รักสวมรอย

ตอนที่ 2 : #บทนำ วันไนท์สแตน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

ความสดใส สะอาดสะอ้านของหญิงสาวทำให้เขาหลงลืมการป้องกันไปเสียสนิทเมื่อความพรั่งพร้อมเกิดขึ้นอย่างกะทันหันตั้งแต่เช้าของวันเช่นนี้


“อ๊า...”


พราวรุ้งเผลอหายใจหอบกระเส่าทันทีที่สัมผัสถึงความอึดอัดในความคับแคบอย่างกะทันหันจนเธอต้องขยับกายอย่างยากลำบากเพื่อลดทอนความทรมานที่ซ่านเสียวในช่องท้อง จังหวะที่เขาโน้มใบหน้าเข้ามาประกบริมฝีปากบดขยี้กลีบปากอิ่มของเธออย่างดุดันอย่างมีชั้นเชิงจนในที่สุดก็สามารถยุติการต่อต้านของคนอ่อนประสบการณ์ลงได้อย่างราบคาบ เขาถอนริมฝีปากจากกลีบปากอ่อนนุ่มไร้เลยไปตามนวลแก้มพลางกระซิบสั่งเสียงแหบพร่าแต่อ่อนเบา 


“ขยับตัวตอบรับผมด้วยสิคนดี แล้วคุณจะมีความสุขมากกว่าที่เคยมีในชีวิตสาวน้อย”


“มะ...ไม่ พอแล้ว ออกไปจากตัวฉัน อื้ม...” เธอปฏิเสธเสียงสั่นพร้อมกับส่ายหน้าจนเส้นผมหยักอ่อนปลิวกระจายแต่ดวงตากลมฉ่ำหวานหรี่ปรือขณะกัดริมฝีปากอย่างพยายามระงับความรู้สึกซ่านเสียวที่จู่โจมโถมเข้าใส่เธออย่างไม่ปรานี


“ให้ตายเหอะ...ทำไมคุณถึงได้แน่นขนาดนี้ฮะ คุณทำให้ผมรู้สึกดีเป็นบ้าเลยรู้ไหมคนสวย” เสียงแหบพร่าเอ่ยแผ่วต่ำอย่างชื่นชม 


“อื้ม...อ๊า ได้โปรด” เธอครางกระเส่าอย่างคนอารมณ์สับสน ไม่รู้จะต่อต้านตามคำสั่งของสมองที่ยังหลงเหลือสติหรือเรียกร้องตามบงการของร่างกายที่ตกอยู่ในอำนาจความต้องการตามธรรมชาติ


ภาพหญิงสาวที่พยายามขบเม้มริมฝีปากข่มกลั้นอารมณ์ปรารถนาอย่างสุดสามารถแม้ในขณะที่เผลอโยกกายตอบสนองเขากับฝ่ามือเล็กที่เหนี่ยวรั้งสะโพกแกร่งยามยกกายขึ้นสอดประสานอย่างไม่อาจต่อต้าน ส่งผลให้คนที่มีอำนาจเหนือกว่าเอื้อเอ็นดูจนต้องก้มลงไปบดจูบริมฝีปากนุ่มนั้นอย่างชอบใจ 


“บอกผมสิสาวน้อย ว่าผมทำให้คุณรู้สึกดีหรือเปล่า” เขาจับร่างระทวยพลิกหงายขึ้นเหนือกายแกร่งเมื่อเธอไม่อาจต่อต้านเขาได้อีก ฝ่ามือกว้างช้อนบั้นท้ายนุ่มควบคุมและบงการไปในจังหวะที่เขาต้องการ


“มะ...ไม่” เสียงแหบสั่นเอ่ยแผ่ว ๆ ขณะหอบหายใจสะท้าน ฝ่ามือนุ่มไร้กำลังวางแปะอยู่บนบ่ากว้าง เรือนร่างแนบสนิทอยู่บนร่างแกร่งกำยำ ดวงตาฉ่ำปรือประสานดวงตาโชนไฟพิศวาสของเขาอย่างหวั่นไหว


“หืม...ไม่อะไร ไม่ดีอย่างนั้นเหรอ” มุมปากหยักบิดเป็นรอยยิ้มหยอกยั่วขณะที่ฝ่ามือกว้างที่ยึดบั้นท้ายกลมกลึงของเธอไว้เริ่มขยับและควบคุมให้เธอทำตามบงการของเขาอย่างไม่อาจต่อต้าน “ถ้าอย่างนั้นก็บอกผมสิคนสวย ทำให้ผมดูสิว่าคุณชอบและต้องการให้ผมทำยังไง”


“อ๊า...ฉัน ได้โปรด...” เธอสะดุ้งและสั่นซ่านขึ้นอย่างสยิวในทุกจังหวะที่เขาบงการ ร่างกายอ่อนกำลังและไม่ประสีประสาจนไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกวาบหวามที่แทรกซ่านไปทั่วร่างของตนได้


“ผมโปรดคุณแน่ที่รัก แต่คุณต้องบอกผมก่อนสิว่าคุณชอบที่ผมทำให้ไหม” เขากระซิบแผ่วพร่าขณะหยอกล้อเธอด้วยปลายลิ้นที่ตวัดไล้ใบหูนุ่มของเธอเล่นอย่างยั่วเย้า “ว่าไง...”


เธอหายใจหอบกระเส่าพลางขยับตัวอย่างเคอะเขินประสาคนอ่อนประสบการณ์ที่ยังไม่รู้วิธีว่าจะจัดการกับความต้องการที่บีบรัดอย่างทุรนทุรายของตนได้อย่างไร จึงใจต้องวิงวอนร้องขอให้เขาช่วยและรู้ว่าข้อแลกเปลี่ยนที่เขาเรียกร้องจากเธอคืออะไรทำให้เธอจำต้องยอมพ่ายแพ้แก่ข้อเรียกร้องของเขาด้วยการเอียงใบหน้าหลบสายตาเร่าร้อนคู่นั้นแล้วกระซิบตอบเสียงแผ่วพร่า


“ชอบ...ฉันชอบที่คุณทำทุกอย่าง ได้โปรด...”


ดวงตาคมพราวไปด้วยความสุขสมหวังหลังจากต้องอดทนต่อความซ่านเสียวเย้ายวนของหญิงสาวที่เคลื่อนตัวเสียดสีอยู่บนร่างแกร่งของตนอย่างไร้เดียงสา เมื่อได้คำตอบที่ถูกใจ ร่างอรชรจึงถูกจับพลิกกายนอนหงายลงกลางเตียงอีกครั้งเพื่อให้เขาได้มอบรางวัลให้กับคนว่านอนสอนง่ายเช่นเธออย่างอ่อนโยน แต่เร่าร้อนเป็นจังหวะประสานไปกับความดุดันและล้ำลึกที่แทรกสอดเข้าใส่เรือนกายสาวอย่างซ่านสยิวจนเธอแทบหมดความควบคุม เผลอเพริดไปกับความปรารถนาลึกซึ้งที่เขาปรนเปรอ ความสุขสมระคนรวดร้าวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอีกระลอกส่งผลให้ร่างกายที่บอบบางของพราวรุ้งบอบช้ำพอสมควรดังนั้นอย่าว่าแต่หลบหนีไปจากที่นี่เลยแม้แต่จะขยับตัวเบา ๆ เธอยังทำได้อย่างยากลำบากประกอบกับความอ่อนล้าจึงทำให้เธอหลับไปอย่างง่ายดายหลังถูกเขาตักตวงความฉ่ำหวานไปจนเธอสิ้นเรี่ยวแรง


พอลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งเธอก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหนและเขาออกไปจากห้องนี้ตั้งแต่เมื่อไร ตั้งสติได้พราวรุ้งก็รีบฝืนสังขารลุกขึ้นหอบหิ้วร่างกายที่อิดโรยหอบเสื้อผ้ายับยู่ที่ถูกรวบขึ้นมาวางกองรวมกันไว้ตรงปลายเตียงเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนจะกลับออกมาหลังชำระคาบคาวที่ถูกเขาฝากฝังไว้ทั่วเรือนร่างออกจนสิ้นซาก แม้เธอจะอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยขึ้นแต่ก็ยังคงหลงเหลือเค้าความอิดโรยและบอบช้ำที่ยังพอสังเกตเห็นได้อย่างแจ่มชัด จากนั้นพราวรุ้งจึงค่อย ๆ เดินย่องออกมาจากห้องนอนสีควันบุหรี่หม่น และออกไปจากบ้านหลังนี้อย่างรวดเร็ว


*********************************


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

316 ความคิดเห็น

  1. #4 natcha3535 (@natcha3535) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 17:28
    ถ้าจะยุ่งกันใหญ่เลยอ่ะ ไรท์คะคงไม่ดร่าม่าหนักนะ
    #4
    0