รักสวมรอย

ตอนที่ 7 : #2.2 กับดักดวงดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

ธมกรหันหลังกลับไปมองพราวรุ้งที่รั้งฝีเท้าและหยุดเดินเมื่อถึงหน้าบ้านพักของผู้พันอาจหาญผู้เป็นบิดา บ้านไม้ทรงไทยประยุกต์ยกพื้นใต้ถุนสูงและบริเวณใต้ถุนถูกแบ่งกั้นเป็นห้องครัวกับห้องชะล้างแถบหนึ่ง อีกแถบเป็นห้องกรุกระจกใช้สำหรับรับแขกแยกเป็นสัดส่วน พื้นที่โล่งข้างบ้านมีบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยบัวหลวงกับศาลาไม้สีขาวหลังย่อม ๆ ตั้งอยู่ริมบ่อ ธมกรหรี่ตามองสีหน้าลังเลใจของหญิงสาวที่หยุดเดินและยืนมองขึ้นไปบนบ้านนานกว่าครู่ใหญ่จึงต้องเป็นฝ่ายเดินย้อนกลับไปหาแล้วดึงมือเธอรั้งให้เดินตามเขาเข้าบ้านเป็นจังหวะที่บิดามารดาของเธอออกมาจากในบ้าน ชะโงกหน้ามองลงมาก่อนจะพากันเดินลงจากเรือนชั้นบน


“ยายรุ้ง! ผู้กองธาม! นี่มันเกิดอะไรขึ้นฮะ ทำไมถึงได้เนื้อตัวมอมแมมกันมาอย่างนี้” ราตรีถามเสียงสูงพลางมองสองหนุ่มสาวด้วยความรู้สึกประหลาดใจกับสภาพของทั้งสอง


“พี่ราตรีพารุ้งขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะครับ ผมขอคุยอะไรกับพี่หาญสักครู่ ”


ราตรีมุ่นคิ้วมองหนุ่มรุ่นน้องด้วยความสงสัยสลับหันไปมองดวงหน้าเศร้าของบุตรสาวแล้วถอนใจยาวก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเบา “ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยไปยายรุ้ง”


นาวาเอกอาจหาญยืนมองภรรยากับบุตรสาวเดินลับสายตาไปจึงหันมาสบตาหนุ่มรุ่นน้องแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น ทำไมแกกับยายรุ้งถึงได้กลับมาในสภาพนี้”


“เราไปคุยกันในห้องกระจกดีกว่าครับ” เขาบุ้ยใบ้ไปที่ห้องขนาดไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กนักซึ่งถูกกั้นไว้สำหรับต้อนรับแขก


ผู้พันวัยสี่สิบเศษพยักหน้าแล้วเดินนำไปในทิศทางที่กั้นเป็นห้องไว้ในบริเวณใต้ถุนบ้าน นำเข้าไปแล้วจัดการเปิดไฟจนสว่างไปทั้งห้อง เมื่อนายทหารรุ่นน้องเดินตามเข้ามาและปิดประตูเรียบร้อยเขาจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างใคร่รู้  “ทีนี้บอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น นายกับยายรุ้งถึงกลับมาในสภาพเปียกปอนอย่างนี้”


“ผมบังเอิญผ่านไปเห็นรุ้งยืนอยู่ริมแม่น้ำใกล้ ๆ กองบิน ท่าทางเลื่อนลอยแปลก ๆ แล้วอยู่ ๆ เธอก็เดินลงไปในแม่น้ำ”


“ว่ายังไงนะ! ยายรุ้งเดินลงไปในแม่น้ำ ดึกดื่นแบบนี้นี่นะ เดินลงไปทำไม” ผู้เป็นพ่อถามเสียงตระหนกและไม่เข้าใจนัก


เขามองตานายทหารรุ่นพี่ด้วยสายตาเคร่งเครียด “ตอนนั้นผมคิดได้อย่างเดียว รุ้งกำลังพยายามจะฆ่าตัวตาย”


“ฆ่าตัวตาย! พูดเป็นเล่น ยายรุ่งจะฆ่าตัวตายทำไม พี่ไม่เห็นว่าลูกสาวพี่จะมีปัญหาทุกข์ใจอะไรจนถึงขนาดจะต้องฆ่าตัวตาย” อาจหาญเอ่ยเสียงเครียด


“รุ้งท้องครับพี่หาญ” เขาตอบเสียงหนัก


คำตอบของเพื่อนรุ่นน้องทำให้อาจหาญตกตะลึงก่อนจะถลันตัวลุกขึ้นและตบโต๊ะเสียงดังพลางเอ่ยอย่างมีโทสะ “อะไรนะ! นายบอกว่าลูกสาวของฉันท้อง! มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อยายรุ้งไม่เคยมีใคร...หรือว่า”


“ผมไม่มีวันจะทำเรื่องระยำแบบนั้นกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นล่ะครับพี่”


ผู้เป็นพ่อกัดฟันกรอดแล้วถอนใจยาวระบายความเครียดที่สุ่มแน่นอก “แล้วมันเป็นใคร นายรู้หรือเปล่า ยายรุ้งได้บอกนายไหม”


“รุ้งเองก็ไม่รู้จักครับว่ามันเป็นใคร คนที่น่าจะรู้ดีที่สุดก็คือนกยูง ลูกจ่าทิวครับพี่หาญ”


“ลูกสาวไอ้ทิวมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย”


เรื่องราวทั้งหมดที่ได้ฟังจากปากของพราวรุ้งถูกถ่ายทอดให้กับบิดาของหญิงสาวฟังอย่างไม่มีตกหล่นแม้แต่ประโยคเดียว และมันค่อย ๆ ก่อพายุอารมณ์จนทำให้ผู้พันหนุ่มใหญ่สบถเสียงต่ำอย่างมีโทสะ “ระยำ! ลูกสาวไอ้ทิวมันกล้าทำเรื่องเย้ยกฎหมายแบบนี้เชียวรึ ฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด คอยดู!


“ใจเย็น ๆ เถอะครับพี่หาญ เราไม่มีหลักฐานเอาผิดนกยูงและถ้าขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนที่ได้รับความเสื่อมเสียก็คือรุ้งกับครอบครัวของพี่นะครับ” เขาเตือนสตินายทหารรุ่นพี่


อาจหาญอึ้งไปครู่ใหญ่เมื่อคิดตามคำพูดหนุ่มรุ่นน้องและเห็นจริงตามคำเตือนดังกล่าวทำให้ต้องระบายโทสะที่สุมเป็นไฟอารมณ์ต้นเหตุของความอึดอัดแน่นในอกคนเป็นพ่อที่รักลูกดังดวงใจสบถถามด้วยน้ำเสียงกร้าวกระด้าง “บัดซบ! ยังไงฉันก็คงจะหนีไอ้ความเสื่อมเสียเรื่องนี้ไม่ได้หรอกวะธาม ในเมื่อหลักฐานมันกำลังจะโผล่มาประจานลูกสาวฉันว่าท้องก่อนแต่งแถมยังหาคนรับผิดชอบไม่ได้เสียอีก”


“มันจะไม่มีใครกล้าครหาหมิ่นเกียรติรุ้ง ถ้าพี่จะอนุญาตให้ช่วยดูแลรุ้งกับลูกด้วยการที่รุ้งต้องจดทะเบียนสมรสกับผม” เขาตอบอย่างตัดสินใจแล้ว  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

316 ความคิดเห็น

  1. #233 fckasira (@fckasira) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 19:54
    อ่านยาวไป
    #233
    0
  2. #81 fsn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:17
    ผู้กองใจดี แต่อย่าให้คนผิด คนเลว ลอยนวลเลยนะคะ
    #81
    0