหมอหวังเถอะะะะ
    #842
    0
  12. #825 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 18:34
    กรี๊ด น่ากลัว
    #825
    0
  13. #794 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 17:03
    โอยยยยยยยย โคตรโรคจิตอ่ะ
    #794
    0
  14. #686 nue_vagabondy (@nue_vagabondy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:10
    โอยยย น่ากลัว นี่ระทึกมาก
    #686
    0
  15. #631 oni (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:04
    โรคจิตจริงๆด้วยน่ากลัวนะเราตื่นเต้นตามไปด้วย

    แบมนี่อันตรายขนาดนี้ยังไม่พูดออกมาอีก

    ดีนะที่วิ่งมาชนกับมาร์คและเฮียแจ็คให้มาร์คมาตามแบมเพราะช้า
    #631
    0
  16. #567 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 19:15
    โรคจิตอ่ะสงสารแบม
    #567
    0
  17. #444 FFFFF (@fuan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 16:45
    ใครเนี่ยยยยยชักจะโรคจิตขึ้นเรื่อยๆนะ
    #444
    0
  18. #400 Always.HunHan (@alway-hunhan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:22
    โอ๊ยยย น่ากลัวอ่ะ บรึ๋ยยยยย
    #400
    0
  19. #361 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 20:57
    น่ากลัววววคนที่ตามหมอแบมดูโรคจิตมาก
    #361
    0
  20. #222 OrnLex (@OrnLex) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 17:04
    แอบกลัวเบาๆ ทำไมคนที่ตามแบมแบมมันจิตๆพิกล ฮอลลลล 
    พี่มาร์คช่วยลูกเราด้วย ฮือ 
    #222
    0
  21. #174 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 13:59
    ที่หมอแบมเจอนี่แบบ โรคจิตเลยนะ แล้วหมอแบมตัวเล็กๆจะสู้กะเค้าได้เหรอเนี่ย น่ากลัวมากอะ ใครเนี่ยยย 
    #174
    0
  22. #164 Kun123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 21:41
    ทำไมไม่บอกกกกกก หมอแบมอ่ะอันตรายนะ
    #164
    0
  23. #96 mmmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 23:52
    หมอแบมอย่าเป็นคนดีมากสิมีไรก็บอกคนอื่นบ้าง เค้าเป็นห่วงน่าาาา
    #96
    0
  24. #59 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 06:27
    หมอแบมคนดีไป เจอคนตาม
    น่ากลัวเกินไปนะ
    #59
    0
  25. #57 MoMoRin (@momorin-k) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 15:23
    น่ากลัวไปนะคะหมอแบม ไปอยู่กับพี่หมอหวังตามที่แกชวนเถอะค่ะ พี่มา์คจะได้ดูแลสะดวก อิอิอิ
    #57
    0